ငါး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု

လူတိုင်း ထိတ်လန့်စွာ ရှန်မိုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

ငါးမိနစ်!

မှောင်မည်းပြီး အေးစက်ကာ အောက်ဆီဂျင်နည်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငါးမိနစ်ကျော်ကြာ နေထိုင်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံနေသည်!

ရှန်မိုသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်က မိုးရေကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ပစ်ချလိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်တော့ အတွင်းထဲက ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ရေပေါ် မြောသွားတယ်။ အောက်မှာ အရမ်း မှောင်နေပြီး ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ရှာဖို့ အချိန် နည်းနည်း ယူလိုက်ရတယ်။"

သူ စကားပြောပြီးနောက် လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒါက ကျွန်တော် ခုနက စားခဲ့တဲ့ ငါးနဲ့ ဆိုင်ကောင်း ဆိုင်နိုင်တယ်။ ရေအောက်မှာ ခဏနေရတာ အဆင်ပြေပုံရတယ်။"

"တကယ်လား! ကျွန်တော် စမ်းကြည့်မယ်!" တန်ရှောင်သည် ရေထဲ ဆင်းဖို့ မစောင့်နိုင်တော့သော်လည်း ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး ပြန်ခုန်ထွက်လာသည်။

"ဟင့်အင်း။ ရေက အရမ်း အေးတာပဲ!"

ရှန်မိုက ပြောသည်။ "ရေထဲ မဝင်ခင် သွေးပူအောင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်။ မဟုတ်ရင် ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန် ရုတ်တရက် ကျသွားပြီး ကြွက်တက် လွယ်လိမ့်မယ်။"

"အိုး..." တန်ရှောင်သည် နားလည်သလိုလို ရှိသော်လည်း မရှင်းသေးပေ။ သူသည် စင်္ကြံတွင် နေရာတစ်နေရာ ရှာပြီး ရင်ဘတ်ကို ချဲ့ကားခြင်းနှင့် ခြေထောက်မြှောက်ခြင်း စသည့် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းများ စတင်လုပ်ဆောင်သည်။

ချန်းဝေခိုင်သည် ရှန်မိုကို ခြောက်သွေ့သော မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည် ပေးသည်။ "အတွင်းထဲ သွားပြီး အဝတ်စိုတွေကို မြန်မြန် လဲလိုက်။ အအေး မမိစေနဲ့။"

ရှန်မိုသည် ၎င်းကို ယူပြီး နှစ်ကြိမ် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်ခိုးမှ ပိုင်ယို့ဝေကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် သူ့ကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ကိုင်ဆောင်လျက် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လာပြီး သူမ၏ အမူအရာကို လေ့လာကာ မေးသည်။ "စိတ်ပူနေတာလား။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "...အဲ့...လောက်တော့ မဆိုးပါဘူး။"

ပိုင်ယို့‌ဝေသည် သူမ၏ လျှာနှင့် ပါးစပ်သည် တောင့်တင်းနေပြီး စကားပြောသည့်အခါပင် ထစ်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် စိုးရိမ်ရုံထက် ပိုနေသည်။

သူမ ကြောက်နေသည်။ ထိတ်လန့်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်မိုမရှိဘဲ သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသောကြောင့်ပင်။

ဒီ ထိတ်လန့်မှုက လက်တွေ့ဘဝမှာ ကူကယ်ရာမဲ့မှုကနေသာမက စိတ်ဓာတ်ရေးရာ အထောက်အပံ့ ပြိုလဲခြင်းကနေပါ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက ဘယ်အချိန်က စတင်ခဲ့တာလဲ...

သူမ မသိလိုက်ဘဲ သူသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အစားထိုးမရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

...

ရှန်မိုသည် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို ထိလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်သည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးနေပြီး ရေအေးထဲမှ ခုမှ ထွက်လာသော သူ၏အပူချိန်ထက်ပင် ပိုအေးသည်။

သူမ၏ ကျောပေါ်ရှိ အဝတ်များသည် ချွေး‌အေးများကြောင့် စိုစွတ်နေသည်။

သူသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောသည်။ "မင်းကို ပြောပြမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နေရာပြောင်းလိုက်ရင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ရှာရ ပိုခက်သွားမှာကို ကြောက်လို့။"

မှောင်မည်းနေသော ရေထဲတွင် ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရသည်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။

"ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်..." ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြေလျော့စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "အဝတ် သွားလဲပါ။ ကျွန်မ.. ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ။" သူသည် မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို သူမ၏ လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ပြောသည်။ "ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ကိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။

ရှန်မို အဝတ်လဲရန် သွားပြီးနောက် သူမသည် ထပ်ခိုးတံခါးတွင် ခဏတာ ရပ်နေသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ ရှိနေသည်ကို သူမ မသိပေ။ သူမသည် နေ့ခင်းအိပ်မက် မက်နေခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ် သူမ တွေးနေသည့်အရာက သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသေးသော အရာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမ စဉ်းစားနေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဒုတိယထပ်က တန်ရှောင်နှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့ အဝတ်လဲပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆူးမန်လည်း လဲလှယ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ရှုပ်ထွေးသော ဂါဝန်ကို ချွတ်ပြီး သူမ၏ ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ပြန်ဝတ်ကာ အခြားသူများနှင့်အတူ ရေထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

ရှန်မိုသည် သူသည်လည်း ရေထဲ ပြန်ဆင်းရမည်ကို စဉ်းစားထားသောကြောင့် အဝတ်စိုများဖြင့်သာ ပြန်လာသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်၌ ရေထဲ ဆင်းသူ စုစုပေါင်း လေးဦး ရှိသည်။

ရှန်မိုသည် တန်ရှောင်ကို ခေါ်လာပြီး ရန်ချင်ဝမ်သည် ဆူးမန်ကို ခေါ်လာကာ လူနှစ်ဦးစီသည် ကြိုးတစ်ချောင်း ချည်ထားကြသည်။

သူတို့သည် ရေပေါ်မှ ကြိုးကို စောင့်ကြည့်နေသော ချန်းဝေခိုင်၊ ပန်းရှောင်ရှင်းတို့နှင့် တစ်မိနစ်တိုင်း ကြိုးကို ဆွဲရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အဆင်ပြေကြောင်း တုံ့ပြန်မှုပေးရန် ကြိုးကို ဆွဲကြမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်ဖက်လုံး၏ ဘေးကင်းမှုကို အတည်ပြုနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ လေးဦးသည် ပလတ်စတစ်အိတ်များဖြင့် ပိတ်ထားသော ဓာတ်မီးများကို သယ်ဆောင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေထဲ ငုပ်ဆင်းသွားကြသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါးမိနစ်ထက် ပိုကြာသည်။

ချန်းဝေခိုင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် တစ်မိနစ်တိုင်း ကြိုးကို ဆွဲကြပြီး အကြိမ်တိုင်း တုံ့ပြန်မှု ရှိသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရှန်မိုသည် ရေထဲတွင် ထိုမျှကြာအောင် တစ်ယောက်တည်း ငုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် လူအများကြီး ငါးမိနစ်ကျော်ကြာ နေနိုင်သည်မှာ ငါးက တကယ် အသုံးဝင်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

ဆုလာဘ် ရရှိသည့်အတွက် သဘာဝအတိုင်း ပျော်ရွှင်ကြသော်လည်း လက်ရှိ အန္တရာယ်ကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးသောကြောင့် ဝမ်းနည်းနေကြသည်။