မနက်ခင်း စကားများခြင်း

နောက်တစ်နေ့တွင် ပိုင်ယို့ဝေ နိုးလာသောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် တွေဝေနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထပ်ခိုးထဲတွင် မီးသည် အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မိုးရွာနေသည်။ သူမ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်ကို မသိပေ။ ရန်ချင်ဝမ်က ၇:၃၅ ဖြစ်ကြောင်း ပြောမှသာ သူမ လေးနာရီခန့် အိပ်ပျော်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သည်။

တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် လီလီနှင့် လုအန်းတို့ ပုံစံသည် ပိုကောင်းလာသော်လည်း ကျူရှူး၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး ဖျားနာနေပုံရသည်။

ဆူးမန်သည် အိပ်ရာကို သပ်ရပ်အောင် လုပ်နေစဉ် တိုးတိုးလေး ညည်းညူသည်။ “ဖျားနေတာတောင် မပြောဘူး။ ဘယ်သူ့အတွက် ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှင့်ကို သနားအောင် တမင် လုပ်နေတာလား။”

ကျူရှူးသည် ဖျားနေပြီး မူးဝေကာ မအီမသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် နံရံကို မှီထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

လီလီသည် ယနေ့ စိတ်ဓာတ် ပြန်လည် တက်ကြွလာပြီး ချက်ချင်းပင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောသည်။ “ဖျားနာတာ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျူရှူးရဲ့ ဒဏ်ရာက ခုမှ ပျောက်တာ။ မနေ့က ရေထဲ အကြိမ်များစွာ ဆင်းခဲ့တယ်။ သူဖျားတာ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းလိုပဲ လူတိုင်းက နွားလို သန်မာနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”

ဆူးမန်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ သူမ အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမ၏ ဒေါသအားလုံးကို ကျူရှူးဆီသို့ လှည့်ချပစ်သည်။ “အခု ပျော်ပြီလား။! ယောက်ျားတစ်ယောက်က ရှင့်ကို ဂရုစိုက်ပြီး ရှင့်အတွက် ကာကွယ်ပေးနေတယ်! ပြဿနာ‌မ၊ ရှင် ကျေနပ်ပြီလား။”

ကျူရှူး: “…”

လီလီသည် တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကြားမှ လမ်းကို ပိတ်ကာ ဆူးမန်၏ နှာခေါင်းကို ထိုးပြပြီး ဆူသည်။ “ပြဿနာရှာတဲ့သူက မင်းလို့ ငါ ထင်တယ်! သူ ဖျားနေတယ်လို့ ပြောချင်တာကို မင်းက ဟန်ဆောင်တယ်လို့ စွပ်စွဲတယ်။ အခု သူတိတ်ဆိတ်နေတာကို မင်းက ပြဿနာရှာတဲ့သူလို့ စွပ်စွဲတယ်။ ပြောစမ်းပါဦး။ မင်းကို ကျေနပ်အောင် သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။”

ကျူရှူးသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ စေ့စေ့စပ်စပ် ပြောချင်သော်လည်း ဆူးမန်၏ စရိုက်ကို သတိရပြီး ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူမ စကားပြောလို့ မဖြစ်ပေ။ သူမ စကားပြောလေလေ ပြဿနာ ပိုဖြစ်လေလေ ဖြစ်သည်။

သူမ ပြောလိုက်ပါက ဆူးမန်သည် သူမကို ပိုမို မုန်းတီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမကို ဟန်ဆောင်သော ပန်းဖြူလေးဟု ထင်လိမ့်မည်။

“လီလီ! လူယုတ်မာ!!!” ဆူးမန်၏ မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။

လုအန်းလည်း ဝင်ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်။ လီလီ။ မင်း နည်းနည်းတော့ လွန်နေပြီ။ မင်းက ယောက်ျားပဲ။ သူ့ကို နည်းနည်းတော့ လျှော့ပေးလိုက်ပါ။”

“သေချင်နေပြီ!” လီလီက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “ငါ သူ့ကို လုံလောက်အောင် မလျှော့ပေးခဲ့ဘူးလား။ သူ ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ ဘယ်နှစ်ခါတောင် လွှတ်ပေးခဲ့ရလဲ မသိတော့ဘူး! သူ့ကို မေးကြည့်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက သူ့အတွက် ငါ ဘယ်နှစ်ခါ အပြစ်ခံခဲ့ရလဲ။ ဘယ်နှစ်ခါ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရလဲ။”

ဆူးမန်က ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမသည် သူ့ကို ခုန်အုပ်ပြီး ရိုက်နှက်ချင်သည်။

လီလီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ပတ်တီးက သူ ဒဏ်ရာရနေသေးသည်ကို သတိပေးနေခြင်းကြောင့်ပင်။

မဟုတ်လျှင်...

သူမသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက သူ့ကို ခုန်အုပ်မိပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်!

လုအန်းက အစ်ကိုကြီးလေသံဖြင့် ပြောသည်။ “လီလီ။ မင်းက ယောက်ျားပဲ။ ဘာလို့ အကြောင်းအရာဟောင်းတွေကို ပြန်ပြောနေတာလဲ။ ရပ်လိုက်ပါတော့။ ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ ဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဆူးမန်သည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ ဒေါသတကြီး ငိုယိုသည်။ “ပန်းဖြူလေးက သူ့ကို ဘယ်လို မှော်ဆေး ပေးလိုက်လဲ မသိဘူး! အခု သူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ ပြောနေတာ!!!”

ကျူရှူးက သူမ၏ နဖူးကို ကိုင်ထားသည်။

“…”

ရန်ချင်ဝမ်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “မင်းတို့ အားလုံး အရမ်း တက်ကြွနေကြပြီဆိုတော့ ဧည့်သည်တွေကို ဘယ်လို ဧည့်ခံမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြရအောင်။”

လေထုသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စကားများနေသော လူနှစ်ဦးသည် စကားပြော ရပ်သွားသည်။

ရှန်မိုသည် လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် သွားလိုက်မယ်။”

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ မျက်ခွံများကို မြှင့်တင်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်လည်း ကြည့်လိုက်သည်။ “...အောင်မြင်ရင် နွေရာသီ ပြီးဆုံးသွားမယ်။ ကျရှုံးရင် မိုးက ဒုတိယထပ်ပါ ရေလွှမ်းသွားလိမ့်မယ်။”

သူသည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်နားပြီး လူတိုင်းကို လှည့်ကြည့်သည်။ “ တခြား အကြံပြုချက်တွေ မရှိဘူးဆိုရင် ဒီ ပုတီးစေ့တွေကိုပဲ ဒုတိယအကြိမ် ဧည့်ခံပွဲအတွက် အသုံးပြုဖို့ စမ်းကြည့်ကြရအောင်။”

ပုလင်းထဲရှိ ပုတီးစေ့များသည် မှိန်ဖျော့စွာ တောက်ပနေသည်။

၎င်းတို့သည် ပုလဲများထက် ပိုကြီးပြီး ပြည့်ပြည့်ဝဝရှိသည်။ အလင်းရောင်အောက်တွင် နွေးထွေးသော လိမ္မော်ရောင်အဖြစ် တောက်ပနေသည်။ ငယ်ဘဝက ကစားခဲ့သော ဖန်လုံးများကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် သူ၏ နာရီကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ပြင်ဆင်ဖို့ နောက်ဆုံး တစ်နာရီပဲ ကျန်တော့တယ်။ လူတိုင်း အရုပ်အိမ် အဝတ်အစားတွေ ပြောင်းဝတ်ကြပါ။”

သူသည် ရှန်မိုနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည်။

စကားများနေသော လီလီနှင့် ဆူးမန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ပဋိပက္ခကို ခေတ္တ ခဏထားကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။

ဆရာချန်း၊ တန်ရှောင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းသွားကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၊ လုအန်းနှင့် ကျူရှူးတို့သာ ထပ်ခိုးတွင် ကျန်ခဲ့သည်။

ကျူရှူးသည် သူမ၏ ပူနေသော နဖူးကို ကိုင်ထားပြီး ပိုင်ယို့ဝေဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူမက မေးသည်။ “အဖြေက ပုတီးစေ့ ဖြစ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ရှိတယ်လို့ ရှင် ထင်လဲ...”

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျူရှူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှင် မနေ့ကတည်းက စကားသိပ်မပြောဘူး ထင်တယ်။” ကျူရှူးသည် သူမကို မရဲတရဲ မေးသည်။ “အဖြေက အဲ့ဒီ ပုတီးစေ့တွေလား။”

ပိုင်ယို့ဝေအနေဖြင့် ပုတီးစေ့များက အဖြေဖြစ်နိုင်ချေကို မည်သို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်မည်နည်း။