အခန်း (၇၅-၇၆)

75 01

အခန်း ၇၅ ခရိုင်အဆင့်စာမေးပွဲ၏ ပထမဆုံးအောင်ပွဲနှင့် အံ့သြဖွယ်ရာရလဒ်

ဒီတစ်ခေါက် မေးခွန်းဟာ 'စာသားဖြတ်ဆက်' မဟုတ်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ အတော်များများဟာ ရင်ထဲက အလုံးကြီးကျသွားသလို သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြတယ်။ သူတို့တွေဟာ အလျင်အမြန်ပဲ စာမူကြမ်းစက္ကူတွေကိုထုတ်ပြီး ခေါင်းစဉ်ကို ကူးကြတော့တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အစေခံတွေဟာ ဒုတိယမြောက် မေးခွန်းဘုတ်ကို ကိုင်ပြီး ကျောင်းသားတွေရဲ့ ရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားပြန်တယ်။ အဲဒီပေါ်မှာတော့ ငါးကျမ်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းတွေကို ကပ်ထားတယ်။

ငါးကျမ်းမေးခွန်းကတော့ စုစုပေါင်း ငါးပုဒ် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာ့ချန်းမင်းဆက်ဟာ အရင်မင်းဆက်ရဲ့ထုံးစံကို ဆက်ခံထားတာကြောင့် ပညာတတ်တွေဟာ ငါးကျမ်းလုံးကို ကျွမ်းကျင်ဖို့မလိုဘဲ မိမိအထူးပြုရာ ကျမ်းတစ်ကျမ်းကိုပဲ သေသေချာချာ လေ့လာရတာပါ။ ကျန်တဲ့လေးကျမ်းကိုတော့ အကြမ်းဖျင်း သိထားရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။ စာမေးပွဲဖြေတဲ့အခါမှာလည်း မိမိကျွမ်းကျင်တဲ့ကျမ်းက မေးခွန်းတစ်ပုဒ်ကိုပဲ ရွေးချယ်ဖြေဆိုရပြီး အဲဒီတစ်ပုဒ်ကို အောင်မြင်အောင် ဖြေနိုင်ရင် ရပြီဖြစ်တယ်။ နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခုကတော့ ငါးလုံးဆက်နည်းနဲ့ ဂုဏ်ပြုကဗျာ တစ်ပုဒ် ရေးသားဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းဟာ မေးခွန်းသုံးခုလုံးကို စာမူကြမ်းစက္ကူပေါ်မှာ အသေသေချာချာ ကူးယူလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် စာမေးပွဲစာရွက်ပေါ်မှာ မိမိရဲ့ အမည်နဲ့ ထိုင်ခုံနံပါတ်ကို ရေးထိုးပြီးမှ မေးခွန်းကို အာရုံစိုက် ကြည့်တော့တယ်။

ပထမဆုံး မေးခွန်းကတော့ 'လေးကျမ်း' ထဲက ဖြစ်ပြီး "မင်းနဲ့ ယန်ဟွေ၊ ဘယ်သူက ပိုပြီး ထူးချွန်သလဲ" ဆိုတာပါပဲ။

ဒီမေးခွန်းဟာ လွန်ယွီကျမ်းထဲက ဖြစ်ပြီး၊ ကွန်ဖြူးရှပ်က သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သူ ကျီကုန်း ကို 'သူနဲ့ ယန်ဟွေ နှစ်ယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုပြီး အစွမ်းထက်သလဲ' လို့ မေးမြန်းခဲ့တဲ့ အခန်းက လာတာပါ။

မူရင်းကျမ်းစာအရ ကွန်ဖြူးရှပ်က ကျီကုန်းကို "မင်းနဲ့ ဟွေ ဘယ်သူက ပိုသာသလဲ" လို့ မေးတဲ့အခါ ကျီကုန်းက "ကျွန်တော်မျိုးက ဟွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်ဝံ့ပါ့မလဲ။ ဟွေက တစ်ချက်ကို ကြားရုံနဲ့ ဆယ်ချက်အထိ သိမြင်နိုင်သူပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ တစ်ချက်ကြားရင် နှစ်ချက်လောက်ပဲ သိနိုင်ပါတယ်" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ကလည်း "မင်း မမီတာ အမှန်ပဲ၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို မမီဘူး" လို့ မိန့်ကြားခဲ့တာပေါ့။

