အခန်း (၄၀၉-၄၁၀)

အခန်း (၄၀၉) - ထိပ်တန်း ဆယ်ဦး၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူ(၁)

ခေါင်းဖြတ် သွေးအစောင့်အရှောက်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့် အရူးကမှ သူတို့ကို ထပ်မံတားဆီးရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။

ရှေ့သို့သွားရာလမ်းမှာ အတားအဆီးများ ကင်းစင်နေသည်။ ဆယ်မိနစ်ပင် မကြာမီမှာ ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့သည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပွင့်လင်းသွားပြီး ကောင်းကင်ကို ထောက်ပံ့ထားသော တိုင်ကြီးတစ်ခုပမာ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုက သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“အဆုံးအစမဲ့တောင်တန်း”

သူတို့သည် တောင်ခြေတွင် ရပ်ကာ အဆုံးအစမရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော တောင်ထွတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်း၏ ခါးလယ်အထက်တွင် ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများက လှည့်ပတ်နေပြီး တောင်ထွတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

သို့သော်လည်း ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့ နှစ်ဦးလုံးတွင် မိုးကြိုးဘိုးဘေးအဆောင် ရှိကြသဖြင့် တောင်ထွတ်ရှိ မိုးကြိုးဘိုးဘေးအဆောင်၏ မူလစွမ်းအင်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ဤအချိန်တွင် တောင်ခြေ၌ လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးက အဆုံးအစမဲ့တောင်တန်းကို ပြင်းပြသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“အို၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက် တော်တော်မြန်မြန် ရောက်လာတာပဲ”

အလင်းတန်း နှစ်ခု တဖျပ်ဖျပ်လက်သွားပြီး အနီရင့်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ထန်ရှင်းလျန်သည် အခြား ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။

ထိုလူငယ်မှာ ဆင်ဘုရင်လေးဟု လူသိများသော ကျိုးဇယ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အသွင်သောင်းချီ တောင်တန်းမှ လာသူဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် သူသည် အသွင်သောင်းချီ ကောင်းကင် ကျင့်စဉ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခဲ့ကာ အသွင်သောင်းချီ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

လူသစ်များ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် တတိယအဆင့်ရှိသော ဤလူသည် ထန်ရှင်းလျန်ကို ရည်းစားစကား လိုက်ပြောနေသူဖြစ်ပြီး အခြေခံအားဖြင့် သူမ သွားလေရာသို့ လိုက်သွားတတ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် ဝူယွမ်နှင့် သူ၏ အဖော်တို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

“မင်းတို့လည်း မနှေးပါဘူး” ဝူယွမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူတို့ လေးဦးကို ကြည့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် အကွာအဝေး အနည်းငယ် ခွာနေကြသည်။

ဤနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားကို အထင်မသေးသင့်ပေ။

လူသစ်များ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်သည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် မျှော်စင်က ထိန်းချုပ်ထားသော အချက်အလက်များကိုသာ ကိုယ်စားပြုသည်။ စာရင်းတွင် မပါဝင်သော ပုန်းအောင်းနေသည့် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် အများအပြား ရှိနေပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ စာရင်းဝင်သူများထက် နိမ့်ကျမည်မဟုတ်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ဟွာချန်သည် စာရင်းတွင် မပါဝင်သော်လည်း ထန်ရှင်းလျန်နှင့် အခြားသူများ ရရှိထားသော အချက်အလက်များအရ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပထမအဆင့်ရှိ ရွှီရှို့ထက် နိမ့်ကျမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ပုန်းအောင်းနေသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များကလည်း ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။

