အခန်း (၄၄၂-၄၄၂)

အခန်း ၄၄၂ ၊ အပိုင်း (၁) - လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိတ်သွားခြင်း၊ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်း

"ဝူရှင်း၊ လာဖမ်းလေ"

မြစ်ကမ်းနံဘေးတွင် ရှောင်ယန်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေလေသည်။ သူမ၏ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော ခြေလှမ်းများက ရှေးဟောင်း သစ်ပင်အချို့ကို ပတ်ပြေးနေစဉ် မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်များကို ချန်ရစ်ခဲ့ပါ၏။

သူမ၏ အနောက်တွင် အရောင်ငါးသွယ် တောင်ပံပါမြွေဆိုးဖြစ်သည့် ဝူရှင်းသည် ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်မောင်းအရွယ်အစားအထိ ကျုံ့ထားသော်လည်း လျင်မြန်စွာဖြင့် လိုက်ဖမ်းနေဆဲပင်။

ခေတ္တမျှ သစ်ပင်များတစ်ဝိုက်တွင် သူတို့၏ လျင်မြန်သော ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြည့်ရှုနေသူများကိုတောင် မျက်စိကျိန်းသွားစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သိုင်းပညာ မဟာသခင်တစ်ဦးသာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် လုံးဝကို မှင်သက်သွားပေလိမ့်မည်။

မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ပြသနေသော ဤကဲ့သို့သော ထူးကဲသည့် လှုပ်ရှားမှုနည်းစနစ်များမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာပင် မရှိချေ။

ထိုနေရာမှ တက်ကြွမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုချင်း ထိုင်နေသောနေရာတွင်တော့ များစွာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

သူသည် မြစ်ကမ်းနံဘေးတွင် ငါးမျှားတံတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုင်နေပြီး အေးအေးဆေးဆေး ငါးဖမ်းနေ၏။

သူ၏ဘေးတွင် ရှောင်လီက မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ငါးမျှားတံပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေပါ၏။

ရှောင်လီ၏ လေးနက်မှုကို မြင်သောအခါ လုချင်းမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ "ရှောင်လီ...မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံစဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ငါးဖမ်းတာက ကလေးကစားစရာလိုတောင် ဖြစ်နေသင့်တာ။ ငါ ငါးဖမ်းတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်ဖို့ ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေတာလဲ"

ရှောင်လီသည် လင်းလက်နေသော မြစ်ပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် မနှစ်မြို့မှု အမူအရာတစ်ခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ "ရေ... မုန်းတယ်"

လုချင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပို၍ပင် ရယ်မောလိုက်တော့၏။

ရှောင်လီသည် အစောပိုင်းက သူပေးခဲ့သော သားရဲဝိညာဉ်သစ်သီးကို သန့်စင်ပြီးနောက်၌ မကြာသေးခင်ကအချိန်ကပင် အခြေတည်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီဖြစ်၏။ ယခုအခါ ၎င်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အခြေတည်အဆင့်ကြီး ပြီးပြည့်စုံဖို့ရန် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ပင်။

ဝိညာဉ်သားရဲများအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မကြာခဏ ရိုးရှင်းလေ့ရှိ၏။ အများစုမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာရန် ကောင်းစွာ စားသောက်ရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် မွေးရာပါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် စွမ်းအားများ ရှိနေသော်ငြား ရှောင်လီသည် ငါးဖမ်းရန် ရေထဲသို့ ဆင်းဖို့ ခေါင်းမာစွာဖြင့်ပဲ ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

ရေကို မနှစ်မြို့မှုမှာ ၎င်း၏ ဖြစ်တည်မှုထဲတွင် စွဲမြဲနေပုံရပေသည်။

လုချင်း ငါးဖမ်းသွားတိုင်း ရှောင်လီသည် အပျော်ဆုံးဖြစ်လေ့ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် မကြာမီ လတ်ဆတ်သော ငါးများကို စားသောက်ရမည်ဟု သိထားသောကြောင့်ပင်။

