အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း (၁၄၃) ဆန်းကြယ်သော ဆေးမီးဖိုငယ်နှင့် ဝမ်ခန်း၏ နည်းလမ်းများ

ကျိုးယွမ်သည် ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး ဆေးမီးဖိုငယ်၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာကာ ၎င်းကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ယူလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဆေးမီးဖိုငယ်ကို လက်ထဲ ရရောက်ချင်းမှာပင် ၎င်း၏ ထူးခြားသော သဘာဝကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဆေးမီးဖိုငယ် တစ်ခုလုံးသည် အလင်းတန်းများ အလွှာလိုက် စီးဆင်းနေသော မှော်အက္ခရာများ ထူထပ်စွာ ရေးထိုးထားလေ၏။

ဤမှော်အက္ခရာများ၏ အောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာ ပုံစံများ ရှိနေပေသည်။

ဆေးမီးဖိုတစ်ခုလုံးသည် နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် ရှိပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများ၏ အလှဆင်မှုဖြင့် ၎င်းသည် ကြယ်ရောင်စုံ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေပေ၏။

ဤဆေးမီးဖိုတွင် ခြေထောက် သုံးချောင်း ပါရှိပြီး လက်ထဲတွင် ပေါ့ပါးနေကာ အလေးချိန် လုံးဝ မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။ သို့သော် ကျိုးယွမ်အတွက်မူ ၎င်းသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားရပေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဆေးမီးဖို၏ အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ သူ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း အခိုက်အတန့်လေး အကြာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ကွာခြားနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ ပုံစံ ငါးခု ရှိပြီး တစ်ခုစီတိုင်းသည် လုံးလုံးလျားလျား ကွာခြားသော မြင်ကွင်းကို သရုပ်ဖော်ထားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ် မြင်တွေ့နေရသော ပုံမှာ စပျစ်နွယ်ပင်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်တူများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်တစ်လုံးကို ခွဲခြမ်းနေသော ဧရာမ လူရိုင်းများ၏ မြင်ကွင်းကို သရုပ်ဖော်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဧရာမလူရိုင်း၏ ပုဆိန်ချက် တစ်ချက်စီတိုင်းနှင့်အတူ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးများ ပြုတ်ကျလာလေသည်။ သူတို့၏ ကြွက်သားများသည် မြင့်မားစွာ ဖောင်းကြွနေလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် အသက်ရှူချိန် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာခန့်သာ ကြည့်ရှုခဲ့ရပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် မှိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မကြည့်ရဲတော့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ဆေးမီးဖိုငယ်၏ အောက်ခြေကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ၎င်းအပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း စကားလုံး အချို့ ရှိနေပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် စကားလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားလိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့အပေါ်တွင် အမြဲတမ်း မြူခိုးလွှာတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သူ့ကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း မရှိအောင် တားဆီးထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။

ဤအရာမှာ လုံးလုံးလျားလျား ထူးခြားဆန်းကြယ်ကြောင်း ကျိုးယွမ် ရာနှုန်းပြည့် သေချာနေပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ဤအရာကို သူ၏ စနစ် သိုလှောင်နယ်မြေထဲတွင် တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ၎င်းကို သေချာစွာ လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လူ ငါးဦး သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရပြီး အဆ ၁၀၀ တိုးပွားခြင်း ကတ်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ရလေသည်။

အဆ ၁၀၀ တိုးပွားခြင်း ကတ်သည် ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ၆၀၀၀၀ လိုအပ်သော်လည်း လူ ငါးဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ၃၀၀၀၀ ကျော် အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သဖြင့် သူ ရှုံးသွားခဲ့လေ၏။

သေချာသည်မှာ တွက်ချက်မှုကို ထိုသို့ လုပ်၍မရချေ။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းတန်ဖိုးများနှင့် သက်တမ်းကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီး လူအချို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များကိုပါ ရရှိခဲ့သဖြင့် ၎င်းမှာ ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် စနစ် အချက်အလက်များကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်လေ၏

[ပိုင်ရှင်: ကျိုးယွမ်]

[ကျင့်စဉ်အဆင့်: အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်: ၂၁၈၁၃၀၅၇/၆၀၀၀၀၀၀]

[သက်တမ်း: ၂၃/၇၉၅၄၂.၈]