ထန်ရှင်းလျန်က တောင်ထွတ်ကို ကြည့်ကာ “အဆုံးအစမဲ့တောင်တန်းရဲ့ တောင်ထွတ်ဆယ်ခုက ပွင့်တော့မယ်၊ ငါတို့ တစ်ယောက်ကို တောင်ထွတ်တံဆိပ် တစ်ခုစီ အရင်သွားယူကြစို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့ရှေ့ရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော တောင်တန်းကြီးမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာသည်။ ထို့နောက် တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများက လှိုင်းထသွားပြီး ဧရာမ တောင်ထွတ် ဆယ်ခုက လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ တောင်ထွတ်တစ်ခုစီ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် အလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ဝေဝါးသော အလင်းတံဆိပ်များ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

“တစ်ယောက်ကို တောင်ထွတ်တစ်ခု၊ ငါ အရင်သွားပြီ” ဆင်ဘုရင်လေး ကျိုးဇယ်က ပထမဆုံး ပြေးထွက်သွားပြီး တောင်ထွတ် တစ်ခုကို ကျပန်းရွေးကာ ခုန်တက်သွားလေသည်။

“ငါလည်း သွားပြီ၊ တောင်ထွတ်မှာ တွေ့ကြတာပေါ့”

ထန်ရှင်းလျန်သည် မီးတောက် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပေါ်သို့ ပစ်လွှတ်သွားလေသည်။

ထန်ရှင်းလျန် ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများအားလုံးက သူမ သွားသော တောင်ထွတ်ကို ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။

မီးတောက် နတ်သမီးလေးမှာ လှပသော်လည်း ရန်စ၍မရကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အဆုံးအစမဲ့တောင်တန်းတွင် တောင်ထွတ် ဆယ်ခု ရှိပြီး တောင်ထွတ်တစ်ခုစီအတွင်း၌ တောင်ထွတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားနိုင်သော လမ်းကြောင်း သုံးခု ရှိသည်။ ဤလမ်းကြောင်း သုံးခုမှတစ်ဆင့် တောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိရန် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို မလွဲမသွေ ဆင်နွှဲရမည်ဖြစ်သည်။

ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့ကလည်း တောင်ထွတ် တစ်ခုစီကို ရွေးချယ်ကာ စတင် တက်လှမ်းကြလေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လူအများအပြားက သူတို့နှင့်အတူ တောင်တက်ခဲ့ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဝူယွမ်နှင့် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ ခေါင်းဖြတ် သွေးအစောင့်အရှောက် ခြောက်ယောက်ကို သူ အနိုင်ယူခဲ့သည့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို မသိရှိကြသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ လူသစ်များ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် အဆင့် ရှစ်၊ ကိုးနှင့် ဆယ် ချိတ်ထားသူ သုံးဦးကို လက်သီး သုံးချက်ဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သော လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် လူအများအပြားက သူ့အကြောင်း သိထားကြပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် သူ့နှင့်အတူ တောင်ထွတ်ကို မည်သူမျှ မတက်ရဲကြပေ။

“တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက မကြီးမားဘူးဆိုရင် လူတွေက မင်းကို ကြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဝူယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ အပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားလေသည်။ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် သူ ကြုံတွေ့ရသူ မည်သူ့ကိုမဆို အခြေအနေ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ တိုက်ရိုက် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဝူယွမ်သည် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ပမာ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးများ၊ ခြေထောက်များဖြင့် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ သူ၏ ကောင်းကင်ပြာနဂါး လက်မောင်းက ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ပြသကာ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းသွားလေသည်။ လမ်းခရီးတွင် သူ ကြုံတွေ့ရသူတိုင်း လဲကျသွားကြသည်။

“သေစမ်း၊ ဒီခွေးမသားက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လိုပဲ”

“ငါ လုံးဝ မလှုပ်ရှားရသေးဘူး သူက ငါ့ကို ကန်လိုက်တယ်”

“သူက ငါ့မျက်နှာကို တုတ်နဲ့ ရိုက်လိုက်တယ်၊ ငါ့နှာခေါင်း ပိန်သွားပြီ၊ သေစမ်း၊ ငါ သူ့အတွက် လမ်းတောင်ဖယ်ပေးခဲ့တာကို၊ အဲဒီ တိရစ္ဆာန်”

