အခန်း (၁၈၁၃-၁၈၁၄)

အခန်း (၁၈၁၃) - အောက်မှာ ဆုံကြတာပေါ့

ဤလူအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဝတုတ်နှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဓိကအချက်မှာ သူ၏ ရုပ်ရည်ပင်။ ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသည့် ဝမ်ချုံစန်း နှင့် ဘာမှမခြားပေ။

လောကကြီးမှာ ဤမျှအထိ တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား။

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားရသည်။ သူသည် ဝမ်ချုံစန်း ကို နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် မှ လူသားဘဝသို့ဝင်စားလာသူ၊ နယ်မြေကိုးခု၏ သံသရာထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ်ကျင်လည်ခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် လူသားမျိုးနွယ်ဘက်၌ ရပ်တည်ခဲ့သူဟု အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သည်။

ဝမ်အိုကြီးကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုသို့ပင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် အကယ်၍ ဝမ်အိုကြီးသည် ဤခေတ်ကာလက လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူအရင်က ပြောခဲ့သမျှ စကားများမှာ အကုန်လုံး အမှားကြီး မှားသွားပေလိမ့်မည်။

"ကဲ တော်ကြတော့... မင်းတို့ အရှိန်အဝါတွေကို ထိန်းကြစမ်း၊ မျိုးဆက်သစ်တွေကို အနိုင်မကျင့်ကြနဲ့"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရှီးကျန့်ထံသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီလျက်

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပါပဲ... ကျွန်တော်က ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ဝမ်ချုံစန်း ပါ"

"မင်းက ဝမ်မျိုးနွယ်စုကလား "

ရှီးကျန့်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်ဝမ်မျိုးနွယ်စုလဲ"

ဝမ်ချုံစန်း၏ နောက်ကွယ်မှ လူငယ်လူရွယ်များသည် ရှီးကျန့်၏ အမေးကို လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ပြုံး၍

"ဘယ်ဝမ်မျိုးနွယ်စု ရှိရဦးမှာလဲဗျာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ ရှီးသူတော်စင်တစ်ပိုင်းက နှစ်ရှည်လများ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်မျိုးနွယ်စုဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီစောင့်ရှောက်လာခဲ့ကြတာ၊ အပြန်အလှန် အိမ်ထောင်ပြုကြတာတွေတောင် ရှိသေးတယ်လေ"

ရှီးကျန့်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလျင်အမြန်ပင် လက်အုပ်ချီ၍

"ဝမ်အစ်ကို... ကျွန်တော်က ရှီးကျန့်ပါ။ ခုနက စကားအသုံးအနှုန်း မယဉ်ကျေးမိတာကို ဝမ်အစ်ကို နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ရှီးကျန့်ညီလေး... ငါတို့က လူငယ်ချင်းတွေပဲဟာ၊ ဒါတွေကို စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ပေဖုန်းလင်က စစ်သည်တွေ ထင်တယ်။ ချန်ဖေဖေ ပေဖုန်းလင်မှာ ရှိလား ငါ သူ့ကို မေးစရာ ကိစ္စလေး အချို့ ရှိလို့ပါ"

ဝမ်ချုံစန်းက ပြုံး၍ မေးသည်။

"ချန်ဖေဖေ ဒါ ကျွန်တော်တို့ အထက်လူကြီး 'ဝတုတ်' ကို ပြောတာလား မသိဘူး"

ရှီးကျန့် ကြောင်အသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... လူအများစုက သူ့ကို ဝတုတ်လို့ပဲ ခေါ်ကြတာ"

ဝမ်ချုံစန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

"ဝတုတ်လူကြီးမင်းက ပေဖုန်းလင်မှာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဝမ်အစ်ကိုတို့အုပ်စုကို လမ်းပြပေးရမလား "

ရှီးကျန့်က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့... အင်း... ဒီညီလေးကိုရော ဘယ်လိုခေါ်သလဲ "

