အခန်း (၁၈၁၉-၁၈၂၀)

အခန်း (၁၈၁၉) - သူ ငါ့ကို လှည့်စားနေတာလား

"သူတော်စင်ကျမ်းစာရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ၊ စန့်လုံမြို့၊ ချောင်ရှန်းမျှော်စင်... ဟုတ်လား"

ဝတုတ်သည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒါက ဘာလဲ အဲဒီနေရာမှာ ဘယ်သူရှိနေမှာလဲဆိုတာ မင်း မပြောရသေးဘူးလေ"

"ကျွန်တော် ထပ်ပြောဖို့ လိုသေးလို့လား ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ပေါ့ဗျာ"

ဖေပုလျောင်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝတုတ်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး

"ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဟုတ်လား မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ မင်းလို အနိမ့်တန်း လက်ပါးစေ တစ်ယောက်က ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ ငါသာ ဒီသတင်းကို အထက်ကို တင်ပြလိုက်ရင် လူကြားထဲ ရယ်စရာ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။ မင်း ငါ့ကို လူပြက်ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာလား"

"ကျွန်တော် ပြောပြပြီးပြီပဲ၊ မင်းက မယုံတာ။ ဒါ့အပြင် ဒီသတင်းဟာ နောက်ထပ် ငါးလ၊ ခြောက်လလောက် ကြာရင် တစ်လောကလုံး သိသွားမယ့် သတင်းမျိုးပါ"

ဖေပုလျောင်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်

"အခုတော့ မင်း ရယ်စရာ ဖြစ်နေဦးမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်တန်ရင်တော့ တခြားလူတွေက မင်းရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို သိသွားကြပါလိမ့်မယ်"

"ဘာကြောင့်လဲ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"သူတော်စင်ကျမ်းစာရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ "

ဖေပုလျောင်က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"နေဦး... ငါ တွက်ကြည့်ဦးမယ်..."

ဝတုတ်က တကယ်ပင် အလေးအနက် တွက်ချက်နေပုံရသည်။

ဖန့်ချန်သည်လည်း ဤ သူတော်စင်ကျမ်းစာ မွေးနေ့ပွဲ အကြောင်းကို ကြားဖူးသည်။ ၎င်းမှာ ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ က သူတော်စင်ကျမ်းစာကို စတင် ဖန်တီးခဲ့သည့် နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ပြည့်တိုင်း မွေးနေ့ပွဲ တစ်ကြိမ် ကျင်းပလေ့ရှိပြီး ထိုအခါမျိုးတွင် လူမျိုးစု အသီးသီးက အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနားများ ပြုလုပ်ကာ အတူတကွ ဂုဏ်ပြုကြလေ့ ရှိသည်။

"နှစ်ပေါင်း ၃၀ လောက် လိုသေးတာပဲ"

ဝတုတ်က အချိန်တစ်ခုကို တွက်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီဝန်းကျင်ပဲပေါ့"

ဖေပုလျောင်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုသည်

"အဲဒီနေ့ကျရင် ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းဟာ စန့်လုံမြို့က ချောင်ရှန်းမျှော်စင်မှာ သူတော်စင် အဆင့်ကို တက်လှမ်းလိမ့်မယ်"

"ဟား..."

ဝတုတ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိပြီး ဖေပုလျောင်ကို ကြောင်စီစီ ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မယုံနိုင်မှုများ အပြည့်။

ဒီ ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းက... တကယ်ပဲ သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မှာလား

"မဖြစ်နိုင်တာ မင်းလို လက်ပါးစေ တစ်ယောက်က ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ ဘယ်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းမဆို သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မယ်ဆိုရင် တခြားသူတော်စင်တွေ လာနှောင့်ယှက်မှာ ကြောက်လို့ အလွန် လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုကို အရင်ရှာရတာပဲ။

ကိုယ့်လူမျိုးစုထဲက သူတော်စင်ဆိုရင်တော့ ထားပါတော့၊ တကယ်လို့ သူတော်စင် တစ်ယောက် တိုးလာတာဟာ အခြေအနေအရပ်ရပ်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာဆိုတော့ သိပ်ပြီး ရုပ်ဆိုးအောင် မလုပ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြား လူမျိုးစုတွေကသာ သိသွားရင်ကော မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ် ကသာ သိသွားရင်ကော "

