စိတ်ခံစားမှု သက်သာလာခြင်း

သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည့် အငွေ့အသက်က လျော့ပါးသွားသည်။

သို့သော် ပိုင်ယို့ဝေကတော့ မပျော်ချေ။

သူမသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှန်မိုကို စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

ရှန်မိုက ဘာလို့ သွားရတာလဲ…

ဘာလို့ အခြားလူ မဟုတ်ရတာလဲ…

ထို့နောက် သူမက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သင့်တော်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အသက်ကြီးသူ၊ ငယ်သူ မရှိ။

တန်ရှောင်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး တက်ကြွသော်လည်း မည်သူကမှ သူ့ကို မယုံကြည်ကြပေ။

ရန်ချင်ဝမ်ကို သုံးလို့ရသော်လည်း ရန်ချင်ဝမ်ဘက်မှ လူနှစ်ယောက်က ဒဏ်ရာရနေပြီဖြစ်သည်။

သူမနှင့် ရှန်မိုတို့ဘက်က မည်သူကိုမှ မစေလွှတ်ချင်တာက အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ အမှန်တရားသည် နားလည်ရ လွယ်ကူသော်လည်း စိတ်ခံစားမှုကတော့ မတူပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

ချန်းဝေခိုင်က ပြောသည်။ "ပလတ်စတစ်အိတ်က မီးဖိုချောင်က ညာဘက်ကနေ ဒုတိယမြောက် ဗီရိုထဲမှာ ရှိတယ်။ပလတ်စတစ်ထုပ်ပိုးစရာလည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိတယ်။"

ရှန်မိုသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည်။

နွေရာသီဖြစ်သော်လည်း အပူချိန် လုံးဝ မမြင့်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အနည်းငယ် အေးနေသည်။ မှောင်မည်းပြီး အေးစက်နေသော မိုးရေထဲတွင် စိမ်ရခြင်းကိုတော့ ပြောရန် မလိုတော့ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ထပ်ခိုးတွင် နေခဲ့ပြီး ရှန်မိုနောက်သို့ လိုက်ဆင်းသွားသော ချန်းဝေခိုင်၏ စကားပြောသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သတိထားရန် သတိပေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စောစောတက်လာရန် သတိပေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြိုးချည်ထားရန်နှင့် တစ်ခုခုဖြစ်ပါက သူတို့ကို အသိပေးရန် ကြိုးကို ဆွဲခိုင်းဖို့ ပြောသည်။

သူမသည်လည်း သူ့ကို တစ်ခုခု ပြောချင်သောကြောင့် လက်များဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့ကာ ထပ်ခိုးမှ ဆင်းသော လှေကားဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားသည်။

သူမသည် လူအုပ်စုတစ်စု ရှန်မိုကို ဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စကားများသော ဆရာချန်းအပြင် ရန်ချင်ဝမ်၊ ဆူးမန်နှင့် တန်ရှောင်တို့လည်း ပါဝင်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ "တို့တွေ ပထမထပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရှာပြီးပြီ။ အခု ပြဿနာက မိုးရေကြောင့် ပထမထပ်မှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နိုင်သလားဆိုတာပဲ။ လုံခြုံမှုအတွက် ဒီတစ်ခါ ရေစိုခံအိတ်တွေနဲ့ ပလတ်စတစ်ထုပ်ပိုးစရာတွေ ရှိစေဖို့ သေချာလုပ်ရမယ်။"

ဆူးမန်က ဖြတ်ပြောသည်။ "အစ်ကိုရန်။ ကျွန်မပါ သွားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။"

ရန်ချင်ဝမ်က ခေါင်းခါသည်။ "မင်းက ရေကူးကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ အောက်ဆင်းသွားပြီး အန္တရာယ်တွေ့ရင် သူက မင်းကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရလိမ့်မယ်။ ရေအောက်က ရေပေါ်နဲ့ မတူဘူး။ စက္ကန့်တိုင်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကျစေနိုင်တယ်။"

တန်ရှောင်က ဆက်ပြောချင်သော်လည်း ရှန်မိုက ပယ်ချလိုက်သည်။

"မင်း အပေါ်မှာနေပြီး ကြိုးကို ကြည့်နေ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ထပ်ခိုးတံခါးဝတွင် နေပြီး အောက်ထပ်မှ လူအုပ်စုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ ရှန်မိုသည် သူတို့ကြားတွင် ရပ်နေသည်။ အရပ်ရှည်သည်။ တည်ငြိမ်သည်။ အေးချမ်းသည်။ စွမ်းအားအပြည့်ရှိသည်။ သူသည် လူတိုင်း၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ခံရသည်။

သို့ပေမယ့် သူမ ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ပေ။

သူမသည် ဖြေရှင်းနည်းကို မစဉ်းစားနိုင်သေးမီ ဒီ ထပ်ခိုးလေးထဲမှာ ပုန်းနေဖို့သာ တတ်နိုင်သည်။ ရှန်မို မရှိဘူးဆိုလျှင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သနားပြီး ကူညီပေးရန်ပဲ စောင့်ရတော့မည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ လက်များကို လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

သူမသည်.. သူမသည်.. တကယ်တော့ ပိုနေသည်ဟု ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဂိမ်းက သူမကို လွတ်လပ်တယ်ဆိုသော အထင်မှားမှုကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂိမ်းက ဒီ အထင်မှားမှုကို ဘယ်အချိန်မဆို ချေဖျက်ပစ်နိုင်သည်။

သိပ်မဝေးသော နေရာမှ ရှန်မိုသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ရှန်မိုသည် သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ လှေကားကို တက်လာပြီး သူမဆီသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် အရမ်း အရပ်ရှည်သောကြောင့် ထိုင်ပြီး အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်လျှင်တောင် သူမရှေ့က အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည်။ မှိန်ဖျော့မှုက အကွာအဝေးကို ပိုမို နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ အသက်ရှုသံကို ထိန်းထားသည်။

"ငါ အောက်ဆင်းတော့မယ်။" ရှန်မိုက ပြောသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ရှင် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီပဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ လာပြောနေတာလဲ။"

"မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြန်ပြီလား။" ရှန်မိုက ပြုံးပြုံးလေး မေးသည်။

သူမသည် သူ၏မျက်နှာကို မကြည့်သော်လည်း သူ၏အသံမှတဆင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်က ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို စိတ်ကူးကြည့်လို့ရသည်။

ကိစ္စမရှိပေ။ စိတ်ဆိုးနေပြန်ပြီလို့ပဲ ထင်ပါစေ…

ပိုင်ယို့ဝေသည် လျစ်လျူရှုစွာ တွေးလိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်သည် ဆန့်တန်းလာပြီး သူမ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ပိုင်ယို့ဝေသည် ကြောင်သွားပြီး တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီ သူမ၏ လက်သည် ရှန်မို၏ ရင်ဘတ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ: "..."

ရှန်မို: "အခု ပိုကောင်းလာပြီလား။"

ပိုင်ယို့ဝေ: "..."

သူမသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။ ခိုင်မြဲပြီးနွေးထွေးသော ထိတွေ့မှုသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ရှင်းပြမရသော သက်သာရာရမှု ခံစားရစေသည်။

"အင်း... အဆင်ပြေပါတယ်။" သူမသည် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်မိုသည် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ထရပ်ပြီး ထွက်သွားသည်။