ဒီမေးခွန်းဟာ 'စာသားဖြတ်ဆက်' မဟုတ်ပေမဲ့လည်း၊ 'ပါ့ကူဝမ်' စာစီစာကုံးရဲ့ အခြေခံဖြစ်တဲ့ 'ခေါင်းစဉ်ဖွင့်'တဲ့နေရာမှာတော့ အတော်လေးကို ခက်ခဲတဲ့ အမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်နေပါတယ်။ စဉ်းစားကြည့်လေ... သူတော်စင် ပညာရှိကြီးက သူ့တပည့် နှစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းအစအကြောင်း ပြောနေတာက၊ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ရေး ဒါမှမဟုတ် ပြည်သူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးနဲ့ ဘယ်လိုမှ ပတ်သက်မှု မရှိသလို ဖြစ်နေတာကိုး။ အစိုးရက ပညာတတ်တွေကို ရွေးချယ်တာဟာ တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးပြုမဲ့ လူတော်တွေကို ရှာဖွေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းက ဘယ်လိုပဲရှိရှိ၊ အစိုးရရဲ့ ဦးတည်ချက်က အဲဒီလို ဖြစ်နေတာကြောင့် အောက်ခြေက အရာရှိတွေကလည်း အဲဒီဦးတည်ချက်အတိုင်းပဲ အမှတ်ပေးကြမှာပါ။

75 02

ဒါကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် စာစစ်အရာရှိက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းကို ထုတ်ပါစေ၊ ဖြေဆိုတဲ့သူကတော့ တိုင်းပြည်ရေးရာဘက်ကို မရရအောင် ဆွဲယူပြီး ဖြေနိုင်ရပါမယ်။ တကယ်လို့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အောင် ရေးနိုင်ပြီး စာစစ်အရာရှိကို ယုံကြည်အောင် လုပ်နိုင်ရင်တော့ ဘွဲ့တစ်ခု ရဖို့က သေချာသွားပြီ။

စာမေးပွဲ ဖြေဖူးတဲ့သူတွေကတော့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာကောင်းရဲ့လမ်းညွှန်မှု မရတဲ့သူတွေကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရမ်းသမ်းဖြေဆိုကြရင်းနဲ့ ကံကောင်းထောက်မလို့ အောင်သွားရင်တောင် ဒါဟာ ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ကုသိုလ်ကြောင့်လို့ပဲ ဆိုရမှာပါ။

ဒါပေမဲ့လည်း ဘယ်လိုမှ အားစိုက်ပြီး တိုင်းပြည်ရေးရာနဲ့ ဆွဲစပ်လို့ မရတဲ့ မေးခွန်းမျိုးတွေလည်း ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို မေးခွန်းမျိုးကတော့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အခြေအနေအရ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းကို တကယ့်ကို စမ်းသပ်တာပါပဲ၊ အခု ဒီမေးခွန်းကလည်း အဲဒီလို အမျိုးအစားပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းအတွက်တော့ ဒါက ခက်ခဲတဲ့ ပုစ္ဆာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အဲဒီအိပ်မက်ထဲမှာတုန်းက နာမည်ကြီးပညာရှင တစ်ယောက်ဟာ စာမေးပွဲ မေးခွန်းတွေကို အမျိုးအစားနှစ်မျိုး ခွဲခြားပြခဲ့ဖူးပါတယ်။ တစ်မျိုးကတော့ 'မဟာအဓိပ္ပာယ်'လို့ ခေါ်တဲ့ တိုင်းပြည်ရေးရာတွေ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးကတော့ 'အနုစိတ်အဓိပ္ပာယ်'ပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ 'အနုစိတ်'ဆိုတာက စာသားရဲ့ အပေါ်ယံကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီမေးခွန်းကနေ မင်း ဘာတွေကို သိမြင်သွားသလဲ၊ ဘာတွေကို သင်ယူလိုက်ရသလဲ၊ ဘယ်လို ခံစားချက်တွေ ရလိုက်သလဲ ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပါ။

ဒါကို ဖြေတဲ့အခါမှာ အဆင့်အတန်းကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ရပါမယ်၊ သူတော်စင်ပညာရှိတွေရဲ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ ထပ်တူကျအောင် လုပ်ရမှာပေါ့။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မိမိရဲ့ တွင်းစိတ်ကို သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင်တင်မကဘဲ လူအများရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားကိုပါ လေးလေးနက်နက် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြရမှာ ဖြစ်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းဟာ အတွေးတွေကို စုစည်းရင်း စုတ်တံကို မှင်တို့ကာ စာလုံးအသေးလေးတစ်ကြောင်းကို စတင် ရေးသားလိုက်တယ်။

