နွေရာသီက ဝေးနေသေးသော်လည်း

“ငါ သွားမယ်"

လုအန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"အသေးစိတ်လေးတွေ ရှာဖို့က ငါ့အတွက် အရမ်း အလုပ်ရှုပ်တယ်။ ကြည့်ရတာ မျက်စိတွေ ပင်ပန်းလာပြီ။ အပြင်ထွက်တာက ကိုယ်လက် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဖို့ ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ"

ရန်ချင်ဝမ် သဘောတူလိုက်သည်။

လူတိုင်း ခဏလောက် ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင် သူတို့ သွားစရာရှိရာသို့သွားကြသည်။

လုအန်း ထွက်သွားပြီး မကြာမီတွင် အသစ်တွေ့ရှိမှုတစ်ခု ရလာသည်—

သူက သံပုံးကြီး တစ်လုံး ပြန်ယူလာသည်။

"ဟေး ဝက်ဝံက ငါးတွေကို ဒီမှာ ထားခဲ့တယ်" လုအန်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်။ "တကယ်ကြီးတဲ့ ငါးတွေပဲ"

သံပုံးထဲတွင် ဆော်လမွန်ငါး ခုနစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရှစ်ကောင် ရှိသည်။ သူတို့ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပုံးထဲမှာ ကြပ်ညပ်နေကာ ပါးစပ်တွေကို ဟလိုက် ပိတ်လိုက်လုပ်နေကြသည်။ သူတို့က ဝတုတ်နေပုံရသည်။

ဆရာချန်းက ၎င်းကို မီးဖိုချောင်သို့ အမြန်ယူသွားသည်။ မီးဖိုချောင်သုံး စဉ့်ရေကန်ကို ရေဖြည့်ပြီး ငါးများကို လောင်းထည့်ကာ အစပြုရန် ပြင်ဆင်သည်။

"ဟင်းချိုချက်ဖို့ နှစ်ကောင်၊ ပေါင်းဖို့ နှစ်ကောင်၊ ကြော်ဖို့ နှစ်ကောင်၊ နောက်ထပ် နှစ်ကောင်... ဘယ်လို စားချင်လဲ" မနက်ပိုင်းတွင် လူတိုင်းကို ခေါက်ဆွဲခြောက် အနည်းငယ်သာ သောက်ခွင့်ပေးခဲ့သော ဆရာချန်းက တောင်းပန်သလို မေးသည်။

"ဘာလို့ ငါး ရှစ်ကောင်ပဲ ရှိတာလဲ။ ငါတို့က ဆယ်ယောက် ရှိတာကို" လုအန်းက ဆဲဆိုသည်။ "ဒီ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ဂိမ်းက လူတွေကို ဒုက္ခပေးတဲ့အခါ မကောင်းဆိုးဝါးအမျိုးမျိုး ထွက်လာတယ်။ ဆုလာဘ်တွေ ပေးတဲ့အခါတော့ လုယက် ရှာဖွေရတယ်"

ဆရာချန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်သည်။ "ငါး ရှစ်ကောင်က စားဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီ" လုအန်းသည် သူ၏ဗိုက်ကြီးကို မြှောက်ကာ ထွက်သွားသည်။ "ကျွန်တော်အပြင်ထွက်ပြီး တခြား ဘာများ ရှိသေးလဲ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

ကျန်သူများလည်း လူစုကွဲသွားပြီး အိမ်ကို ရှာဖွေကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘာမှ မလုပ်စရာ မရှိသောကြောင့် ပထမထပ်တွင် ထိုင်ပြီး အိမ်ကို ကြည့်နေသည် - ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ရှေးရိုးဆန်သည်။ နွေးထွေးသော်လည်း အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်နေသည်။ အရုပ်အိမ်လိုပင်။

---

ရှာဖွေမှုသည် တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆရာချန်း၏ ငါးများ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်တစ်အိမ်လုံး ငါးနံ့သင်းနေပြီး လူတွေကို သွားရည်ကျစေသည်။ သူတို့ ရှာဖွေမှုကို ဆက်လုပ်ရန် မည်သို့မျှ စွမ်းအင် မရှိတော့ပေ။

ရောက်ကတည်းက နှစ်ရက်အတွင်း တရုတ်ဇီးသီး အနည်းငယ်နှင့် ခေါက်ဆွဲခြောက်မှလွဲပြီး သင့်တော်သည့် အစားအစာ မစားရသေးပေ။ ကိုယ်ခန္ဓာအရတော့ ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း ဆာလောင်နေသည့် ခံစားချက်က လူတိုင်းအတွက် မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ငါးဟင်းချို၊ ငါးဖယ်ကြော်၊ ငါးသားလုံးကြော် စသဖြင့် ရှိပြီး ငါးနံ့ကနေရာအနှံ့အပြားတွင်ရှိနေသည်။