[စွမ်းရည်: တာအိုတားမြစ်ခြင်း ဝိညာဉ်သွေးကြော၊ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း မိုးကြိုး ဝိညာဉ်သွေးကြော၊ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း မီး ဝိညာဉ်သွေးကြော]

[ကံကြမ္မာတန်ဖိုး: ၂၀၀၅၂၂]

[ကျွမ်းကျင်မှုများ: အလယ်အလတ်အဆင့် မီးတောက်မန္တန်၊ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ဖမ်း ဝင်္ကပါ]

[အထူးစွမ်းရည်များ: မျက်နှာတစ်ထောင်ကျင့်စဉ်၊ အချိန်ကိုဖျက်ဆီးခြင်းနည်းစနစ်၊ အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ် (အဆင့် ၄)၊ အဆင့် နှစ် အဆောင်သခင်]

ကျိုးယွမ်သည် အထက်ပါ ပြောင်းလဲနေသော ဂဏန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲသို့ နစ်မျောသွားလေ၏။

"စနစ်... နောက်လူ အနည်းငယ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအတွက် ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့က တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်စဉ်တွေ ဆုလာဘ်အဖြစ် မရတာလဲ..."

[ပိုင်ရှင်... ပိုင်ရှင်မှာ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းတွေ အများကြီး ရှိနေပါပြီ... အခုကစပြီး စနစ်က ပိုင်ရှင်အတွက် အသုံးမဝင်တဲ့အရာတွေကို အလိုအလျောက် လျစ်လျူရှုပြီး အသုံးဝင်တဲ့အရာတွေကိုပဲ ဆုချပါလိမ့်မယ်...]

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ ဤသည်မှာ အကြံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ ဘယ်လို ရွေးချယ်ရမည် ဆိုသည်ကို သိမည် မဟုတ်ချေ။

ယနေ့ သူ ရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ် နှစ်ခုစလုံးမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"အဆုံးမဲ့ကြယ်တာရာကျဆင်းခြင်း" နှင့် "လမင်းကျဆင်းခြင်း" တို့မှာ တူညီမှုများ ရှိပြီး ၎င်းတို့ကို သူ အလွယ်တကူ ပေါင်းစပ်နိုင်ပေ၏။

ဝိညာဉ်ချိတ်ပိတ်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်အတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန် အရေးကြီးလှပေသည်။ ၎င်းသည် လျှို့ဝှက် ဖဲချပ်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူ သေချာပေါက် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်ပေ၏။

သေချာသည်မှာ ဝိညာဉ်ချိတ်ပိတ်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုရန်အတွက် စည်းကမ်းချက်များ ရှိလေသည်။ တူညီသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့် ၎င်းသည် အသက်ရှူချိန် သုံးကြိမ်မှ ငါးကြိမ်အထိ ချိတ်ပိတ်နိုင်ပေ၏။

အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က သင့်ထက် များစွာ မြင့်မားနေပါက ဝိညာဉ်ချိတ်ပိတ်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်၏ ကြာချိန်မှာ ပိုမို တိုတောင်းမည်ဖြစ်ပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများပင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

ဝိညာဉ်ချိတ်ပိတ်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ကိစ္စကို ကျိုးယွမ် ပြန်လည်စဉ်းစားနေချိန်တွင် သူသည် မူလ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည် ပျံသန်းသွားလေ၏။

သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ပြိုင်ဘက်ဘက်တွင် နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မရှိတော့ဘဲ ဤဘက်တွင်မူ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး ရှိနေပြီး ဝမ်ပေါ်တာမှာ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်နှင့် လက်သီးချက်တို့က လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေသဖြင့် တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးမှာ တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

မည်သူမျှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ချေ။ သူတို့အားလုံး ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားကြလေ၏။

ဝမ်ပေါ်တာမှာ စိတ်နှလုံး နူးညံ့သူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ သူ ရောက်ရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျိုးယွမ်က ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လူတိုင်းက သူ့ကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြလေ၏။ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် သူတို့ကို အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

လီကွမ်မင်သည် ကျိုးယွမ်နှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ အရင်ကဆိုလျှင် သူသည် ကျိုးယွမ်နှင့် စကားပြောရန် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ လီကွမ်မင်သည် ထိုသို့ မလုပ်ရဲတော့ချေ။ အစွမ်းထက်သူများအပေါ် ရိုသေလေးစားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ပေါ်လာလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရသော်လည်း အများကြီး မပြောခဲ့ချေ။

ဝမ်ပေါ်တာသည် ဝမ်ခန်းကို ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူတို့ နှစ်ဦးသည် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုရောင်းရင်းကျိုး..."

