နှစ်နာရီ ကျန်ပါသေးသည်

ကောင်းကင်တွင် မိုးတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ချင်ဝမ်၏ စိတ်နှလုံးသည် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိမ်းထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က မုန်တိုင်းကို သူ သတိရသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ နိုးလာတုန်းက မနက် ၇ နာရီ ဝန်းကျင်။ ရာသီတစ်ခုက ၈ နာရီ ကြာတယ်။ ဒါဆို နွေရာသီ ရောက်ဖို့ နှစ်နာရီပဲ လိုတော့တယ်" သူတွက်ချက်သည်။

နှစ်နာရီသည် သူတို့အတွက် များများစားစား အချိန်မရှိပေ။

ယခင်က ၈ နာရီသည် အလွန်ကြာသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အရေးတကြီး ခံစားလာရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိမ်း၏ ခက်ခဲမှုအရ နွေရာသီ ဧည့်သည်တို့သည် နွေဦး၏ ဝက်ဝံများထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမည် ဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်က ရှန်မိုကို မေးသည်။ "အဲဒီဝက်ဝံက ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ"

ရှန်မိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "...အပြင်ဘက်မှာဆိုရင် ငါ ၅ မှတ် ပေးမယ်။ အိမ်ထဲမှာဆိုရင် ၇ မှတ် ပေးတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။ "အမှတ်ပြည့်က ၁၀၀ လား"

"..." ရှန်မို ရယ်မောပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်သည်။ "၁၀ မှတ်ပဲ"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဤအဖြေကို လက်ခံလိုဟန် မရှိသော်လည်း ရှန်မိုသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ နားလည်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်-

ပထမအချက် - နေရာသည် ကန့်သတ်ထားသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ဝင်လာခဲ့ပါလျှင် ဤကစားသမားတို့သည် အိုးထဲရှိ လိပ်တို့ကဲ့သို့ ဖြစ်ကုန်ကြပြီး လက်နှင့်ခြေထောက်တို့ကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

ဒုတိယအချက် - လက်နက်များကို ကန့်သတ်ထားသည်။ ဝင်္ကပါက ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆင့်မြှင့်ထားသော်လည်း လက်ဗလာဖြင့်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ကျား၊ ဝံပုလွေနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့နှင့် ယှဉ်လျှင် အားနည်းချက် ရှိစမြဲပင် ဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ "အဲဒီဝက်ဝံက တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်တယ်။ ဧည့်သည်တွေက တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ ငါတို့က အိမ်ရှင်တွေအနေနဲ့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ အရုပ်အိမ်က ကစားကွင်းပဲ။ ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ ပြီးတော့ အရုပ်ဂိမ်းက ကစားသမားတွေကို လက်နက်တွေ သယ်ဆောင်ခွင့် မပြုဘူး... ကျန်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ 'ရတနာ' ရှာဖွေတာအပြင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းတချို့ ပြင်ဆင်ဖို့လည်း လိုမယ်လို့ ငါထင်တယ်"

ပိုင်ယို့ဝေက အကြံပြုသည်။ "ကျွန်မတို့ တိုက်ရိုက် ခုခံလို့ မရရင် လက်ရှိ အခြေအနေတွေကို သုံးပြီး ထောင်ချောက်တချို့ ဖန်တီးလို့ မရဘူးလား။ ကျွန်မမှာ အတွေ့အကြုံတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ပြောပြတာ။ ဥပမာ ကုတင်တွေ၊ ဗီရိုတွေနဲ့ တခြား ပရိဘောဂတွေကို လှေကားထစ်မှာ စုပုံထားလို့ ရတယ်။ ဧည့်သည်တွေ ထွက်လာရင် ငါတို့ ဒုတိယထပ်မှာ ပုန်းလို့ရတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေက လမ်းကို ပိတ်ထားရင် အနည်းဆုံး ဆယ်စက္ကန့် ပိုပြီး အချိန်ဆွဲလို့ ရမယ် မဟုတ်လား"

၁ မိနစ်မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့လျှင် အသက်ရှင်နိုင်ပေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ "ဒါကို ငါ လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အကူအညီ လိုတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန္တရားတချို့ကို လူတစ်ယောက်တည်း တပ်ဆင်လို့ မရဘူး"

လုအန်းက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ "ငါ ကူညီမယ်။ ငါတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ဖူးတယ်။ သူ ဘယ်ပစ္စည်းတွေ လိုအပ်လဲဆိုတာ ငါသိတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေက လုအန်းကို ကြည့်သည်။ "စကားမစပ်... ရှင် ခေါင်မိုးပေါ်မှာ မြက်ခြောက်နည်းနည်းကို ခုနက တွေ့ခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

လုအန်းသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ဟုတ်တယ်။ မင်းအတွက်ယူလာပေးဖို့ လိုအပ်လား။ ငါ ဧည့်ခန်းထဲမှာထားခဲ့တယ်"

ပိုင်ယို့ဝေက ခေါင်းအသာခါသည်။ "ရှောင်ရှင်းကလည်း လှေကားထောင့်တွေမှာ ခြောက်နေတဲ့ မြက်တချို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ရေညှိပင်နဲ့ တူတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ယန္တရားကို တပ်ဆင်တဲ့အခါ ရေစိုခံနိုင်တဲ့ အစီအမံတွေ လုပ်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်"

ရန်ချင်ဝမ်နှင့် လုအန်းတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရေစိုခံနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပါလျှင် မီးနှင့် ဆက်စပ်သော ယန္တရားတို့ကို စွန့်လွှတ်ရပေမည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီးသည် အလွယ်ကူဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အထူးသဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေ၌ လျှပ်စစ်ယုန် ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ အတူတကွ အသုံးပြုခဲ့လျှင် အကျိုးသက်ရောက်မှု သိသာထင်ရှားမည်မှာ သေချာသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ထပ်ကြည့်သည်။ မိုးတိမ်များသည် ပို၍ ပို၍ ကြီးမားလာပေသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "မြန်မြန်လုပ်ကြပါ"

လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်သွားကြလေသည်။

---

နှစ်နာရီသည် မတိုသော်လည်း မရှည်လျားပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်။ မိုးတိမ်များက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်ဖြစ်ရာ အလင်းရောင် မရှိတော့ပေ။ အခန်းသည်လည်း ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မိုက်သွားသည်။

ရှန်မို မီးဖွင့်လိုက်သည်။

မုန်တိုင်း လာတော့မည့်အချိန်တွင် ဤတောင်ထိပ်ရှိ အိမ်ငယ်လေးသည် အမှောင်ထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ပြတင်းပေါက် တံခါးဘောင်ပေါ်ရှိ ဂီတသေတ္တာသည် တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော နှင်းပွင့်တို့သည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ကခုန်လာသည် -

ဘောလုံးက ပြောသည်။ "နွေရာသီမှာ မိုးက အရမ်းသည်းတယ်။ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေတော့ ရတနာ ဘယ်မှာ ရှိလဲ မမြင်ရဘူး..."

ဝေါ ဝေါ.....

မိုးသည်းထန်စွာ ရုတ်တရက် ရွာချလိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းအားလုံးကို မိုးက ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူတို့ ဤအိမ်သို့ ရောက်လာစဉ်ကလိုပင် ဖြစ်သည်။