အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အခန်း (၁၄၅) ချင်ချန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု

အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တန်ယန်မြို့ရှိ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းထဲသို့ ယိမ်းယိုင်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး အချိန်မရွေး ပြိုလဲကျတော့မည့်အလား ပုံပေါ်နေလေ၏။

သို့သော် အဘိုးအိုသည် လေပြေလေညင်းလေး တစ်ချက် မြေပြင်ကို ဖြတ်သိုက်သွားသကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှပေသည်။ သူသည် ပထမထပ်မှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခိုက်အတန့်လေး အကြာတွင် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ အပေါ်ဆုံးထပ်၌ ပြန်လည်ပေါ်လာလေ၏။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ဤအဘိုးအိုမှာ ယခုလေးတင် သူနှင့်အတူ စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် အသားစားခဲ့သော သူပင် ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် မှတ်မိမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအဘိုးအိုမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ အဆောင်ဆယ်ခု အကြီးအကဲ ကျုံးချန်အန်းဖြစ်ပြီး အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေတွင် တစ်ဦးတည်းသော အဆင့် ခုနစ် အဆောင်သခင် ပင်ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ် မသိခဲ့သည်မှာ ကျုံးချန်အန်းသည် အရက် အလွန်အကျွံ သောက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်လျှင် ၃၆၅ ရက်တွင် ၃၆၀ ရက်ခန့် အရက်မူးနေလေ့ရှိကာ ရှားရှားပါးပါး အမူးပြေသော အခိုက်အတန့် ငါးခုသာရှိကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။

အတိတ်က ကျုံးချန်အန်းမှာ ဤသို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။ သူသည် အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေတွင် ထိပ်တန်း မှော်အဆောင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေ၏။

သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် အဆင့်သုံး အဆောင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ရာစုနှစ် တစ်ခုတွင် တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိသော ပါရမီရှင် တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများခဲ့ပေသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးရာကျော်က ကျုံးချန်အန်း၏ ဇနီး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် တစ်နေ့လုံး အရက်သောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လုံးလုံးလျားလျား မူးရူးနေအောင် လုပ်လေ့ရှိပေသည်။

သူ၏ တပည့်များပင်လျှင် ကျုံးချန်အန်း ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်သွားခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို မသိခဲ့ကြချေ။

ကျုံးချန်အန်းသည် ဆဋ္ဌမထပ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်ချိန်မှာပင် အသက် လေးဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာလေ၏။

သူမ၏ နာမည်မှာ စွန်းစုဖြစ်ပြီး ကျုံးချန်အန်း၏ အငယ်ဆုံး တပည့်ဖြစ်ကာ အဆင့်ငါး အဆောင်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

စွန်းစုသည် သူမ၏ ဆရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမသည် ဂိုဏ်းသို့ နောက်ကျမှ ဝင်ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာကျော်ကမှ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိတ်က အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူမ၏ ဆရာအား အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း အဖြေ မရခဲ့ချေ။

စွန်းစုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ထွက်သွားလေ၏။

တန်ယန်မြို့ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၌ လုပ်စရာ ကိစ္စများစွာ ရှိပေသည်။

သေချာသည်မှာ သူမ၏ မူလ မှော်အဆောင် စွမ်းရည်များဖြင့် ဤနေရာသို့ သူမ ရောက်ရှိလာနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူမ၌ အဆင့်ခုနစ် အဆောင်သခင်တစ်ဦးကို ဆရာအဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ထားလေ၏။

အကယ်၍ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မနိုင်ရင် ဆရာ့ကို ခေါ်ပြီး ရိုက်ခိုင်းလိုက်ပေါ့...

တန်ယန်၏ မှော်အဆောင်ခန်းမတွင် ထိပ်တန်း အဆောင်သခင်ဖြစ်သူ ကျုံးချန်အန်းအပြင် ချင်ချန်အမည်ရှိ နောက်ထပ် အဆင့် ခြောက် အဆောင်သခင်တစ်ဦး ရှိသေးလေ၏

ချင်ချန်အကြောင်း ပြောရလျှင် သူသည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းတွင် သေချာပေါက် နာမည်ကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်ခံကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။