ကျိုးယွမ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်းဝမ်... သခင်လေးဝမ်... ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး... ကိုယ်လိုချင်တာ ကိုယ်ယူကြတာပေါ့..."

ဝမ်ပေါ်တာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောဆိုလေ၏။

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... လောလောဆယ် ကျွန်တော့်ဆီမှာ အဆင့် ငါး မိုးကြိုးပေါက်ကွဲခြင်း ဆေးလုံး ဆယ်လုံး မရှိသေးပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ တန်ယန်မြို့ကို ရောက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်တော့် မိသားစုဆီကနေ ချက်ချင်း ယူလာပေးပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ တာအိုရောင်းရင်းကျိုး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝ မထူးဆန်းကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် ထိုမျှလောက်များပြားသော မိုးကြိုးပေါက်ကွဲခြင်း ဆေးလုံးများ ရှိနေပါက သူတို့သည် ချန်တာနျန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို ၎င်းတို့ဖြင့် ပစ်ပေါက်ကာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

လျိုမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးသည်လည်း ကျိုးယွမ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ လျိုမိသားစုသည် ယခုတစ်ကြိမ် ဧည့်သည်အကြီးအကဲအဖြစ် ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုကို ခေါ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သပ်ရပ်စွာ ရှင်းလင်းပြီးနောက် အဖွဲ့သည် ထပ်မံ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေ၏။

ပြိုကျနေသော တောင်ထိပ်ကိုကြည့်ရင်း လူတိုင်းသည် အနောက်ဆုံးမှ လျှောက်နေသော ကျိုးယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ရိုသေလေးစားမှုများ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် အဖွဲ့သည် မြူခိုးဥမင်ချောက်နက်မှ ထွက်လာခဲ့ကြလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။

ဤသည်မှာ မင်္ဂလာဆောင်သည့် ယာဉ်တန်း မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ စွန့်စားခန်းတစ်ခုအတွက် ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူအများအပြားသည် မြူခိုးဥမင်ချောက်နက်ကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြလေသည်။

ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ ချောမွေ့သော ခရီးစဉ်အပြီးတွင် တန်ယန်မြို့သည် နောက်ဆုံး၌ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။

တန်ယန်မြို့၏ မြို့တံခါးဝတွင် လူတစ်စု ရပ်နေကြလေ၏။ သူတို့ အားလုံးသည် တန်ယန်မြို့ရှိ ဝမ်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး မြို့တံခါးဝတွင် အနီရောင် မင်္ဂလာဝေါယာဉ် တစ်ခုကို ချထားလေသည်။

တန်ယန်မြို့ရှိ ဝမ်မိသားစု၏ ဒုတိယ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ဝမ်ယီပိုက မှုန်ကုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေလေ၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ခန်းနှင့် ဝမ်ပေါ်တာတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ချန်တာနျန်ကို ဖိတ်ခေါ်ရန်အတွက် သူ၏ စုဆောင်းငွေ ထက်ဝက်ကို သူ ထုတ်ယူခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ဝမ်ခန်းသည် ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ဝမ်ယီပိုတွင် ဝေဝါးသော မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူသည် စိတ်ကို တင်းထားကာ မြို့တံခါးဝသို့ သွားခဲ့လေ၏။

ဝမ်ယီပို၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိပြီး အလွန် မမြင့်မားသော်လည်း သူသည် မိသားစု ခေါင်းဆောင်နေရာကို မျက်စိကျနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဝမ်ယီပိုထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဝမ်ယီပိုသည် ချက်ချင်း သတိဝီရိယ ရှိသွားလေ၏။

"ချန်တာနျန်..."

