အန်ဂလာငါး (Anglerfish)

ဧရာမ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်း၏ အနက်ရောင်ပြားချပ်ပြီးလုံးဝန်းသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ထိုခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ပါးစပ်ကြီးနှင့် ရေမျက်နှာပြင်အထက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဆူးတောင်ရှည်များက အကြိမ်ကြိမ် ယိမ်းထိုးနေသည်။ တံငါသည်တို့ကိုငါးမျှားရန်ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အံ့ဩသွားသည်။ "မီးအိမ်ငါးလား... မဖြစ်နိုင်တာ။ မီးအိမ်ငါးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြီးနိုင်မှာလဲ"

အပေါ်ထပ်မှ ဆရာချန်းနှင့် ကျူရှူးတို့က ဓာတ်မီးများ ယူလာကြပြီး အလင်းတန်းတို့သည် ရေပေါ်သို့ ထိုးကျသဖြင့် လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံကို ပိုမို ရှင်းလင်းလာစေသည်။

ထိုမ‌ကောင်းဆိုးဝါးသည် ပင်လယ်နက် အန်ဂလာငါးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကျွဲတစ်ကောင်နီးပါး ကြီးမားသည်။ ကြီးမားပြီး ရှေ့သို့ ထွက်နေသော မေးရိုးများ၌ ချွန်ထက်သော သွားများ ပါရှိသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးတို့သည် ပါးဟက်အပေါက်များမှ အပြင်ဘက်သို့ ဖောင်းကြွထွက်နေပြီး အနက်ရောင် သူငယ်အိမ်တို့၏ အနားသတ်သည် မီးခိုးရောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ သင့်လျော်သော လုပ်ဆောင်ချက်များ ဆုံးရှုံးသွားသည့်အလားပင်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်သည် ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်သည် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ ၎င်းသည် လုအန်းထံသို့ အရှိန်နှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

ထိုသို့သော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လုအန်း၏ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်လုံးသည် အရေးမပါတော့ပေ။

သူသည် သတိမထားမိဘဲ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသည်။

သူ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို သတိထားမိသောအခါ မျက်နှာပျက်ယွင်းစွာဖြင့်မတ်မတ်ရပ်ပြီး လက်ထဲမှ လှေပုံစံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။

လှေပုံစံသည် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ရေထဲသို့ နစ်သွားပြီးနောက် ပြန်၍ ပေါ်လာသည်။

ရေမ‌ကောင်းဆိုးဝါးသည် လုအန်းထံသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးသည် လှေပုံစံတစ်ခု ကန့်လန့်ဖြတ်ရန် လုံလောက်ရုံသာ ရှိသည်။

ဓာတ်မီးသည် ထိုလူနှင့် ငါးပေါ်သို့ ထိုးကျနေပြီး ဖျော်ဖြေပွဲ အစ၌ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ခံရမှုနှင့် အလားသဏ္ဍာန် တူနေသည်။

လုအန်းက သတိရှိနေသည်။ ငါး၏ ရေမျက်နှာပြင်အထက်ရှိ အပေါ်တစ်ဝက် မျက်နှာကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုဆန်းကြယ်သော ငါးလှုပ်ရှားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော်လည်း ငါးသည် မလှုပ်ရှားပေ။

ထိုဧရာမ မကောင်းဆိုးဝါးကြီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်နေသည်။ ၎င်း၏ ပါးပြင်တို့သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖောင်းကားလာသည်။ ဓာတ်မီး၏ အားကောင်းသော အလင်းရောင်အောက်တွင် ဤရုပ်ဆိုး၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာသည် မီးခိုးရောင် တွန့်ကြေနေသော အရေပြား၊ နက်မှောင်သော အရိပ်များနှင့် ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်ဖြင့်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည့်အနက်ရောင် မျက်လုံးများကို ပြသနေသည်။

လုအန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမကောင်းဆိုးဝါး မလှုပ်ရှားသည်ကို သံသယ ဝင်လာသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရသည်။ အကယ်၍ ဂိမ်းအောင်မြင်ရန် အခြေအနေများ ပြည့်မီခဲ့လျှင် ဧည့်သည်သည် သူ၏ အရာဝတ္ထုကို ယူသွားသင့်သည်။ ယခု သူ မလှုပ်ရှားခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မှာ... သူတို့ မှားယွင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ရန်ချင်ဝမ်သည် မထိတ်လန့်ဘဲ မနေနိုင်သဖြင့် အော်လိုက်သည်။ "လုအန်း အပေါ် တက်ခဲ့"