"ပညာရှိတို့အား 'ဘယ်သူက ပိုသာသလဲ' ဟု မေးမြန်းခြင်းသည်၊ သူတို့အား မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ် ဆင်ခြင်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။"

ဒါဆိုရင်တော့ 'ပါ့ကူဝမ်' ရဲ့ ပထမဆုံး အင်္ဂါရပ်ဖြစ်တဲ့ 'ခေါင်းစဉ်ဖွင့်ခြင်း' ကတော့ ရှင်းလင်းသွားပြီ။ သူတော်စင်ပညာရှိကြီးက သူ့တပည့်ကို မေးတယ်၊ ငါကလည်း အဲဒီအမေးကို အသုံးချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်စစ်ဆေးတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ထုတ်ပြလိုက်တာပေါ့။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ 'ခေါင်းစဉ်ဖွင့်ခြင်း' ကသာ ထူးခြားပြောင်မြောက်နေပြီး၊ စာစီစာကုံးရဲ့ ပုံစံခွက်ကလည်း မမှားဘူး၊ ကျိုးကြောင်းလည်း ဆီလျော်တယ်ဆိုရင်တော့ အမှတ်မရဘဲ မနေပါဘူး။

ရွှီထင်းရှန်းဟာ လက်မနားတမ်း ဆက်ပြီးရေးသားတယ်။ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်တဲ့ 'ခေါင်းစဉ်ဆက်ခြင်း'ကိုတော့ အခုလို ရေးလိုက်တယ်။

"ကျီကုန်းနှင့် ယန်ယွမ်တို့ကြားတွင် မည်သူက ပို၍ထူးချွန်သည်ကို ဆရာဖြစ်သူ သူတော်စင်ပညာရှိကြီးက အမှန်တကယ် မသိဘဲ နေပါမည်လား။ ကျီကုန်းအား ထိုသို့ မေးမြန်းလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အား မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင် သုံးသပ်စေလိုသောကြောင့်သာ မဟုတ်ပါလား"

ဒီ 'ခေါင်းစဉ်ဆက်ခြင်း' ကတော့ မိမိဖွင့်ဆိုခဲ့တဲ့ခေါင်းစဉ်ရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုပြီး ပေါ်လွင်အောင် လုပ်လိုက်တာပါ။ ဆရာဖြစ်သူက ကိုယ့်တပည့် ဘယ်သူက ပိုတော်သလဲဆိုတာ မသိစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး၊ အခုလို မေးလိုက်တာက ကျီကုန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်စစ်ဆေးဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းဟာ လက်မြန်ခြေမြန်နဲ့ပဲ ဒီမေးခွန်းကို ဖြေဆိုပြီးသွားပါတယ်။ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို အလောတကြီး မဖြေသေးဘဲ၊ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ငြိမ်သက်စွာနဲ့ အားမွေးနေလိုက်တယ်။

ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲက ငါးကြိမ်ဖြေရမှာဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်ကို တစ်နေ့လုံး အချိန်ရတာကြောင့် သူ မလောပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာတော့ စောစောက ရေးခဲ့တဲ့ စာစီစာကုံးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ကြည့်ရင်း၊ ဘယ်နေရာမှာ အမှားပါသွားသလဲ၊ ဘာတွေထပ်ဖြည့်ဖို့ လိုမလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးနေတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နောက်ထပ် မေးခွန်းအတွက် စာသားတွေကို စိတ်ထဲမှာ ကြိုတင် စီစဉ်နေတာပေါ့။

75 03

အတန်ကြာမှ သူဟာ 'ငါးကျမ်း' မေးခွန်းကို စတင် ဖြေဆိုလိုက်တယ်။

မေးခွန်းနှစ်ခုလုံးကို ဖြေဆိုပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ အပြင်ဘက်ကနေ ဗုံတီးသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကျောင်းသားတွေအနေနဲ့ လက်ဖက်ရည် သောက်နိုင်ပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သာ သွားနိုင်ပြီဆိုတဲ့ အချက်ပေးသံပါပဲ။ ဗိုက်ဆာတဲ့သူတွေ ရှိရင်လည်း အစားအသောက် စားနိုင်ပါပြီ။

