၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ခံစားချက်

ထိုသို့ ပြောရသည်မှာ မကောင်းသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမသည် လီလီ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်ထက် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပို၍ ယုံကြည်လိုစိတ် ရှိသည်။

သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက သူမသည် ပိုင်ယို့ဝေ က ထူးခြားကြောင်း သတိပြုမိခဲ့ပြီး သူမနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးရန် အခွင့်အရေး ရှာချင်ခဲ့သော်လည်း ဆူးမန်ကြောင့် အကြိမ်များစွာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဖျော်ဖြေရေး လုပ်ငန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ကျူရှူးသည် အနုတ်သဘောဆောင်သည့် သတင်းများ ကင်းရှင်းနေပြီး ပထမတန်းစား ရုပ်ရှင်၊ ရုပ်မြင်သံကြား၊ ရုပ်သံအစီအစဉ်နှင့် အခြား အရင်းအမြစ်များကို ရယူနိုင်ရခြင်းမှာ သူမသည် အားကိုးထိုက်သူများကို ရှာဖွေရာတွင် အမြဲ စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒါက သူမ၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ သတိထားမိသော အားကိုးထိုက်သူဖြစ်သည်။

မှန်သည်။ မှီခိုခြင်းကို ရှာဖွေခြင်းသည်လည်း ကျူရှူး၏ အားနည်းချက် ဖြစ်သည်။

သူမ ဒါကို စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အကျင့်ရနေပြီဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် သူမ၏ ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲခိုင်းပါက သူမသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ထိုအရာသည် ပြောင်းလဲနေသော လောကနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

...

ပိုင်ယို့ဝေသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရှင်းပြမရအောင် ထက်မြက်နေသည်။

ကျူရှူး နားလည်လိုက်သည်မှာ ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည့်တိုင် ဖြစ်ပေါ်လာသော သတိထားမှုတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး အခြေအနေအရ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုနှင့်တူသည်။ လူစိမ်းတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ကြောင်တစ်ကောင်သည် သတိဖြင့် ခါးရိုးကို တင်းထားသကဲ့သို့ပင်။

ကျူရှူးသည် သူမ၏ အမူအရာကို တတ်နိုင်သမျှ ရိုးသားအောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်က အရေးပါခြင်း မရှိပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်မပါ့တပါ နေဆဲဖြစ်ပြီး အမူအရာမဲ့ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မ စကားမပြောတာက အဖြေကို မတွေ့သေးလို့ပါ။"

ကျူရှူး၏ နှလုံးသားသည် ခုန်နှုန်း လွန်သွားသည်။ "ပုတီးစေ့ မဟုတ်ဘူးလား။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချပြီး စိုစွတ်နေသော သစ်သားကြမ်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "...ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ခံစားချက် မေးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲလို့ ပြောရမယ်။"

ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း..

ကျူရှူး၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် နိမ့်ကျသွားသည်။

ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဆိုသည်မှာ ၅၀% သာ အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည် မဟုတ်လော။

ဘေးနားရှိ လုအန်းသည် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေကို ဆူပူနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဒီ ကျိန်စာတိုက်သည့် လောကကို ကျိန်ဆဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

...

ရန်ချင်ဝမ်နှင့် သူ၏ လူများသည် ထပ်ခိုးသို့ ဆင်းသော လှေကားတွင် သစ်သားပြားကြီးများစွာကို ထောင်ထားပြီး ၎င်းတို့ကို လုံခြုံစေရန် ပရိဘောဂအချို့ ထားခဲ့သည်။

သူသည် အရင်အချီမှ သင်ခန်းစာယူကာ ယန္တရားကို အဆင့်မြှင့်ခဲ့ပြီး ပထမထပ်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ သံချေးတက်နေသော ပုဆိန်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ပုဆိန်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသောကြောင့် သစ်သားလက်ကိုင်မှ ခွဲထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ တစ်ဖက်က လေထဲတွင် ဆွဲထားပြီး အခြားတစ်ဖက်က တန်းနှင့် ချည်ထားသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးသည် သစ်သားပြားကို ဖောက်ထွင်းပါက ပုဆိန်သည် ဆွဲငင်အားကြောင့် သက်ရောက်မှုရှိပြီး ထိုအရာကို ထိလိမ့်မည်!

