ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မိုက်ခြင်း

လုအန်းသည် ဒုတိယထပ် စင်္ကြံ၏ သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေပြီး အသက်လုရှူနေရသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေစိုနေပြီး မိုးရေအပြင် ချွေးအေးများလည်း သူ၏မျက်နှာမှ စဉ်ဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေသည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်တွင် သွေးထွက်နေသော အပေါက်များစွာ ရှိသည်။

သွေးလျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးမှုနှုန်းကြောင့် သူ၏မျက်နှာသည် ဖျော့တော့၍ မီးခိုးရောင်သန်းနေကာ ပုံမှန်အားဖြင့် သန်စွမ်းသော နှုတ်ခမ်းမွှေးတို့သည်ပင် ရုတ်တရက် ညှိုးနွမ်းသွားသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် သွားများ ကြိတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာပေါ်မှ အဝတ်စကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူရောင် အဝတ်စရှည် တစ်ခုကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဆွဲဖြဲကာ သွေးထွက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန်အတွက် လုအန်း၏ ပေါင်ခြံရှိ သွေးကြောပေါများသော အစိတ်အပိုင်းတွင် တင်းကျပ်စွာ စည်းလိုက်သည်။

ရှန်မိုက သူ့ကို ဖိထားသည်။ "ဒဏ်ရာက အရမ်းကြီးတယ်။ ခင်ဗျား အဲဒီပစ္စည်းကို သူ့အပေါ် အမြန်ဆုံး သုံးရမယ်"

ရန်ချင်ဝမ်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာနေပြီး သူက ပြန်ဖြေသည်။ "မရှိတော့ဘူး... နောက်ဆုံး ပတ်တီးကို လီလီကို ပေးပြီးပြီ"

ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဝတ်အစားထဲမှ ရွှံ့စေးတစ်ဖတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ခေါက်ဆွဲလုပ်ရန်ဂျုံနယ်သကဲ့သို့ လုံးကာ လုအန်း၏ ဒဏ်ရာကို ပတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် ရွှံ့စေးသည် ရုတ်တရက် မီးခိုးရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

ရှန်မို လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ရွှံ့စေးသည် ၎င်း၏ ပျော့ပျောင်းမှုကို ပြန်လည်ရရှိကာ မူလပုံသဏ္ဌာန်သို့ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

လုအန်း၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာသည် လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် အံ့ဩမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှု နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်နေပြီး မေးသည်။ "ဆုလာဘ်လား"

ရှန်မို၏ မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ "အဲဒါက မြန်မြန် အလုပ်လုပ်ပေမယ့် အသားဒဏ်ရာတွေကိုပဲ ကုသနိုင်တယ်။ ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ အရိုးတွေကို ပြန်နေရာချပြီးရင်တော့ သူ့ဟာသူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ကောင်းလာဖို့ပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

လုအန်းက အသံမာမာဖြင့် ပြောသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါတို့ အရင်တုန်းက ဝင်္ကပါထဲကို နှစ်ခါ ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကိုယ်တိုင် ကုသနိုင်စွမ်းကတော့ အတော်လေး ကောင်းပါတယ်... ကူညီပါဦး"

ဆရာချန်းဝေခိုင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည်။ "သူ့အရိုးတွေ ကျိုးသွားတယ်လို့ ပြောတာလား။ သူ့ကို ထပ်ပြီး မထူနဲ့တော့။ ခုတင်ဘုတ်တစ်ခု ရှာပြီး ချီသွားလိုက်"

သူတို့သည် ကုတင်ဘုတ်တစ်ခုကို ရှာလိုက်ပြီး လူအများအပြားသည် လုအန်းကို ချီမလိုက်ကြသည်။

တန်ရှောင်က ထပ်မေးသည်။ "ဘယ်ကို ခေါ်သွားမှာလဲ"

