ဒေါသတကြီး ဖြစ်ပွားခြင်း

ကံစမ်းမဲမေးခွန်းဂိမ်းတွင် ယုန်လေး၏ ဘက်ထရီသည် ကုန်ခါနီးဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး မေးခွန်းအချီအချို့တွင် ယုန်လေးကို လူတွေကို ကြောက်အောင်လုပ်ဖို့အတွက်သာ လှည့်ပတ်စက်ပေါ်တွင် ရပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ဤအိမ်မှာ လျှပ်စစ်မီး ရှိနေတာကို သိလိုက်သည့်အခါ ပိုင်ယို့ဝေသည် အားသွင်းဖို့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံခဲ့ပေ။

သူမသည် မနေ့က မွန်းတည့်ချိန်မှစ၍ ဒီမနက်အထိ မီးလင်းဖိုဘေးတွင် ယုန်လေးကို အပေါ်ယံအားဖြင့် အခြောက်ခံရန် ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တော့ နံရံပေါ်တွင် ပလပ်ပေါက် ရှိနေသည်။

မနေ့က နေ့လယ်ကနေ ဒီမနက်အထိ အားသွင်းခဲ့သည်။ အားအပြည့် မဝင်သေးသော်လည်း အပြင်က ဝက်ဝံကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ပြဿနာ မရှိလောက်ပေ။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက လျှပ်စီးကြောင်းကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်မည်နည်း။ ဒါမှ တခြားသူများကို ထိခိုက်မှု မရှိမှာပင်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အတွင်းပိုင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအိမ်မှာ နေထိုင်ဖို့ဆိုလျှင် အိမ်သည် သင့်တော်သည့် အရွယ်အစား ရှိပြီး နွေးထွေးကာ နေချင့်စဖွယ် ကောင်းသည်။

သို့ပေမယ့် တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင်တော့ နေရာက အရမ်းကျဉ်းနေသည်...

အရမ်း ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသောကြောင့် တိုက်ခိုက်ရန် ဒါမှမဟုတ် ရှောင်တိမ်းရန် နေရာ မလုံလောက်ပေ။

ရှန်မိုသည်လည်း ဒီပြဿနာကို စဉ်းစားနေပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို ပြောသည်။ “လုံခြုံတဲ့ အကွာအဝေးအတွင်းမှာ မရှိသေးရင် မလုပ်ပါနဲ့။”

ပိုင်ယို့ဝေသည် နားလည်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်မိုသည် သိုလှောင်ခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရန်ချင်ဝမ်၏ ညာဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး လုအန်းက ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် တံခါးရှေ့ နှစ်မီတာအကွာတွင် ဝက်ဝံလေးနှစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

တန်ရှောင်သည် လှေကားတွင် စောင့်နေသည်။ လီလီသည် လိုက်ကာဘေးတွင် ရှိသည်။ ထို့နောက် ဆူးမန်သည် အဝေးဆုံးနေရာတွင် ရှိပြီး ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ကာ တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝက်ဝံ၏ ရူးသွပ်မှု…

လူတိုင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝက်ဝံ ဝင်လာမည်ကို စောင့်နေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် စိတ်နှစ်ကာ တံခါးကို ပြောသည်။ “ဧည့်သည်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ။”

တံခါးသည် ကလစ်ကနဲ မြည်ကာ အော်ဟစ်သံဖြင့် ပွင့်လာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သိုလှောင်ခန်းတံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဝက်ဝံမကြီးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာသည်။ ဇာတ်ရုံထဲက ဖျော်ဖြေရေးဝက်ဝံကဲ့သို့ ခေါင်းကို လှုပ်ယမ်းကာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ဝက်ဝံလေးကို ဂရုတစိုက် လှမ်းပေးလိုက်သည်။

မိခင်ဝက်ဝံသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ့ကို နှစ်စက္ကန့် သို့မဟုတ် သုံးစက္ကန့်ခန့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ရှိ အမွေးများ အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး သွားဖြူများကို မြင်စေသည်။

တောက်... တောက်... တောက်...

ဝက်ဝံသည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသည်!

