အခန်း (၁၀၂၁-၁၀၂၂)
Vol. 98 Ch. 1021-1022
အခန်း ၁၀၂၁ အပြစ်တင်ခံရခြင်း
မိဖုရားကြီး၏ အဆောင်တော်တံခါးဝမှာ ပွင့်ဟသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အခန်းတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။
"မင်ယု... ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ နင် ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး"
ဩဇာပါလှသော ယောက်ျားသံကြီးကြောင့် မင်ယုနှင့် မိဖုရားကြီးတို့၏ အာရုံများ လှည့်သွားရ၏။
"အဖေ..."
တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် အမျိုးသားကြီးတစ်ဦး အခန်းတွင်း၌ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မင်ယု နှုတ်မှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထိုသူ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော လူကိုပါ သူမ သတိပြုမိသွား၏။ "အစ်ကို..."
"အဖေတို့ ဒီကို ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ။ ပြီးတော့ လုံချန်းရော ဘယ်မှာလဲ"
သူမသည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ လုံချန်းတစ်ယောက် သူတို့နှင့်အတူ ပါမလာသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်၏။ လုံချန်းသည် သူတို့ကို တွေ့ရန် ထွက်သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်လော။ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ အတူတကွ ရောက်မလာရသနည်း။
"အို... သူ ရောက်နေတာကို နင် သိနေတာပဲ။ သိရက်နဲ့များ သူ့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားခွင့်ပေးထားသေးတယ်ပေါ့လေ။ နင် မသိဘူးလို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ၊ တကယ်ပဲ သူ့သဘောကျ လုပ်ခွင့်ပေးထားလိုက်တာလား" ဧကရာဇ်မင်းက မေးလိုက်၏။
"သူ့သဘောကျ လုပ်ခွင့်ပေးထားတယ် ဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ အဖေ၊ သမီး ဘာမှ နားမလည်တော့ဘူး။"
မင်ယုမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကာ ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူ အရင်ဆုံး သမီးဆီ လာတွေ့တယ်။ ပြီးတော့ အဖေ့ကို သွားတွေ့ဖို့ သမီး လွှတ်လိုက်တာလေ။ အဲဒီအကြောင်းကို ပြောနေတာလား။ သူ တောင်းပန်တယ်မလား။ အဖေ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီမလား"
"ခွင့်လွှတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ နင့်အစ်ကိုကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ကောင်ကို ငါက ခွင့်လွှတ်ရမယ်ပေါ့။ ငါ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ကောင်ကို ခွင့်လွှတ်ရမယ်ပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ နန်းစောင့်စစ်သည်တွေကို သတ်ပစ်တဲ့ကောင်ကို ခွင့်လွှတ်ရမယ်ပေါ့။ ငါက သူ့ကို ဘာအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးရမှာလဲ"
လုကျွင်းဝေက လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။ ဤအဖြစ်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ ထိုကောင်သည် သူ၏ သမီးဖြစ်သူနှင့် အရင်တွေ့ခဲ့ပါလျက် သမီးဖြစ်သူက သူ့အား တစ်ခွန်းမျှ သတင်းမပို့ခဲ့ချေတကား။
"အစ်ကို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ် ဟုတ်လား။ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ အဖေ"
မင်ယုသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်များကို လွှတ်လိုက်ကာ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာအား ရင်ဆိုင်ရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။ အဖေ မည်သည်များ ပြောနေသနည်း။
"ဟူး... နင် တကယ်ပဲ ဘာမှ မသိဘူးလား" ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချရင်း မေးသည်။
"ဘာကို မသိရမှာလဲ"
"နင် တကယ် မသိတာပဲ ဖြစ်မယ်" ဧကရာဇ်က တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ "အဲဒီကောင် ဒီကို လာတာ ငါနဲ့ စကားပြောဖို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို နင့်အစ်ကိုက ဖော်ထုတ်လိုက်လို့ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး နင့်အစ်ကိုကို လာသတ်တာ"
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ဘာယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်လဲ။ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းကြီး တစ်ခုလုံးက အတုအယောင်တွေချည်းပဲ။ သမီးတို့ မိသားစုကို ဖြိုခွဲချင်နေတဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ အကြံအစည်ပဲလေ။ သူက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်မယ့်လူမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို့ကို လာသတ်တယ် ဆိုတာကလည်း အထင်လွဲတာတစ်ခုခု ဖြစ်မှာပါ"