ဝတုတ်သည် ဖေပုလျောင်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် လက်ပါလာပြီး ဖေပုလျောင်၏ ပါးကို အချက်ပေါင်း ရာချီ ရိုက်နှက်တော့သည်။ ဖေပုလျောင်မှာ မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ခုခံရန်ပင် မမှီဘဲ ကြောင်အသွားရသည်။

"မင်းကတော့... အခုထိ ငါ့ကို လိမ်ချင်နေတုန်းပဲ၊ ငါ့ကို လူအ လို့ ထင်နေလား။ ဒီလို သတင်းမျိုးကို ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းက သူ့အရင်းခေါက်ခေါက် သားအရင်းကိုတောင် ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို ပြောပြပါ့မလား "

ဝတုတ်က ရိုက်ရင်း နှုတ်မှလည်း ဆဲဆိုနေသည်။

အတော်ကြာမှ...

ဖေပုလျောင်သည် နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် ဝတုတ်ကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ

"ရိုက်လို့ ဝပြီလား"

"ဝပြီ။ မင်း ငါ့ကို အသုံးဝင်တာ တစ်ခုခု ပြောပြတာ ပိုကောင်းမယ်၊ ငါ့ကို ထပ်ပြီး မလှည့်စားနဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်ခါနီးပြီ"

ဝတုတ်က အေးစက်စက် ဆိုသည်။

ဝတုတ်၏ ထပ်မံ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားလို၍ ဖြစ်ရမည်၊ ဖေပုလျောင်သည် ယခုတစ်ခါတွင် စကားကို မဖြတ်တော့ဘဲ တစ်ဆက်တည်း ပြောချလိုက်တော့သည်။

"ကျုပ်တို့ ရှဲ့ကျစ် အဖွဲ့ဟာ ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်း စန့်လုံမြို့ ချောင်ရှန်းမျှော်စင်မှာ သူတော်စင်အဆင့် တက်လှမ်းမယ့် သတင်းကို ရရှိထားပြီးသားပါ။ နောက် ခြောက်လနေရင် ဒီသတင်းကို အပြင်မှာ တရားဝင် ထုတ်ပြန်လိမ့်မယ်။

အဲဒီအခါကျရင် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ သူတော်စင် ၉ ပါးစလုံး စန့်လုံမြို့ကို လာပြီး ဖန့်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးခွင့် ရလိမ့်မယ်။ ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်း သူတော်စင်အဆင့် တက်ပြီးတဲ့နောက် မင်းတို့နဲ့ စစ်တိုက်မှာလား ဒါမှမဟုတ် ငြိမ်းချမ်းရေး ယူမှာလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ကြလိမ့်မယ်။

ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းက ဘာလို့ ဒီသတင်းကို ပေါ်တင် ထုတ်ပြန်ရသလဲဆိုတာတော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူး၊ သိဖို့လည်း အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။ ခန့်မှန်းရတာတော့ သူက တခြား လူမျိုးစုက သူတော်စင်တွေ လာနှောင့်ယှက်မှာကိုရော၊ မင်းတို့ လာနှောင့်ယှက်မှာကိုရော လုံးဝ မကြောက်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ခေတ္တမျှ ရပ်ပြီးမှ ဖေပုလျောင်က ဆက်ပြောသည်

"မင်းသာ ငါ့ကို ဆက်ရိုက်နေမယ်ဆိုရင် နောက် ခြောက်လကြာတဲ့အခါ ငါ အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ရိုက်မှာနော်"

ဝတုတ်၏ မြှောက်ထားသော လက်မှာ ချက်ချင်းပင် လေထဲ၌ တန့်သွားသည်။ ခဏမျှ အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"ခြောက်လကြာရင် ဒီသတင်းက တကယ်ပဲ ပေါ်လာမှာလား"

"မင်း ငါ့ကို ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော် စစ်ဆေးလာတာပဲ၊ ဒီခြောက်လလေးကို မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလား "

ဖေပုလျောင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"အဲ..."

ဝတုတ်၏ အမူအရာမှာ ခဏချင်းပင် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဖေ... အခုလောလောဆယ်တော့ အစ်ကို့ကို နည်းနည်း အားနာရဦးမယ်။ အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းက တကယ်ပဲ သူတော်စင်အဆင့် တက်လှမ်းသွားပြီဆိုရင် အစ်ကို့ကို ငါကိုယ်တိုင် လာပို့ပေးပါ့မယ်"

"ဟွန့်"

"အစ်ကိုဖေ... အခုနပြောတာ သတင်းထုတ်ပြန်ပြီးရင် ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းက ငါတို့ဘက်ကလူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးဖို့ လူလွှတ်ပေးမယ် ဆိုတာ ဟုတ်လား "

"အင်း"

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို အစ်ကိုဖေ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပါဦး"

...