တစ်ဖက်လူက စကားလုံး သုံးလုံး ပြောလိုက်ရာ ဝမ်ယီပို၏ အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေလေသည်။ သူက တစ်ဖက်လူကို သူ့အနီးသို့ လာရန် အလျင်အမြန် အမူအရာပြလိုက်လေ၏။

ထိုလူသည် ဝမ်ယီပို၏ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာလေသည်။ ဝမ်ယီပို တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဝမ်ယီပိုသည် သူ၏ လည်ချောင်းတွင် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သူ၏ နှလုံးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ် လွင့်စင်သွားတော့မည့် အချိန်တွင် သူ၏ ခေါင်းထိပ်ရှိ ပိုင်ဟွေ့ သွေးကြောဆုံမှတ်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်ဝါးမျို အပ်တစ်ချောင်းက သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ထိုးဖောက်သွားလေ၏။

"သခင်လေးက ခင်ဗျားကို နှုတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်တယ်..."

အသံတစ်ခု ဝမ်ယီပို၏ နားထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်သည် သူ၏ ဘေးမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဝမ်ယီပို၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကြောက်ရွံ့မှုများ တွားသွားလာလေသည်။ သူ၏ တူဖြစ်သူ၌ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

လောကသုံးပါးကို ဓားပြတိုက်မယ်

အခန်း (၁၄၄)ထူးဆန်းသော အဘိုးအို

"တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီ... အကြီးအကဲယီပိုကို တစ်ယောက်ယောက် လုပ်ကြံသွားတယ်..."

ဝမ်မိသားစုဝင်များက အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေ၏။

ပေရာချီ အကွာအဝေးတွင် ဝမ်ခန်းက မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

သူ၏ ဒုတိယဦးလေးကို သတ်ဖြတ်ရန် သူ အချိန်အကြာကြီး ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး ဤတိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားစေခဲ့လေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံသည် မြို့တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ဝမ်ယီပို သေဆုံးသွားသည့် မြင်ကွင်းကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသော်လည်း ဝမ်မိသားစုထံမှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားပြီးနောက် ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဝမ်ခန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ဤအချိန်ကိုက်မှုမှာ ပြီးပြည့်စုံလှပေ၏။

ဝမ်ခန်းသည် ယခုမှ ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး မြို့တံခါးဝသို့ပင် မရောက်သေးသဖြင့် ဝမ်မိသားစုက သူ့ကို သံသယဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

ပြီးတော့ သံသယဝင်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ...

မည်သူမျှ သက်သေအထောက်အထား မပြနိုင်ချေ။

သို့သော် သူ ဝမ်မိသားစုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ပေ၏။ သူသည် ဝမ်ယီပိုကိုသာမက သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထောက်ခံသူများ အဖွဲ့ကိုပါ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ယီပိုကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဝမ်မိသားစုသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ဝမ်ယီပို ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် သေချာပေါက် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်ပေ၏။

ဝမ်ခန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကာ လူတစ်အုပ်ကို စုဆောင်းနိုင်ပေသည်။ လုံးဝ ခေါင်းမာသူများအတွက်မူ သူတို့ကို သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ မှတ်သားထားနိုင်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်ပေ၏။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ်သာဆိုလျှင် သူ၏ စွမ်းအား မလုံလောက်ချိန်တွင် ဤနည်းလမ်းကိုလည်း အသုံးပြုမည် ဖြစ်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဝမ်ခန်းသည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်ပေ၏။ ယင်းမှာ လမ်းခုလတ်တွင် ချန်တာနျန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ထုတ်ပြောရန် ဖြစ်သော်လည်း သက်သေအထောက်အထား အများကြီး မရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားရန် အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေ များပေသည်။

ဝမ်ယီပို၏ သေဆုံးမှုက ဝမ်မိသားစုကို အချိန်အတန်ကြာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေခဲ့သော်လည်း ကိစ္စရပ်များကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်ပေ၏။

လျိုမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးသည် မင်္ဂလာဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး အဖွဲ့သည် ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်တော်မှာ အလွန် ကြီးမားခမ်းနားပြီး ကျိုးယွမ် စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားသဖြင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေလေ၏။

ဝမ်ပေါ်တာသည် ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်တော်သို့ ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် သူ၏ လက်ထဲတွင် သေတ္တာတစ်လုံးဖြင့် ထွက်လာလေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်းကျိုး... အကယ်၍ ခင်ဗျားမှာ လတ်တလော သွားစရာ နေရာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်မိသားစုကို ဧည့်သည်အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ လာဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်မိသားစုက ခင်ဗျားကို အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေနဲ့ သေချာပေါက် ဆက်ဆံပါ့မယ်..."