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ နှုတ်မှ ကြားရသော်ငြားလည်း မင်ယုမှာ လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ သူမ၏ အမြင်တွင် သူမ၏ မိသားစုရော လုံချန်းပါ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်ကို ပြုလုပ်မည့်သူများ မဟုတ်ပေ။ သူမအတွက်မူ ဤသည်မှာ ရန်သူတစ်ဦးဦး၏ လက်ချက် သို့မဟုတ် ကြီးမားသော နားလည်မှုလွဲချော်ခြင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထား၏။
"နင် အခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား။ ဘာအထင်လွဲရမှာလဲ။ အဲဒီကောင်က ဝမ်အာ့ရဲ့ အဆောင်ကို သွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်က ငါတို့စစ်သည်တွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ အဆောင်တံခါးကိုတောင် အတင်း ရိုက်ချိုးပြီး ဝင်သွားသေးတယ်။ သူ အဲဒီအဆောင်ကို သွားတာ ငါနဲ့ စကားပြောဖို့လို့ နင် ထင်နေတုန်းပဲလား"
မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူမှာ အချစ်ကြောင့် မျက်ကန်းတစ္ဆေမိုက်ဖြစ်ကာ ဖခင်အရင်းကိုပင် သံသယဝင်နေသည်အား ဧကရာဇ်မင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။
"သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိလို့နေမှာပေါ့။ အစ်ကို့ကို သတ်ဖို့တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သမီး သူ့ကို စကားပြောကြည့်ပါရစေ။ အထင်လွဲတာတွေ အားလုံး ရှင်းသွားမှာပါ"
မင်ယုက ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေ၏။ ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်ငြားလည်း ကိစ္စရပ်များမှာ အလွန် ကြီးလေးနေကြောင်းကိုမူ သူမ ခံစားမိနေသည်။
သူမကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။ လုံချန်းက သူမ၏ ဖခင်နှင့် သွားရောက် စကားပြောမည်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လော။ အဘယ်ကြောင့် သူမ၏ အစ်ကိုရှိရာသို့ သွားခဲ့ရသနည်း။ ထို့ထက်ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် နန်းစောင့်စစ်သည်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသနည်း။
"သူ့အကြောင်းပြချက် ဟုတ်လား။ ဒီလောက် ဖြစ်နေတာတောင်၊ မျက်စိရှေ့က အမှန်တရားကို မမြင်ဘဲ သူ့အဖြေကို နားထောင်ချင်သေးတယ်ပေါ့။ သူ ပေးမယ့် ဆင်ခြေကို လိုချင်နေတာလား။ နင့်အစ်ကိုက သူ့အပြစ်တွေကို ဖော်ထုတ်လိုက်လို့ လက်စားချေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တခြား အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပါလို့ သူ လိမ်ပြောတာကို နင် ကြားချင်နေတာလား။ ဒါ နင် ဖြစ်ချင်တဲ့ အရာလား"
မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူသည် အချစ်ရောဂါ မည်မျှပင် ကျွမ်းနေပြီနည်းဟု တွေးကာ ဧကရာဇ်မင်းက မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ ဤမျှအထိ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကိုပင် သူမက ထိုကောင်အား ယုံကြည်ချင်နေသေးသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ ငါ့ကို သူ့အကြောင်းပြချက် ပြောပြပြီးပြီ။ သူ့အပြစ်တွေ ပေါ်သွားတော့ သူ ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဆင်ခြေပေးလဲဆိုတာ နားထောင်ချင်လား" ဧကရာဇ်က ဆက်ပြော၏။ "သူ့အပြောအရဆိုရင်တော့... သူ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့အလုပ်တွေကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ဝမ်အာက ငါတို့ရှေ့မှာ ဖော်ထုတ်လိုက်လို့ နင့်အစ်ကိုကို သတ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဝမ်အာက နင့်ကို သတ်တော့မှာမို့လို့ သူက ဝမ်အာကို သတ်ချင်တာပါတဲ့လေ။ အဲဒါ သူ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲ။ အခုရော သူ စိတ်မှန်သေးတယ်လို့ နင် ထင်နေတုန်းပဲလား"
ထိုခဏ၌ပင် လုဝမ်သည် မင်ယု၏ အနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ကို မင်ယု၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း တိုးတိတ်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"လုံချန်းက ရူးသွားပြီ ညီမလေး။ အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်မှာ အမှန်တရားကို မြင်အောင် ကြည့်စမ်းပါ။ ညီမလေး သိထားတဲ့ သူဆိုတာက အတုအယောင်ကြီးပါ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်မှန်လည်း ပေါ်သွားရော သူ စိတ်ဖောက်သွားတာပဲ"
"ဝမ်အာကို သူ ဘာကြောင့် တကယ် သတ်ချင်ရတာလဲလို့ နင် ထင်လဲ။ နင် အခုထိ စဉ်းစားနေရတုန်းဆိုရင်တော့ ငါ တကယ် စိတ်ပျက်မိပြီ။ နင့်စိတ်ထဲမှာလည်း ဘယ်ဟာက ယုတ္တိအရှိဆုံး အဖြေလဲဆိုတာ နင် သိနေသားပဲ" ဧကရာဇ်မင်းက ဝင်ရောက် ထောက်ခံလိုက်၏။
"သမီး..."