“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ သူက အရမ်းကို အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်၊ သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့်သူ ဒီတောင်ပေါ်မှာ ပါမလာဘူးလား”

“ချင်ယွမ် အဲဒီမှာ ရှိနေပုံရတယ်၊ သူ သူ့ကို သတ်နိုင်ဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်”

“ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးလိုက်သလဲ၊ အလကားသက်သက် အထိုးခံလိုက်ရတယ်”

“သေစမ်း၊ အဲဒီ ခွေးမသား ကောင်းကောင်းသေရမှာမဟုတ်ဘူး”

... ဝူယွမ်နှင့် တောင်တက်လမ်း တစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေသူတိုင်းက နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ကျိန်ဆဲ ညည်းတွားနေကြသော်လည်း သူတို့သည် အစွမ်းအစမဲ့စွာ ဒေါသထွက်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ ဝူယွမ်က တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် တောင်ထွတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးတက်သွားသဖြင့် သူတို့၏ ကျိန်ဆဲသံများကို မကြားနိုင်သကဲ့သို့ သူတို့ ကြိုးစားလျှင်တောင် အမီမလိုက်နိုင်ကြပေ။

“ရပ်စမ်း၊ ဒီတောင်တက်လမ်းက မင်းအဘိုး ငါတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ”

တောင်ထွတ်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ၊ လူအရေအတွက် နည်းပါးလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ဝူယွမ်၏ ရှေ့တွင် လမ်းပိတ်ဆို့မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဝူယွမ် ပြေးတက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို မြှောက်ကာ ဝူယွမ်ဆီသို့ အမှန်တကယ်ပင် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

“ဝုန်း၊”

ဝူယွမ်၏ ကောင်းကင်ပြာနဂါး လက်မောင်းက တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ လက်သီးက ကျောက်တုံးကြီးကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခုက မုန်တိုင်းတစ်ခုပမာ တိုက်ခတ်သွားလေသည်။ ကျောက်တုံးကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

“အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ” ဝူယွမ်၏ အရှိန်မှာ လျော့ကျမသွားဘဲ ထိုလူရိပ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ပြိုင်ဘက်မှာ အင်္ကျီဗလာနှင့်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကြွက်သားများမှာ သံတုံးများပမာ စုပုံနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကျန်းအနည်းငယ်ခန့်ရှိသော ဧရာမ သံတူကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဝူယွမ် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သံတူကြီးကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏အရေပြားအောက်တွင် ဆူပွက်လာပြီး ဧရာမသံတူကြီးက ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

“ဧရာမ နတ်ဘုရား ကောင်းကင် သံတူ၊”

ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော အလင်းတူကြီးတစ်ခု ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်သွားနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အံ့မခန်း စွမ်းအားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်၌ ၎င်းသည် ပြေးဝင်လာသော ဝူယွမ်နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်မိလေသည်။

“လူသစ်များ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ အဆင့်ခြောက်၊ ဧရာမ နတ်ဘုရားသံတူ ချင်ယွမ်”

ဝူယွမ်သည် ဤလူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏အထက် အဆင့်တစ်ဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။

“မင်းရဲ့ သံတူကိုလည်း ငါ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်” ဝူယွမ်က တဟားဟား ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများက ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရူးသွပ်စွာ ဆူပွက်လာပြီး ကောင်းကင်ပြာနဂါး အလင်းပုံစံများက နဂါးဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ပြာနဂါး လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ပြာနဂါး အလင်းပုံစံများ အားလုံး လင်းလက်လာသည်နှင့်အမျှ နဂါးပုံစံ ရာပေါင်းများစွာက ဝူယွမ်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ကောင်းကင်ပြာနဂါး အရိပ်တစ်ခုကို ပေါ်ထွက်လာစေသည်။

“ဂါး၊”

အလွန်တရာ စူးရှသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ဝူယွမ်၏ ကောင်းကင်ပြာနဂါး လက်သီးက သံတူကြီးကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ဝုန်း... နှစ်ခု ဝင်တိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တောင်ထွတ် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသကဲ့သို့ လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတူကြီး ပေါက်ကွဲသွားပြီး အမည်းရောင် သံတူကြီးတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ခုနက ကျောက်တုံးကြီးကဲ့သို့ တစ်စစီ ကြေမွသွားလေသည်။

“ငါ့ရဲ့ ရတနာ...”

