ရေနဂါးနှစ်သက်သောအရာများ

အိပ်ခန်းသုံးခန်းအပြင် ဒုတိယထပ်တွင် စာကြည့်ခန်းလေးတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

စာကြည့်ခန်းသည် သေးငယ်သော်လည်း စာအုပ်များစွာ ရှိသည်။ တစ်အုပ်ချင်းစီ သေချာဖတ်ပါက ၂၄ နာရီဖြင့် မပြီးနိုင်သလို ၂၄ ရက်နှင့်လည်း မပြီးနိုင်ပေ။

အစောပိုင်းကတည်းက အိမ်ကို စတင်ရှာဖွေစဉ်က ဆရာချန်းသည် စာအုပ် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဖတ်ရှုပြီးဖြစ်သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲရှိ စာအုပ်များသည် အလွန်စုံလင်ပြီး တရုတ်၊ အင်္ဂလိပ်၊ လက်တင်ဘာသာစကား စာအုပ်များပင် ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် လုံးဝ နားမလည်နိုင်သောကြောင့် တစ်ချက်သာ ကြည့်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဒုတိယထပ်တွင် စာအုပ်များ ကြည့်ရှုနေစဉ် ထပ်ခိုးမှ လူများသည် ထူးဆန်းသော ကလေးကဗျာကို ဆက်လက် စဉ်းစားနေကြသည်။

နွေရာသီမှာ မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာတယ်… အရမ်း မှောင်နေတော့ ရတနာ ဘယ်မှာ ရှိမှန်း မမြင်ရဘူး...

လီလီသည် အားအင်မရှိစွာ ပြောသည်။ "ပထမထပ်မှာ ဖြစ်နိုင်မလား... အခု ပထမထပ်က မီးတွေ အကုန် ပိတ်ထားတော့ မှောင်မည်းနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ ပြောဆိုချက်ကို သဘောမတူကြောင်းပြောသည်။ "ပထမထပ်က ရေလွှမ်းနေတယ်။ မီးမရှိဘူး။ ရေအောက်မှာဆိုတော့ ရှာဖွေဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။"

"ဓာတ်မီးက ဘယ်မှာလဲ။" လီလီက မေးသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက သူတို့သည် ဓာတ်မီးကို အသုံးပြုပါက မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင် လက္ခဏာ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ ဓာတ်မီးများသည် ရေစိုခံခြင်း မရှိပေ။ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သာ ထိုးကြည့်ပါက မြင်နိုင်စွမ်း အလွန် ကန့်သတ်သွားမည်။

ရတနာများကို ကစားသမားများ ရှာမတွေ့နိုင်သော နေရာများတွင် ဖွက်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်... လီလီသည် ယူဆချက်တစ်ခု တင်ပြခဲ့သည်။ သူမသည် ဒီ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်ကို မဖျက်စီးသင့်‌ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ စမ်းကြည့်သင့်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်

သူမသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းကာ မေးသည်။ "စစ်ဆေးရေးမှူးက အခု ဘယ်မှာလဲ။"

"မသိဘူး။" ရန်ချင်ဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ပထမထပ် ရေလွှမ်းပြီးကတည်းက မတွေ့ရတော့ဘူး။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကို ပို၍ တင်းတင်းကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံး လမ်းညွှန်မှုနှင့် အကြံပြုချက်များ ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း

ယခု ဒုတိယအချီတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် တကယ်ကို စိတ်မချရသော အမှိုက်တစ်ပိုင်းပင်။

သူမသည် အနည်းငယ် ရေငတ်လာသောကြောင့် အစားအသောက်နှင့် ရေအားလုံး ပထမထပ်တွင် ရှိသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ယခု သူမတွင် စားစရာ၊ သောက်စရာ ဘာမျှ မရှိသောကြောင့် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်သည် ပို၍ပင် ကျလာသည်။ သူမသည် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် မျက်လုံးမှိတ်ကာ စိတ်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထပ်ခိုးမှ အလင်းရောင်သည် မှိန်ဖျော့ပြီး အဝါရောင် ရှိသည်။