ဖန့်ချန်၏ အတွေးအာရုံတို့သည် ယမန်နေ့ညမှ ယခု ပစ္စုပ္ပန်ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

"သူပဲလေ"

ဝတုတ်က ဖေပုလျောင်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

"ငါ့ကို လိရွှေမြို့ကို လွှတ်လိုက်ရတာဟာ ဓားသိုင်းသမား ဖေပုလျောင်ရဲ့ နောက်ထပ် အထောက်အထား တစ်ခုက ရှဲ့ကျစ် လက်ပါးစေ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိထားလို့ပဲ"

"ရှဲ့ကျစ်"

ဖန့်ချန်က 'နားမလည်' သည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝတုတ်က သူ့ကို ဒီနေ့ ဘာကြောင့် လာခေါ်သလဲဆိုတာကို သူ အလွန် သိချင်နေမိသည်။ မနေ့ညက ဖေပုလျောင်ဆီက သိလိုက်ရသည့် သတင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသည်။

"ဟုတ်တယ်... ရှဲ့ကျစ်မျှော်စင် ဆိုတာ ဖန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တည်ထောင်ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းပဲ။ မင်ရွှီနယ်မြေမှာတော့ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်၊ ငါတို့ ကင်းလှည့်စစ်ဆေးရေးဌာနထက် နည်းနည်းလေးပဲ အစွမ်းနိမ့်တာ။

ရှဲ့ကျစ် လက်ပါးစေတွေက သတင်းထောက်လှမ်းတာနဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တာတွေကို အဓိက လုပ်ကြတာလေ။

ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းက သူတို့ကို သုံးပြီး လော့ရွှယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရာမှာ အကြိမ်တော်တော်များများ အရေးမနိမ့်ခဲ့ဘဲ အသာတောင် ရခဲ့သေးတယ်"

"ဪ... ဒါကြောင့် သူ့ဆီမှာ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတွေ ရှိနေတာပေါ့ "

ဖန့်ချန်က ဝတုတ်၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ဖေပုလျောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မီးခိုးရောင် သန်းနေသော မျက်ဆုံများက ပေါ်လွင်နေသည်။

ဖေပုလျောင်သည်လည်း သူ့ရှေ့က လူငယ်ကို စပ်စုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ဤလူငယ်မှာ သူ့ကို ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် မေ့မြောသွားအောင် လုပ်နိုင်ပြီး ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူ့အား ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိစေသည့် ဤလူငယ်၏ အစွမ်းမှာ တကယ်ပင် ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

"ဟုတ်တယ်... သူ့ဆီမှာ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီသတင်းရဲ့ မှန်ကန်မှုကို သွားပြီး အတည်ပြုဖို့ မင်းကို ငါ လိုအပ်တယ်။ မင်း ဒီတာဝန်ကို လက်ခံချင်ရဲ့လား "

ဝတုတ်က ဖန့်ချန်ကို တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

'သူ ငါ့ကို လှည့်စားနေတာလား'

ဖန့်ချန်ကလည်း ဝတုတ်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး

"အန္တရာယ် များလားဗျ"

"အဲ... အန္တရာယ်ကတော့ သိပ်မများပါဘူး။ မင်းရဲ့ အစွမ်းက အခုဆို အဆင့် ၉ ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အန္တရာယ် အတော်များများကို ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။ ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ခေါက် တာဝန်က အဓိကအားဖြင့် သတင်းထောက်လှမ်းဖို့ပဲ၊ ဖမ်းဆီးဖို့ မဟုတ်ဘူး"

ဝတုတ်က ဆိုသည်။

ခဏအကြာတွင် ဝတုတ်က လေသံကို ပြောင်းကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဆင့် ၉ ကို ရောက်သွားတာဟာ မင်းရဲ့ ပါရမီက မဆိုးဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ။ နောင်တစ်ချိန် မင်းရဲ့ ရှေ့ရေးက ငါ့ထက်တောင် သာဦးမှာပါ။