ချင်ယွမ်က လက်လှမ်းကာ ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ကြေမွသွားသော သံတူကြီးကို ကြေကွဲစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုသံတူကြီးမှာ သူ၏ အဖိုးတန် ရတနာ ဖြစ်သည်။

“မင်း...”

ချင်ယွမ်၏ ဒေါသများ ဆူပွက်လာပြီး ဝူယွမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

“တောင်အောက် ဆင်းသွားစမ်း” ဝူယွမ်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို နောက်ပြောင်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ သူ့ကို တောင်အောက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

ဝူယွမ် ဆက်လက်၍ အပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားလေသည်။ တောင်ထွတ်သို့ ရောက်လုနီးပါး အချိန်တွင် အသိအကျွမ်း တစ်ယောက်နှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။ အစောပိုင်းက ဧည့်ခံ ဆောင်တွင် ခြိမ်းခြောက်ပြီး မလှုပ်ရှားရဲခဲ့သော ယောင်ချင်းထန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် လူသစ်များထဲတွင် အဆင့်လေး ချိတ်ထားပြီး သူ၏ အရှိန်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် မြန်ဆန်ကာ တောင်ထွတ်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“မင်း ဘာလို့ ဒီတောင်ပေါ် ရောက်နေတာလဲ၊” ဝူယွမ်ကို မြင်သောအခါ ယောင်ချင်းထန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဝူယွမ်နှင့် မတိုက်ခိုက်လိုကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

“ငါ ဘယ်သွားမယ်ဆိုတာ မင်းကို ပြောပြဖို့ လိုလို့လား၊ အရူးကောင်ရဲ့၊ သွားစမ်း”

အခန်း (၄၁၀) - ထိပ်တန်း ဆယ်ဦး၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူ(၂)

ဝူယွမ်က သူနှင့် စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ သူ၏ စကားများကို ရွံရှာမိသည်။ သူက လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ယောင်ချင်းထန်သည် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော သူ၏ အရှိန်မှာ ရှင်းအက္ခရာလျှို့ဝှက်ချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဝူယွမ်၏ အမြင်တွင် လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကောင်းကင်ပြာနဂါး လက်သီးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ယောင်ချင်းထန်၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးများ ရောင်ကိုင်းသွားပြီး သူ၏ သွားများအားလုံး လွင့်ထွက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် တောင်အောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

ရွှီး!

ဝူယွမ် တောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း လူနှစ်ယောက် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ဦးမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ အမျိုးသားမှာ အရပ်မြင့်ပြီး တောင့်တင်းကာ လက်မောင်း ဗလာဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထူထဲသော မျက်ခုံးများရှိသည့် သူ၏ မျက်နှာမှာ အစွမ်းထက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် အလင်းပုံစံတစ်ခု ရှိပြီး ကြမ်းကြုတ်သော သွေးငါးမန်း တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ သေးသွယ်ပြီး ကျက်သရေရှိသော မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦးဖြစ်ကာ အတော်လေး လှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ မာနထောင်လွှားသော အသွင်အပြင်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤနှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နှစ်ဦးလုံးမှာ ဆန်းကြယ်သေခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း ဝူယွမ်သည် သူတို့ထံမှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။ “သွေးမိစ္ဆာ ငါးမန်း မျိုးနွယ်စုလား”

