ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံခြင်း

နောက်တစ်ကြိမ် စမ်းကြည့်သင့်သည်..

ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နောက်ထပ် အမှားတစ်ခု လုပ်မိလျှင် ဒုတိယထပ်ပါ ရေလွှမ်းမိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။

မူလက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော လီလီပင်လျှင် မရဲတရဲ ဖြစ်သွားပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရဲတော့ပေ။

တန်ရှောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ ကွဲပြားသော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ပုတီးစေ့တွေ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အားလုံး ဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြတာလဲ။"

လီလီသည် စိတ်တိုစွာ ပြောသည်။ "အမှားလုပ်မိမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား..."

"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လို အကြီးအကျယ် မှားနိုင်မှာလဲ။" တန်ရှောင်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ပုတီးစေ့ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်သေးလို့လဲ။"

လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မှန်သည်။

ပုတီးစေ့ မဟုတ်လျှင် ဘာဖြစ်နိုင်သနည်း။

သူတို့သည် အိမ်ကို အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှာဖွေခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ဝေလငါးရုပ်ထဲက သူတို့ ထုတ်ယူခဲ့သော လှေမှလွဲ၍ ရတနာဟု ခေါ်နိုင်သည့် အခြား ဘာမျှ မရှိပေ။

ယခု ဒီတောက်ပနေသော ပုတီးစေ့များသည် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "လိုအပ်လာရင် သုံးနိုင်မယ့် ဒုတိယထပ်က ပစ္စည်းတွေကို အရင်ဆုံး ထပ်ခိုးကို ရွှေ့ကြရအောင်။ ဒုတိယထပ် ရေလွှမ်းသွားရင် ဒီက ပစ္စည်းတွေက သုံးမရတော့ဘူး။"

ဆရာချန်းက ပြောသည်။ "ဖတ်လို့မပြီးသေးတဲ့ စာအုပ်တွေကိုလည်း အပေါ်ကို ရွှေ့ပေးပါ!"

ရှန်မိုက ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော စာအုပ်များ၌ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်လျှင် အခြား သဲလွန်စများ ပါရှိနေနိုင်သည်။

လူတိုင်း အားတက်လာပြီး ဒုတိယထပ်မှ ပစ္စည်းများကို ထပ်ခိုးသို့ ရွှေ့ကြသည်။ အချို့လူများက စာအုပ်များ ရွှေ့ကြသည်။ အချို့က မွေ့ယာနှင့် ခေါင်းအုံးများ ရွှေ့ကြသည်။

ဒီအချိန်အတွင်း ကျူရှူးသည် ရေထဲဝင်ပြီး ပုတီးစေ့တစ်လုံး ထပ်ရှာတွေ့သည်။

သူမက ခဏနားပြီး ပုလဲများ ရှာရန် ဒုတိယအကြိမ် ရေထဲဝင်သော်လည်း ကံကောင်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဘာမျှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ထပ်ခိုးတွင် လူ ၁၀ ယောက်သည် ပြုံတိုးနေကြပြီး အိမ်သုံးအတွက် စာအုပ်များနှင့် အိပ်ယာပစ္စည်းများ ထပ်ထည့်လိုက်သောအခါ လေပင် ပိတ်လာသကဲ့သို့ပင်။

လုအန်းသည် သန်မာသော ယောက်ျားဖြစ်သော်လည်း မခံနိုင်တော့ဘဲ တန်ရှောင်ကို ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ခိုင်းသည်။

ထပ်ခိုးတွင် ပြတင်းပေါက်လေး တစ်ခုသာ ရှိသည်။ချိတ်က သံချေးတက်နေသည်။ တန်ရှောင်သည် အားကုန် တွန်းလိုက်မှ ပြတင်းပေါက်က ပွင့်သွားသည်။

အနံ့အသက်မကောင်းသောလေသည် မိုးရေကို သယ်ဆောင်လာပြီး လတ်ဆတ်သော လေကို ယူဆောင်လာကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ကို စိုစွတ်စေသည်။