စာစစ်ဌာနထဲကို ကိုယ်ပိုင် အစားအသောက်တွေ ယူဆောင်လာခွင့် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှင်သွေးဖို့အတွက် ယူလာတဲ့ ရေကြည် အနည်းငယ်ကလွဲရင်၊ တခြား သောက်ရေတွေကိုတော့ ယူဆောင်လာခွင့် မရှိပါဘူး။ ဆိုလိုတာကတော့ ရေငတ်ရင် ကိုယ့်ငွေနဲ့ကိုယ် ဝယ်သောက်ရမှာ ဖြစ်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းဟာ သူ့ရဲ့ စာမေးပွဲခြင်းတောင်းကို ဖွင့်ပြီး၊ ကျောက်အာ ပြင်ပေးလိုက်တဲ့ အသားညှပ်မုန့်ပြားကြီးကို ထုတ်လိုက်တယ်။ မုန့်ပြားက ပါးပါးလေးဖြစ်ပြီး၊ အထဲမှာတော့ မှို၊ ကောက်ရိုးမှို၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ဖြူတို့နဲ့ အသားကို ကြော်ပြီး ညှပ်ပေးထားတာပါ။ ဒီမုန့်ပြား တစ်ခုတည်းနဲ့တင် အသားရော၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရော ပါဝင်သလို ဗိုက်လည်း တော်တော်လေး ဝစေပါတယ်။ ကျောက်အာက တခြားသူတွေကိုတော့ တစ်ခုစီပဲ ပေးပေမဲ့ သူ့အတွက်ကိုတော့ နှစ်ခုတောင် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

ကြည့်ရတာ သူမက သူ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပူနေရှာတာ။ မနက်က နိုးလာကတည်းက သူ့ကို စကားမပြောဘဲ နေခဲ့ပေမဲ့ စာမေးပွဲခန်းထဲ မဝင်ခင်မှာတော့ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့သေးတာကိုး။

အစေခံတစ်ယောက် ရေနွေးအိုးကိုင်ပြီး လျှောက်လာတာကို မြင်တော့ ရွှီထင်းရှန်းက ရေနွေးတစ်ခွက် တောင်းလိုက်ပါတယ်။ ရေနွေးတစ်ခွက်တည်းကိုတင် အကြွေစေ့ ၂၀တောင် ပေးရပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ပိုက်ဆံထုတ်ပေးပြီး ရေနွေးခွက်ကို လက်ခံယူလိုက်တယ်။

ရေနွေးလေး သောက်ရင်း မုန့်ပြားကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေတဲ့အချိန်မှာတော့ သူဟာ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်တွေကို မသိစိတ်နဲ့ ပြန်ပြီး သတိရနေမိတော့တယ်။

ခရိုင်ရုံးတော်ရဲ့ တံခါးမကြီးကို အထဲကနေ ပိတ်လိုက်တာကို မြင်တော့ ကျောက်အာက ဘေးဘယ်ညာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ လိုက်ပို့တဲ့သူတွေက တစ်ယောက်မှ မပြန်ကြသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဦးလေးကြီးရွှီချင်းရှန်ကတော့ ပိုပြီးတော့တောင် သိသာတယ်။ သူက ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ကျောက်လှေကားထစ်တစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်နေပြီ။

ကျောက်အာကတော့ သူ့ကို စကားမပြောချင်တာကြောင့် ဦးလေး၄ ရွှီချင်းဟွိုင်ဆီကိုပဲ သွားပြီး မေးမြန်းတော့တယ်။ ဦးလေး၄က အရင်က ရွှီချင်းရှန် စာမေးပွဲဖြေတုန်းက လိုက်ပို့ဖူးတာကြောင့် ဒီကိစ္စတွေကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားတယ်။

မေးကြည့်တော့မှ သိရတာကတော့ ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲက တစ်နေ့လုံး ဖြေရတာဖြစ်ပြီး၊ 'ဖယောင်းတိုင် မထွန်းရ' ဆိုတဲ့ စည်းကမ်း ရှိပါတယ်။ ဆိုလိုတာကတော့ မိုးချုပ်သွားလို့ မမြင်ရတော့ရင် စာမေးပွဲခန်းကနေ ထွက်ရတော့မှာပါ။ မီးထွန်းပြီး ဆက်ဖြေခွင့် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စောစောပြီးတဲ့သူတွေကတော့ စောစောထွက်လို့ ရပါတယ်။ အပြင်ကို စောစောထွက်လာတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတတ်ပြီး အဲဒီမှာမှ 'ပထမအသုတ်' 'ဒုတိယအသုတ်' 'တတိယအသုတ်' ဆိုပြီးတော့တောင် အခေါ်အဝေါ်တွေ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး၄ကလည်း အသေအချာတော့ ရှင်းမပြတတ်တာကြောင့် ကျောက်အာကို စောင့်ကြည့်နေဖို့ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒါနဲ့ပဲ အားလုံး ဝိုင်းပြီး စောင့်နေကြတယ်။ အဲဒီအတွင်းမှာ ကျောက်အာနဲ့ ကောင်းရှန်တို့ဟာ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပြီး အိမ်သာသွားရင်း စားစရာလေးတွေ ဝယ်လာခဲ့ကြပါတယ်။