သူသည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်မှာ အနှစ် သုံးဆယ်သာ ရှိသေးလေ၏။ သူ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူသည် အဆင့် ငါး အဆောင်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ခြောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ချင်ချန်သည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ ကိစ္စရပ်များကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသဖြင့် စွန်းစု၏ ရာထူးကို ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်စေခဲ့ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွမ်သည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကျုံးချန်အန်းထက် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်သာ နောက်ကျလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ အဆင့် နှစ်အဆောင်သခင် တံဆိပ်ကို ထုတ်ယူကာ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားလိုက်ပြီးနောက် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းထဲသို့ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိဘဲ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ချန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။

သူသည်လည်း အပြင်မှ ယခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ရောက်ရှိလာချိန်မှာ အနည်းငယ်မျှ ကွာခြားမှု မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ချန်သည် ကျိုးယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ဟန်ပြင်နေချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်လေ၏။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်က စီနီယာ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာဖို့ လာခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်ခံစာကို ပျောက်သွားလို့ပါ..."

ကျိုးယွမ်သည် အလွန် စိတ်ပျက်နေလေ၏။ သူသည် ချူထျန်းရှန်း၏ တပည့်ခံစာကို စနစ် သိုလှောင်နယ်မြေထဲတွင် မထားခဲ့မိသဖြင့် သူ့ကို ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်က ၎င်းကို သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိသော်လည်း အလျင်အမြန် ရှာဖွေပြီးနောက် ၎င်းကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ချင်ချန်၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မှတ်မိသွားလေ၏။ အဆင့် ခြောက် အဆောင်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့တပည့် ဖြစ်လာဖို့ လာခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်တာလား..."

ချင်ချန်သည် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျိုးယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေ၏။ တစ်ဖက်လူမှာ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းသဖြင့် သူသည် အဆင့် နှစ် အဆောင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ဆရာတစ်ဦးကို သေချာပေါက် ရယူထားပြီးပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူက သူ၏ တပည့်အဖြစ် ခံယူရန် လာရောက် တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဤသည်က ချင်ချန်ကို ချက်ချင်း စွဲဆောင်သွားစေလေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားနေရလေ၏။ သူသည် အခုမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်အမှတ်ရလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ချူအန်းပု၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ယူခဲ့ပြီးနောက် တစ်ကွင်းကို ပြန်ပေးခဲ့လေ၏။ ထိုလက်စွပ်မှာ ချူထျန်းရှန်း၏ ထောက်ခံစာ ပါဝင်သော လက်စွပ်ဖြစ်ရန် အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များပေသည်။

ချင်ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို အရင် ဖြေဆိုရမယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ ပြောသည့်အရာတွင် မှားယွင်းနေသည်ဟု မထင်ခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုမ္ပဏီ အလုပ်ခေါ်ယူမှုများကဲ့သို့ပင် သူတို့က သင့်အကြောင်းကို အရင်သိရှိရန် အမြဲတမ်း လိုအပ်ပေ၏။

ကျိုးယွမ် သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ချန်သည် ကျိုးယွမ်ကို ဒုတိယထပ်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျိုးယွမ်အား အဆင့် နှစ် မှော်အဆောင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲခိုင်းလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သော အဆင့် နှစ် မီးမှော်အက္ခရာကို သဘာဝကျကျ ရေးဆွဲခဲ့လေသည်။ ၎င်းကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ရေးဆွဲခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

မှော်အဆောင်ကို ရေးဆွဲပြီးသွားချိန်တွင် ချင်ချန်သည် အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားလေ၏။ သူ၏ ချင်မိသားစု ရှာဖွေနေသော တာအိုတားမြစ်ခြင်းများနှင့် ကိုက်ညီသည့် မှော်အဆောင် ပါရမီရှင်မျိုးကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ချန်သည် အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေမှ လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေမှဖြစ်ကြောင်း ကျိုးယွမ် မသိခဲ့ချေ။

သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေသည် ရွှမ်ထျန်း ကြယ်စင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် မှော်အဆောင်များအတွက် အစွမ်းအထက်ဆုံး နယ်မြေ ဖြစ်ပေ၏။ ဤနေရာတွင် အဆင့် ရှစ် မှော်အဆောင်များကို ရေးဆွဲနိုင်သော အဆင့်ရှစ် မှော်အဆောင် မိသားစု အချို့ ရှိလေသည်။

သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေသည် တစ်ခါက ရွှမ်ထျန်းကြယ်စင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားခဲ့သော အဆင့်ကိုး အဆောင်သခင်တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့ဖူးလေ၏။

အဆင့်ကိုး မှော်အဆောင်များသည် သူတော်စင်များနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသင့်ပေသည်။