၎င်းသည် ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်! အကြောင်းရင်း မသိဘဲ ဒေါသထွက်နေသည့် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရန်ချင်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် လွှမ်းမိုးနေသည်!

ရန်ချင်ဝမ်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်!

သူ၏နောက်က သစ်သားကြမ်းခင်းသည် ချက်ချင်း ကွဲကြေသွားသည်! ဝက်ဝံ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကြမ်းခင်းသည် တကယ် ကျိုးပဲ့သွားသည်!

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဘာလို့ အလုပ်မဖြစ်တာလဲ…

ဒီအချိန်မှာ ရန်ချင်ဝမ်သည် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ဧည့်ခန်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်!

သူ၏နောက်တွင် ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်းဟူသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေပြီး ဝက်ဝံသည် သူ့ကို မရပ်မနား လိုက်နေသည်!

“အချိန်ဆွဲထား!” ရန်ချင်ဝမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်!

ရူးသွပ်မှုက တစ်မိနစ်သာ ကြာသည်။

သူတို့သည် စက္ကန့် ၆၀ ခံနိုင်ရည်ရှိသရွေ့ သူတို့ ဘေးကင်းလိမ့်မည်!

ဒုန်း!

စားပွဲဝိုင်းသည် ကြေမွသွားသည်။ ရန်ချင်ဝမ်သည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ပုန်းနေပြီး ဝက်ဝံက ထပ်မံ လွဲချော်သွားသည်!

၎င်းသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်!

မီးလင်းဖိုဘေးမှ လီလီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်ပြီး လီလီထံ လှည့်ပြီး လှုပ်ရှားလိုက်သည်!

လီလီသည် ကြောက်လန့်တကြားနှင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ သူသည် မီးလောင်နေသော တုတ်ကို သူ၏ရှေ့တွင် ကိုင်ထားပြီး ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်သည်။ “လာခဲ့ လာခဲ့! ... လာခဲ့!”

ရူးသွပ်နေသော ဝက်ဝံသည် မီးကို လုံးဝ မကြောက်ပေ!

လုအန်းနှင့် ရှန်မိုတို့သည် စားပွဲအဝတ်စ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ဆွဲယူပြီး ပိုက်ကွန်ကဲ့သို့ မိခင်ဝက်ဝံကို ရစ်ပတ်ကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုနိုင်စေရန် နေရာများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲပြီး ကန့်လန့်ဖြတ် ရစ်ပတ်လိုက်သည်!

သို့သော် ဝက်ဝံ၏ ခွန်အားသည် လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေသည်! ၎င်း၏ ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများသည် စားပွဲအဝတ်စကို စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်!

ရှဲးးး

သားရဲသည် ရုန်းထွက်သွားပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခြေသည်းသည် လီလီပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူသည် တုတ်နှင့်အတူ နံရံကို တိုက်မိပြီး ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားသည်!

သူသည် သွေးအန်ပြီး ချက်ချင်း သတိမေ့သွားသည်။

“လီ လီ!!!”

ဆူးမန်သည် ကြိမ်လုံးကို ရိုက်ချလိုက်သည်!

သို့သော် ကြိမ်လုံးများသည် အတားအဆီးများ များလွန်းသောကြောင့် အခန်းငယ်များတွင် အသုံးပြုရန် မသင့်တော်ပေ။ သူတို့ ပတ်လည်ရှိ ဗီရိုများနှင့် စားပွဲများသည် ကြိမ်လုံး၏ အရှည်နှင့် အားကို သက်ရောက်မှုရှိနေသည်။

မိခင်ဝက်ဝံသည် ကြိမ်လုံးဖြင့် ရိုက်ခံရသော်လည်း နာကျင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မခံစားရပေ။

အစားထိုးအနေဖြင့် လီလီ လဲကျသွားခြင်းမပြုမီ ရိုက်ခဲ့သော တုတ်သည် ဝက်ဝံကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

မီးပွားများက အမွေးထူသော ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြန့်သွားပြီး လောင်ကျွမ်းနံ့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဝက်ဝံကို မည်သည့် နာကျင်မှုမှ မဖြစ်စေဘဲ လျင်မြန်စွာ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်!