မွန်းတည့်ချိန် ကျော်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ထမင်းသွားစားတဲ့သူတွေ ပိုများလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ ကျောက်အာတို့လိုပဲ အစားအသောက် ဝယ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာကြတယ်။

75 04

လူအတော်များများကတော့ ခရိုင်ရုံးတော် တံခါးကြီးကိုပဲ မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ လှမ်းကြည့်နေကြတယ်။ ဦးလေး၄ ရှင်းပြချက်အရဆိုရင်တော့ စောစောထွက်မဲ့သူတွေက အခုအချိန်လောက်ဆိုရင် စပြီးထွက်လာကြတော့မှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

စာမေးပွဲခန်းထဲမှာတော့ ရွှီထင်းရှန်းဟာ အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး လက်ထဲက စုတ်တံကို ချလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ တစ်မျက်နှာမှာ ၁၈ ကြောင်း၊ တစ်ကြောင်းမှာ ၁၄ လုံး ပါတဲ့ စာမေးပွဲ စာရွက်တွေပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ပြည့်နှက်နေပါပြီ။ သူဟာ စာမျက်နှာတိုင်းကို တစ်ခေါက် ပြန်ဖတ်ပြီးတာနဲ့ စာရွက်တွေကို စားပွဲရဲ့ဘယ်ဘက် အပေါ်ထောင့်မှာ စနစ်တကျ တင်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ စားပွဲပေါ်က မှင်၊ စုတ်တံနဲ့ စာရေးကိရိယာတွေကို ပြန်ပြီး သိမ်းဆည်းတော့တယ်။

ကင်းလှည့်နေတဲ့ အရာရှိငယ်တွေက ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားမိသွားပြီး၊ အနားကို လာကာ စာရွက်အပ်ပြီး အပြင်ထွက်တော့မလားလို့ မေးလိုက်တယ်။

အရာရှိငယ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အံ့သြမှုတွေ ပြည့်နေတယ်။ ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲမှာ စောစောထွက်တဲ့သူတွေ ရှိဖူးပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် အခုထက် အများကြီး ပိုစောင့်ရဦးမှာပါ။ အခုလောက်အထိ စောစော စာရွက်အပ်တဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

သူဟာ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ စာရွက်ကို ချက်ချင်း လှမ်းမယူသေးဘဲ၊ ရွှီထင်းရှန်း ပစ္စည်းတွေ အကုန်သိမ်းပြီးတာကို စောင့်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ရွှီထင်းရှန်းကို ခရိုင်ဝန်ရွှီရဲ့ ရှေ့ကို ခေါ်သွားတော့တယ်။

ခရိုင်ဝန်ရွှီက စာရွက်ကို လှမ်းယူပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှထုတ်မပြောသလို ပြုံးလည်း မပြဘူး။

ရွှီထင်းရှန်းကတော့ အဲဒါကြောင့် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘူး။ အရာရှိ လုပ်တဲ့သူတွေက များသောအားဖြင့် ဒီလိုပါပဲ၊ လူရှေ့မှာ ပြတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်က အမူအရာက တခြားစီလေ။ တကယ်လို့ သူက အရင်တစ်ခေါက် ခရိုင်ဝန်ရွှီက သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံဖူးလို့ဆိုပြီး အခုအချိန်မှာ သွားပြီး ဖားဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ ချီးကျူးခံရမှာ မဟုတ်ဘဲ အမောင်းထုတ်ခံရမှာ အသေအချာပါပဲ။

ရွှီထင်းရှန်းကို အရာရှိငယ်က အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လာတယ်။ သူ စောစောထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ တခြားကျောင်းသားတွေမှာတော့ စိတ်ဓာတ်တွေ လှုပ်ခတ်ပြီး ပျာယာခတ်သွားကြတယ်။ သူ တံခါးမကြီးနား ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အပြင်ကို ချက်ချင်းထွက်ခွင့်မရသေးဘဲ အရာရှိငယ်တွေက ထိုင်ခုံတစ်ခု ပေးပြီး ခဏစောင့်ခိုင်းထားတယ်။