လုအန်းသည် နောက်လှည့်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေလှိုင်းများ ထလာသည်။ ထိုဧရာမ အန်ဂလာငါးသည် ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်အပြည့်ရှိသော အစွယ်များကို ဖော်ပြကာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လုအန်းအပေါ်သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်သည်။

လုအန်းသည် ဘေးတိုက် လှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဆက်တက်ရန် လှေကားလက်ရန်းကို ဖမ်းဆွဲသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ကြိုးများကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ လှေကား၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ စောင်းနေသော ပရိဘောဂများသည် အလှည့်ကျ ပြုတ်ကျလာပြီး တွက်ချက်ထားသော ထောင့်တစ်ခုဖြင့် လှေကားကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ရေလှိုင်းများ၏ ရေပေါ်ပေါ်နိုင်အားကို သူ မတွက်ချက်မိပေ။ သစ်သားပရိဘောဂတို့သည် လှေကားကို ပိတ်ဆို့ပြီးနောက် ရေပေါ်ပေါ်နိုင်အားကြောင့် လျော့ရဲလာပြီး အန်ဂလာငါးမကောင်းဆိုးဝါး၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။

"အ"

၎င်း၏ ကျယ်ပြန့်သော မေးရိုးများသည် ကြီးမားစွာ ပွင့်လာသည်။ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် လုအန်း၏ ခြေထောက်ကို ကိုက်ချလိုက်ရာ ရွှံ့ရေသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားခဲ့သည်။ သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းဖြစ်ပေသည်။

အားပြင်းသော အလင်းရောင်အောက်တွင် လုအန်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေသည်။

သူ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ငါးမကောင်းဆိုးဝါး၏ ဆွဲအားသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသည်။ လက်ရန်းကို ကိုင်ထားသော လုအန်း၏လက်သည် လွတ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆွဲငင်မှုအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ သူ ရေထဲသို့ ဆွဲချခံရလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို ဆွဲဆုပ်လိုက်သည်။

ထိုသူသည် ရှန်မို ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လုအန်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် သစ်သီးလှီးဓားကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ဓားထိပ်သည် ငါးမကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးဟက်ထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဧရာမ ပင်လယ်နက် အန်ဂလာငါးသည် စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ကို ကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုအန်း၏ ခြေထောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ရှန်မိုနှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့သည် သူ့ကို ဒုတိယထပ်သို့ ဆွဲတင်ရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြသည်။

အန်ဂလာငါးသည် ၎င်း၏ အမြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ထပ်မံ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။ ကြာပွတ်သည် လေထဲ၌ 'ဖျတ်' ခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာသည် ၎င်း၏ ဆူးတောင်တို့ကို ရိုက်ခတ်သည်။

ငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် ရေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ဆူးမန်သည် လက်မလျှော့ဘဲ သူ့ကို ဒေါသဖြင့် ထပ်မံ ရိုက်နှက်သည်။

ရေမျက်နှာပြင်သည် ကြာပွတ်ကြောင့် ရိုက်ခတ်ခံရပြီး နေရာတိုင်းသို့ ရေပွက်သွားသည်။

မှောင်သော နေရာသည် မိုးရေများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ငါးမကောင်းဆိုးဝါး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းသည် ပုန်းအောင်းသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် အမှောင်ထဲတွင် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းလည်းဖြစ်နိုင်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ဆူးမန်ကို ပြန်လာရန် တောင်းဆိုသော်လည်း သူမက ငြင်းဆန်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများနီရဲစွာဖြင့် ရေလွှမ်းနေသော လှေကားပေါ်၌ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဒေါသကို ဖော်ပြရန် သူ့ကို ထပ်မံ ရိုက်နှက်ချင်နေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် လုအန်းကို ပြုစုရသောကြောင့် သူမကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ခေါင်းမာသော ဆူးမန်ကို ဒုတိယထပ်သို့ ပြန်ဆွဲတင်ရန် ဆရာချန်း၊ တန်ရှောင်နှင့် ကျူရှူးတို့၏ ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှု လိုအပ်သည်။

ဤအချိန်၌ ရေမျက်နှာပြင်သည် လှေကားတစ်ခုလုံးကို နစ်မြုပ်သည်အထိ မြင့်တက်လာသည်။

ပထမထပ်သည် ရေများဖြင့် ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။