“အို၊ မဆိုးဘူးပဲ၊ ငါတို့ကို တကယ် မှတ်မိတာပဲ” ထိုနှစ်ဦးကလည်း ဝူယွမ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝူယွမ်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် အမျိုးသမီးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကစဉ်ကလျားမိစ္ဆာပင်လယ်တွင် သွေးမိစ္ဆာ ငါးမန်း မျိုးနွယ်စု၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ မီးနတ်ဘုရားနန်းတော်ထက် မနိမ့်ကျပေ။ ဤလူက သူတို့ကို မှတ်မိလျှင် သူတို့ကို အလွန် သတိထားသင့်ပေသည်။

“မကြာသေးခင်က သူတို့ထဲက တချို့နဲ့ ငါ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်” ဝူယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။

“နင်...”

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားလေသည်။

“မင်း သေချင်နေတာပဲ” အမျိုးသားက တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှန်ရှေ့ရှိ လူများက ဤနှစ်ဦး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မှတ်မိသွားကြပြီး ဝူယွမ် နိုင်နိုင်ခြေ ရှိမရှိကို စတင် ဆွေးနွေးကြလေသည်။

“ဒါ သွေးမိစ္ဆာ ငါးမန်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက် ဆွေမျိုးဆက်ခံသူ နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရှာလီနဲ့ ရှာလင်းပဲ၊ သူတို့က သွေးမိစ္ဆာ ငါးမန်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ လူငယ် မျိုးဆက်တွေထဲမှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးတယ်၊”

“ရှာလီက ဆန်းကြယ်သေခြင်းအဆင့် မဟာပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လူသစ်များ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က ထိပ်တန်း သုံးယောက်ထက် မနိမ့်ကျဘူးလို့ ပြောကြတယ်၊”

“သူ့ညီမကလည်း ဆန်းကြယ်သေခြင်းအဆင့် မဟာပြည့်စုံခြင်းအဆင့်နီးပါး စွမ်းအား ရှိတယ်၊ ဝူယွမ် သူတို့နဲ့ တွေ့ရင်တော့ နည်းနည်း အားစိုက်ထုတ်ရလိမ့်မယ်”

သို့သော်လည်း သူတို့ နောက်ထပ် စကားနှစ်ခွန်းပင် မပြောနိုင်မီ ဝူယွမ်က ရှာလီကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လွင့်စင်သွားစေပြီး အဆုံးအစမဲ့ မှန်အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအရာမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အဆုံးအစမဲ့ မှန်တွင် ကိုယ်ပိုင်လေဟာနယ်တစ်ခုရှိပြီး ဝူယွမ်က ပြိုင်ဘက်ကို အပြင်သို့ လွင့်စင်သွားစေနိုင်ခြင်းက မှန်လေဟာနယ်ကို အတော်လေး နားလည်သဘောပေါက်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေသည်။

“ငါ မိန်းမတွေကို မရိုက်ဘူး၊ မင်းဘာသာမင်း အောက်ဆင်းသွားလို့ ရတယ်” ဝူယွမ်က ရှာလင်းကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။

“နင်...”

ရှာလင်း၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း ယခုလေးတင် သူမ၏ အစ်ကို ဖြစ်သွားသည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း အောက်ဆင်းသွားရန် အပြောခံရခြင်းကြောင့် မာနကြီးသော သူမသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ရွံရှာမိသည်။

“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိဘူးလား၊ ဒါဆို တခြား တောင်ထွတ် တစ်ခုကို သွားလိုက်”

ဝူယွမ်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ယွမ်စွမ်းအင်တို့က လေပြင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှာလင်းကို ရစ်ပတ်ကာ အခြား တောင်ထွတ် တစ်ခုပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ထိုတောင်ထွတ်မှာ လင်းတုန် တောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် တောင်ထွတ်ပင် ဖြစ်သည်။

“ငါ့အတွက် အောက်ဆင်းစမ်း”