ဝမ်ချုံစန်းက ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ မီးခိုးရောင်သန်းကာ မျက်စိမမြင်သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြပေ။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးချန် ပါ"

ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖန့်ချန်တို့နှစ်ဦး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့အဖွဲ့မှာ ပေဖုန်းလင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝတုတ်သည် ရိပ်မိပုံရကာ စောစောစီးစီးပင် ထွက်ကြိုပြီး အလွန်ပင် ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်လေသည်။

သူတို့ တရင်းတနှီးဖြင့် စစ်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသည်ကို မြင်မှသာ ရှီးကျန့်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ရှီးကျန့်... ဒီဝမ်မျိုးနွယ်စုကလည်း သူတော်စင်တစ်ပိုင်း မျိုးနွယ်စုပဲလား "

ဖန့်ချန်က စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်"

ရှီးကျန့်က ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

"အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဖန့်ချန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

သူသည် ဤဝမ်ချုံစန်းမှာ ဝမ်အိုကြီး အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ ကောက်ချက်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ဝမ်ချုံစန်း၌ ကိုယ်ပွား ရှိပုံမရချေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်အိုကြီး အရင်က ပြောခဲ့သမျှမှာ ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသမိုင်းဝင်မသေမျိုးမှတ်တမ်း ထဲမှ ထွက်ခွာပြီးလျှင် ဝမ်အိုကြီး နှင့် သေသေချာချာ စကားပြောရပေလိမ့်မည်။ သူသည် ဤမင်ရွှီ ခေတ်ကာလမှသည် နယ်မြေကိုးခုခေတ်အထိ မည်သို့များ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်ခဲ့သနည်း ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

ထို့ပြင် ခုနက ဖန့်ချန်သည် ရှေးဦးနတ်ဘုရားမျက်လုံ ဖြင့် ဝမ်အိုကြီးကို ခိုးကြည့်ခဲ့ရာ၊ သူ၏ အသားအရေအောက်ရှိ အရိုးများမှာ ဤခေတ်ရှိ လူသားများကဲ့သို့ပင် ၂၉၉ ချောင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

နယ်မြေကိုးခုခေတ်ရှိ လူသားများတွင် အရိုး ၉ ချောင်း အဘယ်ကြောင့် လျော့နည်းသွားသနည်းဆိုသည်ကို ဝမ်အိုကြီး အသေအချာ သိရှိနေပေလိမ့်မည်။

"အဲဒါက... ဒီနေရာက စကားပြောလို့ကောင်းတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး၊ အကြားမခံရအောင် အဝေးကို သွားရအောင်"

ရှီးကျန့်က စစ်စခန်းဘက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ဆယ်မိုင်ကျော်ခန့် ဝေးရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ စခန်းကို မမြင်ရတော့သည့် အခြေအနေရောက်မှ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဝမ်မျိုးနွယ်စုက အရင်တုန်းက 'သူတော်စင်' ထွက်ဖူးတယ်ဗျ"

"ဝမ်မျိုးနွယ်စုက အရင်က သူတော်စင် ထွက်ဖူးတယ် ဟုတ်လား "

ဖန့်ချန်က မအံ့သြသယောင်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှီးကျန့်၏ အမူအရာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်မှာ အစောဆုံးကာလတုန်းက အခုလို သူတော်စင်တွေ အများကြီး မရှိဘူးဗျ။ စုစုပေါင်း သုံးယောက်ပဲ ရှိတာ၊ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်က ဝမ်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဘိုးဘေးပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ရန်စစ်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်တဲ့အခါမှာ အဲဒီသူတော်စင်ဟာ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရန်စစ်တွေရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်။ ရန်စစ်သူတော်စင် အများအပြားရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရသွားခဲ့တယ်။"

"နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်ကာလဟာ ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အလွန် မှောင်မိုက်တဲ့ အချိန်ပဲဗျ။ မင်ရွှီနယ်မြေရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါးကို ရန်စစ်တွေကို ပေးလိုက်ရတယ်... မတရားတဲ့ စာချုပ်တွေ အများကြီးကိုလည်း လက်မှတ်ထိုးခဲ့ရတယ်။

ကျေးကျွန်စစ်သည် မဟုတ်ရုံတမည်ပဲ၊ ကျေးကျွန်ထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဟင်းလင်ပြင်အဆင့်မြင့်မဟာမိတ်အဖွဲ့ က စောင့်ကြည့်မနေဘူးဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး မျိုးတုံးသွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တောင် ရှိခဲ့တာ။"

ရှီးကျန့်က သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောသည်

"အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဝမ်မျိုးနွယ်စုမှာ သူတော်စင် မရှိတော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ ရှီးမျိုးနွယ်လိုမျိုး သူတော်စင်တစ်ပိုင်း မျိုးနွယ်စုအဆင့်ကိုပဲ လျော့ကျသွားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက အခုလက်ရှိ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းဟာလည်း အစွမ်းအထက်ဆုံး သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲဗျ၊ ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းလိုမျိုး သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိနေတဲ့သူပေါ့။"

ရှီးကျန့်က ခဏရပ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်

"စီနီယာအစ်ကိုကျိုး... ဒါကို စီနီယာပဲ သိထားပါ၊ အပြင်မှာ လျှောက်မပြောနဲ့ဦး။ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက လူတွေကြားသွားရင် မကောင်းဘူး"

ဖန့်ချန် ဘာမှ ပြန်မပြောရသေးခင်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်မှ ခပ်အေးအေး ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျေးကျွန်စစ်သည် မဟုတ်ရုံတမည် ဟုတ်လား မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်ဆိုတာ မူလကတည်းက ငါတို့ ရန်စစ်တွေရဲ့ ကျေးကျွန်စစ်သည်တွေပဲ၊ အဲဒါကို အသိအမှတ် မပြုချင်ကြတာ။

ငါတို့ ရန်စစ်မျိုးနွယ်သာ မရှိရင် မင်းတို့ လူသားတွေ နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ခြေကုပ်ယူဖို့ နေနေသာသာ အခြားပြင်ပမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရလို့ မျိုးတုံးနေတာ ကြာလှပြီ။"

"ကျေးဇူးကို မသိတတ်ရုံတင်မကဘူး၊ ငါတို့ ရန်စစ်မျိုးနွယ်ကနေ ခွဲထွက်ပြီး ငါတို့ကိုပါ ပြန်တိုက်ချင်နေကြသေးတယ်၊ မင်းတို့လိုကောင်တွေကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်သတ်ပစ်ရမှာ "

ရှီးကျန့်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရန်စစ် အဘိညာဉ်ရှင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။ စကားပြောလိုက်သည့် ရန်စစ်၏ အရှိန်အဝါမှာ အဘိညာဉ်နိုးထခြင်းနယ်ပယ်ထက် သိသိသာသာ သာလွန်နေလေသည်။

"သူတို့တွေ တောင်ပေါ်ကို ဘယ်လို တက်လာတာလဲ ကင်းစောင့်နေတဲ့ စစ်သည်တွေကော "

ရှီးကျန့်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားသည်။ သူတို့ ရောက်နေသည့် နေရာမှာ အလွန်ပင် လုံခြုံသော နေရာဖြစ်သင့်ပြီး၊ အပြင်ဘက် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်တွင် ရန်စစ်များ၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် ကင်းစောင့်စစ်သည် အမြောက်အမြား ရှိနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

မကြာမီမှာပင် ရန်သူများ မည်သို့ ရောက်လာသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။ ထိုလူများ၏ ခါးတွင် သွေးရဲရဲသံရဲရဲနှင့် လူခေါင်းများကို အစီအရီ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ ယင်းတို့မှာ ပေဖုန်းလင်မှ စစ်သည်များ၏ ခေါင်းများပင် ဖြစ်တော့သည်။