ချင်မိသားစုသည် သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေတွင် အဆင့် ရှစ် မှော်အဆောင်များ၏ သခင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ချင်မိသားစုသည် ပါရမီရှင်များ ရှားပါးမှုကို ခံစားနေရပြီး ဘိုးဘေးတစ်ဦး၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့်သာ ရပ်တည်နေရလေ၏။

ဤဘိုးဘေးမှလွဲ၍ ဖူမိသားစုတွင် အဆင့် ခုနစ် အဆောင်သခင် တစ်ဦးမျှပင် မရှိချေ။

သို့သော် ချင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးသည် အလွန်ဆုံး အနှစ် တစ်ရာသာ ခံနိုင်တော့မည် ဖြစ်ပေ၏။ အကယ်၍ ချင်မိသားစုမှ မည်သူမျှ အနှစ်တစ်ရာအတွင်း အဆင့်ရှစ် အဆောင်သခင်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ပါက ချင်မိသားစုသည် အဆင့်ရှစ် အဆောင်သခင်များ စာရင်းမှ ဖယ်ရှားခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မိသားစု ကျဆင်းသွားခြင်းကို တားဆီးရန်အတွက် သူတို့သည် မှော်အဆောင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်နိုင်သော ပါရမီရှင် တပည့်များကို ရှာဖွေရန် အခြားနယ်မြေများသို့ လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စေလွှတ်ခဲ့လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေ၏ ပါရမီရှင်များသည် လုံးလုံးလျားလျား ခွဲဝေယူခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ချန်ကို အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေသို့ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ချင်ချန်သည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ပထမအချက်မှာ သူသည် အဆင့်ခုနစ် အဆောင်သခင်ဖြစ်သူ ကျုံးချန်အန်းကို ချင်မိသားစုသို့ ဝင်ရောက်ရန် စည်းရုံးချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ယင်းမှာ ချင်မိသားစုအတွက် ကြီးမားသော အကူအညီ တစ်ခုဖြစ်ပေမည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် အရေးကြီးဆုံး တာဝန်မှာ စစ်မှန်သော ပါရမီရှင် အဆောင်သခင်များကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပေ၏။

ဤနှစ်များအားလုံး ကြာပြီးနောက် ချင်ချန်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မရရှိခဲ့ဘဲ လက်လျှော့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျိုးယွမ် ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ ချင်ချန်သည် အလွန် ဝမ်းမြောက်နေပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေလေ၏။

မှော်အဆောင် မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာသော အဆင့်ခြောက် အဆောင်သခင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ချင်ချန်သည် အဆောင်သခင် တစ်ဦး၏ လမ်းကြောင်းရှိ အခက်အခဲများကို အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ပါရမီနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတို့က အဆင့် ခြောက် မတိုင်မီ အားနည်းချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါက အဆင့် ခြောက် နောက်ပိုင်းတွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ မှော်အဆောင်များ၏ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်မှု အပေါ်တွင်သာ မူတည်လေ၏။

မှော်အဆောင်များ၏ တာအိုသည် တားမြစ်ခြင်းများ၏ တာအိုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

တာအိုတားမြစ်ခြင်း၏ စွမ်းအားသည် တားမြစ်ခြင်း စွမ်းအား၏ အစဦးဆုံး ပုံစံ ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် လူအများစုသည် တာအိုတားမြစ်ခြင်း စွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်မှု အလွန် နည်းပါးကြပြီး သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေ၏ ပါရမီရှင်များကြားတွင်ပင် အများကြီး မရှိကြချေ။

သို့သော် ချင်ချန်သည် ကျိုးယွမ်၏ အဆင့် နှစ် မီးအဆောင်တွင် အားကောင်းသော တာအိုတားမြစ်ခြင်း စွမ်းအားတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းက သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားစေလေ၏။

"ကျိုးယွမ်... ငါက အဆင့် ခြောက် အဆောင်သခင် တစ်ယောက်ပါ... မင်း ငါ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိလား..."

"ငါက မှော်အဆောင် မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာတာပါ... ငါ့ရဲ့ ချင်မိသားစုမှာ အဆင့်ရှစ် အဆောင်သခင်တစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကို ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်..."

"တကယ်လို့ မင်း ငါ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ဒီအဆင့်ရှစ် အဆောင်သခင်က မင်းကို သေချာပေါက် လမ်းညွှန်ပေးမယ်ဆိုတာကို ငါ ကတိပေးပါတယ်..."