အခု မင်း လိုအပ်တာက အထက်လူကြီးတွေ မျက်စိကျလောက်မယ့် အောင်မြင်မှု တစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အုတ်မြစ်ချဖို့ပေါ့။

ငါ အာမခံနိုင်တာကတော့... မင်းသာ ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် နောင်ကျရင် နယ်မြေတစ်ခုရဲ့ ဌာနမှူး ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ခဲယဉ်းမှာ မဟုတ်ဘူး။

ငါ့လိုမျိုး အဆင့် ၁ မသေမျိုး အဆင့်နဲ့ ဒုတိယဌာနမှူး ဖြစ်ရတာ လွယ်တယ်လို့ မထင်နဲ့ဦး။ ဟိုက လီထင်ကျိုကို ကြည့်လေ၊ အဆင့် ၃ မသေမျိုး ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေတာတောင် ဒီလို မြို့ငယ်လေးမှာပဲ ဌာနမှူး လုပ်နေရတာ။

ငါကတော့ အဓိကအားဖြင့် သခင်လေးရဲ့ ဆက်ဆံရေးကြောင့် ရာထူးရတာ။ မင်းသာ ဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရင် သခင်လေး ကိုယ်တိုင်တောင် မင်းကို တွေ့ချင်တွေ့မှာ၊ အကျိုးကျေးဇူးတွေက အများကြီးပဲ "

"ဒီလောက် အကျိုးကျေးဇူး များနေတာကို ဘာလို့ လူကြီးမင်း ကိုယ်တိုင် မသွားတာလဲဗျ "

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။

"ငါက သခင်လေးဆီ သွားပြီး ဒီကိစ္စကို တင်ပြရဦးမှာလေ၊ အချိန်က မကိုက်ဘူး"

ဝတုတ်က ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"နောက်ပြီး... မင်း တာဝန် ပြီးမြောက်သွားရင်လည်း ငါ့မှာ အောင်မြင်မှု ရှိတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါ ခေါ်လာတဲ့လူ မဟုတ်လား"

"ဪ... အဲလိုလား"

ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့်

"လူကြီးမင်း... ဒါဆို ဒီတာဝန်က တကယ်တမ်း ဘယ်လိုမျိုးလဲ ကျွန်တော် ဘယ်လို သတင်းတွေကို ထောက်လှမ်းရမှာလဲ "

"မင်း လုပ်ရမှာက စန့်လုံမြို့က ချောင်ရှန်းမျှော်စင်ကို သွားဖို့ပဲ။ အဲဒီရောက်ရင် မင်းရဲ့ ကင်းလှည့်စစ်ဆေးရေးဌာနက အထောက်အထားကို ပြလိုက်။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းဆီ ရောက်လာပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို ပြောပြလိမ့်မယ်"

ဝတုတ်က အသံလေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ချန် သဘောပေါက်သွားပြီ။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ငါးစာအဖြစ် သုံးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

သူကိုယ်တိုင်က ဖန့်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စမှတစ်ဆင့် ထို 'ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်း' ကို ကြိုတင် တွေ့ဆုံနိုင်မည် ဆိုပါက ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အခန်း (၁၈၂၀) - ဒီကောင်လေး ငါ့ကို ရောင်းစားနေတာလား

မင်ရွှီနယ်မြေသည် အလွန်အမင်း ကျယ်ပြောလှသည်။ ဖန့်ချန်သည် ဤနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်လေလေ မင်ရွှီမှာ မည်မျှအထိ အတိုင်းအထက်မရှိ ကျယ်ဝန်းကြောင်း ပိုမို နားလည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် နတ်ဘုရားလောကနှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။ ခြုံငုံကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော ဟင်းလင်ပြင် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဂြိုဟ်များ၊ ကြယ်စုတန်းများ ဟူ၍ သီးခြားမရှိပေ။ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်စင်နယ်မြေ အသီးသီးကို လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်ချေမွပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေအဖြစ် ပေါင်းစည်းဖန်တီးထားသည့်အတိုင်းပင်။

မင်ရွှီဆိုသည်မှာ ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာရှိ လူသားမျိုးနွယ်တို့ အခြေချရာ နယ်မြေမျှသာ ဖြစ်သည်။

လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် စန့်လုံမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ဝတုတ် ပြောထားသည့်အတိုင်း ကင်းလှည့်စစ်ဆေးရေးဌာန၏ တူညီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ စန့်လုံမြို့ရှိ ချောင်ရှန်းမျှော်စင်ဆီသို့ ခန့်ခန့်ညားညားပင် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