မကြာသေးမီကမှ လုချင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေသဖြင့် ငါးဖမ်းထွက်ခြင်းများမှာ ခပ်ရှားရှားပင်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှောင်လီသည် သူ၏ဘေးတွင် နေရန် လုံးလုံးကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပြီး တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့လိုချေ။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ကြိုးမှာ အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းသွားပြီးနောက် အောက်သို့ ငုပ်ဆင်းသွားတော့၏။

လုချင်းတစ်ယောက် ငါးမျှားတံကို ဆွဲလိုက်ရာ၌ လှပသော ငါးတစ်ကောင်က လေထဲတွင် ခုန်ပျံလာခဲ့လေသည်။

သူ၏ လက်ရှိ ခွန်အားဖြင့် သာမန် ဝိညာဉ်ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းရန် မည်သည့် အထူးနည်းစနစ် သို့မဟုတ် သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးမျှ မလိုအပ်ချေ။

ငါးမျှားတံကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လုံလောက်ပေ၏။

သို့သော် သူ၏ ငါးမျှားတံမှာ သာမန် ကိရိယာတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

မကြာသေးမီက သူ၏ နေအိမ်အနောက်ဘက်ရှိ ဝါးတောထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် အာဟာရဖြည့်တင်းထားသော ဝါးအချို့ကို လုချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဝါးများမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာပြီး ဝိညာဉ်အနှစ်သာရတစ်ခု ရရှိလာကာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ဖြစ်လာမည့် အရိပ်အယောင်များကို ပြသနေလေသည်။

သူသည် အကောင်းဆုံး ဝါးတစ်လုံးကို ရွေးချယ်ပြီး ငါးမျှားတံအသစ်တစ်ချောင်းကို ဖန်တီးခဲ့ကာ ယင်းကို သန့်စင်စဉ်အတွင်း တံဆိပ်ခတ်မှု အလွှာများစွာကို ထည့်သွင်းခဲ့၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းမှာ ငါးမျှားတံသက်သက် မဟုတ်တော့ချေ။ ၎င်းသည် ယခုအခါ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုတောင် ဖြစ်နေပြီပင်။

ဤထူးကဲသော အဆင့်ရှိသည့် ဝိညာဉ်လက်နက်သည် ကြီးမားလှသော ခွန်အားကိုတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိပေ၏။ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုပါက သာမန် ဝိညာဉ်ငါးတစ်ကောင်မဆိုထားနှင့်၊ တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးကိုပင် လွယ်ကူစွာ ဆွဲယူနိုင်ပါသည်။

ဟုတ်ပါ၏၊ ငါးဖမ်းခြင်းမှာ အပန်းဖြေရန်အတွက်သာ။ လုချင်းသည် မလိုအပ်သော ခွန်အားများဖြင့် အတွေ့အကြုံကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။

မြစ်ထဲတွင် မည်သည့်ငါးအမျိုးအစားများ ရှိနေသည်ကို စူးစမ်းရန် သူ၏ နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကိုလည်း အသုံးမပြုခဲ့ချေ။

သူ ဖမ်းမိသည့်အရာကို ကံကြမ္မာအပေါ်တွင်သာ လုံးဝ လွှဲထားလိုက်တော့၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရုန်းကန်နေသော ငါးကြင်းနီတစ်ကောင်ကို ဆွဲတင်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့ရပါ၏။

"ငါးကြင်းနီပဲ"

ဤငါးမျိုးကို သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖမ်းမိခဲ့သည်မှာ အချိန်အတန်ကြာခဲ့ပြီပင်။

လုချင်းသည် ငါးကို ချိတ်မှ ဖြုတ်လိုက်ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၌ မျှော်လင့်တကြီး မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေပြီဖြစ်သော ရှောင်လီဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်တော့၏။