တောင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ယခင်က သူ သင်ခန်းစာ ပေးခဲ့ဖူးသော သွေးမိစ္ဆာ ငါးမန်း မျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေသည်ကို လင်းတုန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်း အလျှော့မပေးဘဲ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူကို တောင်အောက်သို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်လေသည်။

သနားစရာကောင်းသော ရှာလင်းမှာ တွေဝေနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လင်းတုန်၏ လက်သီးကို အထိခံလိုက်ရသဖြင့် တောင်ထွတ်အောက်သို့ ထိုးကျသွားလေပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူ မရှိတော့သဖြင့် ဝူယွမ်က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းကာ တောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် တောင်ထွတ် တံဆိပ်ကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ရွှီး!

တောင်ထွတ် တံဆိပ် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများ ပိုမို သိပ်သည်းလာပြီး သူ၏ ခြေအောက်မှ အလင်းလှိုင်းတစ်ခု အလျားလိုက် ပြန့်ကျဲထွက်ပေါ်လာသည်ကို ဝူယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ဤလေဟာနယ်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများကို ထိုးဖောက်သွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ ဆန့်တန်းနေသော ကျယ်ပြောလှသည့် တောအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

အလျားလိုက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပသော အလင်းတိုင်များလည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး အခြား တောင်ထွတ် ကိုးခုအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှုများလည်း ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

တောင်တန်းများရှိ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ထိုအလင်းတိုင်များအတွင်းရှိ လူရိပ်များကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ထိုအထဲမှ အကြည့်သုံးခုက သူ့အပေါ်သို့ ချက်ချင်း စူးစိုက်လာကြသည်။

သုံးဦးလုံးမှာ အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ ဟွာချန်နှင့် ရွှီရှို့တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အမည်းရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သူ့ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏ အရှိန်အဝါမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် အေးစက်နေသည်။ ၎င်းအတွင်းရှိ သိပ်သည်းသော ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး စွမ်းအင်ကို ဝူယွမ် ခံစားနိုင်သည်။ ဟွာချန်၊ ရွှီရှို့တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပြိုင်ဘက်၏ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး စွမ်းအင်မှာ ပိုမို ဖိသိပ်ထားပြီး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။

တောင်ထွတ်တွင် လူရိပ် ဆယ်ခု မာနထောင်လွှားစွာ ရပ်တည်နေကြသည်။ ထိုအစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါမှာ အဆုံးအစမဲ့ မှန်၏ ဖုံးကွယ်မှု ရှိနေသည့်တိုင် မီးတောက်မြို့တော်ရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များကို လေးနက်သွားစေခဲ့သည်။ ဖယ်ရှားမှု အများအပြားကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထွတ်၌ ရပ်တည်နိုင်သူများမှာ ကံကောင်းမှု သက်သက်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းက တောင်ထွတ်ရှိ လူဆယ်ဦးကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေကြသည်။ လာမည့်မိုးကြိုးဘိုးဘေးအဆောင်အတွက် အားပြိုင်မှုမှာ ဤလူဆယ်ဦးထဲမှ မည်သူ အောင်ပွဲခံမည်ဆိုသည့်အပေါ်တွင် မူတည်နေမည်ဖြစ်သည်။

တောင်ထွတ်ဆယ်ခု၏ ဗဟိုနေရာမှာ အဆုံးအစမဲ့ ပင်မတောင်ထွတ်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တောင်ထွတ်တွင် လျှပ်စီးများ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေပြီး အနိမ့်သံဖြင့် မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပြန့်ကျဲထွက်ပေါ်နေသည်။

လူအများအပြားက တောင်ထွတ်ကို ပြင်းပြသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဝူယွမ်၊ လင်းတုန်နှင့် ထန်ရှင်းလျန်တို့သာ မိုးကြိုးဘိုးဘေးအဆောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အမှန်တရားကို သိရှိကြပြီး အခြားသူများအားလုံးက ၎င်းကို အစစ်အမှန်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