ချင်ချန်သည် သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖဲချပ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်လေ၏။ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးသည် သင် အလွယ်တကူ ဆုံတွေ့နိုင်သော သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

အကယ်၍ ကျိုးယွမ်သာ သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေတွင် ယခု ပေါ်လာမည်ဆိုပါက ချင်မိသားစုသည် တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြား မိသားစုများသည် ချင်မိသားစုထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

အခန်း (၁၄၆)ချင်ချန်ကို ဆရာအဖြစ် ခံယူခြင်း

အဆင့်ရှစ် အဆောင်သခင်ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေ၏။ ဤအရာက သူ့ကို သေချာပေါက် စွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိသော သူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။ မှော်အဆောင်များ၊ မှော်ဆေးပညာ၊ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ဝင်္ကပါများ အားလုံးသည် သီးခြားစီ ဖြစ်တည်နေကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေ၏။

ဤလောကတွင် မည်သည့် လမ်းကြောင်းကိုမဆို ရွေးချယ်ပြီး ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် ကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

အဆင့် ရှစ် အဆောင်သခင်များသည် ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် မအားနည်းဘဲ သူတို့၏ နည်းလမ်းများမှာ ပိုမို အစွမ်းထက်နိုင်သေးပေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၌ မည်သို့သော အထူး မှော်အဆောင်များ ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အဆောင်ဆယ်ခု အကြီးအကဲ ကျုံးချန်အန်းကို ရှာဖွေမည်ဟု ချူထျန်းရှန်းအား သူ ကတိပေးထားသည်ကို ပြန်သတိရသွားသဖြင့် ကျိုးယွမ် ထပ်မံ တုံ့ဆိုင်းသွားလေ၏။

ချင်ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားလာလေသည်။ သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် လောကကြီးတွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အလားအလာရှိသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို အလွတ်ပေး၍ မဖြစ်ချေ။

"ကျိုးယွမ်... ရွှမ်ထျန်း ကြယ်စင်နယ်မြေမှာ သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေက မှော်အဆောင် တာအိုမှာ အဖွံ့ဖြိုးဆုံး နယ်မြေပဲ..."

"ငါ့နာမည်က ချင်ချန်ပါ... သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေက ချင်မိသားစုက လာတာပါ... ငါ့ရဲ့ ချင်မိသားစုက သန့်စင်သော မှော်အဆောင်နယ်မြေမှာ ကြီးကျယ်တဲ့ အဆင့် ရှစ် မှော်အဆောင် မိသားစု ခြောက်ခုထဲက တစ်ခုပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ ဖူမိသားစု စာကြည့်တိုက်မှာ အဆင့် ရှစ်ခွဲ မှော်အဆောင် တစ်ခုလည်း ရှိတယ်... အဲ့ဒါက သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် မှော်အဆောင်ပဲ..."

"တကယ်လို့ မင်း အနာဂတ်မှာ ဒီမှော်အဆောင်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါက မင်းအတွက် သေချာပေါက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ချင်ချန်သည် သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖဲချပ်ကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်လေ၏။ သူသည် ကျိုးယွမ်၏ မှော်အဆောင် တာအို အလားအလာကို အမှန်တကယ် အသိအမှတ်ပြုထားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ချန်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ နောက်ဆုံး တုံ့ဆိုင်းနေမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ သူသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"တပည့် ကျိုးယွမ်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ချင်ချန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျိုးယွမ်ကို အလျင်အမြန် ထူမပေးကာ "ကောင်းတယ်" ဟု သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ချင်ချန်သည် ကျိုးယွမ်ကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ကျိုးယွမ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သူ မမြင်နိုင်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သူသည် အဆင့်ခြောက် အဆောင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သူ၏ မှော်အဆောင် စွမ်းရည်များ၏ တိုးတက်မှုနှင့် အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။ ချင်ချန်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေလေ၏။

"ကျိုးယွမ်... မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ... ဘာဖြစ်လို့ မင်းရဲ့ ဆရာက မမြင်နိုင်ရတာလဲ..."

ချင်ချန်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်၏ အရှိန်အဝါကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ချင်ချန်ကို ဆွံ့အသွားစေလေ၏။

ချင်ချန်သည် ကျိုးယွမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေလေသည်။ ကျိုးယွမ်၏ ရုပ်ရည်အရ သူသည် အများဆုံး အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်သာ ရှိသေးလေ၏။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှုမျိုး သူ၌ မည်သို့ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။

"မင်း အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

ချင်ချန်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် အသက် နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိပါပြီ... ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်လကျော်ရင် နှစ်ဆယ့်လေးနှစ် ပြည့်ပါတော့မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်ချန်က နေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားလေ၏။

*အသက် နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် အရွယ် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူလား… ငါ အကြားမှားတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်...