"လူကြီးမင်း... ဒီနှစ်ကောင်ကို အခုပဲ သတ်ပစ်လိုက်ရမလား"

ရန်စစ်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားဆက်သွယ် အဆင့် ရန်စစ်က ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်တို့နှစ်ဦးကို အကဲခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို တစ်ခုမေးမယ်၊ အမှန်အတိုင်း ဖြေကြစမ်း။ ဒီနေ့ မင်းတို့ ပေဖုန်းလင်ကို အပြင်လူတစ်စု ရောက်လာတာ ရှိလား "

"ဘာအပြင်လူလဲ"

ရှီးကျန့်က ဝေခွဲမရဟန်ဖြင့် မေးသည်။

နတ်ဘုရားဆက်သွယ် အဆင့် ရန်စစ်က ပြုံးလိုက်ကာ

"မရိုးသားဘူးပဲ... သတ်ပစ်လိုက်တော့"

နောက်တစ်ခဏတွင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရန်စစ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းနှင့် ကိုယ် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်ကုန်ကြသည်။ ထုံရှန်နယ်မြေ ရန်စစ်ပင်လျှင် ကိုယ်တစ်ခြမ်း ပြတ်လုနီးပါး ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရပြီး ဒဏ်ရာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သွားတော့သည်။

ရှီးကျန့် ကြောင်အသွားချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည် ထို နတ်ဘုရားဆက်သွယ် အဆင့် ရန်စစ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ပေဖုန်းလင်ကို ရောက်လာတာကို မင်းတို့ သိနေတာလား မင်းတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ"

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ပေဖုန်းလင်က ထုံရှန်နယ်မြေ ပညာရှင် စာရင်းထဲမှာ မင်းလိုလူမျိုး မပါဘူး "

နတ်ဘုရားဆက်သွယ် အဆင့် ရန်စစ်သည် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ငါက မင်းကို မေးနေတာ"

ဖန့်ချန်က အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ..."

နတ်ဘုရားဆက်သွယ် အဆင့် ရန်စစ်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားဟန်ဖြင့် တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မင်းလည်း ငါနဲ့ မကြာခင် ဆုံရမှာပါ။ အောက်မှာ ဆုံကြတာပေါ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ မျက်လုံးထဲမှ အသက်ဓာတ်များ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခြင်းပင်။

"စီနီယာအစ်ကိုကျိုး... ရန်စစ်တွေက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို သိနေတာလဲ ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ပေဖုန်းလင်ကို ရောက်တာ ခုတင်တင်လေးတင် ရှိသေးတာလေ။ ပြီးတော့ စီနီယာ့ရဲ့ ခွန်အားက..."

ရှီးကျန့်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မတော်တဆ နတ်ဘုရားဆက်သွယ် အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်သွားလို့ပါ"

ဖန့်ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် အကြောင်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဝမ်ချုံစန်းတို့ ရှိရာ စစ်စခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ရင်းနှီးနေတဲ့ နည်းလမ်းတွေပါပဲလား... ရန်စစ်တွေက ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ။ အကယ်၍ ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ဒီမှာ သေသွားရင် ဘယ်လို သက်ရောက်မှုတွေ ရှိလာနိုင်မလဲ"

"အဲဒါက... အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ကြီးရင်ကြီး၊ ငယ်ရင်ငယ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရန်စစ်တွေက ဝမ်ချုံစန်းအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး လာတာဆိုရင်တော့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုထဲမှာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မနိမ့်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုလူမျိုးတွေက သွားလာတာ အရမ်းသတိထားကြပြီး သတင်းကိုလည်း လျှို့ဝှက်ထားတတ်ကြတာပဲ၊ သစ္စာဖောက်များ ရှိနေတာလား "

