အခန်း (၁၀၁၉-၁၀၂၀)
Vol. 98 Ch. 1019-1020
အခန်း ၁၀၁၉ ပျောက်ဆုံးခြင်း
ဓားကို ဝန်းရံထားသော ထိုအမှောင်အလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှ၏။ ၎င်းမှာ ချီစွမ်းအင် မဟုတ်သော်လည်း ချီစွမ်းအင်ထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်ပုံရသည်။
ထို့အပြင် ၎င်းက တိုက်ကွက်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်လော။ တိုက်ခိုက်မှု၏ ချီစွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်လေးပင် မကျန်တော့ချေ။ ထိုဓားသည် ဤတိုက်ကွက်ကို စားသုံးရန် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည့်အလားပင်။
လုံချန်းက ထိုဓားအကြောင်းကို ပိုမိုနားလည်အောင် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် အမှောင်အလင်းမှာ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ မည်သို့ ဖြစ်သွားသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် အလင်းက ပျောက်သွားရသနည်း။ ဓားပေါ်ရှိ သံချေးများမှာလည်း မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြန်သည်။ ခုနက သူမြင်လိုက်ရသမျှမှာ ပုံရိပ်ယောင်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိနေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုံချန်းအနေဖြင့် ဤတိုင်း ရပ်ကြည့်နေ၍ မဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ကျရောက်နေသော စာလိပ်ကို သူ ရယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။
သူသည် မဆိုင်းမတွပင် စာလိပ်ကို ကောက်ယူကာ လက်ဖြင့် ချေမှုန်းလိုက်လေတော့သည်။
ဧကရာဇ်မင်းမှာမူ သူ့ကို တားဆီးရန်ပင် မကြိုးစားတော့ချေ။ သူသည် အချိန်ဓား ထံမှ မြင်တွေ့လိုက်ရသော အရာကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။
"ဒါက ပိုကောင်းတာပေါ့။ အခုမှပဲ ကျွန်တော်တို့ အခြေအနေက တန်းတူသွားတော့တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းမှာပဲ အကန့်အသတ် ရှိနေတာက မတရားသလို ဖြစ်နေတာ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကစားလို့ ရပြီ" လုံချန်းက ဆိုလိုက်၏။
ဧကရာဇ်က စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောချေ။
"ဓားတစ်လက်တည်းနဲ့တင် ဒီလောက်တောင် အံ့သြသွားတာလား။ ဟူး... စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ထားပါတော့၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် နေရာပြောင်းခြင်းကို သုံးကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ဧကရာဇ်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လုံချန်း လွတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ လုံးဝ မတတ်နိုင်တော့ချေ။
လုံချန်းကို ပြန်ဖမ်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ယခင်တစ်ခါက လုံချန်း ထွက်ပြေးစဉ်ကလည်း မြို့တစ်မြို့လုံးကို ရှာသော်လည်း မတွေ့ခဲ့ချေ။ လုံချန်း မြို့ထဲမှ ထွက်သွားသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ကြပေ။
၎င်းမှာ လုံချန်း၏ နေရာပြောင်းခြင်း အစွမ်းသည် ဤမြို့၏ နယ်နိမိတ်ထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အကွာအဝေးကို ရောက်နိုင်သည်ဟူသော သက်သေပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်မှန်း သိသော်လည်း ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "သူ့ကို မြို့အနှံ့ လိုက်ရှာကြစမ်း"
ထို့နောက် ဧကရာဇ်သည် သူ၏ အဆောင်တော်ရှိရာသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။
ဧကရာဇ်သည် သူ၏ အဆောင်တော်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လုဝမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သူ့ကို ဖမ်းမိခဲ့လား အဖေ" လုဝမ်က မေးလိုက်၏။