တန်ရှောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းထုတ်ပြီး အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မြင်နိုင်သည်မှာ အဆုံးမဲ့ ရေသာ ဖြစ်သည်။ တောင်ကုန်းနှင့် သစ်ပင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အိမ်သည် ကျယ်ပြန့်သော သမုဒ္ဒရာထဲမှ သီးခြားကျွန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ဒီရေကြောင့် မည်သည့်အချိန်မဆို ရေမြုပ်နိုင်ခြေ ရှိနေသည်။

သူက သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းကို ပြန်သွင်းကာ ပြောသည်။ "ပြတင်းပေါက်က အရမ်းသေးတယ်။ ဒီနေရာ ရေလွှမ်းသွားရင် ကျွန်တော်တို့ အပြင်တောင် ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို တိုက်ကြစို့!" လုအန်းက ရင့်သီးစွာ ပြောသည်။ "တို့အားလုံး ဆယ်ယောက် ရှိတယ်။ နည်းလမ်း စဉ်းစားကြစို့။ အဲ့ဒါကို သတ်လို့ မရဘူးလား။!"

"သူက အသားကမာတယ်။ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ။" တန်ရှောင်က စိတ်ဆင်းရဲ‌နေသည်။ "တို့မှာ လက်နက်တောင် မရှိဘူး။"

တစ်ခုတည်းသော သစ်သီးဓားသည် လုအန်းကို ကယ်တင်စဉ်က ရေထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။

ရှန်မိုသည် ဒါကို ကြားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "သစ်သီးဓားက လှေကားနားမှာ ရှိ‌လောက်တယ်။ ရှာဖို့ မခက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ပုတီးစေ့တွေကို အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်။"

ကျူရှူး တွေ့ခဲ့သည့် တစ်လုံး အပါအဝင် ယခု သူတို့မှာ စုစုပေါင်း ၃၃ လုံး ရှိသည်။

သို့သော် ၃၃ လုံးပဲ ရှိသလား…

ဧည့်သည်ကို ပေး‌သောအခါ ပုတီးစေ့ အနည်းငယ် လျော့နေလျှင် ဧည့်သည်က ဒေါသထွက်မည်လား…

ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ "နောက်ဆုံး တစ်ကြိမ် ထပ်စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်။ ဒီတစ်ခါ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဆင်းသွားမယ်။ ပုတီးစေ့တွေက အရမ်းသေးတယ်။ ရေအောက်မှာ ကူးခတ်တဲ့အခါ ရေလှိုင်းတွေက ရှုပ်သွားစေနိုင်တယ်။ အားလုံး ရှာဖွေတဲ့အခါ ညင်သာကြပါ"

ဒဏ်ရာရထားသော လုအန်းနှင့် လီလီ၊ ရေမကူးတတ်သော ဆရာချန်းနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့မှလွဲ၍ ကျန် ခြောက်ယောက်လုံး ဒုတိယထပ်သို့ သွားကြသည်။

ရှောင်ရှင်းပါ ဆင်းသွားသည်။

လူတိုင်း အလှည့်ကျ ရေထဲဝင်ကာ ပုတီးစေ့များကို ရှာဖွေကြသည်။

သူတို့ သတိမထားလိုက်ခင်မှာပဲ အချိန်သည် နှစ်နာရီ ထပ်ကုန်လွန်သွားသည်။

ယခု မနက် ၃ နာရီ ရှိပြီဖြစ်သည်။

လူတိုင်း အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။

သူတို့သည် စိုစွတ်အေးစက်သော ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ထပ်ခိုးသို့ ပြန်လာကာ သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိသော ပုတီးစေ့များ အားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။

"အားလုံး ဒီမှာ နားကြပါ။ မနက်ဖြန် ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံကြမယ်။" ရန်ချင်ဝမ်က နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ပုတီးစေ့ ၃၃ လုံးသည် ရေနဂါးကို ကျေနပ်စေရန် လုံလောက်မည်ဟု သင် ထင်ပါသလား…