ရှီးကျန့်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

"တကယ်တမ်း ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါတို့ ဘယ်သိနိုင်မှာလဲ။ ပေဖုန်းလင်မှာ ဝမ်လန် စစ်သေနာပတိဆီကို လူလွှတ်ပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ ဘယ်လို သတင်းပို့နည်းမျိုး ရှိသလဲ "

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ အပြင်လူ အကူအညီ မရှိပါက သူ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်ရပေလိမ့်မည်။ ဝမ်အိုကြီးကို မိမိမျက်စိရှေ့တွင် အသေခံ၍ မဖြစ်ပါချေ။

အခန်း (၁၈၁၄) - စစ်လာလျှင် ဆီးကြိုမည်

"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ သတင်းပို့တဲ့ နည်းလမ်း ဘယ်ရှိပါ့မလဲ၊ ဝတုတ်လူကြီးမင်းဆီမှာပဲ ရှိနိုင်လိမ့်မယ်"

ရှီးကျန့်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာတော့သည်။

ဖန့်ချန်သည် အခြေအနေကို မြင်သော် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်ပြင်သို့ ထုတ်လိုက်ပြီး စစ်စခန်းရှိ ရဲမက်ဆောင် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် ရဲမက်ဆောင်အတွင်း၌ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဝတုတ်သည် ဝမ်ချုံစန်း၏ ရှေ့တွင် အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ ရပ်နေခြင်းပင်။ အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ရယ်မောပျော်ရွှင်နေသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မဟုတ်တော့ဘဲ မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဆုံတွေ့နေသည်ထက် အထက်လူကြီးနှင့် လက်အောက်ငယ်သား ဆုံတွေ့နေသည့်နှယ် ရှိနေတော့သည်။

"သခင်လေး... ဒီတစ်ခါ သူတို့ တကယ်ပဲ အကွက်ထဲ ဆင်းလာပါ့မလား "

ဝတုတ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးပင်

"အမှိုက်တွေ တောင်ပေါ်ကို တက်လာပြီဆိုကတည်းက သူတို့ အကွက်ထဲ ဆင်းလာပြီဆိုတာ ထင်ရှားတယ်၊ စမ်းသပ်နေတုန်းပဲ ဆိုရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး"

"သူတို့အတွက် အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ ထင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မလွဲမသွေ လူကိုယ်တိုင် ထွက်လာကြလိမ့်မယ်"

ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝမ်ချုံစန်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာမှ ယခုမှပင် အစွန်းအစ အချို့ကို ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ ကျင့်စဉ်မှာ အပေါ်ယံ မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး အဆင့် ၉ မသေမျိုး အဆင့်တွင် ရှိနေပေသည်။

"ငါ့ကိုတောင် ခဏတဖြုတ် ရိပ်မမိအောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ သူက အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်တဲ့နေရာမှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ၊ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း မနိမ့်ဘူး... ဒါဆို သူက ရှေးဟောင်းမသေမျိုး အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား"

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဖန့်ချန်၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

ဤ မြေခွေးအိုကြီး မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မြေခွေးအိုကြီးပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်ကိုး။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းအရ ဝမ်ချုံစန်း ယနေ့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ငါးမျှား ရန် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"မဟာမန် စစ်ဒေသဆိုတာ အဆင့်အတန်း အနိမ့်ဆုံး စစ်ဒေသတွေထဲက တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

"ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ငါးမျှားဖို့ လာတာက အပြင်လူတွေ အမြင်မှာတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရလေလေ၊ ပိုပြီး ထိရောက်လေလေပဲ။"

"သူက ရန်စစ်မျိုးနွယ်က အဘိညာဉ်ရှင်တွေကို မျှားနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အိမ်တော်ထဲက သစ္စာဖောက်တွေကို မျှားနေတာပဲ..."