"မဖမ်းမိသေးဘူး၊ သူ လွတ်သွားတယ်" ဧကရာဇ်က ပြန်ဖြေသည်။
"တောက်... ကျွန်တော်သာ အဖေနဲ့ အတူလိုက်ခဲ့ရင် ကူညီပေးနိုင်မှာ။ အဖေ့အဆောင်မှာပဲ နေပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားမိလို့သာပေါ့" လုဝမ်က မတ်တတ်ရပ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"မိုက်မဲမယ့်အစား သတိရှိစမ်း ဝမ်အာ။ မင်း ငါ့အဆောင်ကို တစ်ခုခု ဆွေးနွေးဖို့ ရောက်နေတာက ကံကောင်းလို့ပေါ့။ မင်းသာ မင်းအဆောင်မှာ ရှိနေရင် အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ။ အဲဒီကောင်က လုံးဝ ရူးသွပ်နေပြီ" လုကျွင်းဝေက ဆိုလိုက်၏။
"သူ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ အဆောင်ကို လာခဲ့တာလား" လုဝမ်က မေးသည်။
"အေး... ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ သူက မင်းကို သတ်ဖို့ ပြန်လာဦးမှာပဲ"
"သူ့ရဲ့ မကောင်းမှုတွေကို ကျွန်တော် ဖော်ထုတ်လိုက်လို့ သူ ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေတာပေါ့။ သူ တော်တော်လေးကို အောက်တန်းကျသွားတာပဲ" လုဝမ်က သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ သူက အောက်တန်းကျသွားရုံတင်မကဘူး၊ စိတ်ပါ ဖောက်ပြန်နေပြီ။ ဆင်ခြေကောင်းကောင်းတောင် မပေးနိုင်ဘဲ မင်းက မင်ယုကို သတ်တော့မှာမို့လို့ မင်းကို သတ်ရမှာပါဆိုပြီး ပြောနေသေးတယ်" လုကျွင်းဝေက ဆိုသည်။
"သူက... ကျွန်တော် မင်ယုကို သတ်မယ်လို့ ပြောတယ် ဟုတ်လား" လုဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။
"အေး... ဟုတ်တယ်"
"ဒါက တကယ့်ကို ညံ့ဖျင်းတဲ့ မုသားပဲ။ ကိုယ့်ညီမအရင်းကို သတ်မယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ။ အဖေ ပြောတာ မှန်တယ်၊ သူ ရူးနေပြီ" လုဝမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မင်း ငါနဲ့အတူ နေပါ။ ငါတို့ မင်ယုကိုလည်း ဒီအကြောင်း သတင်းပို့ရမယ်။ စိတ်နာကျင်စရာ ကောင်းပေမယ့် သူ သူတော်စင်လို့ ထင်ထားတဲ့လူရဲ့ အမှန်တရားကို မင်ယု သိထားသင့်တယ်။ သူ အထင်အမြင် မှားတာမျိုး ငါ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့" ဧကရာဇ်က ပြောပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။
"သူ ဘယ်မှာလဲ ပြောစမ်း"
လုံချန်းသည် နန်းတော်၏ ညီလာခံခန်းမထဲတွင် ရပ်နေ၏။ နန်းစောင့်စစ်သည် တစ်ဦးမှာ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အသက်ရှူရခက်ခဲစွာ လဲလျောင်းနေသည်။
"လုဝမ် ဘယ်မှာလဲ မင်း သိရမယ်။ သူ နန်းတော်ကနေ ထွက်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့ထဲကလား"
"ကျ... ကျွန်တော် မသိပါဘူး အရှင်။ ကျွန်တော် သိတာကတော့ သူ နန်းတော်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာပါ။ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်တာကတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အဆောင်တော်ဘက်ကို သွားနေတာပဲ။ အဲဒီမှာ ရှိနေမလား မသိဘူး" စစ်သည်က ဖြေလိုက်သည်။
"သူ့အဆောင်မှာလား။ ဒါဆို အဖေဖြစ်သူက သားကို ဝှက်ပေးထားတာပေါ့။ ကောက်ကျစ်တဲ့လူ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရင်း ထိုစစ်သည်၏ ခေါင်းကို ထုကာ မေ့မြောသွားစေလိုက်၏။
လုံချန်းသည် တကြိမ်ထက်မက နေရာပြောင်းခြင်း ကို သုံးထားသဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းအား လျှော့သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် နေရာပြောင်းခြင်း အစား ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာ အတောင်ပံများကို အသုံးပြုကာ ဧကရာဇ်၏ အဆောင်တော်ရှိရာသို့ လျှပ်စီးပမာ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။ သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသော်လည်း နေရာပြောင်းခြင်းနှင့်မူ မယှဉ်နိုင်သေးချေ။
