တိတ်ဆိတ်ခြင်း

အချို့လူများသည် လဲလျောင်းပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်မောကျသွားကြသော်လည်း အချို့ကမူ အိပ်ရာပေါ်တွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း အာရုံကြောများက ရှုပ်‌ထွေးနေပြီး အနားယူလို့မရနိုင်ပေ။

ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို မှီပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဂိမ်းထဲဝင်ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေသည်။

သူနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့သည် ဂိမ်းများစွာကို ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး ယခုဂိမ်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အချိန်များစွာ သုံးပြီး ဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ကြရသော်လည်း ဒုတိယအချီကိုပင် မကျော်နိုင်သေးပေ။

အထူးသဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ရှန်မို ပထမဆုံး ရေထဲဆင်းသွားစဉ် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြန်မပေါ်လာသောကြောင့် သူမက ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။ ယခု သူမသည် မျက်လုံးပိတ်ပြီး အိပ်နေသော်လည်း သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်ချရဲခြင်း မရှိပေ။

ရှန်မိုသည် သူမကို မဖိမိစေရန် သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို အနည်းငယ် ပြင်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။

ရှန်မိုသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ညင်သာစွာ မေးသည်။ "မင်း အိပ်မပျော်ဘူးလား။"

"ရှင်လည်း အိပ်မပျော်ဘူး မဟုတ်လား..." ပိုင်ယို့ဝေသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဘေးတစောင်း လဲလျောင်းလိုက်သည်။

"အင်း" ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ငါ ဂိမ်းအကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။ ငါတို့ ရတနာ ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးဆိုရင် အဆင့်ကျော်လွှားဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဧည့်သည်တွေကို သတ်ဖို့ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေအောက်မှာ ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းက အများကြီး လျော့ကျသွားတယ်။ သူ့ကို ကုန်းပေါ် ရောက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှာနိုင်မချင်းပေါ့။"

ပိုင်ယို့ဝေက နားထောင်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားကာ ဘာမှ မပြောပေ။

တကယ်တော့ သူမ၏ ယုန်လေးသည် ဒီအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း အိမ်က အရမ်း စိုစွတ်နေသည်။ နေရာတိုင်းသည် ရေများသာဖြစ်ပြီး ထိုအရာက ရူးသွပ်သွားသည့်အခါ ဒီရေ တက်လာမှာဖြစ်ပြီး လျှပ်စီးကြောင်း ဘယ်သို့ သွားမည်ဆိုသည်ကို မည်သူမှ အာမမခံနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် လျှပ်စစ်ရှော့ခ်က အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိဖို့ဆိုလျှင် အမှတ်တစ်ခုတည်း၌ စုစည်းရမည်။ ရေထဲ တစ်လျှောက်လုံး ပျံ့သွားလျှင် ပြင်းထန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပါမည်လား။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအရာက ရေအောက်မှာ ရှိပြီး သူမ မမြင်နိုင်ပေ။စဉ်းစားကြည့်ပါက အကျိုးသက်‌ရောက်မှုထက် အန္တရာယ်က ပိုများသည်။

သူမသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် လည်ချောင်းမှ ခြောက်ကပ်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဒီဂိမ်းရဲ့ အခက်အခဲက သဲလွန်စတွေက အရမ်း ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေတာပဲ။ ဖားရဲ့ ရွှေဘောလုံးမှာ ကျွန်မတို့ကို ရွှေဘောလုံး ရှာခိုင်းတယ်။ သူငယ်ချင်း ပါတီမှာ အလှဆုံး ပန်းကို ရွေးခိုင်းတယ်။ ဂိမ်းတိုင်းမှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ပန်းတိုင် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခုက ကျွန်မတို့ ဘာရှာရမယ်ဆိုတာကို မှန်းခိုင်းတယ်။ တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စက ကလေးကဗျာပဲ။"

သူမသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ "နွေရာသီမှာ မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာတယ်။ အရမ်း မှောင်နေတော့ ရတနာ ဘယ်မှာ ရှိမှန်း မမြင်ရဘူး..." ဒီဝါကျမှ လုံးဝ ကွဲပြားသည့် အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

တစ်ခုသည် လီလီ ပြောခဲ့သော ရတနာက မှောင်နေသည့်နေရာမှာ ဝှက်ထားပြီး မမြင်နိုင်သောကြောင့် ရှာရခက်တာဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်တစ်ခုသည် ရတနာက မှောင်နေသည့်နေရာမှာ မရှိပေ။ ဒါကြောင့် မှောင်နေသည့်နေရာမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ရှာရှာ တွေ့မှာ မဟုတ်ပေ။

မည်သည့် ဖွင့်ဆိုချက်မဆို ကလေးကဗျာ၏ အကြောင်းအရာနှင့် ယှဉ်ကြည့်လျှင် ကိုက်ညီနေနိုင်သည်။

ယခု ပထမထပ်၌ ပုတီးစေ့များ တွေ့သည်။ လီလီက စာအုပ်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့သော သဲလွန်စများကို ပေါင်းလိုက်လျှင် တောက်ပသည့် ဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ သို့သော် နားမလည်နိုင်သည့် အရာတစ်ခုသည် တောက်ပသော အရာများက များသောအားဖြင့် ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်းနှင့် အလင်းယိုင်ခြင်းမှ အလင်းကို ဖန်တီးသည်။ ထို့ကြောင့် အလင်းရင်းမြစ် မရှိလျှင် ပုတီးစေ့များက မည်သို့ တောက်ပနိုင်မည်နည်း။

အလင်းအကြောင်း စဉ်းစားနေစဉ် ရှန်မိုက မေးသည်။ "ဓာတ်မီး ဖြစ်နိုင်မလား။"

ပိုင်ယို့ဝေက ခေါင်းခါသည်။ "စစ်ဆေးရေးမှူးက အဖြေက ဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မတို့ ဓာတ်မီးကို ဂိမ်းအပြင်ကနေ ယူလာတာ။"

ရှန်မိုသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဒီအချိန်မှာ ပုတီးစေ့တွေက ဖြစ်နိုင်ခြေ များပုံရတယ်။ မနက်ဖြန် စမ်းကြည့်ကြရအောင်။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့ အားလုံး အရမ်း စိတ်ပူနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဖြေက ရှုပ်ထွေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ပိုင်ယို့ဝေက တီးတိုးပြောသည်။ "ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် မျက်လုံးပိတ်ကာ အနားယူကြသည်။

တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

...

ယခုကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ မည်သူမှ ကောင်းကောင်း အိပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အခန်းသည် အေးပြီး စိုစွတ်နေကာ နံရံများလည်း စိုနေသည်။ ရေသည် ပထမထပ်ကိုသာ လွှမ်းခဲ့သော်လည်း စိုထိုင်းမှုက အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အိပ်လိုက်၊ နိုးလိုက် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ နားထဲတွင် မိုးစက်များ၏ အသံကို ကြားနေရသည်။ အိမ်ထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခါတစ်ရံ လှည့်ကာ လှုပ်ရှားနေပြီး သူတို့၏ မှိန်ဖျော့သော အသက်ရှူသံများသည် မြင့်တက်လိုက်၊ ကျဆင်းလိုက် ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ငိုက်မြည်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှန်မို၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ မှိန်သော အလင်းရောင်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အရိပ်များနှင့် ဖျော့သော အရိပ်များ ရှိနေသည်။

သူမသည် ခဏတာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီလိုက်ကာ မျက်လုံးပိတ်ပြီး တစ်ဖန် အိပ်မောကျသွားသည်။

ဒီညဟာ တိတ်ဆိတ်ခဲ့သည်။