ယုတ္တိဗေဒအရ မည်သည်က အမှန်ဖြစ်သည်ကို မင်ယု သိ၏။ သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားကမူ ထိုအရာကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။ ဤအချက်ကို သဘောတူရန် သူမကိုယ်သူမ မည်သို့မျှ ဖြောင်းဖျ၍ မရနိုင်ပေ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
"ဒါဆို သူ နင့်အစ်ကိုကို သတ်တဲ့အထိ နင် စောင့်ကြည့်နေချင်သေးတာလား" လုကျွင်းဝေက မေးလိုက်၏။
မင်ယုသည် နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဟလိုက်သော်လည်း စကားသံ ထွက်ပေါ်မလာချေ။ သူမ မည်သို့ ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။
"သ..."
သူမ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခြေသံများကြောင့် လူတိုင်း၏ အာရုံသည် တံခါးဝဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် လုံချန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
"နင် ရောက်..."
မင်ယု၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ဝင်းလက်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယခုမူ လုံချန်းကိုယ်တိုင် အမှန်တရားကို ရှင်းပြနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ နားလည်မှုလွဲချော်ခြင်း အားလုံး ယခု ပြီးဆုံးသွားတော့မည်ဟု သူမ ယုံကြည်လိုက်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် လုံချန်းသည် သူမ၏ စကားကို မကြားခဲ့ချေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မင်ယု၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်ထားသော လုဝမ်ဆီသို့သာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေ၏။ မင်ယုကို လုဝမ်က သတ်ပစ်လိုက်သည့် သူ၏ အနာဂတ် ရူပါရုံအား သူ မချင့်မရဲ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။ ထိုကောင်သည် မင်ယုနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းတစ်ယောက် ဒေါသအဟုန်အား မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။
သူသည် မည်သည်ကိုမျှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ မင်ယု၏ ဘေးသို့ နေရာပြောင်းခြင်းဖြင့် ရောက်ရှိသွားကာ လုဝမ်၏ ရင်ဘတ်ကို အားကုန်လွှဲကန်လိုက်လေတော့သည်။
"မင်း သူ့အနားကို ကပ်ရဲ ကပ်ကြည့်စမ်း"
သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအင်ပါလှသဖြင့် နန်းတော်ကြီး တစ်ဆောင်လုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။
လုဝမ်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ပမာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွား၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော လုကျွင်းဝေက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်နိုင်လေသည်။
"နင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ အရူးရဲ့"
မိမိ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ထိခိုက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မင်ယုပင်လျှင် ဒေါသထွက်သွားရ၏။ လုံချန်းက လုဝမ်ဆီသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်မည်ကို တားဆီးရန် သူ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်လိုက်ရင်း လုံချန်းအား သူမ မအော်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
"မင်ယု၊ နင် အမှန်တရားကို မသိသေးဘူး။ ငါ အဲဒီကောင်ကို သတ်မှ ရမယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ့ကို မတားပါနဲ့" လုံချန်းက ပြောရင်း သူမကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