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချရင်း စိတ်အေးသွားရသလို စူးစမ်းလိုစိတ်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ရာ ရှီးကျန့်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အရင်ဆုံး စစ်စခန်းကို ပြန်ရအောင်၊ ရန်စစ်တွေဘက်က ဘယ်လိုပဲ လာလာ... စစ်လာရင် ခံတပ်နဲ့ ဆီးကြို၊ ရေလာရင် မြေနဲ့ တားရုံပေါ့ "

"ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့"

ရှီးကျန့်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စစ်စခန်းသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ဝင်ခဲ့ပြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အထက်သို့ တင်ပြလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရှီးကျန့် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ အထက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင်မှာပင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရန်စစ် အဘိညာဉ်ရှင်များ အလုံးအရင်းနှင့် တက်လာနေခြင်းပင်။

သူတို့သည် ကျေးကျွန်သတ္တဝါများကို စီးနင်းထားကြပြီး၊ အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် စစ်စခန်း တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

ဤအခြေအနေတွင် စစ်စခန်းရှိ အဘိညာဉ်ရှင်များမှာ ရိပ်မိလိုက်လျှင်ပင် အခြားစီစဉ်ဆောင်ရွက်ရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ စစ်တန်းလျားများအတိုင်း ရင်ဆိုင်ရန်သာ ပြင်ဆင်နိုင်တော့သည်။

"ဘာလို့ ရန်စစ် အဘိညာဉ်ရှင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ "

"အပြင်က ကင်းစောင့်တွေ အကုန် သေကုန်ကြပြီလား"

"အရေအတွက်က အရမ်းများလွန်းတယ်၊ ငါ ပေဖုန်းလင်မှာ အစောင့်အကြပ် လုပ်လာတာ နှစ်ပေါင်း ရာချီနေပြီ၊ ရန်သူက ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဒီလောက် စစ်အင်အား အလုံးအရင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါက လုံးဝ မတန်တဲ့ ကိစ္စပဲဟာ"

စစ်သည်ဟောင်း အချို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ပေဖုန်းလင်၏ သတ္တုကြောမှာ ရန်သူ့ဘက်မှ ဤမျှ အင်အားသုံးရန် မထိုက်တန်ပေ။ ရန်စစ်မျိုးနွယ်၏ စစ်အင်အားမှာလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိရာ ဤနေရာတွင် လူအင်အား များနေခြင်းမှာ အခြားနေရာများတွင် လုံခြုံရေး လစ်ဟာနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ရန်သူက လော့ရွှယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အခွင့်ကောင်းယူ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မကြောက်ကြဘူးလား။

"ဝတုတ်... ရဲမက်ဆောင်ထဲမှာ ပုန်းမနေပါနဲ့တော့၊ ထွက်လာပြီး ဆုံကြရအောင်။ ငါတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး၊ ဒီနေ့တော့ အပြတ်ရှင်းကြတာပေါ့"

သန်မာထွားကြိုင်းသော ရန်စစ် အဘိညာဉ်ရှင် တစ်ဦးသည် ဆင်ဖြူတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလျက် လူအုပ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး ရဲမက်ဆောင်ဘက်သို့ လှမ်း၍ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုဆင်ဖြူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အဘိညာဉ်နိုးထခြင်း တတိယအဆင့် လမ်းစဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်း ထက် မနိမ့်ကြောင်း လူတိုင်း ထိတ်လန့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဝတုတ်လူကြီးမင်းက ပေဖုန်းလင်နဲ့ ရန်သူ့အင်အားက သိပ်မကွာဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ ရန်စစ်ဘက်က ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ကတောင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ သူတို့က ဘယ်တုန်းကတည်းက ပေဖုန်းလင်ကို ဒီလောက် အလေးထားသွားတာလဲ "

ရှီးကျန့်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝတုတ်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့သည် ရဲမက်ဆောင်အတွင်းမှ အတူတူ ထွက်လာကြသည်။

