စိတ်သက်သာရာရခြင်း

ဆူးမန်သည် အနီရင့်ရောင်နှင့်အနက်ရောင်ဖဲပြားပါသော ဖောင်းကြွစကတ်ကို ဝတ်ထားပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ကြာပွတ်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ စက်ဆုပ်စွာ ပြောသည်။

"ဒီလိုဝတ်စုံနဲ့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမလဲ။ လှေကားတောင် မတက်နိုင်ဘူး"

ရန်ချင်ဝမ်က "ပထမထပ်မှာ လူတွေ အရမ်းများလို့ မဖြစ်ဘူး။ နေရာက အရမ်းကျဉ်းတယ်။ လူများရင် ပုန်းဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ ဆူးမန် လီလီကို အပေါ်ထပ် ခေါ်သွားလိုက်"

ရှန်မိုသည် ခဏစဉ်းစားပြီး တန်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းလည်း သွား"

ဆရာချန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဒီလိုဆိုရင် အောက်ထပ်မှာ ကူညီမယ့်သူ နည်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"လုံလောက်ပါတယ်" ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ "ကျွန်မ ခဏနေ ဝက်ဝံရုပ်ကို ယူလာခဲ့မယ်။ ရှင်တို့ အားလုံး ပစ္စည်းတွေ မတော်တဆ ထိခိုက်မှာကို ရှောင်ရှားဖို့ ဝေးဝေးမှာ နေကြပါ။ ဝက်ဝံရုပ်က အလုပ်မဖြစ်ရင် ဝက်ဝံ မခုန်အုပ်ခင် ဂိမ်းကနေ ထွက်ဖို့ ပဟေဠိကို သုံးမယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အပေါ်ထပ်ကို မရောက်အောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေအောင် ထိန်းချုပ်ပေးဖို့ တာဝန်ယူရမယ်"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဂီတသေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေ နည်းတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ဝက်ဝံရုပ်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေရင် စစ်ဆေးရေးမှူးက ခုနကလို ချောချောမွေ့မွေ့ ပြန်ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကြည်လင်သောဘောလုံးသည် ဂီတသေတ္တာ၏ အပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေပြီး စကားပြောရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

အခန်းထဲရှိ လူများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အားလုံးသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ကိရိယာ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ သူမသာဆိုလျှင် တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ဝက်ဝံငယ် နှစ်ကောင်ကို ပိုင်ယို့ဝေကို ပေးလိုက်သည်။

ရှန်မိုသည် မီးလင်းဖိုဘေးတွင် အားသွင်းနေသော ယုန်ကို ကောက်ယူပြီး ပိုင်ယို့ဝေထံ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်သည်။

ယုန်သည် တစ်ညလုံး မီးကင်ခံထားရသဖြင့် ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း မီးကြောင့် နွေးထွေးနေသေးသည်။

၎င်းသည် သာမန် ပလတ်စတစ် အရုပ်တစ်ခုလိုပင် ဝက်ဝံရုပ် နှစ်ရုပ်နှင့်အတူ ပိုင်ယို့ဝေ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ၎င်း၏ နားရွက်ပေါ်ရှိ အမွေးများကို ပွတ်သပ်ပြီး ရှန်မိုကိုပြောသည်။ "ကျွန်မကို တံခါးဝအထိ တွန်းပေးပါ"

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်သူများသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပုန်းအောင်းစရာ နေရာများ ရှာရန် ဒုတိယထပ်နှင့် အခန်းငယ်သို့ သွားကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တံခါးကို ပြောလိုက်သည်။"ဧည့်သည် ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ"

တံခါးသည် တစ်ဖန် ညည်းသံဖြင့် ပွင့်လာသည်။

မိခင်ဝက်ဝံသည် တံခါးဝတွင် ထိုင်နေသည်။ ပိုင်ရှင်၏ ခွင့်ပြုချက် ရပြီးနောက် ၎င်းသည် ၎င်း၏ သန်မာပြီး ခိုင်ခံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ယိုင်ထိုးကာ ဝင်လာသည်။

ဤမျှ နီးကပ်စွာရှိနေခြင်းကြောင့် ဧရာမ သားရဲကြီးက သူမကို မော့ကြည့်နေသည့် ဖိစီးမှု ခံစားချက်သည် အရင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်သည်။ တံခါးဝရှိ နေရောင်ခြည်သည် သားရဲကြီးကြောင့် လုံးဝ ပိတ်ဆို့နေပြီး ၎င်း၏ အရိပ်သည် ပိုင်ယို့ဝေကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

သားရဲ၏ နံစော်သော ကိုယ်နံ့သည် လေထဲတွင် ပြန့်လွင့်နေပြီး သူမ မျက်မှောင်ကြုံ့မိသည်။

မိခင်ဝက်ဝံသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပိုမို နီးကပ်လာသည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အသက်ရှူသံကြောင့် သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်ချင်လာသည်။ သူမသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ခံနိုင်ရည်ရှိရှိဖြင့် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဝက်ဝံရုပ် နှစ်ကောင်ကို ပေးလိုက်သည်။

ဝက်ဝံသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဝက်ဝံငယ်ကို နမ်းရှိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်ပြီး ဟိန်းဟောက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ၎င်းသည် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးများကို မြှောက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှန်မိုသည် သူ၏ ဓားမြှောင်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် သူ့ကို ဆွဲကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "နောက်ထပ် တစ်ချက်ကြည့်ရအောင်"

သန်မာသော ဝက်ဝံခြေသည်း နှစ်ချောင်းသည် ပိုင်ယို့ဝေကို တိုက်ခိုက်သည်။ ဒိုင်းကနဲ အသံဖြင့် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဝက်ဝံရုပ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ခပ်တင်းတင်း ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"အာဟိုးဟိုးဟိုး.."

မိခင်ဝက်ဝံသည် ဟိန်းဟောက်သည်။

သူ ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို ပြန်ရသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အိမ်မှ ထွက်ပြေးသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆူပူနေခြင်းလား မသိ။

၎င်းသည် ဝက်ဝံရုပ် နှစ်ကောင်ကို ပွေ့ဖက်သည်။ ကျေနပ်စွာ လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် အိမ်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။တောင်ကုန်းအောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။သစ်တောထဲသို့ ဝင်သွားသည်... ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှန်မိုနှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူတို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမပြုမီ ၇၀% ခန့် ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သော်လည်း ဝက်ဝံသည် ၎င်း၏ ခြေသည်းများကို မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

...နောက်ဆုံးတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ။

"ငါတို့ရဲ့ ကောက်ချက် မှန်ကန်တယ်။ ဧည့်သည်တွေ ပထမဆုံးအကြိမ် ရူးသွပ်သွားတာက အရုပ်အိမ်ရဲ့ အဝတ်အစားကို မလဲရသေးလို့ပဲ" ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ "ဧည့်သည်တွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကစားသမားတွေက အဝတ်အစား မလဲရသေးရင် အရုပ်အိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်။ အဲဒီအစား သူတို့က ထူးဆန်းတဲ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သူ၊ ရန်သူ တစ်မျိုးလို့ ထင်နေတာဖြစ်မယ်"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးပြီး သက်ပြင်းချသည်။ "အဝတ်အစားတွေက ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ စစ်ဆေးရေးမှူးက တမင် ဖုံးကွယ်ထားတာလား။ ငါတို့ ဧည့်သည်တွေ ရူးသွပ်နေတာကို မြင်စေချင်တာလား"