ဟုတ်တယ်။ သူ ဆက်ပြီး စောင့်နေရဦးမှာ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စာမေးပွဲခန်းရဲ့ စည်းကမ်းအရ၊ အပြင်ထွက်မဲ့သူ ၁၀ ယောက် ပြည့်မှသာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးတာ ဖြစ်လို့ပါ။

သူဟာ ဒီစည်းကမ်းကို မေ့သွားခဲ့တာ။ အဲဒီ အိပ်မက်ထဲမှာတုန်းက သူဟာ စောစော စာရွက်အပ်လေ့ မရှိတာကြောင့် ဒီအချက်ကို သတိမထားမိခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ရွှီထင်းရှန်းဟာ ပျင်းပျင်းရိရိနဲ့ ထိုင်စောင့်နေရင်း၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒုတိယမြောက် ထွက်လာတဲ့သူကို တွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်... စသဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာကြတယ်။

လူတွေ များလာတော့လည်း အချင်းချင်း နှိုင်းယှဉ်တာတွေ စလာပါတော့တယ်။ အထူးသဖြင့် အခုလို စောစောထွက်လာနိုင်တယ်ဆိုတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိလို့ပဲ မဟုတ်လား။ အစွမ်းအစ မရှိဘဲနဲ့တော့ ဘယ်သူမှ စောစော စာရွက်အပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

အပြင်ထွက်လာတဲ့သူတွေက အသက်သိပ်မကြီးကြတာမို့လို့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတဲ့ စိတ်တွေကလည်း ရှိနေကြပါတယ်။ သူတို့တွေဟာ ပထမဆုံး မေးခွန်းကို ဘယ်လို ဖြေခဲ့ကြသလဲ၊ 'ခေါင်းစဉ်' ကို ဘယ်လို ဖွင့်ခဲ့ကြသလဲဆိုတာတွေကို အချင်းချင်း မေးမြန်းပြီး ဝေဖန်နေကြတယ်။

75 05

ရွှီထင်းရှန်းကတော့ အဲဒီလူအုပ်ထဲမှာ အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ်နေတာကြောင့် ဒုတိယမြောက် ထွက်လာတဲ့သူက ရွှီထင်းရှန်းကို မြင်လိုက်ကတည်းက အံ့သြနေတာဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ တချို့ကတော့ 'ဒီကလေးက ကံကောင်းလို့ ဖြေနိုင်တာလား' ဒါမှမဟုတ် 'မအောင်မှာ သေချာနေလို့ လျှောက်ရေးပြီး ထွက်လာတာလား' ဆိုပြီး စိတ်ထဲကနေ ခန့်မှန်းနေကြတယ်။

တကယ်တမ်း ပြောရရင်တော့ စောစောထွက်လာတဲ့သူတိုင်းဟာ 'ပထမအသုတ်' ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို လိုချင်ကြပြီး နာမည်ကြီးချင်ကြတယ်။ ရွှီထင်းရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ဘာမှမသိဘဲ တုံးအအနဲ့ ထွက်လာတာ ဖြစ်တယ်။

ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီလူတွေရဲ့ စပ်စုမှုတွေက ရွှီထင်းရှန်းဆီကိုပဲ အဓိက ဦးတည်လာတော့တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ဒီလူတွေနဲ့ အချေအတင် ငြင်းခုံဖို့ လုံးဝစိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဒါက မောက်မာတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်လိုမှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလို့မရမှန်း သူ သိနေလို့ပါ။ သူက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းအောင် ရေးထားပါစေ၊ ဒီလူတွေကတော့ သူ့ကို နှိမ်ပြီးပဲ ပြောကြမှာ အသေအချာပါပဲ။ အဲဒီတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာပဲ အဖတ်တင်မှာပေါ့။

သူ ဘယ်လို လွတ်အောင် ရှောင်ရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ၊ ၁၀ ယောက်မြောက် ကျောင်းသား ထွက်လာတာ မြင်တာနဲ့ အရာရှိငယ်ကို အမြန် ပြောလိုက်ပါတယ်။

"၁၀ ယောက် ပြည့်ပြီဆိုတော့ တံခါးဖွင့်ပေးလို့ ရပါပြီ"