ဝမ်ပေါ်တာ ဤသို့ မေးမြန်းခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း ကျိုးယွမ်သည် အကြိမ်တိုင်း ငြင်းပယ်ခဲ့လေ၏။

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သေတ္တာကို ဖွင့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို သူ၏ စနစ် သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်လိုက်လေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်းဝမ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ တန်ယန်မြို့မှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်... တစ်နေ့နေ့ ကျွန်တော်တို့ ထပ်ဆုံကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ကျိုးယွမ်က စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ဝမ်ပေါ်တာကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ထွက်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ် ထွက်သွားသော ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း ဝမ်ပေါ်တာသည် မသက်ပြင်းချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူ့လို လူမျိုးသာ ဝမ်မိသားစုသို့ ဝင်ရောက်လာပါက ဝမ်မိသားစု၏ စွမ်းအားသည် အခြား အဆင့်တစ်ခုသို့ သေချာပေါက် တက်လှမ်းသွားမည် ဖြစ်ပေ၏။

"နှမြောစရာပဲ..."

ဝမ်ပေါ်တာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ နန်းတော်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် တန်ယန်မြို့၏ အဓိက လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် "ဒီမြို့က တကယ်ကို ကြီးတာပဲ..." ဟု တွေးကာ သူ့ဘာသာသူ ခေါင်းမညိတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဝမ်မိသားစုသည် တန်ယန်မြို့တွင် ထိပ်တန်း မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ပို၍ပင် ကြီးမားသော အိမ်တော်အချို့ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူ၏ အမြင်မှာ အလွန် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားလေ၏။

နာရီဝက်ခန့် အတွင်းမှာပင် ကျိုးယွမ်သည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးနှင့် နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

ယင်းက တန်ယန်မြို့သည် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းမှာ သာမန်နေရာများနှင့် ယှဉ်၍မရကြောင်း ကျိုးယွမ်ကို သဘောပေါက်သွားစေခဲ့လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် တန်ယန်မြို့ရှိ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းသို့ ဦးတည်သွားနေလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆောင်ဆယ်ခု အကြီးအကဲ ကျုံးချန်အန်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းသို့ အလျင်စလို မသွားခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် နေရာတစ်ခု ရှာရန် စီစဉ်လိုက်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျိုးယွမ်သည် ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းသော ခရီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။ သူသည် အရက် အများကြီး သောက်သူ တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သောက်ရန် ဆန္ဒရှိပေ၏။

"စားပွဲထိုး... ကျွန်တော့်ကို အရက်ကောင်းကောင်း တစ်ပုလင်းနဲ့ အမြည်းတချို့ ယူလာခဲ့..."

ဤသည်မှာ မိစ္ဆာသားရဲ အသားများ၊ စိတ်ဝိညာဉ် အရက်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် ဟင်းလျာများကို အထူးပြု ရောင်းချသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်ရာ ကျင့်ကြံသူများသာ ဤနေရာသို့ လာနိုင်ပေ၏။

သေမျိုးရွှေနှင့် ငွေများသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တန်ဖိုး မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သခင်လေး... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အဆင့်သုံး ဝက်ဝံနက် အသား ရနိုင်ပါတယ်... နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်ချင်လား..."

စားပွဲထိုးသည် ကျိုးယွမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေ၏။ သူ့၌ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုပင် ရှိနေပေသည်။

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ သူသည် အလွန် ချမ်းသာလွန်းသဖြင့် ဤမျှ သေးငယ်သော ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

စားပွဲထိုးသည် အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားလေ၏။ ဤအဆင့် သုံး ဝက်ဝံနက်အသားတစ်ပွဲသည် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်ရာ ကျသင့်ရာ လူအများစုမှာ သုံးစွဲရန် ဆန္ဒရှိကြမည် မဟုတ်ချေ။

အခြားဟင်းလျာများနှင့် အရက်ကောင်း တစ်ပုလင်း အပါအဝင် ဤအစားအစာသည် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာ ကုန်ကျမည် ဖြစ်ပေ၏။

ဤသည်မှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး တတ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

စားပွဲထိုးသည် အလွန်တွေးတောတတ်ပြီး ကျိုးယွမ်အား လက်ဆောင်အဖြစ် စိတ်ဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးကိုပင် အခမဲ့ ပေးခဲ့လေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် ဝက်ဝံနက် အသားတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။ ၎င်း၌ အထူး ရနံ့တစ်ခု ရှိပေ၏။ ၎င်းကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ကျိုးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေ၏။

မဆိုးပေ.. ဝက်ဝံနက် အသားတစ်ဖတ်မှာ ပါဝင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ခုနဲ့ ညီမျှတယ်...