ထိုငါးကြီး မြေကြီးပေါ် မကျမီမှာပင် ရှောင်လီက ခုန်တက်သွားပြီး လေထဲတွင် ဖမ်းယူလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် ရှိမြဲနေရာတွင်သာ ထိုင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဆုကြေးကို ဝမ်းသာအားရဖြင့် စတင်စားသောက်လေတော့သည်။

ကိုက်လိုက်တိုင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ကျေနပ်မှုဖြင့် မှိတ်ကျသွားလေသည်။

ရှောင်လီသည် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကို သဘောကျသော်လည်း လတ်ဆတ်သော ဝိညာဉ်ငါးများမှာတော့ ၎င်း၏ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆန်၍မရနိုင်။

ရှောင်လီလေး ဤမျှလောက် ဝမ်းသာနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ချိတ်တွင် ငါးစာ ပြန်တပ်လိုက်ကာ သူ၏ ငါးဖမ်းကြိုးကို တစ်ဖန် ပြန်ချလိုက်တော့၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကြိုးမှာ ရေကို ထိရုံသာ ရှိသေးပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ငုပ်ဆင်းသွားပြန်လေသည်။

နောက်ထပ် ကျက်သရေရှိသော ဆွဲယူမှုတစ်ခုနှင့်အတူ လုချင်းသည် နောက်ထပ် ငါးကြင်းနီတစ်ကောင်ကို ဆွဲတင်လိုက်ပြန်မိတော့၏။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့်အတွင်း လုချင်းသည် ငါးတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆက်တိုက် ဖမ်းမိနေခဲ့လေသည်။

သူ ရပ်တန့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ့ထံ၌ ဝိညာဉ်ငါး ခုနစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရှစ်ကောင်ခန့်လောက် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် သာမန် ငါးကြင်းနီများ၊ ရွှေရောင်ငါးရှဉ့်အချို့နှင့် သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဝိညာဉ်ငါး အမျိုးအစားတစ်မျိုးပင် ပါဝင်နေပါ၏။

နောက်ထပ် ငါးကြင်းနီတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြီးနောက်တွင် လုချင်းသည် ငါးဖမ်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တွေးတောနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မြစ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက်၌ သူ၏နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရင်း ရေပြင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်အတွင်းရှိ မြစ်၏ အခြေအနေများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာခဲ့တော့၏။

ရေထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဝိညာဉ်အနှစ်သာရများမှာ သဲ့သဲ့လေး တောက်ပနေလေသည်။

သူ အံ့သြသွားသည်မှာ မြစ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ငါးများ ပြည့်နှက်နေခြင်းပင်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ဆက်တိုက်ပြန်လည်နိုးထလာတာနဲ့အမျှ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအောက်က အရာအားလုံးရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီးတော့တောင် ထင်ရှားလာတဲ့ပုံပဲ" သူ တွေးလိုက်မိသည်။

လုချင်းသည် ဝိညာဉ်ငါးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရင်း နားလည်သဘောပေါက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ပြောင်းလဲနေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထလာမှုသည် အရာအားလုံးအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနေလေသည်။

တောင်တန်းတစ်သိန်းအတွင်းရှိ အဆိပ်ရှိသော အင်းဆက်များနှင့် မြွေများ၏ အဆိပ်များမှာ ပိုပို၍ပင်အားကောင်းလာပြီး ပို၍ပင်သေစေနိုင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် အလားတူပင် တောင်တန်းများမှ စီးဆင်းလာသော ဤမြစ်ငယ်လေးမှာလည်း ဝိညာဉ်ငါးများဖြင့် ပေါများလာခဲ့ပါ၏။

"ရှေ့လျှောက် ရှောင်လီအတွက် ဝိညာဉ်ငါး ပြတ်လပ်သွားမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့မယ့်ပုံပဲ"

လုချင်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း သူ၏ ငါးမျှားတံကို သိမ်းဆည်းလိုက်တော့၏။