တူရိယာအဖွဲ့ကတော့ အပြင်မှာ အဆင်သင့် စောင့်နေပါပြီ။ အစေခံတွေက တံခါးမင်းတုပ်ကို ဖြုတ်လိုက်တာနဲ့ သူတို့တွေဟာ တံခါးဝကို တိုးဝင်လာကြပါတယ်။ တံခါးပွင့်သွားတဲ့အခါ၊ ကျောင်းသား ၁၀ ယောက်ဟာ အပြင်ကို တန်းစီ ထွက်လာကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့အနောက်မှာတော့ ဂုဏ်ပြုတီးမှုတ်သံတွေက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေတာကြောင့် တကယ့်ကို ခန့်ညားလှတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။

ကျောက်အာဟာ မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့သလို၊ ဒီနေ့လည်း မနက်စောစော ထလာရတာကြောင့် အတော်လေး ငိုက်နေရှာတယ်။ သူမ စိတ်တွေ လွင့်နေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက် တီးမှုတ်သံတွေကို ကြားလိုက်ရတာကြောင့် လန့်နိုးသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လူအုပ်ကြားထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။

သူမဟာ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခုန်ပေါက်ပြီး၊ ရွှီထင်းရှန်း လှေကားပေါ်က ဆင်းလာတာနဲ့ ပြေးသွားကာ သူ့လက်ကို ဆွဲပြီး တုံးတုံးအအလေး မေးလိုက်ပါတယ်။ "အောင်ပြီလား"

ရွှီထင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖြေလိုက်ပါတယ်။ "အောင်ပြီ"

ကျောက်အာမှာတော့ မထိန်းနိုင်ဘဲ တဟားဟား ရယ်မောတော့တယ်။

ဒီဘက်က အသံတွေကို ဘေးကလူတွေလည်း ကြားသွားကြပါတယ်။ ဒီကလေးက ဘာမှမဟုတ်ဘဲနဲ့ 'အောင်ပြီ' လို့ အရှက်မရှိ ပြောနေတာ ကြားတော့၊ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာမှာ လှောင်ပြုံးတွေက အထင်းသား ပေါ်လာတော့တယ်။

တချို့က ဘာမှမပြောပေမဲ့ တချို့ကတော့ မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောကြပါတယ်။ "ညီလေး... အရမ်းလည်း မလောပါနဲ့ဦး။ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ အောင်မအောင်ဆိုတာက နောက်မှ သိရမှာပါ"

"ဟုတ်ပါ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ့် စာပေနတ်မင်းကြီး ဝင်စားတယ်လို့ ထင်နေတာလား မသိဘူး"

ဒီကျောင်းသားတွေကတော့ သူတော်ကောင်း အမူအရာနဲ့ လှောင်နေကြတာဖြစ်ပြီး၊ ဘေးက လိုက်ပို့တဲ့သူတွေကတော့ ပညာတတ်တွေ မဟုတ်တာကြောင့် ပိုပြီးတော့တောင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဆဲဆိုနေကြသေးတယ်။

အနားမှာရှိတဲ့ ကျောင်းသား အတော်များများကလည်း ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်နေကြတာဖြစ်ပြီး အဲဒီအပြုံးတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

75 06

ကျောက်အာရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်း ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။ သူမက ဒီကိစ္စတွေကို နားမလည်ပေမဲ့ ကောင်လေးက စကားကြီးစကားကျယ် ပြောမိလို့ တခြားသူတွေရဲ့ လှောင်တာကို ခံနေရပြီဆိုတာတော့ သိလိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ခိုင်မာတဲ့ စည်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ဘယ်သူမှ သူမရဲ့ကောင်လေး ကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူးဆိုတာပါပဲ။ သူမက သူမရဲ့ ပါးစပ်သရမ်းတဲ့ အတတ်နဲ့ ပြန်ပြီး ရန်တွေ့ဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ ရွှီထင်းရှန်းက သူမကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

"မင်းတို့က ခရိုင်ဝန်မှ မဟုတ်တာ၊ ကျွန်တော် အောင်မအောင် မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ" ရွှီထင်းရှန်းက ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့မှ လူတွေဟာ သတိရသွားကြတယ်။ ဟုတ်သားပဲ... ပထမဆုံး အကြိမ်မှာတင် ထူးထူးခြားခြား အမှတ်ကောင်းတဲ့သူတွေဆိုရင် ကျန်တဲ့ အကြိမ်တွေကို ဖြေစရာမလိုဘဲ တိုက်ရိုက် 'စီရင်စုအဆင့်'ကို ပို့ပေးတာမျိုး ရှိတာပဲလေ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ရဖို့ဆိုတာက ပါရမီ တကယ့်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သူမှ ရနိုင်တာ။ ထူးချွန်ရုံတင်မကဘဲ ခရိုင်ဝန်မင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် 'ဒီလူကတော့ အနည်းဆုံး ရှို့ချိုင် ဖြစ်မှာ သေချာတယ်' လို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်မှသာ ရနိုင်တာမျိုးပါ။