ဝမ်ချုံစန်း ခေါ်ဆောင်လာသည့် လူများမှာလည်း ဝမ်ချုံစန်း၏ ဘေးတွင် နေရာယူလိုက်ကြပြီး ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကို သတိကြီးစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဝူရှင်းကျစ် ... မင်းက ဘာသဘောလဲ ဒီလောက် လူအများကြီးနဲ့ ပေဖုန်းလင်ကို တိုက်တာက အခြားနေရာတွေမှာ အရေးနိမ့်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ဝတုတ်က တစ်ဖက်လူကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

သူ ထွက်လာသည်နှင့် စစ်စခန်းရှိ အဘိညာဉ်ရှင်များမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိမိတို့ဘက်တွင်လည်း လမ်းစဉ်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်ရှိ အဘိညာဉ်ရှင် ရှိနေသဖြင့် ရန်သူက ခဏချင်းနှင့် သိမ်းပိုက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ အချိန်အနည်းငယ် ဆွဲထားနိုင်လျှင် စစ်ကူများ ရောက်လာပေလိမ့်မည်။

"အခြားနေရာတွေမှာ အရေးနိမ့်မယ် ဟုတ်လားဝတုတ်... မင်း မသိသေးဘူး ထင်တယ်၊ ငါ အထက်က အမိန့်ရထားတာက မဟာမန်စစ်ဒေသ တစ်ခုလုံးကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။ ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက စစ်အင်အား အလုံးအရင်း စုဆောင်းထားပြီးသား"

"အခု ပေဖုန်းလင် တစ်ခုတည်း တင်မကဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ စစ်သေနာပတိ ဝမ်လန် စောင့်ကြပ်တဲ့ နေရာအားလုံး ငါတို့ ရန်စစ်တွေရဲ့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်တာကို ခံနေရပြီ"

ဝူရှင်းကျစ်က ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းရောင် လေးကိုင်းကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဝတုတ်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် မြားတစ်စင်းမှာ လေထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါများမှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ထိုနေရာရှိ အဘိညာဉ်ရှင် အားလုံးမှာ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်သွားကြပြီး အသားအရေပေါ်တွင် လျှပ်စစ်စီးနေသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီပစ္စည်းက သာမန် ဝိညာဉ်ရတနာ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ"

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ထိုလေးကိုင်းဆီမှ သက်ရှိကဲ့သို့သော အသိဉာဏ် စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရရာ ယင်းမှာ အသိဉာဏ် ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လမ်းစဉ်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်ရှိ အဘိညာဉ်ရှင်တစ်ဦးက ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခြင်းမှာ တစ်ချက်က ရန်စစ်မျိုးနွယ်၏ အခြေခံအင်အားမှာ ကြောက်ခမန်းလိမ့် သန်မာနေခြင်းကို ပြဆိုနေပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ ရန်သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အသေအချာ ပြင်ဆင်လာခြင်းပင်။

ဤလေးကိုင်းမှာ ဝူရှင်းကျစ် အသစ်ရရှိထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ပေဖုန်းလင်၏ သတ္တုကြောမှာ ရန်စစ်တို့ လက်ထဲသို့ ရောက်နေသည်မှာ ကြာလှပေပြီ။

"ဝိညာဉ်ရတနာ ဟုတ်လား မင်းက အဆင့် ၉ တောင် မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဝိညာဉ်ရတနာ ရှိနေရတာလဲ "

ဝတုတ်မှာ အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"သွားပြီ... ငါတို့တော့ သေပြီပဲ"

ရှီးကျန့်၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သော အကြည့်များဖြင့်