ယနေ့ သူ ဖမ်းမိခဲ့သော ငါးများမှာ ရှောင်လီကို ကျွေးမွေးရန်နှင့် သူတို့အတွက် အရသာရှိသော ညစာတစ်နပ် ဖန်တီးပေးရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယန်၊ ဝူရှင်း... ကစားတာကို ရပ်ပြီး ပြန်ကြရအောင်"

ငါးပုံးကို ကိုင်ထားရင်း လုချင်းက အော်ခေါ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ပခုံးပေါ်၌ နားနေသော ရှောင်လီသည် ၎င်းကိုယ်၎င်း သန့်ရှင်းရေး စတင်လုပ်နေလေသည်။ ငါးကြင်းနီ သုံးကောင်ကို အငမ်းမရ စားသောက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ရှောင်လီတစ်ယောက် အကြီးအကျယ်ကို ကျေနပ်နေလေပြီပင်။

"ကိုကို... ငါးတွေ ရလား"

ရှောင်ယန်မှာ ပါးပြင်များ နီရဲနေလျက် အပြေးလာခဲ့လေသည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် မွေးရာပါနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း မွေးရာပါအဆင့် လှုပ်ရှားမှုနည်းစနစ်များကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုခြင်းက သူမကို အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားစေခဲ့သည်။

ဝူရှင်းသည် သူမ၏ အနောက်မှ လိုက်လာပြီး ရှောင်လီကို အားကျစွာဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

သူသည် ရှောင်လီကဲ့သို့ ၎င်း၏ သခင်နှင့် နီးကပ်စွာ နေချင်ခဲ့သော်လည်း ရှောင်လီမှာ နယ်မြေပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် အလွန်ပြင်းထန်ကြောင်း သူ သိနေပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အရမ်းနီးကပ်သွားပါက သေချာပေါက်ကို အရိုက်ခံရမည်ပင်။

အရိုက်ခံရခြင်းက သိပ်မနာကျင်ရပါ။ ၎င်း၏ မာကျောသော အကြေးခွံများက ရှောင်လီ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပေ၏။

သို့သော် သူတို့ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ကြပါက သူတို့၏ သခင်သည် သေချာပေါက် ညဝိညာဉ်ကြောင်မြီးတိုဘက်မှသာ ရပ်တည်မည်သာ။

ဤသည်မှာ ယခင် ဖြစ်ရပ်အချို့မှ ဝူရှင်း သင်ယူခဲ့ရသော နာကျင်စရာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

"ငါးလား ၊ ရတာပေါ့" လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ရှောင်ယန်ကို ငါးပုံးအား ပြလိုက်လေသည်။

"ဝိညာဉ်ငါးတွေက ဒီလောက်တောင် အများကြီးပဲလား။ ငါးကြင်းနီတွေ၊ ပြီးတော့ ရွှေရောင်ငါးရှဉ့်တွေတောင် ပါသေးတယ်"

ပုံးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေတော့၏။

....

အခန်း ၄၄၂ ၊ အပိုင်း (၂) - လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိတ်သွားခြင်း၊ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်း

"ဝိညာဉ်ငါးတွေ ဒီလောက်အများကြီး ဖမ်းမိတာ ရှားတယ်။ ဒီည ငါးဟင်းချို ချက်စားကြမလား" လုချင်းက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့" ရှောင်ယန်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ငါးကြင်းနီဖြင့် ချက်ထားသော ငါးဟင်းချိုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အရသာရှိလှသည်။ တွေးလိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များပင် ကျလာတော့၏။

ထိုသို့ဖြင့် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင်နှင့်အတူ ရွာသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့ အိမ်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ဘေးအိမ်မှ အဘိုးကျန်းက အလည်ရောက်လာခဲ့၏။

"အားချင်း... ငါးဖမ်းရာကနေ အခုလေးတင် ပြန်လာတာလား"