စန့်လုံမြို့သည် လော့ရွှယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ပိုင်နက်အတွင်း၌ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လော့ရွှယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လာသော ကင်းလှည့်အရာရှိ တစ်ဦး ဤနေရာတွင် ပေါ်လာခြင်းမှာ အဘက်ဘက်မှ အာရုံစိုက်မှုနှင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

"သခင်လေး... ဒီကောင်လေးကို ငါးစာအဖြစ် သုံးလိုက်တာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမလားဗျ သူ့ရဲ့ ပါရမီက မဆိုးဘူး၊ သေသေချာချာ ပြုစုပျိုးထောင်ရင် နောင်ကျရင် ကျွန်တော့်ထက်တောင် သာဦးမှာ"

ချန်ဖေးဖေ (ဝတုတ်) သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် ချောင်ရှန်းမျှော်စင်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေသော ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ၊ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေသည့် ဝမ်ချုံစန်း ဘက်သို့ လှည့်၍ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ပါရမီက ထူးချွန်လို့ပဲ ငါက သေသေချာချာ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တာပေါ့။ ပါရမီပဲ ရှိပြီး သတ္တိနဲ့ ဦးနှောက် မရှိရင် ငါ့လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

ဝမ်ချုံစန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုသည်

"ရှီးကျန့်ကတောင် သူ့ကို ဒီလောက် အထင်ကြီးနေတာဆိုတော့... သူ ဘယ်လောက်အထိ ထူးခြားသလဲဆိုတာ ငါလည်း ကြည့်ချင်သေးတယ်"

"ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ အခြေခံအဆင့် ၃ ကနေ အဆင့် ၉ ထိ ရောက်သွားတာဟာ မထူးခြားသေးဘူးလား..." ဝတုတ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးတယ်လေ... ဦးနှောက် သုံးစမ်းပါ၊ ဦးနှောက်ကို သုံး"

ဝမ်ချုံစန်းက ဝတုတ်ကို သံမဏိကို သံချေးတက်မှာ စိုးရိမ်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မိမိ၏ ဦးခေါင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေ နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ခဲ့တာဟာ ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေမှာ ဦးနှောက် ရှိလို့ပဲ။ ဦးနှောက် မရှိဘဲနဲ့ အားအင်ချည်းပဲ ရှိနေရင် ဘာထူးမှာလဲ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်ရင် ကျွန်အဖြစ် အုပ်ချုပ်ခံခဲ့ရတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေ မနည်းဘူး။

ဒီမှာ သူတော်စင်အဆင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျွန်စစ်သားဘဝကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စု ဘယ်နှစ်ခု ရှိလို့လဲ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်မှာ သူတော်စင် ပေါ်ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာမှ လက်ငါးချောင်းတောင် မပြည့်တဲ့ မျိုးနွယ်စုအချို့ပဲ ကျွန်ဘဝကနေ ဆက်တိုက် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြတာ"

စကားအဆုံးတွင် ဝမ်ချုံစန်းက လေသံအေးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းက တကယ်ကို ဦးနှောက် ရှိတဲ့လူပဲ။ လော့ရွှယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့တာဟာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အစွမ်းရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။

အခု မင်း တင်ပြတဲ့ သတင်းအရဆိုရင် ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းဟာ ဦးနှောက်ကို ထပ်ပြီး သုံးနေပြန်ပြီဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေသလဲဆိုတာ သိချင်ရင်တော့... ဒီ ကျိုးချန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ငါတို့ကို ဘယ်လို အံ့သြစရာတွေ ယူဆောင်ပေးမလဲ ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ"

"ကျိုးချန်...သူက သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် အနေနဲ့ သွားရင်တောင် ဖန့်မျိုးနွယ်စုက သူ့ကို အများကြီး ပြောပြလိမ့်မယ် မထင်ဘူး။ ငါတို့ အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်ရုံပဲ ရှိမှာပေါ့... ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် အနေနဲ့ သွားတာလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်လို နိမ့်ကျနေတာပဲကို..."