"ဝိညာဉ်ရတနာ ဆိုတာ အဆင့် ၉ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ကိုင်ဆောင်နိုင်တဲ့ ဖျက်အားပြင်း လက်နက်ပဲဗျ။ အခု ဒီလူ့လက်ထဲ ရောက်နေတယ်ဆိုကတည်းက သူတို့ ဒီတိုက်ပွဲကို အနိုင်ရဖို့ အသေအချာ ပြင်ဆင်လာတာပဲ။ မဟာမန်စစ်ဒေသက ရန်စစ်တွေဆီမှာ အဆင့် ၉ စစ်သေနာပတိ အသစ်တွေ ထပ်ရောက်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဘယ်လိုကြောင့်လဲ ဘာလို့ အဆင့် ၉ တွေ ထပ်ရောက်လာတယ်လို့ မင်း ကောက်ချက်ချတာလဲ "

ဖန့်ချန်က စူးစမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရင်က ကြားဖူးတာကတော့ ရန်စစ်တွေရဲ့ အခြေခံက အရမ်းတောင့်တင်းလွန်းလို့ စစ်ဒေသအသီးသီးက အဆင့် ၉ တွေကိုတောင် ဝိညာဉ်ရတနာတွေ တပ်ဆင်ပေးထားတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုကို ထုတ်သုံးဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး အဆင့် ၉ လေးယောက်ရဲ့ သဘောတူညီချက် လိုအပ်တယ်၊ အဲဒီမတိုင်ခင်အထိတော့ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေမှာပဲ စောင့်ကြပ်ဖို့ ထားထားတာ"

"မဟာမန်စစ်ဒေသရဲ့ အဆင့်အတန်းက အဲဒီလောက် မမြင့်ဘူးလေ။ အခု ဝိညာဉ်ရတနာ ပေါ်လာတယ်ဆိုတာ အဆင့်မြင့် စစ်ဒေသတွေက အဆင့် ၉ အစွမ်းထက် ပညာရှင်တွေ ဒီကို ရောက်နေတယ်လို့ပဲ ဆိုလိုတာပေါ့"

ရှီးကျန့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ရတနာကို ဝတုတ် မခုခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ စစ်သေနာပတိ ဝမ်လန် ကိုယ်တိုင် လာလျှင်တောင် ဤဝူရှင်းကျစ်ကြောင့် နောက်ဆုတ်ရပေလိမ့်မည်။

ယနေ့ ဤနေရာရှိ အဘိညာဉ်ရှင် အားလုံးမှာ အသက်ပေးလိုက်ရတော့မည်လား။ ဤသည်မှာ လုံးဝ မမျှတသော တိုက်ပွဲပင်။

မဟာမန်စစ်ဒေသမှာ ရန်သူ့ဘက်က ဝိညာဉ်ရတနာတွေနဲ့ အဆင့် ၉ ပညာရှင်တွေကို ထုတ်သုံးရလောက်အောင် ဘယ်လို အရည်အချင်းမျိုး ရှိနေလို့လဲဆိုတာ သူ လုံးဝ စဉ်းစားမရနိုင်တော့ချေ။

"ဝတုတ်... အေးအေးဆေးဆေးပဲ လမ်းခရီးဆက်လိုက်တော့ (သေလိုက်တော့)"

ဝူရှင်းကျစ်က ဝတုတ်၏ အမေးကို မဖြေဘဲ လေးကြိုးကို လွှတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနက်ရောင်မြားသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝတုတ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ ဝတုတ် ဖြစ်သော်လည်း ဝတုတ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူများမှာလည်း လွတ်မြောက်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော် ဝတုတ်၏ မျက်နှာမှ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများမှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝူရှင်းကျစ်သည် ထူးဆန်းမှုကို ရိပ်မိလိုက်သည့် နောက်တစ်ခဏမှာပင် အနက်ရောင်မြားမှာ ဝမ်ချုံစန်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဝမ်ချုံစန်းက အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိုမြားမှာ အနက်ရောင်မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်းမှာ မှင်တက် မိသွားကြတော့သည်။

ရှီးကျန့်တို့အုပ်စုသာမက ဝူရှင်းကျစ် ခေါ်ဆောင်လာသည့် ရန်စစ် အဘိညာဉ်ရှင်များပင်လျှင် ကြောင်အကာ ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။