ဤပန်းကန်ပြားတွင် အဖတ် ငါးဆယ်ခန့် ပါဝင်ပြီး အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်ရာ ကုန်ကျရာ ၎င်းမှာ မဈေးကြီးလှချေ။

ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏ ရှေ့၌ အရက် တစ်ပုလင်းနှင့် သက်သတ်လွတ် ဟင်းလျာတစ်ပွဲ ရှိနေလေ၏။

တစ်ဖက်လူသည် မူလက သူတို့၏ အစားအစာကို ခံစားနေခဲ့သော်လည်း ကျိုးယွမ်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ အသားနှစ်ပွဲနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ပွဲကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ စားချင်စိတ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်သွားလေ၏။

သူသည် ကျိုးယွမ်ကို အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေပြီး တံတွေးကို အခက်အခဲ အကြိမ်ကြိမ်ပင် မျိုချလိုက်လေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အဘိုးအိုကိုတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မှင်တက်သွားလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဘိုးအို၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သူ မမြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဤစားသောက်ဆိုင်သည် ငွေပေးချေရန်အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြုသဖြင့် သာမန်လူများ များသောအားဖြင့် ဝင်လာလေ့မရှိကြောင်း သိထားသင့်ပေ၏။

သူတို့ကို မမြင်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်က အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုတည်းကိုပဲ ညွှန်ပြနေတယ်... တစ်ဖက်လူက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပဲ...။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးယွမ်သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဘိုး... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ မထိုင်ရတာလဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အကုန် မစားနိုင်ပါဘူး..."

ကျိုးယွမ်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားလေ၏။ ကျိုးယွမ်က သူ့ကို သေချာပင် မမြင်နိုင်မီမှာပင် သူသည် ကျိုးယွမ်၏ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

အဘိုးအိုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်နှုန်းဖြင့် လှုပ်ရှားကာ ဝက်ဝံနက် အသားတစ်ဖတ်ကို သူ၏ လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားနေရသော အမူအရာကို ပြသနေလေသည်။

ကျိုးယွမ်က အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ ဤလူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိထားမှုတစ်ခု မပေါ်လာဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပြီး ဝက်ဝံနက် အသားတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရင်း ပြုံးနေလေ၏။

ဒီလိုနဲ့ မင်းက တစ်ဖတ်ယူ... ငါက တစ်ဖတ်ယူနဲ့... မကြာခင်မှာပဲ ဝက်ဝံနက် အသားတစ်ပွဲလုံး ကုန်သွားလေတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြီးဆုံးခြင်း မရှိသေးသည့် အသိတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေ၏။

"စားပွဲထိုး... နောက်ထပ် တစ်ပွဲ..."

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျိုးယွမ်သည် စားပွဲထိုးကို နောက်ထပ်တစ်ပွဲ ယူလာရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ရာ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားလေ၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့ နှစ်ဦးသည် တစ်ချိန်လုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထပ်မံ စားသောက်ကြလေတော့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် အဘိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ကြက်ခြံတစ်ခုကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ဆီဂျီးများ ပေကျံနေလေသည်။

အကယ်၍ သူ၏ ခါးတွင် အရက်ဘူး တစ်ဘူးသာ ချိတ်ဆွဲထားပါက သူသည် သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးနှင့် တကယ်ကို တူနေမည် ဖြစ်ပေ၏။

ဒုတိယ ဝက်ဝံနက် အသားပွဲကို စားပြီးနောက် အဘိုးအိုက မတ်တတ်ရပ်ကာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည်လည်း ငွေရှင်းလိုက်ပြီး အဘိုးအို ထွက်သွားပြီးနောက် အသက်ရှူချိန် နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်ခန့် အကြာတွင်သာ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော် ကျိုးယွမ် ထွက်လာချိန်တွင် တစ်ဖက်လူမှာ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ့ဘာသာသူ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ အပြန်အလှန် မပြောဆိုဘဲ ထမင်းတစ်နပ် စားခဲ့ကြသည်ကို သူ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်မိလေ၏။