သူမ၏ အားနည်းချက်

မိုးရေသည် ပထမထပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနေပြီး မျက်နှာကျက်ပင် ရေထဲ၌ မြုပ်နေသည်။

ဒုတိယထပ် လှေကားနေရာ၌ ရပ်နေပါက စတုဂံပုံ ရေပြင်ကိုသာ မြင်နိုင်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ကြိုးကို ကိုင်ကာ ရေအနီးတွင် ထိုင်နေသည်။ ကျန်သူများသည် အနီးနားတွင် ရပ်နေကြပြီး စတုဂံပုံ ရေပြင်ကို အားလုံး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ရှန်မို ဝင်သွားသည်မှာ တစ်မိနစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းပမာဏ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

သူမသည် ကြိုးကိုဆွဲချင်သော်လည်း ရေအောက်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို ကြောက်သည်။ သို့သော် ကြိုးမဆွဲပါက မှောင်မည်းနေသော ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ဘေးကင်းမှုကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။

သူမသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ရေကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားကာ ရန်ချင်ဝမ်၏ လက်ထဲရှိ ကြိုးကို လှုပ်ရှားလာရန် မျှော်လင့်နေသည်။

သို့သော် မလှုပ်ရှားပေ။

ကြိုးသည် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ရန်ချင်ဝမ်သည် သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "သာမန်လူတွေက ရေအောက်မှာ တစ်မိနစ်လောက် အသက်ရှူအောင့်ထားနိုင်တယ်။ အထူး သင်တန်းနဲ့ဆိုရင် သုံးမိနစ်လောက် အသက်ရှူအောင့်ထားနိုင်တယ်။"

ဆိုလိုသည်မှာ ရှန်မိုသည် အထူးလေ့ကျင့်မှု ရရှိထားသူ ဖြစ်လောက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဒါကို ကြားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရေပေါ်တွင် ဆက်လက် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် အချိန်ကို ရေတွက်နေသည်။

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားသည်။ သူမသည် တစ်မိနစ်စီကို တစ်နှစ်နှင့် တူသည်ဟု ခံစားရသည်။

သုံးမိနစ်ကြာပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ တန်ရှောင်ကို ပြောသည်။ "ဆင်းသွားပြီး ကြည့်လိုက်ပါ။"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် တန်ရှောင်သည် သူ၏ ဖိနပ်နှင့် အဝတ်များကို ချွတ်ရန် စတင်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် သူတို့ကို ဖြောင်းဖျရန် ကြိုးစားသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ရေအောက်တွင် အမှန်တကယ် အန္တရာယ် ရှိပါက နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ဆင်းသွားခြင်းသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ပိုများစေမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက စဉ်းစားလိုက်သည်။ ရေအောက်မှ လူသည် လုအန်း သို့မဟုတ် လီလီ ဖြစ်ပါက အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိသော်လည်း သူ ဆင်းသွားလိမ့်မည်။

သူက ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ကြိုးကို အရင် ဆွဲကြည့်မယ်။ တုံ့ပြန်မှု မရှိမှ ဆင်းသွားမယ်ဆိုရင်လည်း နောက်မကျသေးပါဘူး။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ကြိုးကို တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် ဆွဲသည်။ စတုတ္ထအကြိမ် ဆွဲလိုက်သောအခါ ကြိုးသည် တင်းသွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ညှိုးငယ်စွာ ခေါင်းခါသည်။ "ကြိုးက တစ်ခုခုမှာ ပိတ်မိနေတယ်။ ကြိုး ပိတ်မိနေရင် အောက်ကနေ သူ ဆွဲရင်တောင် ဆွဲတယ်လို့ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ အလွန် ထိတ်လန့်နေပုံက ဆက်ကြည့်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

တန်ရှောင်က အော်ဟစ်သည်။ "ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ။ ကျွန်တော့်အတွက် ကြိုး မြန်မြန်ချည်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် ဆင်းသွားပြီး ကြည့်လိုက်မယ်!"

ဆူးမန်သည် စင်္ကြံတွင် စိုးရိမ်တကြီး လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ "...ကြိုး မကျန်တော့ဘူး။ ရှင်တို့ လူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ကြိုးက ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကြိုးပဲ!"

"ကျွန်မတို့ အိပ်ရာခင်းတွေ သုံးကြမလား။" ကျူရှူးက အကြံပြုသည်။ "ကျွန်မတို့ သရုပ်ဆောင်တုန်းက ဒီလို မကြာခဏ လုပ်ဖူးတယ်။ အိပ်ရာခင်းတွေကို အလျားလိုက် ဆုတ်ဖြဲပြီးတော့ အတူတူ ပြန်ဆက်တာ..."

ဆရာချန်းက လျင်မြန်စွာ ပြောသည်။ "ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့! အိပ်ရာခင်းတွေ၊ စောင်တွေ၊ လိုက်ကာတွေ၊ အားလုံး သုံးလို့ ရတယ်။ သိပ် မခိုင်ခံ့ဘူးလို့ ထင်ရင် အလွှာများများ ချည်လိုက်!"

ရန်ချင်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "အချိန် မရှိတော့ဘူး။ အခုပဲ အိပ်ရာခင်းတွေ သွားယူကြစို့။ အိပ်ရာခင်းတွေ အားလုံးကို ယူ။ လိုက်ကာတွေကို ဖြုတ်။ ကျွန်တော်လည်း ရေထဲ ဆင်းမယ်။"

တန်ရှောင်၊ ဆရာချန်းနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် အိပ်ခန်းဆီသို့ သွားကြသည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း ပိုင်ယို့ဝေကို အော်ပြောသည်။ "ဝေဝေ! မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် အစ်ကိုမိုကို သေချာ ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်!"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ထပ်ခိုးတံခါးနားတွင် ထိုင်နေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းတင်း စေ့ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်။

သူမသည် စိတ်ခံစားမှု ပြိုလဲခြင်း အစွန်းရောက်နေသည်ကို မည်သူမဆို မြင်နိုင်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် သူမကို နှစ်သိမ့်ချင်သော်လည်း အားအင်မရှိပေ။

ယခုဆို ငါးမိနစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပညာရှင် ရေငုပ်သမားပင်လျှင် အကူအညီ ကိရိယာမပါဘဲ ရေထဲမှာ ငါးမိနစ်ကြာအောင် မနေနိုင်ပေ!

ရှန်မို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားဖို့ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေသည် အလွန်မြင့်မားနေသည်။

ဒါက မတော်တဆ တွေ့ဆုံမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ရန်ချင်ဝမ်သည် ပူပန်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိပေ။

အများဆုံးအနေဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခြင်းသာ ခံစားရသည်။ သူ့အတွက် ယခု ပိုပြီး အရေးတကြီး စိုးရိမ်စရာက သူပါ ရေအောက်ကို မသွားနိုင်ဘူးဆိုလျှင် နွေရာသီ ဧည့်သည်ကို မည်သို့ နှုတ်ဆက်ရမည်နည်း။

အခြားတစ်ဖက်တွင် တန်ရှောင်နှင့် ဆရာချန်းတို့သည် အိပ်ရာခင်းများနှင့် စောင်များ အပုံလိုက် ယူလာကြသည်။

လူတိုင်းသည် အထည်များကို အလျားလိုက် ဆုတ်ဖြဲရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ဆူးမန်နှင့် ကျူရှူးတို့လည်း ကူညီနေကြသည်။

ထိုအချိန် ရေပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပွက်ခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်!

ဤသို့ဖြင့် ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် ရှန်မိုသည် ရေထဲမှ ထွက်လာသည်!