လူတိုင်း ထမင်းစားပွဲဝိုင်းမှာ စုရုံးပြီး စားသောက်ကြကာ ဆရာချန်းကို ချီးကျူးကြသည်။

"လူကြီးမင်းချန်း ချက်ထားတဲ့ ဒီငါးက တကယ်ကို အရသာရှိတယ်" တန်ရှောင်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် စားသည်။ "အရမ်း အရသာရှိတယ်"

ချန်းဝေခိုင်သည် ရှားရှားပါးပါးပင် ကျိုးနွံမှု မပြဘဲ "ဒီငါး အရသာက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ငါလည်း ထင်တယ်။ တကယ်တော့ ငါက ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ယောက်တည်း နေပြီး ငါးနဲ့ အသားဟင်းတွေကို ချက်တာရှားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒီငါးက ချက်ရတာ အရမ်းလွယ်ကူပြီး ငါးညှီနံ့လည်း မရှိဘူး။ ဆား နည်းနည်းလေး ထည့်လိုက်ရုံနဲ့ အရသာက ကောင်းသွားတယ်..."

သူသည် ငါးကို တစ်ကိုက် ကိုက်ပြီး ဝါးစားသည်။ "အရိုးတွေတောင် နူးညံ့နေတာမို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး"

စားပွဲပေါ်ရှိ ကျန်လူများက စားသောက်နေရသဖြင့် စကားပြောရန် အချိန်မရှိကြပေ။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ယူကာ ငါးဟင်းချို အနည်းငယ် ခပ်လိုက်သည်။ "ဒီငါးက ပထမအဆင့်ရဲ့ ဆုလာဘ် ဖြစ်လောက်တယ်။ ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အသုံးဝင်ကောင်း ဝင်နိုင်တယ်။ ငါ လီလီ့ကို သွားတိုက်လိုက်မယ်"

ရှန်မိုက မေးသည်။ "သူ့ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လား"

ရန်ချင်ဝမ် ခေါင်းခါသည်။ "အသက်အန္တရာယ် မရှိဘူး။ ပတ်တီးက ငါတို့ရဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ။ ဘယ်ဒဏ်ရာကိုမဆို ကုသပေးနိုင်တယ်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ကတော့ အလုပ်လုပ်ဖို့ အချိန်ကြာတာပဲ။ ပတ်တီးကို အချိန်အလုံအလောက် မပတ်ထားရင် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မမြင်ရဘူး"

ရှန်မို နားလည်သည်။

ရွှံ့စေးသည်လည်း ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သော်လည်း ပြင်ပဒဏ်ရာများတွင်သာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး သွေးထွက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန်နှင့် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ကူညီပေးသည်။ အရိုးကျိုးခြင်း သို့မဟုတ် အတွင်းသွေးယိုစီးမှုအတွက် အထောက်အကူ မပြုပေ။

ယခုလို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တော့ ကိရိယာ နှစ်ခုစလုံးမှာ ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုး ရှိကြသည်။

---

ရန်ချင်ဝမ် အပေါ်ထပ် တက်သွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ဆူးမန်နှင့်အတူ အောက်ထပ် စားသောက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ကျွန်မ အစားအသောက် စိတ်မဝင်စားဘူး" ဆူးမန်သည် စိတ်မချမ်းမသာ ပုံဖြင့် ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ချသည်။ အခန်းငယ်ရှိ လီလီကို စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

"ဒါက ပထမအဆင့်ရဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ။ နောက်အဆင့်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ နည်းနည်း စားလိုက်ပါ" ရန်ချင်ဝမ်က သူမကို အကြံပေးသည်။

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် ဆူးမန်သည် ဟင်းချိုကို မစားချင်ဘဲ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ အရသာက သူမကို အံ့သြစေခဲ့ပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီးနောက် ဟင်းချိုထဲရှိ ငါးကို စားတော့သည်။

ရှန်မိုသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီးမေးသည်။"နွေရာသီ ရောက်ဖို့ ဘယ်နှစ်နာရီ လိုသေးလဲ"

ရန်ချင်ဝမ်သည် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိပုံရပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အဝေးက ကောင်းကင်ယံတွင် မှောင်မည်းသော အရောင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်...