အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်း မသေချာ

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ကုတင်ဘုတ်ကို ထိမှန်သည်ဖြစ်၍ သစ်သားဘုတ်တောင့်တောင့်သည် ပါးလွှာသော ဘီစကစ်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားသည်။

ရှန်မို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပဲ သူ၏နောက်မှ ပုဆိန်တစ်လက်သည် ဝဲပျံလာပြီး ငါးမကောင်းဆိုးဝါး၏ ရုပ်ဆိုးသော ဦးခေါင်းကြီးကို 'ဘန်း' ခနဲ မြည်အောင် ရိုက်ခတ်သည်။

ငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် ဟိန်းခနဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နာကျင်သောဟန်ဖြင့် ရေထဲသို့ နောက်ပြန် ဆုတ်သွားသည်။

ရန်ချင်ဝမ်က အော်ဟစ်ပြီး ရေထဲရှိ ရှန်မိုထံသို့ လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "အမြန် တက်ခဲ့"

ရှန်မို ရေထဲမှ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏နောက်မှ ငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် တစ်ဖန် ပြန်ခုန်တက်လာသည် -

ဧရာမ အရိပ်ကြီးသည် ရှန်မိုနှင့် ရန်ချင်ဝမ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဘေးတိုက် ရှောင်တိမ်းကြသည်။ တစ်ဦးက လှေကားလက်ရန်းပေါ်မှ ခုန်ကျော်တက်ပြီး ကျန်တစ်ဦးက အခန်းငယ်သို့ ဆုတ်ခွာသည်။ ငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် သွေးထွက်နေသော ပါးစပ်ဖြင့် သစ်သားလှေကားထစ်များကို ချက်ချင်း ကြေမွသွားစေသည်။ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး တစ်ခုကို ကိုက်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။

ရေမျက်နှာပြင်သည် ဆက်လက် မြင့်တက်နေသည်။

ဒုတိယထပ်သည် မိုးရေများဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် အခန်းငယ်သို့ အလျင်စလို ပြန်ပြေးလာကြသော်လည်း အိမ်တစ်အိမ်လုံး၌ 'ဘန်းဘန်း' ဟူသော အသံများကိုသာ ကြားရသည်။ ရေအောက်၌ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ပေ။ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေသည်။

ဆရာချန်းသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ရေမျက်နှာပြင်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ဘာလုပ်ရမလဲ... ဘာလုပ်ရမလဲ..."

ဆူးမန်သည် အခန်းငယ်နှင့် ရေ၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေသည်။ ကြာပွတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အော်ဟစ်သည်။ "အစ်ကိုရန် ...အစ်ကိုရန် ဘယ်မှာလဲဟင်"

"ငါ ဆင်းသွားပြီး ကြည့်လိုက်မယ်" တန်ရှောင်သည် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေက အော်သည်။ "မသွားနဲ့"

သူမ စကား မဆုံးမီ တန်ရှောင် တုန်ယင်လာသည်။ သူ၏ လက်တို့သည် ကခုန်သကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ်လှုပ်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်သည် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ လက်လာသည်။ ကြမ်းပြင်ကို ထောက်ထားသော ပိုင်ယို့ဝေ၏ လက်တို့ပင် အနည်းငယ် ထုံကျင်မှုကို ခံစားရသည်။

၎င်းသည် လျှပ်စစ် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သတိမထားမိဘဲ သူမ၏ အရုပ်ယုန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရေကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်သည်။

ယုန် မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေက အော်သည်။ "ပြန်လာခဲ့ အဲဒီငါးက လျှပ်စစ် ရှော့ခ် ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်"

ဤစကားကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ရေမကောင်းဆိုးဝါးသည် လျှပ်စစ်ဓာတ် ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ရှန်မိုနှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့ ရေအောက်၌ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

အမြဲတမ်း ကြံ့ခိုင်သော ဆူးမန်၏ မျက်လုံးတို့၌ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ "ယုတ်မာလိုက်တာ" သူမသည် သွားများ ကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲပြီး လျှပ်စစ်ရှော့ခ်၏ အန္တရာယ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကြာပွတ်ဖြင့် ရေမျက်နှာပြင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်သည်။

"ထွက်လာခဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ထွက်လာခဲ့"

"ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" လီလီသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ အခန်းငယ်၏ အတွင်းဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

လုအန်းသည် ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အော်သည်။ "သေစမ်း ငါ သွားတိုက်ခိုက်မယ်"

—ဒုန်းခနဲ

အခန်းငယ်၏ ကြမ်းပြင် တစ်ဝက်သည် လွင့်ထွက်သွားသည်။

ထိုဧရာမ ငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် အမှန်တကယ်ပင် အခန်းငယ် ကြမ်းပြင်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကိုက်ချလိုက်သည်။ ပိုင်ယို့ဝေ၊ လီလီနှင့် ဆူးမန်တို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဆူးမန်သည် အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ အရေးပါသော အချိန်၌ သူမသည် လက်ထဲရှိ ကြာပွတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကြာပွတ်သည် နံရံရှိ သံမီးအိမ်ကို ဖမ်းမိသည်။ ဆူးမန်သည် လီလီကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများသည် ရေထဲ၌ တွဲလောင်းကျနေသည်။

ကြာပွတ်သည် တစ်ဖန် လျော့သွားသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရေထဲသို့ လျှောကျသွားသည်။

သူတို့သည် ရေထဲသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် လုအန်းသည် ကြာပွတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရေအောက်ရှိ ငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် လှန်ချလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။

အခန်းငယ်၏ ကြမ်းပြင်သည် ဒုတိယထပ်ကဲ့သို့ အုတ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပါးလွှာသော သံမဏိဘောင်နှင့် သစ်သားကြမ်းပြင် အလွှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ငါးမကောင်းဆိုးဝါး၏ ကိုက်ခြင်းနှင့် တိုက်မိခြင်းကို မခံနိုင်ပေ။

ဘေးမှ ကျူရှူးသည် ရေတွင်းအပေါက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

လုအန်းသည် သူမကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်တစ်ဖက်ကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဆရာချန်းနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့မှာကူညီပေးချင်သော်လည်း သူတို့ ချဉ်းကပ်လေ သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြမ်းပြင်သည် စတင် အက်ကွဲလာလေဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ တွားသွားကာ ရေထဲသို့ ဆွဲချခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် လုအန်း၏ ခြေထောက်ကိုသာ ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်ပေသည်။

ထိုသို့ လုပ်သော်လည်း လုအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေထဲသို့ တည့်တည့် ဆက်လက် လျှောကျနေသည်။ သူသည် လူသုံးယောက်၏ ဝန်ကို မခံနိုင်သည့်အပြင် သူ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာသည်လည်း မပျောက်သေးပေ။ ဤအချိန်၌ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေသည်။

ကျူရှူးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လုအန်း၏ လက်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။

"ကျူရှူး" လုအန်းသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း စိုစွတ်သော အရာတစ်ခုကိုသာ တွေ့လိုက်သည်။

ဆူးမန်နှင့် လီလီတို့သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရင်း အခန်းငယ်သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တက်လာကြပြီး ဆရာချန်းနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့နှင့်အတူ အခန်းငယ်၏ ထောင့်တွင် ထိုင်နေကြသည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အခန်းငယ် ကြမ်းပြင်၏ တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့ပြီး ရေသည် တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြင့် မှောင်မိုက်ကာ အတိုင်းအဆ မရှိ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ အဖော်တို့၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းသည် မသေချာပေ။