"ဟုတ်တယ်ဗျ၊ ဝိညာဉ်ငါးအများကြီး ဖမ်းမိခဲ့တယ်‌ အဘိုးကျန်းရေ။ ဒီည ငါးဟင်းချို နည်းနည်း ချက်မလို့ စီစဉ်ထားတာ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လာစားပါလား အဘိုးကျန်း" လုချင်းက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟား... အဘိုးရဲ့ မျက်လုံးအိုကြီးတွေက ငါးအရိုးတွေကို မနွင်နိုင်တော့ပါဘူးကွာ။ မင်းတို့ပဲ စားကြပါ" အဘိုးကျန်းက ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး အဘိုးကျန်းကလည်း။ သမီးက အဘိုးအတွက် ငါးအရိုးတွေအကုန်လုံးကို နွင်ပေးမှာပေါ့လို့" ရှောင်ယန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်၏။

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးမလေး" အဘိုးကျန်းက မိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် တစ်ခုခုကို ပြောချင်သော်လည်း မျိုသိပ်ထားသကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပါ၏။

လုချင်းသည် သူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဘိုးကျန်း... အဘိုးကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား"

လုချင်းက သူ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို ရိပ်မိသွားကြောင်း မြင်သောအခါ အဘိုးကျန်းသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်၌ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

"အားချင်း... မနေ့က ရွာက အသက်ကြီးတဲ့သူတချို့ စုဝေးပြီး ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။ မင်းဆီကနေ အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းလို့ရမလားလို့ ငါတို့ စဉ်းစားနေတာ"

"ဘာများလဲဗျ" လုချင်းက မေးလိုက်လေသည်။

"အင်း... ရွာက လူငယ်တချို့က မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ မင်းများ သူတို့ကို တစ်ခုခုလောက် သင်ပေးနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်နေကြတာလေ။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်မလား"

လုချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ဤအရာက အကြောင်းရင်းဖြစ်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ခေတ္တမျှ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေလေ၏။

သူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို မြင်သောအခါ အဘိုးကျန်းက အလျင်စလို ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။ "အားချင်း... မင်းက အခု မသေမျိုးတွေထဲမှာ ပါဝင်နေပြီဆိုတာ အဘိုး သိပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းတွေ အားလုံးကတော့ မသေမျိုး နည်းစနစ်တွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝေမျှလို့မရဘူးလို့ ဆိုကြတယ်။ တကယ်လို့ မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ဒုက္ခမခံပါနဲ့။ အဘိုး ပြန်သွားပြီး သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ်"

"အဘိုးကျန်း... အဘိုး အထင်လွဲနေပါပြီဗျာ" လုချင်းက သူ၏ အတွေးများမှ ရုန်းထွက်လာပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အဆင်ပြေတာ မပြေတာကြောင့် မဟုတ်ဘူးဗျ။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုတာ စိတ်ဝင်စားရုံသက်သက်နဲ့ လုပ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်လို့ပါဗျ။ အဲဒီအတွက် မွေးရာပါ ပါရမီနဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းလည်း လိုအပ်သေးတယ်လေ။ ဒါတွေသာ မရှိဘူးဆိုရင် မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းတွေ ရှိနေရင်တောင်မှ ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို စတင်နိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပါ အဘိုးကျန်း"

သူတို့၏ တောင်းဆိုမှုအတွက် လုချင်းသည် ရွာသူရွာသားများကို အပြစ်မတင်ခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့၏ တောင့်တမှုကို သူ နားလည်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မသေမျိုးများ၏ စွမ်းအားများကို မည်သူကများ စိတ်မဝင်စားဘဲ နေမည်နည်း။ အကယ်၍ သူသာ သူတို့၏ နေရာတွင် ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က မသေမျိုး နည်းစနစ်များကို ပြသနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလျှင် သူလည်း ကျင့်ကြံရန် တောင့်တမိမည်သာ။

သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ ဆန္ဒသက်သက်ဖြင့် ရရှိနိုင်သောအရာ မဟုတ်ချေ။ ဉာဏ်ရည်၊ နားလည်နိုင်စွမ်း၊ ဇွဲလုံ့လနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု အားလုံး လိုအပ်ပေ၏။ တစ်ခုခု လိုအပ်နေလျှင်ပင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိရန် သို့မဟုတ် လမ်းစဉ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