“ဒီမိုးကြိုးဘိုးဘေးအဆောင်ကို ငါ လိုချင်နေတာကြာပြီ၊ ဒါကြောင့် ရဖို့ မျှော်လင့်တယ်၊ အားလုံးပဲ ငါ့ရဲ့ ဒီဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟွာချန်၏ နှုတ်ခမ်းများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးသွားပြီး အခြားသူများကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုကာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောအပြီးတွင် သူက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပင်မတောင်ထွတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားလေသည်။

“ဟဲဟဲ၊ အဲဒါကို ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲနေမလဲ” ဆင်ဘုရင်လေး ကျိုးဇယ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သေမင်းချီတစ်ခုက လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဟွာချန်က ကျိုးဇယ်ဆီသို့ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားရာ ကျိုးဇယ်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ အမည်းရောင် အလင်းတန်းများက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ဆူပွက်လာပြီးနောက် သူ၏ လက်ဝါးက ထက်မြက်သော လက်သည်းတစ်ခုပမာ လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်ကာ ကျိုးဇယ်၏ ခေါင်းထိပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းလာလေသည်။

သူ ဖမ်းဆုပ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် အနီရင့်ရောင် လှံတံအလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လာပြီး သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

ထန်ရှင်းလျန်သည် လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး မီးဖီးနစ်လှံတံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူမ၏ အနီရင့်ရောင် ဆံပင်များက လေပြေလေညင်းနှင့်အတူ လွင့်ခါနေပြီး သူမ၏ နူးညံ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာမှာ ယခုအခါ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“နင်တို့က မိုးကြိုးဘိုးဘေးအဆောင်ကို လိုချင်တာလား၊ မထိုက်တန်သေးဘူး”

သူမက သူမ၏ လှံတံကို ဟွာချန်ဆီသို့ ညွှန်ပြကာ လွှမ်းမိုးစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ မီးဖီးနစ်လှံတံရှည်ကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ထက်မြက်သော လှံတံ အလင်းတန်းများက ကြယ်ပျံများပမာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

“မီးတောက် နတ်သမီးလေးက တကယ်ကို နာမည်ကြီးသလောက် အစွမ်းထက်ရဲ့လားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

ဟွာချန်၏ အမည်းရောင်ချီများ ထပ်မံ ဆူပွက်လာပြီး သူ၏ လက်သီးပေါ်တွင် စုစည်းသွားလေသည်။ ဧရာမ အမည်းရောင် အလင်းလက်သီးကြီးတစ်ခု ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် လှံတံ အလင်းတန်းများကို တိုက်ရိုက် တစ်စစီ ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

“ဟဲဟဲ၊ မင်းတို့ တိုက်ကြ”

မျက်နှာမပါသူ ရွှီရှို့က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ပင်မတောင်ထွတ်ဆီသို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်လိုက်ကာ တောင်ထွတ်ရှိ မိုးကြိုးဘိုးဘေးအဆောင်ကို လုယူရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ရွှီး၊ ရွှီး၊ ရွှီး...

၎င်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကလည်း ရွှီရှို့ကို တားဆီးရန်နှင့် သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ရွှီရှို့က အမည်းရောင် စွမ်းအင်တန်း အနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုလူ အနည်းငယ်မှာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိဘဲ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြလေသည်။

“မဟာရှေးဟောင်း ကောင်းကင်ဖမ်းဆီးခြင်းလက်ဝါး”

ဤအချိန်တွင် လင်းတုန်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဧရာမရှေးဟောင်းလက်ဝါးကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာကာ ရွှီရှို့ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး စတင် တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။

တောင်ထွတ်တွင် ဝူယွမ်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမည်းရောင်ဝတ် အမျိုးသား နှစ်ဦးသာ မလှုပ်ရှားရသေးသော်လည်း နှစ်ဦးလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရှိန်အဝါများဖြင့် ပစ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ကြသည်။