အဖြေကို သူမ သိသည်

ပိုင်ယို့ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နစ်မြုပ်နေသည်။

ဆက်လက် နစ်မြုပ်နေသည်...

သူမ ပြုတ်ကျသည့် အချိန်မှစ၍ ရုန်းကန်ခြင်း မရှိပေ။ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျစေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း အပေါ်ဘက်တွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် ရှိသည်။ ၎င်းသည် အခန်းငယ်မှ ယိုစိမ့်နေသော အလင်းရောင် ဖြစ်သည်။

ရံဖန်ရံခါ မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ရေမကောင်းဆိုးဝါးသည် အလင်းကို လိုက်ဖမ်းနေသည့်အလားပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဓာတ်မီးကို ချလိုက်သည်။ ထိုအလင်းသည် မကောင်းဆိုးဝါးကို စိတ်ဆိုးစေသည်။ နွားတစ်ကောင်သည် အနီရောင် ကန့်လန့်ကာကို မြင်သည့်အလားပင်။ ၎င်းသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ကိုက်ချလိုက်ရာ ဓာတ်မီးကို အပိုင်းပိုင်း ကြေသွားစေသည်။ ၎င်းသည် အားလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းနှင့် အမြီးကို လှုပ်ယမ်းကာ ကူးခတ်သွားသည်။

ကောင်းပြီ...

၎င်းသည် ရူးသွပ်နေသော မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်သော်လည်း ရေအောက်၌ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအသံမထွက်သ၍ ဤနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို ၎င်း မမြင်နိုင်ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေသည်။

ရှုပ်ထွေးသော ဝတ်စုံသည် ရေအောက်၌ သူမ လှုပ်ရှားရန် ပို၍ ခက်ခဲစေသော်လည်း သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် ဖုံးကွယ်မှုကိုလည်း ပေးသည်။ ရေထဲတွင် ပေါ်နေသော စကတ်ကြီးသည် ရေညှိပင် အုပ်စုတစ်စုနှင့် တူသည်။

သူမ၏ လက်တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်စစ ပွတ်သပ်သည်။

သစ်သားကြမ်းပြင်များ၊ သံမဏိ ကုတင်ဘောင်များ၊ ကြမ်းတမ်းသော နံရံကပ်စက္ကူ... နေရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမသည် အခန်းငယ်မှ ဒုတိယထပ် အိပ်ခန်းရှိ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

ကုတင်ဘုတ်ကို ရန်ချင်ဝမ်၏ လူများ ဖယ်ရှားခဲ့သည်ဖြစ်၍ ကုတင်ဘောင်ဗလာသာ ကျန်ရှိသည်။

သူမသည် ရေမကူးတတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ်သို့ ပြန်သွားလိုလျှင် တံခါးတစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်သွားကာ ကျိုးပဲ့နေသော လှေကားကို တက်ရပေမည်။

အလျင်စလို လုပ်၍မရပေ။

မကောင်းဆိုးဝါး ရှိနေသေးသည်။ ၃ မိနစ် ကြာမြင့်သော အမျက်ထွက်ချိန် ပြီးဆုံးမှသာ ပြန်သွားရန် နောက်မကျသေးပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ငါးကို စားခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ရေထဲတွင် ခဏကြာကြာ နေခဲ့လျှင်ပင် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း...

ရေက တကယ် အေးသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မိုကို တွေးမိသည်။

သူသည်လည်း ဒုတိယထပ်ရှိ တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေသည်လား။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမနှင့် အလွန် နီးကပ်နေသော်လည်း ရေအောက်၌ အလွန် မှောင်နေ၍ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မမြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အခု လုံခြုံရဲ့လား။

