အသင့် မရှိသေး

ဆူးမန်သည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ရေကြီးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ခံစားရသည်။ "ဒီတစ်ခါရော အောင်မြင်ပါ့မလား... ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် အမှားလုပ်မိရင် ဒီနေရာလည်း ရေလွှမ်းသွားလိမ့်မယ်"

မည်သူမျှ စကား မပြောကြပေ။

အခန်းသည် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် လီလီက ပြောသည်။ "အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ ဒီတစ်ခါလည်း မအောင်မြင်သေးရင်... လုအန်း ကျွန်တော့် ပဟေဠိအပိုင်းကို ဆူးမန်ကို ပေးလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားနဲ့ အစ်ကိုရန်က ဆူးမန်ကို ဒီကနေ ခေါ်သွားပါ။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သုတေသန အချက်အလက်တွေ အိတ်ထဲမှာ အကုန် ရှိနေတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ပါမောက္ခဆောင်းဆီ တိုက်ရိုက် ယူသွားလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးဘူး..."

ဆူးမန်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ညိုမည်းသွားသည်။ "ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ။ ကျူရှူးနဲ့အတူ ဒီမှာ နေချင်တာလား။ ဘာလို့လဲ။ ရှင်တို့ အတူတူ နေတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အတူတူသေမယ်တူတူနေမယ် ဖြစ်နေပြီလား"

လီလီက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောသည်။ "မင်း ပြီးပြီလား။ ငါပဟေဠိကို ကျူရှူးကို ပေးပြီး မင်းနဲ့အတူ အတူတူ နေမယ်သေမယ် ဆိုရင်လည်း အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး ဆဲမှာ သေချာတယ် ငါက ပိုင်လျန်ဟွာကိုပဲ ဂရုစိုက်ပြီး မင်းတို့ အသက်ရှင်တာ၊ သေတာကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ပြောမှာ မဟုတ်လား"

ဆူးမန်သည် ဒေါသ ထွက်သွားသည်။ "ဘယ်သူက ရှင့်ကို အလျှော့ပေးခိုင်းနေတာလဲ။ ပဟေဠိကို ကိုယ့်အတွက် ကိုယ် မသိမ်းထားနိုင်ဘူးလား"

"ကိုယ့်အတွက် ကိုယ် သိမ်းထားရမှာလား။ ကျူရှူးက ငါ့ကို ခုနက ကယ်တင်ခဲ့တာ။ ငါက ထွက်ပြေးပြီး သူ့ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမှာလား။ ငါလူသား တစ်ယောက်ဖြစ်နေသေးတယ်လေ"

"အားလုံးက သူ့အတွက် လုပ်နေတာပဲ။ ရှင်က သူနဲ့ အတူတူ နေချင်တာပဲ"

"မင်းက လုံးဝ ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိဘူး။ စိတ်ရောဂါသည်။ အရူးမ"

ထိုနှစ်ဦးသည် ပုံမှန်အတိုင်း စတင် ငြင်းခုံကြသည်။

ကျန်သူများ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် သူတို့သည် အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ်ပိုင် အရာများဖြင့် စိတ်ရှုပ်နေကြပြီး သူတို့ကို ဆက်လက် ငြင်းခုံခွင့် ပေးလိုက်သည်။ တားရန်ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ရေမျက်နှာပြင်သည် လှိုင်းထကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရေများ ပွက်သွားသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုနှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့ ပြန်လာပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် အသက်ရှူသွင်းကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ် မီးသီးပဲ"

ရိုးရှင်းသော ဝါကျတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာကို လွတ်ငြိမ်းခွင့် ပေးလိုက်သည့် ဧကရာဇ်မင်း၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် တူနေသည်။

လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ရှန်မိုသည် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ မီးသီးကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းကို ပြသည်။