ဝတုတ်၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

"မင်းက ကျိုးချန်ရဲ့ နောက်ခံက ဒီလောက် ရိုးရှင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား "

ဝမ်ချုံစန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ ဖန့်ချန်မှာ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်တန်းတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဆိုင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို မလှုပ်မယှက် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဗျာ ကျိုးချန်မှာ တခြား ထူးခြားတဲ့ အထောက်အထား ရှိနေသေးလို့လား"

ဝတုတ်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာပြီး သူလည်း ပြတင်းပေါက်နားသို့ ကပ်ကာ ဖန့်ချန်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုသည်

"ဟိုတုန်းက ပေဖုန်းတောင်ကုန်းမှာတင် ဒီကောင်လေးရဲ့ အစွမ်းက မဆိုးဘူးဆိုတာ ငါ သတိထားမိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းထားတာ။ သူ့ရဲ့ နည်းပရိယာယ်တွေက မဆိုးဘူး ဆိုပေမဲ့ ကင်းလှည့်စစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ ရှေ့မှာတော့ သူက နုသေးပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို ငါ တစ်ဝက်လောက် စုံစမ်းမိပြီးသား"

"ဘာနောက်ကြောင်းလဲဗျ"

ဝတုတ်မှာ အလွန် စပ်စုချင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒီကောင်လေးရဲ့ ကျင့်စဉ်တက်နှုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်ရတာလဲဆိုတာ သူ အမြဲ တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်နေရာရာက ပါရမီရှင် မျိုးဆက်သစ်များလား။

"သူ့ရဲ့ ဇာတိမြေဖြစ်တဲ့ လူသားနယ်မြေ ထဲက ကျိုးနိုင်ငံ အထိ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တာ။ အဲဒီက လူခေါ်ဆောင်ရေး တမန်တော်ကိုလည်း စစ်မေးခဲ့တယ်။ မင်း ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း... ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ သူက ကျိုး မျိုးနွယ် မဟုတ်ဘူး၊ ဖန့် မျိုးနွယ်ပဲ "

ဝမ်ချုံစန်းက ဆိုလိုက်သည်။

"ဖန့်မျိုးနွယ် ဒါဆိုရင်..."

ဝတုတ်၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ပေါ်လာကာ လည်ပင်း၌ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း ထင်သလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ငါတို့ဘက်ကို လွှတ်ထားတဲ့ ရှဲ့ကျစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ရှဲ့ကျစ် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကိုတော့ အာမမခံနိုင်ဘူး။

ငါက သူ့နောက်ကြောင်း တစ်ဝက်လောက်ပဲ သိရသေးတယ်လို့ ပြောတာဟာ သူက ဖန့်မျိုးနွယ်က ဖြစ်တာ သေချာပေမဲ့... သူဟာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ကနေ လူသားနယ်မြေကို လုံခြုံရေး အထပ်ထပ်ကြားကနေ ပြန်သွားခဲ့တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ ဒဏ်ရာရခဲ့လို့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးနေပြီး ကိစ္စတော်တော်များများကို မေ့နေပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် သူဟာ အခုလောလောဆယ် နတ်ဘုရားနယ်မြေက ဖန့်မျိုးနွယ်စုနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတာပေါ့။

ဒီတစ်ခေါက် တာဝန်က သူ့အတွက်တော့ ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်းနဲ့ ထိတွေ့ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ"

ဝမ်ချုံစန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

"ဪ... အဲလိုလား"

ဝတုတ်က သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် သံသယဖြင့် မေးသည်။

"တကယ်လို့ သူက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရသွားခဲ့ရင် ငါတို့ကို ဘာမှ ပြောပြမှာ မဟုတ်တော့ဘူး မဟုတ်လား"

"ဖန့်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ငါတို့ကြားမှာ အသေအကျေ ရန်ငြိုး ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ဖေပုလျောင်ရဲ့ သတင်းကသာ အမှန်ဆိုရင် ဖန့်မျိုးနွယ်စုက ငါတို့နဲ့ ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးချင်နေတဲ့ သဘောပဲ။

ဒါကြောင့် ကျိုးချန်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အထောက်အထားက အရေးပါတဲ့ နေရာကနေ ပါဝင်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုဟာ လော့ရွှယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ထက် ပိုစောပြီး ဖန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြံအစည်ကို သိနိုင်လိမ့်မယ်၊ ပြီးမှ ပူးပေါင်းမလားဆိုတာ စဉ်းစားကြတာပေါ့"