အနည်းဆုံးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ရွာလူငယ်များအပေါ် နားလည်မှုအရ ထူးကဲသော အလားအလာရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သူ မတွေ့ရသေးချေ။

"ဒီလိုကိုး..." အဘိုးကျန်းက သူ၏ လေသံတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ရောနှောလျက် ပြောလိုက်၏။

လုချင်း၏ ရှင်းပြချက်မှတစ်ဆင့် ရွာလူငယ်များတွင် မသေမျိုး နည်းစနစ်များကို ကျင့်ကြံရန် ပါရမီ လိုအပ်နေကြောင်း သူ သိနိုင်လေသည်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ပျက်မှုကို မြင်သောအခါ လုချင်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်အရာမှ တိတိကျကျကြ သေချာနေတာမဟုတ်ဘူးလေ။ ကိစ္စရပ်တိုင်းမှာ အခွင့်အရေး သေးသေးလေးတော့ ရှိနေတတ်ပါတယ်။

ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲဗျ အဘိုးကျန်း။ ပြန်သွားပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဘယ်သူတွေ တကယ် စိတ်ဝင်စားလဲဆိုတာ လူတိုင်းနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ပါ။ ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် သူတို့ကို ကျွန်တော့်အိမ်မှာ စုခိုင်းလိုက်ပါဗျ၊ သူတို့ကို ကျွန်တော် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးပါ့မယ်"

"တကယ်လား" အဘိုးကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒါပေါ့" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ သူတို့ကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်"

အဘိုးကျန်း အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချင်းသည် သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်လေသည်။

ကျိုးလီရွာ၏ ရွာသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ရွာကို ကြီးပွားတိုးတက်စေချင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ကျင့်ကြံရန် ပါရမီရှိသူ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးခန့် ပေါ်ထွက်လာလျှင်ပင် ယင်းက လူတိုင်းအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခု ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အပြည့်အဝ ပြန်လည်နိုးထလာပြီဖြစ်ရာ လာမည့် နှစ်သောင်းချီသော အချိန်ကာလကို လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံခြင်းက လွှမ်းမိုးထားမည်ပင်။ ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် ကျိုးလီရွာ ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင်သာ နေ၍မရနိုင်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကမ္ဘာလောကတွင် သူသည်လည်း အမြဲတမ်း ရှိနေနိုင်မလားဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိချေ။

အကယ်၍ ရွာက သူတို့ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံသူများကို မွေးထုတ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် တစ်နေ့နေ့တွင် သူ ထွက်ခွာသွားရလျှင်တောင်မှ ရွာကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ၎င်း၏ ရှင်သန်မှုကို သေချာစေရန် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးဖြင့် လုချင်းသည် ပို၍စိတ်အေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပါ၏။

ဤကိစ္စရပ်များကို သူ စဉ်းစားနေစဉ် တောင်တန်းတစ်သိန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ရုတ်တရက် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ ခဏအကြာတွင်တော့ ယင်းလှိုင်းဂယက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ် လုချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါ၏။ ပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူသည် တောင်တန်းများဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့၏။

မကြာမီ သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု၏ ဝင်ပေါက် တည်ရှိရာ တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်နေသော အမည်းရောင် ဝဲကတော့ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်နေလေပြီပင်။

"ဒါဆို ဓာတ်ကြီးငါးပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ဝင်ပေါက်က နောက်ဆုံးတော့ ပိတ်သွားပြီပေါ့လေ"