ဒုတိယထပ်တွင် ရေအနည်းငယ် လွှမ်းနေသည်ဖြစ်၍ ခြေထောက်အောက်တွင် စိုစွတ်နေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ "အခန်းငယ်ကို သွားမယ်"

အိမ်တွင် စုစုပေါင်း နှစ်ထပ်ခွဲ ရှိသည်ဖြစ်၍ အခန်းငယ်သည် အပေါ်တစ်ဝက်တွင် ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် အရာဝတ္ထုမျိုးစုံနှင့် အရုပ်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

သေးငယ်သောနေရာသည် လူဆယ်ဦးဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ရုတ်တရက် ကျဉ်းကျပ်သွားပုံရသည်။

နေရာသည် ကန့်သတ်ထားသည်ဖြစ်၍ ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ယူလာရန် အဆင်မပြေပေ။ သူမသည် နံရံကိုမှီကာ ထိုင်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ပန်းရှောင်ရှင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မတ်မတ်ရပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လူတိုင်း ထိုင်ရန် နေရာ ရှာကြသည်။

အပြင်ဘက်မှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ မိုးသည် အိမ်ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်နေပြီး အခန်းငယ်တစ်ခုလုံးသည် မိုးသံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

လေထုသည် စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ် ကောင်းသည်။

လီလီသည် နိုးနေပြီး နံရံကို မှီကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

လုအန်းသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည်။

ရှန်မိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "အချိန်ရပါသေးတယ်။ ဘာတွေက ရတနာ ဖြစ်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြရအောင်"

မည်သူမျှ စကားမပြောပေ။

ရန်ချင်ဝမ်၏ဘက်မှ လူနှစ်ဦး ဆက်တိုက် ဒဏ်ရာရခြင်းသည် သူ၏ အခြေအနေကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေသည်။

တန်ရှောင်နှင့် ဆူးမန်တို့သည် စရိုက်ချင်း မတူကြသော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဦးစားပေးသူများ ဖြစ်၍ စဉ်းစားတွေးခေါ်ရာတွင် မကျွမ်းကျင်ကြပေ။

ကျူရှူးသည် နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူတို့၏ စကားနှင့် အမူအရာများကို စောင့်ကြည့်လေ့ရှိသည်။ သူမ လုံးဝ သေချာမှု မရှိလျှင် လွယ်ကူစွာ စကားမပြောရဲပေ။

သို့သော် ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ကျူရှူးထက် ပို၍ သတိထားသူ ဖြစ်သည်။

ဆရာချန်းသည် လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောသည်။ "မကောင်းဆိုးဝါးက ငါးနဲ့ တူတယ်။ ဒါဆို ရတနာကလည်း ငါးနဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်မလား"

တန်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စားခဲ့တဲ့ ငါးများ ဖြစ်နေမလား... ကျွန်‌တော်တို့ စားပြီးသွားပြီ။အဲဒါကို အန်ထုတ်လို့ မရဘူး မဟုတ်လား"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူအချို့ ပျို့အန်ချင်လာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "နွေရာသီမှာ မိုးက အရမ်းသည်းတယ်။ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေတော့ ရတနာ ဘယ်မှာ ရှိလဲ မမြင်ရဘူးလို့ ဆိုထားတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ မမြင်နိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒါက တောက်ပတဲ့ နေရာတစ်နေရာမှာ ရှိရမယ်။ အခုအချိန်မှာ ဒုတိယထပ်နဲ့ အခန်းငယ်မှာပဲ အလင်းရောင် ရှိတာဆိုတော့ အဲဒီနေရာတွေကို အာရုံစိုက်ပြီး ရှာဖွေရအောင်"

သူမ စကားပြောရင်း ဆရာချန်း ဝေခိုင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ဆရာချန်း ရှင့်ရဲ့ လူတွေကို ခေါ်ပြီး စာကြည့်ခန်းကို ရှာကြည့်ပါ။ ရေ မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေ ရှိမရှိ ကြည့်ပါ"