ထိတ်လန့်နေဆဲ

ပိုင်ယို့ဝေသည် သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

ယုန်၏ လျှပ်စီးကြောင်း ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးသည် နှစ်မီတာအတွင်း ဖြစ်ပြီး ယခု အကွာအဝေး မလုံလောက်သောကြောင့် သူမ မကူညီနိုင်။

သူမသည် ယုန်ကို ဝက်ဝံနား ပိုကပ်စေနိုင်သော်လည်း ဝက်ဝံသည် အကြမ်းဖက် အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး ယုန်သည် ၎င်း၏ အရှိန်ကို မမီနိုင်သလို အခြားလူများ၏ အကွာအဝေးကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။

လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်ခြင်းသည် အခြား တိုက်ခိုက်မှု နည်းလမ်းများနှင့် မတူပေ။ တစ်စုံတစ်ဦးကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိပါက နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဤအချက်တွင် လူတိုင်းက ထိုမိခင်ဝက်ဝံသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ သန်မာသည်ကို သဘောပေါက်ထားပြီး ၎င်း၏ အာရုံကို လွှဲရန်နှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် အကွာအဝေးတွင် နေကြသည်။

သင့်လျော်သော လက်နက်များ မရှိခြင်းနှင့် သူတို့ကြား အင်အားကွာခြားချက် ကြီးမားခြင်းတို့ကြောင့် ရှန်မို အပါအဝင် လူတိုင်းသည် အင်အားချည့်နဲ့နေသည်။

ယခင်က ဖားကို တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ဂူထဲတွင် လှုပ်ရှားစရာ လုံလောက်သည့် နေရာရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဖားတွင် ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများနှင့်အစွယ်များ မရှိခဲ့ပေ။ ရှန်မို၏တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသည့်အခါ ခွေးကိုက်ခံရသည့်ဆင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါက် မရှိခဲ့ပေ။

ယခု ရှေ့တွင်ရှိနေသော ထို အကြမ်းဖက် ဝက်ဝံကြီးကတော့...

ပိုင်ယို့ဝေ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်။ ရှန်မိုသာ လီလီလို ဝက်ဝံခြေသည်းနှင့် အထိခံရပါက အသက်ရှင်နိုင်ဦးမည်လား။

သူမ စောင့်ဆိုင်းတော့မည် မဟုတ်။

အခွင့်အရေးကို စောင့်မည့်အစား ကိုယ်တိုင် အခွင့်အရေး ဖန်တီးရမည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်း ကောက်ကိုင်ပြီး သိုလှောင်ခန်းအပြင်ဘက်ရှိ သားရဲကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ရန် ထွက်သွားသည်။

"ဒီကို လာစမ်း မိုက်မဲတဲ့ကောင်" သူမသည် သိုလှောင်ခန်းအပြင်ဘက်ရှိ မိခင်ဝက်ဝံကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ပြောလိုက်သည်။

ယုန်က နောက်တွင် အားသွင်းနေသည်။

မိခင်ဝက်ဝံက လှည့်ကြည့်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို မတ်လိုက်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို ဟိန်းဟောက်သည်။ နားကွဲမတတ် ဆူညံသည်။

သားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံသည် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ကြမ်းတမ်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တီဗီပေါ်ရှိ အသံအကျိုးသက်ရောက်မှုများနှင့် မတူဘဲ သားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကိုယ်တိုင်ကြားရခြင်းသည် လူတို့၏ ဦးရေပြားကို ထုံကျင်စေပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို နှိုးဆွပေးနိုင်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည်လည်း အတူတူပင်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်နေသည်။

သို့သော် သူမသည် မပုန်းကွယ် မဆုတ်ခွာပေ။ သူမသည် ဝက်ဝံ ခုန်အုပ်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နှစ်မီတာအတွင်း ၎င်းကို ပြန်လည် တွန်းလှန်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဟိန်းဟောက်ပြီးနောက် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဝက်ဝံသည် ပိုင်ယို့ဝေကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ လှေကားပေါ်ရှိ တန်ရှောင်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ၎င်း၏ အနီရောင် ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တန်ရှောင်က ၎င်းကို ထိုးလိုက်သော ထင်းများကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကိုက်ချေလိုက်သည်။

တန်ရှောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ သေပြီဟု ထင်လိုက်ချိန်တွင် မိခင်ဝက်ဝံသည် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ ပါးစပ်မှ သစ်သား အကြွင်းအကျန်များကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ခဏတာ မောဟိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်...

