လူသားကဲ့သို့

နွေရာသီ ဒုတိယအကြိမ် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် သူတို့သည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ခံစားခဲ့ရသည်။

ရေထဲသို့ ပထမဆုံး ပြုတ်ကျသွားသော ရှန်မိုနှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့သည် အမျိုးမျိုးသော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သည်။

ရှန်မိုသည် ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ဖြစ်၍ အချိန်မီ ကုသမှု ခံယူခဲ့ရသောကြောင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ မရခဲ့ပေ။ သို့သော် ကျူရှူး ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသောအခါ ငါးမကောင်းဆိုးဝါး၏ ဆူးတောင်ပေါ်ရှိ ဆူးတို့သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် သူမသည် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ခဲ့သည်။ရန်ချင်ဝမ်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ကျူရှူးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ရွှံ့စေးသည် တစ်ခါတည်း သုံးကြိမ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကျူရှူး နိုးလာသောအခါ သူမသည် မှင်သက်နေသည်။

သူမ သတိမထားမိဘဲ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိလိုက်သည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက် ပြဲသွားခဲ့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသော်လည်း ထိုနေရာရှိ အရေပြားသည် မပျက်မစီး ရှိနေသည်။

အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခု မက်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ နာမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်နေသည်။ "ကျူရှူး၊ ကျူရှူး..."

ထိုသူသည် လီလီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်ရူးရဲ ဆန်ရတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ရတာလဲ..."

ဆူးမန်က ဘေးမှ ရေရွတ်သည်။ "သူ မလွှတ်ဘူးဆိုရင် ငါတို့က ပြုတ်ကျပြီး ငါးစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ လုအန်းက လူသုံးယောက်ကို မထိန်းထားနိုင်ဘူး"

လီလီသည် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းလာသည်။ "ကျူရှူးက ငါ့ကို ကယ်ချင်တာ"

ဆူးမန်သည် မျက်လုံးများကို လှန်ကြည့် ချင်နေသော်လည်း အထူးအခြေအနေများကြောင့် သူ့ကို ပြန်မပြောပေ။

ကျူရှူးသည် လီလီ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖုံးအုပ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ဒဏ်ရာ ပျောက်သွားပြီ။ နာကျင်မှုလည်း ပျောက်သွားပြီ...

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအပေါ် ပစ္စည်းများ အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

ဆူးမန်သည် လီလီကို ခေါ်သွားပြီး လုအန်း၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိသော ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို သွားကြည့်သည်။

ကျူရှူးသည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ မှင်သက်နေပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ လွှတ်ပေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ လူများကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအတွက်မျှသာ မဟုတ်ပေ။ လီလီနှင့် ဆူးမန်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမသည် ဤအဖွဲ့တွင် သူမ၏ အရေးပါမှုကို တိကျစွာ သိရှိသည်။

လုအန်း သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမကို စွန့်လွှတ်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းမည့်အစား သူမအသိဉာဏ်ရှိရှိ ကိုယ့်ဘာသာ လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ဤသည်မှာ အလုံးစုံသော အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရုံသာမက လူတို့၏ ချီးကျူးမှုကိုပါ ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် မလုပ်ရမှာလဲ။

သူမ မှင်သက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ချင်ဝမ်ကမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးသည်။ "မင်း အဆင်ပြေလား"

ကျူရှူးသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်..."

နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ပစ္စည်းတွေ ထပ်ပြီး ဖြုန်းတီးစေခဲ့ပြန်ပြီ"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ရှန်မိုဘက်သို့ အလိုလို ကြည့်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းများကို ရှန်မိုက ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ သူတို့အတွက် ဖြုန်းတီးခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤအခါတွင် ကျူရှူးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ "တကယ်တော့... အနုပညာရှင်တိုင်းက သူတို့ ဘယ်လို ထွက်ခွာရမလဲဆိုတာကို တွေးခဲ့ကြဖူးတယ်။ ပုံရိပ် ပျက်စီးသွားတာ၊ မကောင်းသတင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကြောင့် ထွက်သွားရတာမျိုး ဖြစ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် အိုမင်းရင့်ရော်လာတာ၊ ပရိသတ်အသစ်တွေကြောင့် ဖယ်ရှားခံရတာမျိုး ဖြစ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် အနုပညာ လက်ရာတွေ နည်းပါးလာပြီး ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘဲ လုပ်ငန်းကနေ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုး ဖြစ်မလား...

အနုပညာရှင် တချို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ ထွက်ခွာဖို့အတွက် အသေးစိတ် အစီအစဉ်ဆွဲကြတယ်။ ဖျော်ဖြေပွဲ ဒါမှမဟုတ် တင်ဆက်မှုရဲ့ အတောက်ပဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ ထွက်ခွာသွားတာက အံ့သြစရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။

ကျွန်မလည်း အဲဒီလို လိုချင်တယ်။

ကျွန်မက အရုပ်ဂိမ်းထဲမှာ ရှိနေပြီး မကြာခင် သေရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သေဆုံးခြင်းက လှပစေချင်တယ်။ ကျွန်မက လျှို့ဝှက်ချက်ကို မဖြေရှင်းနိုင်လောက်အောင် မိုက်မဲလို့ အရုပ် ဖြစ်သွားတာကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးအတွက် လှည့်စားမှုတွေ လုပ်ခဲ့တာကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ သေချင်တာ... လူသားတစ်ဦးလို သေချင်တယ်။

လူသားတစ်ဦးလို နေထိုင်မယ်။

လူသားတစ်ဦးလို သေဆုံးမယ်။

အနိမ့်ဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ ရိုးသားမှု၊ ကြင်နာမှုကို ထိန်းသိမ်းမယ်။"

သူမသည် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသည်ဖြစ်၍ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကျူရှူးသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ သတိမထားမိခင်ကတည်းက လူတိုင်း သူမကို ကြည့်နေကြောင်း သဘောပေါက်သည်။

လီလီနှင့် ဆူးမန်၊ ရန်ချင်ဝမ်နှင့် လုအန်း၊ ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ရှန်မို၊ ထို့အပြင် ဆရာချန်းဝေခိုင်၊ တန်ရှောင်၊ ပန်းရှောင်ရှင်း... လူတိုင်းသည် သူမကို ကြည့်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ "သေချာတာပေါ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လူစိတ်မရှိတဲ့ နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ဂိမ်းကို အနိုင်ရရင်တောင် မင်းရှုံးနိမ့်သွားပြီ"

လီလီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။ "ငါတို့ မရှုံးဘူး ငါ ဒီတစ်ခါလည်း ရေအောက်ကို သွားမယ်။ ငါတို့ ပုတီးစေ့ အားလုံးကို ရှာတွေ့ရင် အဆင့်ကို ကျိန်းသေ အောင်မြင်မယ်"

ပိုင်ယို့ဝေ၏ အသံသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။ "ပုတီးစေ့တွေ ရှာဖို့ မလိုဘူး။ ရေမကောင်းဆိုးဝါးက ပုတီးစေ့တွေ မလိုချင်ဘူး"