ဆိုးရွားသော ထင်မြင်ချက်

လူသုံးဦးလုံး ပလတ်စတစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြုံးကာ ပြောသည်။ "ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်လို့ အကဲဖြတ်ဖို့ ခက်ပါတယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကောင်းတဲ့ ထင်မြင်ချက်တော့ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်မိုကလည်း ပြောသည်။ "ကျွန်တော် လှည့်စားတာမျိုး မကြိုက်ဘူး။"

ပလတ်စတစ်လုံးသည် အလွန်ဒေါသထွက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့က မသိနားမလည်တဲ့ လူသားတစ်စုပဲ! ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိမ်းဟာ ပြီးဆုံးမှုနှုန်း အနိမ့်ဆုံး။ လွှမ်းခြုံမှု အမြင့်ဆုံး။ ပြီးတော့ အရုပ်ဂိမ်းအားလုံးထဲမှာ အချက်အလက် ပမာဏ အများဆုံး ရှိတယ်..."

ဒီနေရာမှာ ရပ်သွားပြီး ယုန်ခေါင်းရှိသည့်လူ ပြောခဲ့သော ဂိမ်းတစ်ခုတည်း၏ အချက်အလက်အကြောင်းကို သတိရသွားသည်။ ၎င်း၏ အသံသည် မသိစိတ်ဖြင့် လျော့သွားပြီး အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နှစ်စက္ကန့်ကြာ ရပ်နားပြီးနောက် ဘောလုံးသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟင်းခနဲ မြည်လိုက်သည်။

"ဟွန်း! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ခင်ဗျားတို့က ကောင်းတာကို မသိတဲ့သူတွေပဲ!"

ဝက်ဝံကလေးများ ပြင်ဆင်ခြင်း..

ထိုအချိန်၌ စားသောက်ခန်းထဲက ကျူရှူးသည် ဖဲကြိုး ချုပ်ပြီးသွားကာ အသံကျယ်စွာ မေးသည်။

"ဒီလိုဆို အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်လား။"

လူတိုင်း ထိုနေရာတွင် စုဝေးလာကြသည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် စစ်ဆေးရေးမှူးကို လျစ်လျူရှုကာ ထမင်းစားပွဲဆီသို့ သွားကြသည်။

ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် အမွေးပွဝက်ဝံရုပ် နှစ်ကောင် ရှိသည်။

အညိုရောင်နှင့်မီးခိုးရောင် ကတ္တီပါသား။ အနက်ရောင်မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်း။ ကော်လာတွင် အနီရောင်နောက်ခံပေါ်မှာ အနက်ရောင်အစက်များပါသော ဖဲကြိုးတစ်ခုစီ ပါရှိသည်။ နှစ်ကောင်လုံးက လုံးဝ နီးပါး တူညီကြသည်။

လီလီက အော်ဟစ်သည်။ "မဆိုးဘူး။ ကျူရှူး မင်းရဲ့ လက်မှုပညာက တော်တော် ကောင်းတာပဲ!"

ဆူးမန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးလိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး တီးတိုးပြောသည်။ "ဖဲကြိုးလေး ချုပ်ရုံပဲ မဟုတ်လား။ ဒါက ဘာလက်မှုပညာလဲ..."

ရန်ချင်ဝမ်သည် ကောက်ယူကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ။"

လူတိုင်း တစ်ဦးချင်းစီ ရှေ့သို့လာကာ ဝက်ဝံလေးကို စစ်ဆေးကြသည်။

ကျူရှူးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို ကိုက်ထားပြီး လူတိုင်း၏ အမူအရာများကို စိတ်ပူပန်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဒါက သူမတို့အတွက် အသက်ရှင်သန်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ပြီး သူမကြောင့် ပျက်စီးသွားလိုစိတ် မရှိပေ။

မည်သူမျှ ကန့်ကွက်စကား မပြောသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခြောက်သွေ့သော အသံဖြင့် မေးသည်။ "ဒါဆို အခု... တံခါးကို ဖွင့်သင့်ပြီလား။"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ရှန်မိုကို ကြည့်ပြီး သူ၏ သဘောထားကို မေးသည်။