လုံချန်းက ဧကရာဇ်အဆောင်သို့ ပျံသန်းနေချိန်တွင် ဧကရာဇ်နှင့် သူ၏သားမှာလည်း မင်ယု၏ အဆောင်ရှိရာသို့ အမြန်ဆုံး သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ လမ်းခုလတ်တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လွဲချော်သွားကြ၏။ လုံချန်းအနေဖြင့် စစ်သည်ကို မေးမြန်းပြီးနောက် ချက်ချင်း နေရာပြောင်းခြင်း မလုပ်ဘဲ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့လျှင် ဧကရာဇ်နှင့် လုဝမ်ကို တွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ နေရာပြောင်းခြင်း တစ်ခုကပင် သူတို့၏ တွေ့ဆုံမှုကို နှောင့်နှေးသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ ခွင့်တောင်းနေခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဧကရာဇ်အဆောင်၏ တံခါးကို ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ကာ အတွင်းသို့ အတင်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ဧကရာဇ်နှင့် သူ၏သားသည်လည်း မင်ယု၏ အဆောင်အတွင်းသို့ ထိုအချိန်မှာပင် ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် လုံချန်းရော ဧကရာဇ်ပါ သူတို့ ရှာနေသော သူများကို မတွေ့ရဘဲ ကြောင်အမ်းသွားကြရလေသည်။
ဧကရာဇ်၏ အဆောင်တော်တွင် လုဝမ် မရှိသလို မင်ယု၏ အဆောင်တွင်လည်း မင်ယု မရှိနေချေ။
"လုံချန်းက မင်ယုကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတာလား" ဧကရာဇ်က တွေးတောမိသလို လုံချန်းကလည်း ဧကရာဇ်အဆောင်မှ ထွက်လာရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ တွေးနေမိသည်။ "ဟိုလူက သူ့သားကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလား"
အခန်း ၁၀၂၀ မာနဖြင့် သေခြင်း
နန်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ မကျေမချမ်း ဖြစ်နေ၏။ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးမှာ ယခုမူ သူရှာနေသော ရန်သူကို ဝှက်ဖုံးထားသည့် အမှောင်ထုကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။
"ဒီကောင် ဘယ်နားမှာ သွားပုန်းနေတာလဲ" လုံချန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။
ဧကရာဇ်သည် သူ၏သားကို အဆောင်တော်ထဲတွင် ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ တထစ်ချတွေးခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့ ဖြစ်မနေချေ။ နန်းတော်ကြီးကလည်း လွန်စွာမှ ကျယ်ပြောလေရာ မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားမှန်း ရှာရခက်နေသည်။ သို့သော် လုဝမ်တစ်ယောက် နန်းတော်ထဲတွင်သာ ရှိနေသေးသည်ကမူ သေချာသလောက်ပင်။
"ဒါမှမဟုတ် သူ့မှာလည်း ဟင်းလင်းပြင် ရတနာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား။ ဟိုကမ္ဘာတုလိုမျိုး ရတနာတစ်ခုထဲမှာ အဲဒီကောင်ကို ထည့်ထားတာများလား"
"ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ ဘာလို့ ဒါကို အစောကြီးကတည်းက မတွေးမိပါလိမ့်။ ငါက အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်တာပဲဥစ္စာ။ မင်ယုသာ ကမ္ဘာတုထဲမှာ ရှိနေရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ရန်ပြုလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ အရင်ဆုံး သူ့ကို ဘေးကင်းအောင် လုပ်ထားရမယ်၊ ပြီးမှ သူ့ရန်သူတွေကို အပြတ်ရှင်းရမှာ။ အဲဒါပြီးမှ သူ့ကို ပြန်ထုတ်ပေးမယ်။ သူ့ဘာသာသူ အဆောင်ထဲမှာ ထားခဲ့တာ ငါ တကယ့်ကို အူကြောင်ကြောင် နိုင်ခဲ့တာပဲ" လုံချန်းက သူ၏နဖူးကို သူ ပြန်ထုရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် မင်ယု၏ အဆောင်ရှိရာသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လိုက်တော့သည်။
"ငါ့အမြင်ကို နည်းနည်း နားထောင်ကြည့်မလား"
လုံချန်း ပျံသန်းနေစဉ်မှာပင် ဘေးနားမှ ရွှင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လုံချန်းနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ပျံသန်းလိုက်ပါလာ၏။