...

တံခါး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားသည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများကို မြင်ကြသည်။

ဘာကြောင့် ဝက်ဝံငယ် နှစ်ကောင်က အလုပ်မဖြစ်တာလဲ။

ဘာကြောင့် ဝက်ဝံက ပိုင်ယို့ဝေကို မတိုက်ခိုက်တာလဲ။

ဒါဟာ တန်ရှောင်က သူတို့ကို ပိုပြီးနီးကပ်စေလို့ပဲလား။

စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိပေ။

ရန်ချင်ဝမ်နှင့် ဆူးမန်တို့သည် လီလီဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ အကျဉ်းချုပ် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူတို့ ပူးပေါင်းကာ သူ၏အင်္ကျီကို ကြယ်သီးဖြုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏နောက်ကျောရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ် ခရမ်းရောင် ဒဏ်ရာများကို မြင်ရစေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ "လုအန်း ပတ်တီး"

လုအန်းသည် ခါးပတ်အိတ်ထဲမှ ပတ်တီးအလိပ်လေးတစ်ခုကို ချက်ချင်းထုတ်ကာ သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။ ရန်ချင်ဝမ်သည် လီလီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝိုင်းလိုက် ပတ်လိုက်သည်။

ပတ်တီးသည် အလွန်ပါးလွှာပြီး သေးသည်။ ကလေးများ ဆရာဝန်လုပ်တမ်းကစားသည့်အခါ သုံးသော ပစ္စည်းများကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူ၏နောက်ကျောတွင် ပတ်တီးပတ်ပြီးနောက် နောက်ကျောရှိ ဒဏ်ရာများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူနိုးမလာသေးပေ။

ဆူးမန်သည် လီလီဘေးတွင် ဒူးထောက်ပြီး ငိုကြွေးသည်။ "လီလီ ဒုက္ခမရောက်ပါစေနဲ့။ ဒုက္ခမရောက်ပါစေနဲ့..."

အပေါ်ထပ်မှ လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြသည်။ သားရဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် အော်သံများကို ကြားပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူတို့ သိကြသည်။ ယခု ပထမထပ်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူတို့ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ဝက်ဝံသည် ရူးသွပ်သွားပါက ပစ္စည်းက မှားနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဝက်ဝံငယ် နှစ်ကောင် မဟုတ်ပါက ကလေးကဗျာထဲက ဝက်ဝံကလေး နှစ်ကောင်က ဘာများလဲ။

"လီလီ အဆင်ပြေရဲ့လား" ကျူရှူးက လျှောက်လာပြီး မေးသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး ခေါင်းခါသည်။ "အတွင်းသွေးယိုစီးမှု ဖြစ်နိုင်တယ်။ အရိုးကျိုးတာ ရှိမရှိ မသေချာဘူး။ ပတ်တီး အရင်ပတ်ပြီး ဆိုဖာပေါ် ရွှေ့လိုက်"

ရှန်မိုသည် မှောက်နေသော ဆိုဖာကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ ဆိုဖာ၏ နောက်ကျောတွင် သားရဲ၏ ခြစ်ရာ အချို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်ကတိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "လီလီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးသားမို့ သာမန်လူထက် အများကြီး သန်မာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝက်ဝံခြေသည်းက လီလီကို ဒီလောက် ပြင်းထန်အောင် ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်..."

သူ ခဏရပ်ပြီး ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေကို မော့ကြည့်သည်။

"ဒီ အရုပ်အိမ်ရဲ့ ခက်ခဲမှုက... သာမန် ကစားသမားတွေ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ့် အဆင့် မဟုတ်တာ သေချာတယ်"