၎င်းသည် သေးငယ်သော ဘဲဥပုံ မီးသီးလေး ဖြစ်သည်။

သာမန် မီးသီးများနှင့် မတူဘဲ ၎င်း၏ အမြီးဖျားမှ အနက်ရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးကဲ့သို့ အရာဝတ္ထုများစွာ ပေါက်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဆံပင်နှင့်တူသော်လည်း ဆံပင်ထက် ပို၍ ထူသည်။ အာရုံကြောပိုက်များ ဆင်းသက်လာသည်နှင့် တူသည်။

ထိုမျှသာမကပေ။

ရှန်မိုသည် သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် မီးသီးများ ပြည့်နေသော သေတ္တာတစ်လုံးကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤမီးသီး သေတ္တာသည် သိုလှောင်ခန်းတွင် အမှန်တကယ် အသုံးပြုသည့် မီးသီး ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် အိမ်ကို ရှာဖွေစဉ်က ဤမီးသီး သေတ္တာကို တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူမျှ များစွာ မတွေးမိဘဲ သာမန် အစားထိုး မီးသီး သေတ္တာတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

အဖြေသည် မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသည်။

လူတိုင်းသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုတို့ကို မြင်တွေ့ရသည်။

လီလီ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်သည်။ "ဒီတစ်ခါလည်း မှားနေမယ်ဆိုရင်..."

ရှန်မိုက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ မီးသီးကို နှစ်စက္ကန့်ကြာ ကိုင်ထားပြီး ရုတ်တရက် ပြောသည်။ "ဧည့်သည် ကျေးဇူးပြု၍ ဝင်လာပါ"

လီလီ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဟေ့ ငါတို့ အသင့် မဖြစ်သေးဘူး"

ရှန်မိုက မေးသည်။ " ဘာတွေ ပြင်ဆင်နိုင်မှာလဲ"

"ငါ.." လီလီ စကားအ သွားသည်။

သူသည် ယခု အမှန်တကယ် ပြင်ဆင်စရာ ဘာမှ မရှိပေ။

ဒဏ်ရာများအတွက်က ပျောက်သင့်သော ဒဏ်ရာများသည် ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ မပျောက်သင့်သော ဒဏ်ရာများသည်လည်း မကြာမီ ပျောက်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကာကွယ်ရေးအတွက်က အခန်းငယ် ကြမ်းပြင် တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သည်ဖြစ်၍ ရေ တက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကာကွယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ရေနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောရလျှင် ရေတက်လာသည်။ဧည့်သည်ကို ဖိတ်ခေါ်တိုင်း ရေမျက်နှာပြင်သည် တစ်ဝက်ခန့် တက်လာသည်။ ထိုဆန်းကြယ်သော ငါးသည် သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်သည့်အခါ ပိုမို လွယ်ကူစေရန်ဖြစ်သည်။

ရေသည် အခန်းငယ်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။

၎င်းသည် ကြမ်းပြင်ကို ရေလွှမ်းသွားသည်၊ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖုံးအုပ်သွားသည်။ ခြေသလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားသည်... လူတိုင်း မတ်တပ်ရပ်ကြသည်။

ဆရာချန်းနှင့် တန်ရှောင်တို့သည် ပိုင်ယို့ဝေကို ဘေးနှစ်ဖက်မှ ပံ့ပိုးပေးထားသည်။

ရှန်မိုသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ရှန်မိုသည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လှိုင်းထနေသော ရေကို ပြန်ကြည့်သည်။

လှိုင်းလုံးများသည် အလွန် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်ဖြစ်၍ အခန်းငယ်ရှိ နံရံမီးအိမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ အပေါ်ဆုံးရှိ မီးပုံးငယ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းစေသော ဓာတ်မီး အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

တိုက်မိခြင်းနှင့် 'ဘန်း' ခနဲ မြည်သံများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် ဧရာမ ငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် အလင်းရောင် အရင်းအမြစ်ကို လိုက်ကာ အခန်းငယ်၏ အစွန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။