ဝဲကတော့ကြီး သေးငယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချင်းက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ယင်းကို တားဆီးရန် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ချေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေများ ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ပိတ်ခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာလောက၏ သဘာဝဖြစ်စဉ်များသာ ဖြစ်။ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ကာ ယင်းကို နယ်မြေအတွင်းသို့ အမြဲတမ်း ပေါင်းစပ်ရန် ဆန္ဒမရှိပါက ယင်းကို ပိတ်မသွားအောင် တားဆီးရန် နည်းလမ်း မရှိချေ။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် လုချင်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဝိညာဉ်လက်နက်အနည်းငယ်မှာ သူ့အတွက် အလွန်အသုံးဝင်သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ စွန့်လွှတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။

ထို့အပြင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ အကြီးမားဆုံးသော အခွင့်အရေးများကို သူ ရယူပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ရတနာအများစုကိုလည်း နောက်ပိုင်းမှ ဝင်ရောက်လာသော သိုင်းပညာရှင်များက အပြည့်အဝ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြပြီးပြီပင်။ ထိုကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင် ပစ္စည်းများမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုချင်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တန်ဖိုးမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ရန် မထိုက်တန်တော့ချေ။

အမည်းရောင် ဝဲကတော့ကြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၌ တောင်ကြားမှာ လုံးဝကို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော နေရာလွတ် လှိုင်းဂယက်များမှာလည်း လုံးဝ လွင့်စင်သွားခဲ့လေသည်။

လုချင်းသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပါ၏။

ဓာတ်ကြီးငါးပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် သူ့အား ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ ယင်းထံမှ သူရရှိခဲ့သော ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်အရည်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်သလို ပြီးပြည့်စုံသော ရွှေအမြုတေကိုလည်း ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြငိ သူသည် အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်နှင့် ကြီးမားလှသော အလားအလာရှိသည့် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးပါ၏။

သို့ဖြစ်၍ ဓာတ်ကြီးငါးပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

ယခု ပိတ်သွားသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးမှာ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်၍ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လုချင်းသည် တောင်ကြား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် တစ်ဖန် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူ၏ ပုံရိပ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှသာ တောင်ကြား၏ အမှောင်ထောင့်တစ်ခုမှ တုန်ရီနေသော ပုံရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အန္တရာယ်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့်အတွက် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"အဲ့ဒီလူငယ်က ဘယ်သူများလဲ။ သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်က ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာကွာ၊ ပြီးတော့ သူက လေထဲမှာတောင် ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်နော်"

"သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ ရန်မစသင့်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ"

"တောင်တန်းတစ်သိန်းမှာ ခုတလော လှုပ်ရှားမှုတွေ မရှိလို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ကံစမ်းကြည့်လို့ရမယ်လို့ ငါတို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရောက်လာတာနဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ပိတ်သွားပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုးနဲ့တောင် ငါတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသေးတယ်။ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့လို့ ကံကောင်းတယ်လို့တောင် မှတ်သင့်တယ်။ တကယ်လို့ ခုနကသာ ငါတို့ ဝင်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် နယ်မြေပိတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့ ပိတ်မိသွားနိုင်တယ်"

"စကားပြောတာ တော်တော့ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်။ ဟိုလူ ငါတို့ကို သတိထားမိသွားတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ တကယ်လို့ သူသာ ပြန်လှည့်လာရင် ငါတို့ ဘယ်လိုသေသွားလဲဆိုတာတောင် သိလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤစကားများက အခြားသူများကို ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေခဲ့သဖြင့် သူတို့သည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ အလျင်စလိုဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြတော့၏။

တောင်ကြားထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသူများ၏ တည်ရှိမှုကို လုချင်းက သဘာဝကျကျပင် အာရုံခံမိခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံစဉ်အဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်အား သူ ဂရုစိုက်စရာပင် မလိုချေ။ သူ့ကို ရန်မစခဲ့သဖြင့် သူတို့အား လျစ်လျူရှုဖို့ကိုသာ သူ ရွေးချယ်ခဲ့ပါ၏။

ကျိုးလီရွာသို့ ပြန်၍ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် အခြား ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လင်းကျိယွဲ့ဖြစ်ပြီး အခြားနှစ်ဦးနှင့်အတူ ပါလာခဲ့လေ၏။

...