ထိုမျှ ကြီးမားသော မကောင်းဆိုးဝါးကြီးအတွက် သံချေးတက်နေသော ပုဆိန်သည် အနည်းဆုံး အခန်းကဏ္ဍကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ သူတို့ ထွက်ပြေးရန် စက္ကန့်အနည်းငယ် ပိုရလျှင်တောင် ကံကောင်းပြီဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီဖြစ်သည်။

ရှန်မိုသည် စုဆောင်းထားသော ပုတီးစေ့များဖြင့် ဒုတိယထပ် လှေကားဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ကျန်လူများက စင်္ကြံနှင့် လှေကားပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

ရှန်မိုသည် သူ၏ နောက်ရှိ အဖော်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထပ်ခိုးတံခါးရှိ ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် ရေပေါ်သို့ တစ်ဖန် ကျရောက်သွားသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ၊ ဧည့်သည်။"

အသံ မကြားရပေ။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်စွာ တံခါးဖွင့်သံသည်လည်း ရေထဲ၌ နစ်မြုပ်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရေသည် တက်လာပြီး ပျံ့နှံ့သွားကာ ဒုတိယထပ်နှင့် ထပ်ခိုးသို့ ဆက်သွယ်သော လှေကားများကို ရေမြှုပ်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် နောက်ဆုတ်နိုင်သမျှ ဆုတ်သွားကြသည်။

ရေမျက်နှာပြင် တစ်မီတာ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် တစ်မီတာ ဆုတ်ကြသည်။ ရေမျက်နှာပြင် နှစ်မီတာ ရောက်သောအခါ သူတို့ သည် နှစ်မီတာ ဆုတ်ကြသည်။ သူတို့ လှေကားကို တစ်ဝက်အထိ ရောက်သောအခါ ဒုတိယထပ်မှ မီးများသည် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် မှိတ်တုတ်လုပ်ပြီး ပျောက်သွားသည်။

အခန်းသည် မှောင်မဲနေပြီး ထပ်ခိုးမှ အလင်းရောင်ဖြင့်သာ မြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် ထွန်းလင်းပေးနိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အောက်ထပ်မှ လေးလံသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရေထဲရှိ တစ်စုံတစ်ရာ တိုက်ခိုက်၍ ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

... ဒုန်း!

ထိုအရာသည် ရန်ချင်ဝမ် လှေကားပေါ်တွင် ထောင်ထားသော သစ်သားပြားကြီး နှစ်ချပ်ကို တိုက်မိခြင်းဖြစ်မည်။

သစ်သားပြားသည် ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း ကြိုးဆွဲအားအောက်တွင် မလဲကျပေ။

မကောင်းဆိုးဝါးသည် ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။

အရင်အချီကကဲ့သို့ပင် မည်သည်ကို စောင့်နေသည်ကို မသိပေ။

ဓာတ်မီးရောင်သည် ရေပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး မှုန်ဝါးနေသော အရိပ်မည်းကိုသာ မြင်နိုင်သည်။

ရှန်မိုသည် ပုတီးစေ့များကို ယူဆောင်ကာ ရေထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။

တစ်လှမ်း...

နောက် တစ်လှမ်း...

သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် အလွန် နီးကပ်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ ရေထဲ ပို၍ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် လည်ပင်းနား ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူမ သူ့ကို ပြန်ခေါ်ချင်သော်လည်း ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အသံ မထွက်လာပေ။

ရုတ်တရက် ဆူညံသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်!

မကောင်းဆိုးဝါးသည် ခုန်တက်လာပြီး ကြီးမားသော ရေပွက်ခြင်းကို ဖန်တီးလိုက်သည်!