"အပိုတွေ ပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူးနော်။ နင်က အန္တရာယ်များလို့ လက်နက်ချလိုက်ပါတို့ ဘာတို့ဆိုတဲ့ အပေါစား အကြံဉာဏ်တွေ ပေးမှာဆိုရင်တော့ မပြောဘဲ နေတာ ပိုကောင်းမယ်" လုံချန်းက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ လက်နက်ချဖို့ ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နင်ကလည်း ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်မှန်း ငါ သိသားပဲ။ အခု ငါ ပြောချင်တာက တခြားအကြောင်းပါ။ နင် လုပ်တတ်တဲ့ အကျင့်တစ်ခုကို ငါ သတိထားမိလို့" ရွှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
"ဘာလဲ ပြော" လုံချန်းက အရှိန်မလျှော့ဘဲ မေးလိုက်၏။
"နင်က တစ်ခါတလေ ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ဇွတ်လုပ်တတ်တယ်။ ဟိုတစ်ခါ ဧကရာဇ်ကို ဒေါသထွက်တဲ့ ကိစ္စလိုမျိုးပေါ့။ နင်က တော်တော်လေးလည်း တော်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒေါသထွက်လာပြီဆိုရင်တော့ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို လုံးဝ မတွေးတော့ဘူး။ အဲဒီ နင့်ရဲ့ မာနကပဲ နင့်ကို အဟန့်အတား ဖြစ်နေတာ" ရွှင်းက ဆက်ပြောသည်။
"အခု ငါပြောတာကို နင် နားမထောင်ချင်လည်း နေပါ။ အားတဲ့အချိန်မှပဲ စဉ်းစားကြည့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နင်သာ ဒီလောက်အထိ ဒေါသ မမြန်ဘူးဆိုရင် အခုကြုံနေရတဲ့ ပြဿနာတွေရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး" သူမက ထပ်လောင်း ပြောလိုက်၏။
"ဧကရာဇ်က တားနေတဲ့ကြားက ငါ အဆောင်ထဲက ထွက်လာတာကို ပြောတာလား" လုံချန်းက ပြန်မေးသည်။
"အဲဒါက တစ်ခုပေါ့" ရွှင်းက ဖြေ၏။
လုံချန်းသည် နန်းတော်၏ လမ်းဆုံတစ်နေရာတွင် ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့လိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ တစ်ခါတလေ ဆုံးဖြတ်ချက် မှားတတ်တာ သိပါတယ်။ နင်ပြောသလို ငါ့မာနကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို ငါက အခုထိ အတွေ့အကြုံ နည်းနေသေးလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတာလည်း ပါမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မယုံကြည်တဲ့ နေရာမျိုးမှာ ငါ ဆက်မနေချင်ဘူး။ အဲဒါကိုတော့ ငါ မှန်တယ်လို့ပဲ ယူဆတယ်"
"ငါကတော့ ငါ့မာနနဲ့ငါ ရှင်သန်မယ်၊ ငါ့မာနနဲ့ငါပဲ သေမယ်။ ဒါကို ဘယ်သူမှ လာပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်ပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ နည်းနည်းတော့ ဇွတ်ဆန်သွားတယ်။ မင်ယုကို ဒီတိုင်း ထားခဲ့တာကတော့ ငါ့အမှားပဲ"
"နင် ဘာလုပ်ပါလို့ ငါ မတိုက်တွန်းပါဘူး။ ငါ ပြောချင်တာက... ဒီကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားလို့ အချိန်ရလာတဲ့အခါမှာ... အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြီး နင့်အတိတ်ကို နင် ပြန်သုံးသပ်ကြည့်ပါ။ ငါနဲ့ စတွေ့တဲ့နေ့ကစပြီး အခုထိ နင် ဘာတွေ ဆုံးဖြတ်ခဲ့လဲ၊ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာပေါ့" ရွှင်းက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။
"အဲဒီကျရင် ငါပြောတာကို နင် နားလည်လာလိမ့်မယ်။ အခုက ကလေးကစားရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူးလေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သုံးသပ်ကြည့်ဦး၊ ဒါပဲ ငါ ပြောချင်တယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ရွှင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် ရွှင်း ပြောသွားသည့် စကားများထဲတွင် အမှန်တရား အချို့ ပါဝင်နေသည်ကို သိသဖြင့် နောက်မှ အချိန်ယူ စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သို့သော် ယခုမူ မင်ယုကို အရင်ရှာရန်က ပိုအရေးကြီးနေသည်။
