နွေရာသီ ဧည့်သည်များ

ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။ "သူတို့ ရောက်လာပြီလား" သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိအခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။

အပြင်ဘက်သည် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေပြီး မိုးသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ရွာသွန်းနေသည်။ ဧည့်သည်တို့သည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ မမြင်နိုင်သကဲ့သို့ ကြားလည်းမကြားနိုင်ကြပေ။

ရှန်မိုသည် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ရေစိုအကွက်တို့ကို ချေမွရင်း ပြောသည်။ "ငါမင်းကို ဒုတိယထပ်ဆီ အရင် ခေါ်သွားပါရစေ"

ရန်ချင်ဝမ်သည်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရေပမာဏ တိုးလာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ "ငါတို့ အားလုံး ဒုတိယထပ်ကို သွားကြစို့။ ပထမထပ် ရေကြီးနိုင်တယ်"

လှေကားပေါ်ရှိ ရေညှိပင်တို့သည် အကြောင်းမဲ့ ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤအိမ်သည် ဂိမ်း စတင်စဉ် အဆင့်တွင် ရေကြီးခဲ့သည်မှာ သေချာပြီး ရေကြီးမှုသည် အတော်အတန်ကြာမြင့်ခဲ့သည် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကြသည်။

လှေကားသည် "၇" ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လှေကားထောင့်၌ ရပ်ကာ ပထမထပ် အခြေအနေကို ဆက်လက် လေ့လာကြသည်။

မိုးရေတို့သည် အိမ်ထဲသို့ ဆက်လက် စိမ့်ဝင်လာပြီး ရေမျက်နှာပြင်သည် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာသည်ဖြစ်ရာ မကြာမီတွင် လှေကားထစ် တစ်ထစ်ကို နစ်မြုပ်သွားသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ မိုးသည်လည်း တိတ်မည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

လုအန်းက ရေရွတ်သည်။ "ဒါ ဘာကြီးလဲကွာ... အခန်းတစ်ခုလုံး ရေလွှမ်းသွားပြီ။ အခုဆို ငါတို့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးလို့ မရတော့ဘူး"

လူတိုင်းသည် ပိုင်ယို့ဝေကို အလိုလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တိုက်ခိုက်ရေး ပစ္စည်းများတွင် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ယုန်သည် အသေအချာပင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့လျှင် အကြီးမားဆုံး အကူအညီတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားသည်နှင့် တူသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်တို့ကို လျစ်လျူရှုကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

ရေမျက်နှာပြင်သည် ဆက်လက် မြင့်တက်လာပြီး ခဏတာအတွင်း လှေကားသုံးထစ်ကို နစ်မြုပ်စေသည်။

လူတိုင်း စတင် ထိတ်လန့်လာကြသည်။

ဆရာချန်းက ပြောသည်။ "ရေက ဆက်တက်နေရင် ငါတို့... ငါတို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ်..."

ဘာများ လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ငါးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကူးခတ် ထွက်ပြေးရမည်လား။

သူတို့ ငါးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့လျှင်ပင် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်တို့ကို ဖွင့်ရပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပြင်ဘက်ရှိ ဧည့်သည်သည် သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရေမျက်နှာပြင်သည် ပဉ္စမမြောက် လှေကားထစ်ကို နစ်မြုပ်စေသောအခါ ရေသည် လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းထဲသို့ ဝင်သွားသောကြောင့်လား မသိ အခန်းမီးများသည် နှစ်ချက် တဖျတ်ဖျတ် လက်ပြီး ရုတ်တရက် ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ပထမထပ်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

အိမ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျန်ရှိသော မီးတို့မှာ ဒုတိယထပ်နှင့် အခန်းငယ်၌သာ ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုသည် လေထုထဲရှိ ချမ်းတုန်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကို ပိုမို ပြင်းထန်စေပြီး တင်းမာနေသော စိတ်တို့ကို ပိုမို တင်းကြပ်စေသည်။

လုအန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိုးရိမ်လာပြီး ပြောသည်။ "လှေနဲ့ စမ်းကြည့်ရအောင်လား။ ငါတို့ တခြား 'ရတနာ' တွေကိုလည်း မတွေ့သေးဘူး။ ဒါကြောင့် ထိုင်ပြီး စောင့်နေလို့ မရဘူးလေ"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ ခေါင်းညိတ်သည်။ "စမ်းကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါတို့ အပြင်က ဧည့်သည်တွေကို မမြင်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် 'ရတနာ' ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ မရဘူး။ အဲဒါကို ဝင်လာခွင့် ပေးလိုက်။ မှားရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ခွန်အားကို သိရမယ်"

ရန်ချင်ဝမ်သည် အခြားသူများကို တစ်ဖန် ကြည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

လှေသည် မှန်ကန်သော အဖြေ မဖြစ်နိုင်သည်ကို သိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။

"ကောင်းပြီ" ရန်ချင်ဝမ်သည် သွားများ ကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ "လှေပုံစံကို ယူလာခဲ့"

လုအန်းက ပြောသည်။ "ကျွန်တော် သွားယူမယ်။ လှေကားပေါ်က ယန္တရားကို သတိထားကြည့်ထားပါ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းရင် နှိမ့်ချလိုက်"

ယန္တရားထောင်ချောက် ဖွင့်ချိန်ကို အတိအကျ သိနိုင်သူမှာ ရန်ချင်ဝမ် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

လှေကားထောင့်မှ နေရာသည် ကျဉ်းမြောင်းသည်။ လူနှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက် လူတိုင်းသည် ဆက်လက် အပေါ်တက်ပြီး ဒုတိယထပ် လှေကားထစ်၌ ရပ်တန့်ကြသည်။

လုအန်းသည် ကြီးမားသော လှေပုံစံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး တံခါးကို စိုက်ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီးနောက် အော်လိုက်သည်-

"ဧည့်သည် ဝင်လာပါ"

တံခါးသည် 'ဘန်း' ခနဲ မြည်သံဖြင့် ပွင့်သွားသည်။

ယခင်က 'ကျွိ' ခနဲ မြည်သံဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်နှင့် မတူဘဲ ရေကြောင့် အလွန် လျင်မြန်စွာ ပွင့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်တစ်ခုလုံးသည် သမုဒ္ဒရာထဲ နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားရပြီး တံခါးမှ အဆုံးမရှိသော ရေများကဝင်လာသည်။ ရေမျက်နှာပြင်သည် မြင်သာသောနှုန်းဖြင့် မြင့်တက်လာသည်။

ခြောက်ထစ်။

ခုနစ်ထစ်။

ရှစ်ထစ်၊ ကိုးထစ်၊ ဆယ်ထစ်။ "၇" ပုံသဏ္ဍာန် လှေကားတစ်ဝက်ခန့် ရေလွှမ်းသွားသည်။

လုအန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံး ဗိုက်အောက်ပိုင်းအထိ ရေစိုနေသည်။

"လုအန်း ခင်ဗျား ဧည့်သည်တွေကို မြင်လား" ဒုတိယထပ်မှ အဖော်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးသည်။

လုအန်းသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရေထဲ၌ မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်သည်။

"ရေထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိတယ်" သူ ဒုတိယထပ်ဘက်သို့ အော်ပြောသည်။ "အရမ်း ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်း မှောင်နေလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး။ အပေါ်ထပ်မှာ ဓာတ်မီး ရှိလား"

သူ စကား မဆုံးသေးမီ ရေပွက်သံ နောက်တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဧရာမ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။