ငါ အသက် နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် အရွယ်တုန်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ အဲ့ဒါတောင် မိသားစုရဲ့ ပေါများတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကြောင့်ပဲ ရခဲ့တာ…*

"ငါ အခုလေးတင် လက်ခံလိုက်တဲ့ တပည့်က ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား..."

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ချင်ချန်၏ မျက်လုံးများ ပိုမို တောက်ပလာလေ၏။ အကယ်၍ ထိုအရာက အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် ထီပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"ကျိုးယွမ်... လာ... မင်းကို ခေါင်းဆောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ ငါ ခေါ်သွားမယ်... မင်းအတွက် သီးသန့် မှော်အဆောင်ရေးဆွဲဖို့ နေရာတစ်ခု စီစဉ်ပေးနိုင်အောင် မင်းလည်း မှတ်ပုံတင်ဖို့ လိုတယ်လေ..."

သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ ချင်ချန်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ တန်ယန်မြို့ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ ခေါင်းဆောင်သည်လည်း အဆင့် ခြောက် အဆောင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရပေ၏။

တန်ယန်မြို့ရှိ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ ပဉ္စမထပ်တွင် စွန်းစုသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ခေါင်းကိုက်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရလေ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တန်ယန်မြို့တွင် မှော်အဆောင် ရေးဆွဲသည့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပခဲ့ပြီး မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းက မူလတွင် ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများ၏ မြှောက်ပင့်မှုများကို မခုခံနိုင်သဖြင့် အဆင့် ငါး အဆောင်သခင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ထန်စုန်းယန်သည် ပြိုင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အခြား မိသားစုများမှ အဆင့် ငါး အဆောင်သခင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့လေ၏။

အဆင့် ငါး အဆောင်သခင် ခြောက်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြပြီး မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းသည် စတုတ္ထနေရာကိုသာ ရရှိခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ အရှက်ရဖွယ် ရှုံးနိမ့်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏

ဤပြိုင်ပွဲသည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းအတွက် ယုံကြည်မှု အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး လူအများအပြားက မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းမှာ အပြင်ပန်းသာ ကောင်းပြီး အနှစ်သာရ မရှိဟု ပြောဆိုလာကြလေသည်။

အကယ်၍ အဆောင်ဆယ်ခု အကြီးအကဲသာ မရှိခဲ့ပါက မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်တော့ချေ။

ဤအရာက စွန်းစုကို ဒေါသထွက်သွားစေလေ၏။ အကယ်၍ မင်းက အားကစားသမားကောင်း တစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ဒိုင်လူကြီး လုပ်နေဦးမှာလဲ...

*အကယ်၍ ငါတို့ နိုင်ခဲ့ရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှုံးခဲ့ရင် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့…*

ထန်စုန်းယန်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ ရလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နောက်ဆုံး ပြိုင်ပွဲကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရှုံးနိမ့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ခေါင်းဆောင်.. ကျွန်တော့်ကို မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းကနေ ဘာဖြစ်လို့ မထုတ်ပစ်လိုက်တာလဲ... အဲ့ဒီလိုလုပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ်လေ..."

ထန်စုန်းယန်သည် စဉ်းစားကြည့်ပြီး ဤနည်းလမ်းမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

စွန်းစုက ဒေါသတကြီး အံကြိတ်လိုက်ပြီး "အခုမှ ထုတ်တာက ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ..." လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့ပြင် ထန်စုန်းယန်သည် အဆင့် ငါး အဆောင်သခင်များကြားတွင် ထူးချွန်သူ မဟုတ်သော်လည်း သူသည် အဓိက အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲ းဖြစ်ရာ သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ဘယ်သောအခါကမှ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုချိန်တွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ချန်သည် ကျိုးယွမ်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် စွန်းစုနှင့် ထန်စုန်းယန်တို့၏ အဆောင်သခင် တံဆိပ်များကို သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ရာ သဘောကျစွာ ခေါင်းမညိတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အဆင့် ငါး အဆောင်သခင်များ ဖြစ်နေကြသည်။

ချင်ချန်သည် ထန်စုန်းယန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သိရှိလိုက်သော်လည်း သူသည် သဘာဝကျကျ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ချေ။