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားသည်။

မိနစ် လေးဆယ်ခန့်ကြာပြီးနောက် ဒုတိယထပ်နှင့် ထပ်ခိုးကို ရှာဖွေပြီးစီးခဲ့သည်။ သူတို့သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးပြီဖြစ်ပြီး ယခုလည်း မည်သည်ကိုမှ ရှာမတွေ့ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေ၊ ဒဏ်ရာရထားသော လီလီနှင့် လုအန်းမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးသည် စာကြည့်ခန်းသို့ သွားပြီး ဆရာချန်းနှင့်အတူ စာအုပ်များ ဖတ်ရှုကာ သဲလွန်စများ တွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

စာဖတ်ခြင်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့်ကျော်လွှားရန် အဖြေသည် စာအုပ်တစ်အုပ်၊ စာမျက်နှာတစ်ရွက်၊ သို့မဟုတ် စာပိုဒ်တစ်ပိုဒ်ရှိ စကားလုံးအချို့တွင် ဝှက်ထားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေသည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

နိုးလာသောအခါ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မိုးကလည်း မရပ်သေးပေ။

လီလီသည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုကြီးကြီးမားမား မလုပ်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် သူသည် နံရံကို ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ထိုင်ပြီး သေခြင်းတရားကို မစောင့်လိုသောကြောင့် ဆူးမန်ကို စာကြည့်ခန်းမှ စာအုပ်တစ်ဒါဇင်ခန့် ယူလာခိုင်းပြီး ထပ်ခိုးထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်နေသည်။

လုအန်းသည် ငြီးငွေ့စွာ လဲလျောင်းနေရသောကြောင့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ဖတ်နေသည်။

ခြေထောက်ဒဏ်ရာ ပျောက်ကင်းသွားသော်လည်း အတွင်းရှိ အရိုးများသည် သေချာစွာ မကောင်းသေးဘဲ ရောင်ရမ်းခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းကို ခံစားနေရသေးသည်။

သူသည် စိတ်အာရုံလွှဲရန် စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ချင်သော်လည်း သူ၏ခြေထောက်မှ နာကျင်မှု သက်သာမသွားသည့်အပြင် ခေါင်းပါ စတင်နာကျင်လာသည်။

လုအန်းသည် စိတ်တိုစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။ "ဘာလဲ။ ရှင့်ခြေထောက် မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်နေတာလား။"

လုအန်း: "..."

မသိစိတ်ဖြင့် သူသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ခြေထောက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတာလဲ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ရှင့်ခြေထောက် မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မရဲ့ သေးခံ တစ်ဝက်ကို ရှင့်ကို ပေးနိုင်တယ်။" ပိုင်ယို့ဝေသည် လုအန်းကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ရှင် ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ရှင် ဝတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လုအန်းသည် ဒီစကားများကြောင့် အနည်းငယ် အားနာသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်သည် အနီရောင် ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကို သူ၏မုတ်ဆိတ်က ကွယ်ထားသောကြောင့် အရောင်ကို မမြင်ရပေ။

သူသည် ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်၌ သူမကို ခြေထောက်မသန်မစွမ်း အဖြစ် လှောင်ပြောင်ခဲ့ပုံကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတော့ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီး

သူလည်းပဲ...

လုအန်း၏ စိတ်ခံစားချက်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"အား!"

လီလီသည် ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။ "လာပြီး ဒီဟာကို ကြည့်ကြ!"

လူတိုင်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး အပေါ်ထပ်နှင့် အောက်ထပ်က လူတိုင်း ပြေးလာကြသည်။

လီလီသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒီမှာ ရေးထားတယ်! ရေနဂါးတွေက တောက်ပတဲ့အရာတွေကို သိမ်းဆည်းထားရတာ ကြိုက်တယ်!"