ဝမ်ချုံစန်းက အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

စကားအဆုံးတွင် သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားနေသော ဖန့်ချန်၏ ကျောပြင်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေတော့သည်။ ဝတုတ်သည်လည်း ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေမိသည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုသူနှစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်လျက် သူတို့၏ စကားဝိုင်း တစ်ခုလုံးကို နားထောင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

'ကြည့်ရတာ ဝမ်မျိုးနွယ်စုဟာ ဖန့်မျိုးနွယ်စုအပေါ် ထားတဲ့ သဘောထားက လော့ရွှယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့လောက် မတင်းမာဘူးပဲ။ ပူးပေါင်းလို့ ရနိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေတာပဲ'

ဤသို့ တွေးတောပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ဝမ်ချုံစန်းကို ပြုံးလျက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး ချောင်ရှန်းမျှော်စင်ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ချောင်ရှန်းမျှော်စင်သည် အလွန်ပင် စည်ကားလှသည်။ ဤနေရာတွင် အရပ်ရပ်မှ ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးနေကြသည်။ စန့်လုံမြို့သည် အနည်းငယ် ထူးခြားသဖြင့် အင်အားကြီး ၉ ဖွဲ့စလုံးက ဤမြို့ကို သူတို့ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု တရားဝင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုထားခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ဤမြို့မှာ အရှင်သခင်မရှိသော နယ်မြေ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ဤနေရာကို နှစ်သက်ကြသည်။

ဖန့်ချန်သည် ကင်းလှည့်စစ်ဆေးရေးဌာန၏ တူညီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သိသာလွန်းလှသည်။ သူ ချောင်ရှန်းမျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် စားပွဲထိုးလေး တစ်ဦးက ဖန့်ချန်ထံသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်ကာ နေရာထိုင်ခင်း ပေးလိုက်ပြီးမှ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည် စည်ကားလာခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်း... ဘာသုံးဆောင်မလဲခင်ဗျာ"

စားပွဲထိုးလေးက အလိုလိုက်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရက် သုံးပိဿာရယ်၊ အမြည်း အနည်းငယ်ရယ်... အဆင်ပြေတာပဲ ချပေးလိုက်ပါ"

ဖန့်ချန်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ" စားပွဲထိုးလေးက ထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အရက်နှင့် အမြည်းများ ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်သည် အမြည်းများကို မြည်းရင်း အရက်ကို တစ်ငုံချင်းစီ အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေလိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ချန်ဖေဖေတို့ကမူ ဤဘက်က လှုပ်ရှားမှုများကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီး အရက်နှင့် အမြည်းများ ကုန်ခါနီးအချိန်တွင်မှ စာပေပညာရှင်ဟန် အပြည့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးက ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ချန်ဖေဖေတို့ ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ မျက်ဝန်းများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ထိုလူငယ်သည်လည်း ဝရမ်းပြေးစာရင်းတွင် အတော်အတန် နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။

ဝရမ်းပြေး - ဖန့်တိန် ၊ အဆင့် ၉ မသေမျိုး

'အဆင့် ၉ မသေမျိုး လား'

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားသည်။ တစ်ဖက်လူက အဆင့် ၉ မသေမျိုး ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အဆင့် ၁ သို့မဟုတ် အဆင့် ၂ လောက်ပဲ လာလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူထုမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ သူ ကျွယ်မင်နန်းတော် ၏ နန်းတော်သခင်ကို ပထမဆုံး စတွေ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော အရှိန်အဝါမျိုးနှင့် ဆင်တူနေသည်။

"မင်း သိလား... ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး စန့်လုံမြို့မှာ ဒီလို လျှောက်သွားနေတာဟာ အသေစောတာပဲ ဆိုတာ"

ဖန့်တိန်က ဖန့်ချန်ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အထက်က ဒီလိုပဲ ညွှန်ကြားထားတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လို အောက်ခြေလူတန်းစားတွေက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲဗျာ "

ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချဟန်ဖြင့် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"လိရွှေမြို့ ကင်းလှည့်စစ်ဆေးရေးဌာန ဒုတိယဌာနမှူး ချန်ဖေဖေရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ကင်းလှည့်အရာရှိ ကျိုးချန်၊ စီနီယာကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ခဏအကြာတွင် ဖန့်ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်

"ချန်ဖေဖေက ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေး ဝမ်ချုံစန်း ရဲ့ လူပါ"

"ဒီကောင်လေး ငါ့ကို ရောင်းစားနေတာလား"

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားတော့သည်။