"လုံးဝ မရဘူး။ ငါ့ အစ်ကို့ကို နင် ထိရဲ ထိကြည့်။ ငါ အတည်ပြောနေတာနော်" မင်ယုက ဘေးသို့ မဖယ်ပေးဘဲ ခံပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေ့တော့ နင့်စကားကို ငါ နားမထောင်နိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ ငါ့လမ်းကြောင်းကို ဘယ်သူပဲ ဝင်တားတား၊ အဲဒီကောင် သေကိုသေရမယ်" လုံချန်းသည် သူ၏ ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ မင်ယုကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လုဝမ် ရှိရာသို့ တတန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလေတော့သည်။
"ဒါဆို အဖေ ပြောတာ မှန်တာပေါ့။ အစ်ကိုက နင့်အကြောင်းကို တိုင်တောလိုက်လို့ နင် တကယ်ပဲ ရူးသွပ်သွားတာလား။ အဲဒါကြောင့် နင် အခုထိ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာလား။ နင်က အပြစ်ရှိနေလို့မလား။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ နင့်ဘာသာနင် ထွက်ပြေးပြီး ငါ့ကို ထားခဲ့တာမလား"
သူမ မြင်တွေ့နေရသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် မင်ယုမှာ အလွန်ပင် နာကျင်ခံစားသွားရသည်။ ဤစကားများသည် လုံချန်းကို နာကျင်စေမည်မှန်း သိပါလျက်နှင့် သူမ နှုတ်မှ ခက်ထန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ၁၀၂၂ အမှောင်ထု နိုးထခြင်း
လုံချန်းသည် လုဝမ်အား ဟန့်တားတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်ကို အပ်အစင်းပေါင်းများစွာဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်လှသော မင်ယု၏ စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် တန့်သွားမိ၏။
သူသည် အနောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်... ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
"ငါ ဘာပြောလဲ ဟုတ်လား။ နင် တကယ်ပဲ နင့်ကို အပြစ်ဖော်လို့ ဒေါသထွက်ပြီး ငါ့အစ်ကိုကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလားလို့ မေးတာလေ" မင်ယုက ခက်ထန်စွာ ပြန်ပြော၏။ "အမှန်တရားမို့လို့ နင် ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါကသာ မုသားဆိုရင် နင့်ကို ဒီလောက်အထိ ဘာလို့ နာကျင်စေရမှာလဲ"
"မင်ယု... နင်ကပါ ငါ့ကို မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်တဲ့လူလို့ တကယ်ပဲ စွပ်စွဲလိုက်တာလား" လုံချန်း အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ယခုကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။
ယခင်က မည်သူမျှ သူ့ကို မယုံကြည်ကြစဉ်က သူ ဒေါသထွက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုသူများသည် သူ့ကို အစကတည်းက သိကျွမ်းသူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ယခုလောက် မနာကျင်ခဲ့။ ယခုမူ... သူ့ကို အသိဆုံးဟု ထင်ထားသော မင်ယုကပင် သူ့အား သံသယဝင်နေပြီတကား။
"ထွက်သွား" မင်ယုက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
လုံချန်းသည် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မင်ယုကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည်လည်း ဤအခြေအနေကို အကဲခတ်နေ၏။ သူသည် လုံချန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးအား စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ သင့်တော်သော အချိန်မဟုတ်သေးဟု ယူဆပုံရသည်။
"နင် ဘာပြောလိုက်တယ်"
"ငါ ပြောတာက ထွက်သွားလို့၊ ဒီနေရာကနေ ခုချက်ချင်း ထွက်သွားပြီး ငါ့ရှေ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့။ နင့်မျက်နှာကို ငါ ထပ်မြင်ရရင်... ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်သေပစ်မယ်လို့ ကျိန်ပြောတယ်" မင်ယုက အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
"ထွက်သွားရမယ် ဟုတ်လား။ ငါ့ကို ထာဝရ ထွက်သွားစေချင်တာပေါ့။ ဟုတ်သားပဲ... နင့်အတွက်တော့ ငါက လူယုတ်မာပဲလေ။ ငါ့မျက်နှာကို နင် ဘယ်မြင်ချင်ပါ့မလဲ" လုံချန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
"ဟားဟားဟား..."