သူ အဆင်ပြေရဲ့လား။

...မဟုတ်ပေ။ အဆင်ပြေရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဉာဏ်ရည်ဖြင့် ရေမကောင်းဆိုးဝါး၏ အမြင်အာရုံ ချို့ယွင်းမှုကို အလျင်အမြန် သိရှိနိုင်သည်။ သူ ငြိမ်သက်စွာ နေနေသရွေ့ ငါးမကောင်းဆိုးဝါးကရှာတွေ့မည်မဟုတ်ပေ။

ငါးတို့သည် အမြင်အာရုံ အလွန် ချို့ယွင်းသည်။

လူတို့သည် ငါးမျက်လုံး စားလျှင် အမြင်အာရုံ တိုးတက်လာသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ငါးအားလုံးနီးပါးသည် အလွန် မျက်စိမှုန်ကြပြီး ပင်လယ်နက် ငါးအများစု၏ အမြင်အာရုံသည် ယိုယွင်းသွားသည်ဖြစ်၍ လှုပ်ရှားမှုများ ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားသော အာရုံခံ အင်္ဂါများကို အားကိုးကြသည်။

...နေပါဦး

လီလီ ရှာတွေ့ခဲ့သော သဲလွန်စက ဘာများဖြစ်မလဲ။

"ရေမကောင်းဆိုးဝါး၏ အိမ်သည် ရေအောက် နက်နက်၌ ရှိပြီး ၎င်း၌ တောက်ပနေသော ရတနာများ ဝှက်ထားသည်"

ရေအောက် နက်နက်...

မီတာ ၁၀၀ အနက်တွင် ရေအောက် အလင်းရောင် ပြင်းအားသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်၏ ၇ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်။ ရေအနက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ အလင်းရောင် ပြင်းအားသည် လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းသွားပြီး မီတာ ၂,၀၀၀ အနက်တွင် အခြေခံအားဖြင့် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသည်။

အလင်းရောင် မရှိလျှင် ပုတီးစေ့တို့သည် "တောက်ပခြင်း" ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့ဖြစ်ပါက လူတို့သည် "တောက်ပနေသော ရတနာများ" ကို မည်သို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်နည်း။

ပုတီးစေ့တို့သည် တကယ်ပင် မှားယွင်းနေသည်။

"တောက်ပသော ကလေး" ဟု ခေါ်ဆိုသောအရာသည် အလင်းထွက်နေရမည် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေအောက်၌ ရေခဲကဲ့သို့ အေးနေပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်သည် ရေအေးကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသည့်အလား အလွန် ရှင်းလင်းလာသည်။

ထိုအရာက... အဲဒီအရာ ဖြစ်နေသည်ကိုး။

၎င်းသည် အလင်း ထုတ်လွှတ်သည်။

၎င်းသည် လျှပ်စစ်ဓာတ် ထုတ်ပေးသည်။

ရေသည် လှိုင်းထလာသည်။ကြီးမားသော အရာတစ်ခု လာနေသည့်အလားပင်။

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးလိုက်ပြီး နံရံကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖိထားသည်။ မျက်လုံးများ ဖွင့်ထားလျက် မလှုပ်မယှက် နေသည်။

ရွှံ့နွံများသော ရေထဲတွင် အလင်းရောင်သည် မှိန်လွန်းသည်ဖြစ်ရာ လုံးဝ မရှိသလောက်ပင်။

သူမသည် ထိုဧရာမ သတ္တဝါသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကူးခတ်နေသည်ကို မြင်သည်။ ၎င်း၏ သုံးမိနစ် အမျက်ထွက်ချိန်သည် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ရသည်။ ၎င်းသည် နှစ်ဖက်ရှိ ဆူးတောင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားပြီး အချိန်အတန်ကြာ တံခါးဘောင် သို့မဟုတ် ပရိဘောဂကို တိုက်မိကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ပြီး ဘယ်ညာ ကိုက်ချေနေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ၎င်း၏ ရှည်လျားသော ဆူးတောင်များကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော ခန့်မှန်းချက်သည် တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း သေချာမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် အဖြေကို သိသည်။

...