ထန်စုန်းယန်မှာ အသက်အတော်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ကြွားလုံးထုတ်ရသည်ကို အလွန် နှစ်သက်သူ ဖြစ်ပေ၏။

အတိတ်က လူများသည် မှော်အဆောင်ဆရာအသင်း၏ ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် သူ့ကို အလွန် လေးစားစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့က သူ့ကို ထိုသို့ အခွင့်အရေး ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ ခြောက်ဦး ပါဝင်သော ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် သူတို့က သူ့ကို ထိပ်ဆုံး သုံးနေရာမှ ဖယ်ထုတ်ပစ်ခဲ့ရာ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ကြီးမားသော အရှက်ရမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ချင်ချန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းစုနှင့် ထန်စုန်းယန်တို့ အလျင်အမြန် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ကြလေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုချင်... ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

စွန်းစုက ပြုံးလျက် ချင်ချန်ကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အဆောင်သခင်များ၏ နယ်ပယ်တွင် အသက်အရွယ်သည် အရေးမကြီးဘဲ သင်၏ အောင်မြင်မှုများကသာ အရေးကြီးပေ၏။

အဆင့် ပိုမြင့်သူ မည်သူ့ကိုမဆို လေးစားမှုပြသည့်အနေဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက "စီနီယာအစ်ကို" သို့မဟုတ် "စီနီယာအစ်မ" ဟု ခေါ်ဆိုကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေ၏။

“ခေါင်းဆောင်... ဂျူနီယာညီလေးထန်... ဒါက ငါ အခုလေးတင် လက်ခံလိုက်တဲ့ တပည့် ကျိုးယွမ်ပဲ..."

"သူက အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် ဖြစ်နေပြီ... ခေါင်းဆောင်ကို အထူးတလည် သတင်းပို့ဖို့ လာခဲ့တာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စွန်းစုက ကျိုးယွမ်ကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ချင်ချန်သည် တန်ယန်မြို့တွင် အလွန် နာမည်ကြီးသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိထားရန် အရေးကြီးပေ၏။ စွန်းစုသည် သူ့ကို တပည့် လက်ခံရန် အကြိမ်ကြိမ် အကြံပြုခဲ့သော်လည်း ချင်ချန်က အကြိမ်တိုင်း ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။

စွန်းစုသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် ၎င်းကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်ရာ ချင်ချန်က ရုတ်တရက် တပည့် လက်ခံလိုက်သောအခါ သူမ သဘာဝကျကျ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။

ထန်စုန်းယန်သည်လည်း ကျိုးယွမ်ကို သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျိုးယွမ်က ခေါင်းဆောင်နဲ့ ဆရာထန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ချင်ချန် စကားမပြောနိုင်မီ ကျိုးယွမ်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စွန်းစုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလေသည်။

“ကျိုးယွမ်... မင်းရဲ့ အဆင့်နှစ် အဆောင်သခင် တံဆိပ်ကို ငါ့ကို ပြပါဦး..."

ကျိုးယွမ်သည် ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် သူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်မှ တံဆိပ်ကို အလျင်အမြန် ဖြုတ်ယူကာ ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး စွန်းစုကို ပြသလိုက်လေ၏။

စွန်းစုက ၎င်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားလေသည်။ ၎င်းမှာ ယွီမြို့ မှော်အဆောင်ဆရာအသင်းမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ မှတ်မိသွားလေ၏။

စွန်းစုသည် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ အကယ်၍ ကျိုးယွမ်၌ အဆောင်သခင်တစ်ဦး၏ ပါရမီ အမှန်တကယ် ရှိနေပါက သူသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သင့်မည် မဟုတ်ချေ။

စွန်းစုသည် တံဆိပ်ကို ကျိုးယွမ်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ချင်ချန်ကို ပြောဆိုလေ၏။

“ဂုဏ်ယူပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုချင်... စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ချစ်လှစွာသော တပည့် ရောက်ရှိလာတဲ့အတွက်ပါ..."

ထန်စုန်းယန်ကလည်း အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် စီနီယာအစ်ကိုချင်... စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ချစ်လှစွာသော တပည့် မွေးဖွားလာတဲ့အတွက်ပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်ချန်က မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အတော်လေး ကျေနပ်နေလေ၏။

သူသည် ကျိုးယွမ်အား ကတိများစွာ ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယွမ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့လေသည်။

*ဒါက ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော တပည့်ဆိုတာ သေချာတယ်…*