သူသည် အလွန်အမင်း ရယ်မောဖွယ်ကောင်းသော ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်ဖြင့်နှိပ်ကာ အဆက်မပြတ် ရယ်မောလေတော့သည်။ ထိုရယ်သံကြီးမှာ ဟိန်းထွက်နေသော်လည်း ၎င်း၏ အနောက်ကွယ်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
"ဟုတ်တယ်... ငါက လူဆိုးပဲ။ ငါက ဒီလောကမှာ အယုတ်မာဆုံး သတ္တဝါပဲ။ ငါ အရာရာကို မှားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ သူပြောသမျှ အားလုံး မှန်တယ်ကွာ။ နင့်အစ်ကိုက အမှန်တရား ဘက်တော်သားကြီးပေါ့၊ ငါကတော့ အမှားကောင်ကြီးပေါ့" သူက ဆိုလိုက်၏။
"ငါ ထွက်သွားပေးမယ်။ နင့်ရှေ့ကို ငါ့မျက်နှာ ဘယ်တော့မှ မပြတော့ဘူး။ အဲဒီတော့... လူယုတ်မာတစ်ယောက်အတွက်နဲ့တော့ နင့်ကိုယ်နင် အသေမခံပါနဲ့ဦး" သူသည် ဧကရာဇ်၏ အနီးသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သို့သော် သူသည် ထွက်ပြေးသွားခြင်း မဟုတ်ချေ။ လုံချန်းက မိမိကို ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသော ဧကရာဇ်၏ ဘေးတွင် ပြန်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။
လုံချန်း၏ ကန်ချက်မှာ ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်သွားသည်။ ထိုကန်ချက်တွင် လုံချန်း စုစည်းနိုင်သမျှ စွမ်းအင်အားလုံး ပါဝင်နေသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမှာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားရလေတော့သည်။
"ဒါပေမဲ့... ငါက ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာနေမှတော့၊ နင့်အစ်ကိုကို မသတ်ဘဲ ဘာလို့ ချန်ထားရမှာလဲ" လုံချန်းသည် မင်ယုကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ရင်း လုဝမ်၏ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် အတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ပွင့်လာပြီး သူသည် လုဝမ်ကို ဆွဲကာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားလေသည်။
"မလုပ်နဲ့"
မင်ယုသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လုံချန်းမှာ ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ၎င်းမှာလည်း ပြန်လည် ပိတ်သိမ်းသွားလေတော့သည်။
ဧကရာဇ်မင်းမှာလည်း ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းကာ အခန်းတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း အရာအားလုံး နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လုံချန်းမှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ။
"ဒီကောင်စုတ်၊ ငါ့သားကို တစ်ခုခုလုပ်ရင်တော့ သူ့ကို ငါ အသေသတ်မယ်" ဧကရာဇ်သည် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သံမှာ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေသည်။
မင်ယုမှာမူ မည်သည်ကိုမျှ မမြင်တော့သည့်အလား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲကျသွား၏။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့သွားသည့် ရုပ်အလောင်းတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။
ကြယ်တာရာ နန်းမြို့တော်နှင့် အလွန်ဝေးကွာလှသော လူသူကင်းမဲ့သည့် တောကန္တာရအရပ်တွင် ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက်တစ်ပေါက် ပွင့်လာ၏။
ထိုဝင်ပေါက်အတွင်းမှ လူငယ်တစ်ဦးသည် လူတစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လုံချန်းပင် ဖြစ်၏။
လုံချန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုမို မှောင်မိုက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသထွက်နေပုံ မရတော့ဘဲ အေးစက်တည်ငြိမ်နေလေသည်။
"ဒါတွေ အားလုံးက မင်းကြောင့် ဖြစ်ရတာ" လုံချန်းက ဆိုလိုက်ရင်း လုဝမ်ကို ရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှတ်ပစ်လိုက်၏။
"မင်း ငါ့ကို ဖယ်ရှားချင်တာမလား။ ငါ့ကို အပြစ်ပေးချင်တာမလား။ ငါ ရှုံးနိမ့်တာကို မြင်ချင်တာမလား။ ကဲ... လုပ်လေ။ လုပ်စမ်းပါ" သူသည် လုဝမ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
'ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဟိုလူ ပြောတာတော့ လုံချန်းက အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်မှာ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေလိမ့်မယ် ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုကျတော့ ဘာလို့ သူက ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေရတာလဲ' လုဝမ်သည် ထိတ်လန့်တကြား တွေးတောရင်း လက်နက်ကို ထုတ်ကာ အမြန်ထရပ်လိုက်၏။
သူသည် သူ၏ဓားကို ထုတ်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မပြင်ရသေးမီ သူ၏ လက်မောင်းမှာ ပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်သွားရသည်ကိုပင် သူ မသိလိုက်ချေ။
