ပုတီးစေ့များ ရှာဖွေခြင်း

ငါးသည် လူတို့၏ ရေအောက်ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေနေနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးသော်လည်း အသက်ရှူရန် မလိုအပ်သော ရေလူသားများအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲစေပေ။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် ရှန်မိုသည် တန်ရှောင်နှင့်အတူ ရေထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပုတီးစေ့ ငါးလုံး ကိုင်ထားသည်။တန်ရှောင်၏ လက်ထဲတွင်လည်း ပုတီးစေ့ အနည်းငယ် ပါသည်။

"ဒါတွေက ဘယ်က ရတာလဲ။" ဆရာချန်းက မေးသည်။ "ငါတို့ ပထမထပ်ကို အကြိမ်များစွာ ကြည့်ပြီးပြီ။ ဒီပုတီးစေ့တွေကို မတွေ့ခဲ့ဘူး။"

ရှန်မိုက ပြောသည်။ "အောက်ထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒီလို ပုတီးစေ့တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေက အရမ်း နောက်ကျိနေတယ်။ ဓာတ်မီးနဲ့တောင် သိပ်မမြင်နိုင်တာကြောင့် ရှာဖို့ ခက်တယ်။"

တန်ရှောင်သည် အပေါ်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်တိုက်နေသည်။ သူသည် အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်သောကြောင့် သူတွေ့ရှိသော ပုတီးစေ့များကို ဆရာချန်း၏ လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ရေပူချိုးရန် အလျင်အမြန် ဝင်သွားသည်။

ချန်းဝေခိုင်သည် အခန်းထဲတွင် ဖန်ပန်းအိုးတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ပြီး လူနှစ်ဦး၏ ပုတီးစေ့များကို ထိုထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ရှန်မိုကို ပြောသည်။ "မင်းလည်း ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးသင့်တယ်။ မင်း အဲ့ဒီအောက်မှာ အကြာကြီး အေးခဲနေတာ။ အအေး မမိစေနဲ့။"

ရှန်မိုက ခေါင်းခါပြီး ရေကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မလုပ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် နောက်မှာ ထပ်ဆင်းရဦးမယ်။"

လူတိုင်း သူ ဆိုလိုသည့်အရာကို နားလည်သည်။

ပထမထပ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဒီ ပုတီးစေ့များသည် အဆင့်ကျော်လွှားရန် သော့ချက် ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ပုတီးစေ့များ ပိုမိုရှာဖွေရန် ရေအောက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ သွားရန် လိုအပ်သည်။

နောက်ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် ဆူးမန်သည် ရေထဲမှ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး သူမ၏ အရေပြားသည် အေးခဲနေ၍ ဖြူဖျော့နေသည်။

သူမသည် ပုတီးစေ့ အနည်းငယ် ထပ်တွေ့သည်။ စုစုပေါင်း ကိုးလုံးဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးမှ ပြန်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရေအောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ အများဆုံး ခံနိုင်ရည်အားကို စမ်းသပ်လိုသောကြောင့် နာရီဝက်ကြာအောင် ရေအောက်တွင် နေခဲ့သည်။

"ငါးက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အောက်ဆီဂျင် သုံးစွဲမှုနှုန်းကို နှေးကွေးစေနိုင်တယ်။ ရေအောက်ရောက်တာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အောက်ဆီဂျင် သုံးစွဲမှုနှုန်းက အလိုအလျောက် ကျဆင်းသွားပြီး အသက်ရှူကျပ်တာကို ခံစားရဖို့ မိနစ် ၂၀ ကြာလိမ့်မယ်။ မိနစ် ၃၀ က ကန့်သတ်ချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရေအောက်မှာ လှုပ်ရှားမှု ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ရင် မိနစ် ၂၀ အတွင်း ရေထဲကနေ ထွက်ရမယ်။"

ရန်ချင်ဝမ်သည် စကားပြောနေစဉ် ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူသွင်းပြီး သူ၏ အသက်ရှူခြင်းကို ထိန်းညှိသည်။

"အောက်ဆီဂျင် ချို့တဲ့မှုက ဦးနှောက် ထိခိုက်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်တာကြောင့် ရေထဲဝင်တဲ့အခါ လူတိုင်း အချိန်ကို သတိထားသင့်တယ်။"

လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ဆရာချန်းက ပြောသည်။ "ငါ အချိန်ကို မှတ်သားပေးပါ့မယ်။ မိနစ် ၂၀ ထက်ကျော်ရင် ဘယ်နှစ်လုံး တွေ့တွေ့ ငါတို့ လူကို ကမ်းပေါ် ဆွဲတင်မှာပါ!"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ဆရာချန်းကို အလွန် ယုံကြည်စိတ်ချပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

နောက်ပိုင်း အချိန်တွင် သူတို့သည် အလှည့်ကျ ရေထဲဝင်ကာ ပုတီးစေ့များကို ရှာဖွေကြသည်။

ရေထဲတွင် အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေခြင်းသည် အလွန် ခက်ခဲသည်။ ထိုမျှသေးငယ်သော ပုတီးစေ့များကို ရှာဖွေခြင်းကိုတော့ ပြောရန် မလိုပေ။

အထူးသဖြင့် ရေသည် နောက်ကျိနေပြီး ဓာတ်မီးနှင့်ပင် မြင်နိုင်စွမ်းက တစ်မီတာအောက် နည်းသောအခါ ပုတီးစေ့များ ရှာဖွေရန် အခက်အခဲသည် အလွန် တိုးလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကံကောင်းပြီး ခြောက်လုံး၊ ခုနစ်လုံး ယူလာကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကံမကောင်းဘဲ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးသာ ရှာတွေ့နိုင်သည်။

ပုတီးစေ့ အရေအတွက် ၃၂ လုံးထိ စုဆောင်းမိသောအခါ သူတို့ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခြင်းသည် မကြာခဏ ဖြစ်လာပြီး ပုတီးစေ့ တစ်လုံးလောက်ကိုပင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလာပုံရသည်။

ထို့နောက် သူတို့ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ည ၁၁ နာရီကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် နွေရာသီတွင် ရှစ်နာရီကျော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ဒီလို အိမ်တစ်အိမ်ကို ရှာဖွေခြင်းသည် အများဆုံး နှစ်နာရီခန့် ကြာမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတော့ သူတို့ နွေရာသီတွင် ရှစ်နာရီကြာ ပိတ်မိနေသည်။

"အဖြေက ပုတီးစေ့ဆိုတာ သေချာလား။" လုအန်းက မေးသည်။

"ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း။" လီလီက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောသည်။

"ရေနဂါးရဲ့ အိမ်က ရေအောက် နက်နက်မှာ ရှိပြီး အဲ့ဒီမှာ တောက်ပတဲ့ ရတနာ ဝှက်ထားတယ်။တောက်ပတဲ့ ရတနာက ပုတီးစေ့ကို ရည်ညွှန်းတယ်။ အရင်က မရှိခဲ့တဲ့ ပုတီးစေ့တွေ ပထမထပ်မှာ ပေါ်လာတယ်။ အလင်းရောင်နဲ့ ထိတွေ့တဲ့အခါ တောက်ပတာက အဖြေနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကိုက်ညီတယ်။ အခု တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက ပုတီးစေ့ ဘယ်နှစ်လုံး ရှိတယ်ဆိုတာ မသေချာဘူး။ အဆင့်ကျော်လွှားဖို့ ပုတီးစေ့တွေ ပေးရုံနဲ့ လုံလောက်လား။ ဒါမှမဟုတ် အားလုံး ရှာတွေ့ရမှာလား။ ပြီးတော့ ပုတီးစေ့ အားလုံးက ဘယ်နှစ်လုံး ရှိတာလဲ။"

ကျူရှူးသည် လီလီကို ကြည့်ပြီးနောက် ရန်ချင်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ "ကျွန်မလည်း ဆင်းပြီး ရှာကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ။"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "လူတိုင်းမှာ အရာဝတ္ထုတွေ ရှာဖွေရာမှာ ကိုယ်ပိုင်အမြင် ရှိတယ်။ တခြားတစ်ယောက် ရှာကြည့်ရင် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု အသစ်တွေ ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်။"

သူသည် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "လူတိုင်း ခဏနားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ကောင်းမွန်အောင်လုပ်ကြပါ။ ဒါတွေက တစ်ခုတည်းသော အဖြေဆိုတာ သေချာရင် ထပ်ပြီး စမ်းကြည့်ကြမယ်။"