ခဏအကြာတွင် လုံချန်းသည် မင်ယု၏ အဆောင်သို့ ရောက်သွား၏။ တံခါးမှာ ပွင့်နေသဖြင့် သူ သံသယ ဝင်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် အရင် ရောက်နေပြီလော။
သူ အတွင်းသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဆောင်ထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိချေ။
တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။ ဧကရာဇ်ရော၊ လုဝမ်ရော ပျောက်နေသလို အခု မင်ယုပါ ပျောက်နေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးက သရဲခြောက်နေသည့် မြို့ပျက်ကြီးအတိုင်းပင်။ မည်သူ့ကိုမှ ရှာ၍ မရတော့ချေ။
"သူ့အမေဆီ သွားတာလား"
လုံချန်းသည် စိတ်တိုနေသော်လည်း အခြေအနေကို အရှိအတိုင်း စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ မင်ယု၏ မိခင်မှာ နေမကောင်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။ မင်ယု နိုးလာပြီဆိုလျှင် သူ့အမေဆီ သွားနေလောက်ပေသည်။
လုဝမ်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေနိုင်၏။ ဤအတွေးမျိုးကို လုံချန်းတစ်ယောက်တည်း တွေးမိသည်မဟုတ်၊ ဧကရာဇ်နှင့် သူ၏သားမှာလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးမိခဲ့ကြသဖြင့် မိဖုရားကြီး၏ အဆောင်သို့ ဦးတည်သွားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည်လည်း မိဖုရားကြီး၏ အဆောင်ရှိရာသို့ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။
မိဖုရားကြီး၏ အဆောင်တော်အတွင်း...
မင်ယုသည် သူမ၏ မိခင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လက်ကလေးကို ကြင်နာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း နူးညံ့လှသော အပြုံးဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ပြင်ပလောကတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ကိစ္စအဝဝကို မင်ယုတစ်ယောက် လုံးဝ မသိရှိရှာချေ။
"မင်ယု၊ ဒီနေ့ နင် တော်တော် ပျော်နေပုံရတယ်နော်။ သူ ပြန်ရောက်ပြီလား" မိခင်ဖြစ်သူက မေးလိုက်သည်။
မင်ယု၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြည်လင်သော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ထူးခြားနေကြောင်း သူမ ရိပ်မိနေသည်။ လုံချန်း ထွက်သွားသည့်နေ့မှစ၍ မင်ယုမှာ အထီးကျန်ပြီး ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည် မဟုတ်လော။
ယခင်က သူမရှေ့တွင် ပြုံးပြခဲ့သော်လည်း ထိုအပြုံးများမှာ မျက်လုံးအထိ မရောက်ခဲ့ချေ။ အခုမူ မင်ယု၏ အပြုံးများမှာ အစစ်အမှန် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
"ဟုတ်တယ် အမေ... သူ သမီးအတွက် ပြန်လာတာ။ အဖေ့ကို တောင်းပန်ဖို့ သွားတွေ့နေတယ်" မင်ယုက ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေ၏။
"ဟုတ်လား၊ သူ ပြန်လာတာ ဝမ်းသာစရာပဲ။ သူသာ တောင်းပန်လိုက်ရင် နင့်အဖေက ခွင့်လွှတ်မှာပါ။ မကြာခင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ" မိဖုရားကြီးက ဆိုသည်။
"သမီးလည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်" မင်ယုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "သူ့အပေါ် စွပ်စွဲထားတာတွေက မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သမီး သိတယ်။ သူက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲခံရလို့ သူ ဒေါသထွက်သွားတာကိုလည်း သမီး နားလည်ပါတယ်။ သမီးတို့ အင်ပါယာရဲ့ ရန်သူတွေက သမီးတို့ကို ကြံစည်နေကြတာ။ အခု သူ ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားတော့မှာပါ"
ထိုစဉ်မှာပင် အဆောင်တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် အထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။