လုံချန်းသည် သူ့ကို ထိပင် မထိလိုက်။ လက်ကိုပင် မလှုပ်လိုက်ချေ။ သို့သော် သူ၏ လက်မောင်းက အဘယ်ကြောင့် ပြတ်သွားရသနည်း။ လုဝမ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွား၏။ မည်သည်များ ဖြစ်ကုန်သနည်း။
သို့သော် သူ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိချေ။ လုံချန်းကို သတ်မှ ဖြစ်မည်။ သူသည် ကျန်ရှိနေသော အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
လုဝမ်၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ကောင်းကင် အဆင့်ဓား၏ ဓားလက်ကိုင်ကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ သူ ဓားကို မကိုင်နိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ထပ်မံ ကျရောက်သွားပြန်သည်။
သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပြတ်တောက်နေလေပြီ။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ချွေးများ စီးကျလာ၏။
"လက်ပြတ်သွားတာတောင် မအော်ဘူးလား။ နာကျင်မှုကို သိပ်မခံစားရဘူး ထင်တယ်... မင်းက ဘာကောင်လဲ" လုံချန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
သူသည် လုဝမ်ရှိရာသို့ တလှမ်းချင်း တိုးကပ်သွားပြီး၊ လုဝမ်မှာမူ ကြောက်လန့်တကြား အနောက်သို့ ဆုတ်နေမိ၏။
"ငါ့မှာ နာကျင်မှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတယ်။ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ ငါ သတိပေးထားမယ်... ငါ့နားကို ထပ်မကပ်နဲ့။ မင်း သေလိမ့်မယ်။ ငါ့အနောက်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူး" လုဝမ်က အနောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ပြတ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ မည်သည်မျှ မတတ်နိုင်တော့ကြောင်း သိသည်။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားရန်နှင့် ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ်လူသား ရောက်လာပြီး ဝင်ရောက် ကူညီပေးရန်သာ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။
"မင်းနောက်မှာ ဘယ်သူရှိလဲ ဟုတ်လား။ နင့်အဖေလား။ ဒါမှမဟုတ် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ လူလား။ နတ်ဘုရားလား၊ ကဲ... ခေါ်လိုက်လေ" လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိစ္ဆာတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုံးယောင်သန်းလာ၏။
"သူတို့ကို ကူညီခိုင်းလိုက်စမ်း။ အခုချက်ချင်း ခေါ်လိုက်" သူ၏ အသံမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။
"ဒီနေ့ နတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် ဆင်းလာရင်တောင် မင်း သေရမယ်။ ငါ့လက်ထဲကနေ မင်းကို ဘယ်သူ ကယ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ မင်းလူတွေကို ခေါ်စမ်း" လုံချန်းသည် ထိုလူငယ်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်သွားလေတော့သတည်း။
ကြယ်တာရာ နန်းမြို့တော်အတွင်းရှိ အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်...
အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ စားပွဲတစ်ခုံတွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် ထိုင်နေ၏။ သူသည် မျက်နှာ၏ တစ်ဝက်ကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုအား ဝတ်ဆင်ထားသည်။
"အမှောင်ထုတွေက တော်တော်များနေပြီပဲ... ကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ အမှောင်ထုတွေကို ပိုတိုးပွားပါစေ။ အဲဒီ အမှောင်ထုတွေက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်စမ်း။ အဲဒီကျမှ ငါ ဝင်ပါလို့ ရမှာ" ထိုလူသည် တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။
သူသည် လုဝမ်အား အသက်ပြန်သွင်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်သလို အရာအားလုံးကို အကွက်ကျကျ စီစဉ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုဝမ် မသိထားသည်မှာ ထိုလူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ပင်။ သူသည် လုံချန်းကို စိတ်နာအောင် လုပ်ရုံဖြင့် အားနည်းသွားစေရန် မဟုတ်ဘဲ အခြား ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
လုံချန်းသည် ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ထွက်နေသူဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ၎င်းကို သူ မကြိုက်ချေ။ လုံချန်းမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလွန်းလှသည်။ သို့သော် သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် လုံချန်းကို သတ်ရန်မှာလည်း အလွန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။