ရှန်မိုသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့ မှားရင် ဧည့်သည်က ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်။ လိုအပ်ရင် သက်ကြီးရွယ်အို၊ ကလေးတွေနဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို အပေါ်ထပ်ကို သွားပြီး ပုန်းခိုင်းသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။"

ရန်ချင်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "လုပ်သင့်တာပဲ။"

ဆူးမန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ကျွန်မ ဒီမှာ နေမယ်။ လီလီကို အပေါ်ထပ် သွားခိုင်းလိုက်။ သူက အသုံးမဝင်ဘူး။"

"ဆူးမန်!" လီလီ၏ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ "ငါက ယောက်ျား တစ်ယောက်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လေးစားမှု နည်းနည်းလောက် ပြပေးပါလား။"

ဆူးမန်သည် သူ့ကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "လီလီ။ ရှင် ကောင်းတဲ့စိတ် ရှိတာကို ကျွန်မ ဝန်ခံတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုက ကြွားဝါဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘူး။"

"ကျွန်မလည်း အပေါ် မတက်ဘူး။" ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။

လူတိုင်း သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာဆိုတော့

ဘယ်နေရာမှာမှ ပုန်းဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ပထမထပ်က သိုလှောင်ခန်းထဲမှာပဲ နေလိုက်မယ်။"

သိုလှောင်ခန်းသည် လှေကားဘေးတွင် ရှိသည်။ ၎င်းသည် ပြတင်းပေါက်မရှိသော အလွန်သေးငယ်သော အခန်းဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ မှောင်မဲနေကာ တံမြက်စည်း၊ ဖုန်စုပ်ခွက်၊ ကြမ်းတိုက်တံ၊ ကတ်ထူပုံးဟောင်းများ၊ လှေကားနှင့် အခြား ပစ္စည်းစုံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ရှန်မိုသည် သိုလှောင်ခန်း၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဖုန်နံ့ ဆိုးဆိုးက သူ၏မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ပိုင်ယို့ဝေကို လှည့်ကြည့်သည်။

"မင်း သေချာလား။"

"အင်း" ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာသည် မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိဟန်ဖြင့်ပြောသည်။ "ဒီအတိုင်းပဲ။"

ရှန်မိုသည် ခဏတာ သူမကို ကြည့်နေပြီးနောက် သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်အတွက် နေရာရစေရန် နေရာပိုယူထားသော ကတ်ထူပုံးများကို ရွှေ့ထုတ်လိုက်သည်။

ချန်းဝေခိုင်သည် ပန်းရှောင်ရှင်းနှင့် ကျူရှူးကို ဒုတိယထပ်သို့ ခေါ်သွားကာ ပုန်းရန် နေရာရှာခိုင်းသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများသည် ဝင်္ကပါမှတစ်ဆင့် အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် ကျွမ်းကျင်မှု သို့မဟုတ် အတွေ့အကြုံ မရှိကြပေ။

ပထမထပ် ဧည့်ခန်းတွင် လူခြောက်ဦး ကျန်ရှိသည်။

ရန်ချင်ဝမ်။ လုအန်း။ ဆူးမန်။ လီလီ။ ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်။

လူခြောက်ဦးသည် အရုပ်အိမ်၏ ပထမဆုံး ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ဆူးမန်သည် ခါးမှ ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရန်လိုစွာဖြင့် လှုပ်ယမ်းသည်။

တန်ရှောင်သည် သူ့၏ ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံကို မယူလာသောကြောင့် သစ်သားတုံးကြီးတစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး စမ်းကြည့်သည်။

လီလီသည်လည်း သစ်သားတစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး ၎င်း၏ တစ်ဖက်စွန်းကို မီးလင်းဖိုထဲ ထည့်ကာ မီးညှိသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တစ်ဝက်ပွင့်နေသော တံခါးမှတစ်ဆင့် ရှန်မိုကို လက်ဝှေ့ယမ်းသည်။

ရှန်မိုသည် လျှောက်သွားပြီး မေးသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

သူမသည် သူ၏လက်ကို ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ယုန်လေးက အားဖြည့်နေတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် သူ့ကို ရှင့်ကို ကူညီဖို့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်..."