နောက်ဆုံးအချက်ကတော့ အခက်ဆုံးပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အရာရှိတွေဆိုတာ အမြဲတမ်း သတိကြီးကြီးထား လုပ်ဆောင်တတ်ကြတာကိုး။ 'စာပေမှာ ပထမဆိုတာ မရှိဘူး' လို့ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ခရိုင်ဝန် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ အာမခံရဲဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး၊ တကယ်လို့ အဲဒီလူက နောက်စာမေးပွဲတွေမှာ ကျရှုံးသွားရင် ခရိုင်ဝန်အတွက်လည်း သိက္ခာကျစရာကြီးလေ။

ဒါကြောင့် အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးက ရှိတော့ရှိပေမဲ့ အလွန်ကို ရှားပါးလှတယ်။

"မင်းလိုကောင်ကလား"လို့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း သရော်လိုက်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလျော့မပေးဘဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်ပဲ"

လူအုပ်ကြီးဟာ တဟားဟားနဲ့ ရယ်မောကြတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့အမြင်မှာတော့ ရွှီထင်းရှန်းဟာ တကယ့် လူရူးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။

ဦးလေးကြီးရွှီချင်းရှန်ကတော့ ဘေးနားမှာ အရှက်ရလွန်းလို့ မျက်နှာကို လက်နဲ့တောင် အုပ်ထားချင်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းကလည်း ရွှီမျိုးရိုး ဖြစ်နေတော့ သူလည်း သိက္ခာကျရတာပေါ့။ သူက အမြန်ပြေးလာပြီး ငေါက်လိုက်ပါတယ်။ "ထင်းရှန်း... ဒီလို စကားကြီးစကားကျယ်တွေ မပြောစမ်းနဲ့"

အဲဒီနောက် တခြားသူတွေကို တောင်းပန်စကား ဆိုပါတယ်။

"ကျွန်တော့်တူက နည်းနည်း မာနကြီးသွားတာပါ၊ ခွင့်လွှတ်ကြပါ။ သူကလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် စာမေးပွဲဖြေတာဆိုတော့..."

အဲဒီတော့မှ လူတွေလည်း 'အော်... ဒါကြောင့်ကိုး' ဆိုပြီး သဘောပေါက်သွားကြတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီကလေးက ဘာမှမသိတဲ့ လူသစ်လေးမို့လို့သာ အခုလို မိုက်ရူးရဲ ပြောနေတာပဲလို့ တွေးကြတာပေါ့။ အသက်ကလည်း ငယ်သေး၊ ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်နေတော့၊ မအောင်တာက သဘာဝပါပဲ။ 'ဒီကလေး အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဘယ်လောက်တောင် ငိုလိုက်မလဲ မသိဘူး' လို့ တွေးပြီး သူတို့တွေလည်း ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အထင်သေးတဲ့ အကြည့်တွေကတော့ အပြည့်ပါပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခရိုင်ရုံးတော် တံခါးကြီးဟာ အထဲကနေ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပါတယ်။

ဒါက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတာကြောင့် လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ ၁၀ယောက် ပြည့်မှ တံခါးဖွင့်ပေးရတာလေ၊ အခုက ဒုတိယအသုတ် ထွက်ဖို့က အရမ်းစောလွန်းနေသေးတာ မဟုတ်လား။

75 07

စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ တီးမှုတ်သံတွေ မကြားရဘဲနဲ့ အရာရှိငယ်တစ်ယောက် အပြေးအလွှား ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

သူက ရွှီထင်းရှန်းကို မြင်တာနဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပြီး ပြေးလာပါတော့တယ်။ "ရွှီသခင်လေး... ရွှီသခင်လေး... တော်သေးတာပေါ့၊ ခင်ဗျား မပြန်သေးလို့"

"ဘာကိစ္စ"

"ကျွန်တော်မျိုးက ခရိုင်ဝန်မင်းရဲ့ ကိုယ်စား သတင်းလာပါးတာပါ။ နောက်ထပ် ဖြေရမဲ့ အကြိမ်တွေကို ရွှီသခင်လေး လာစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ရလဒ် ကြေညာတဲ့နေ့မှသာ လာကြည့်လိုက်ပါတော့ခင်ဗျာ"

ဝန်းရံကြည့်ရှုနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့အောက်မေးရိုးတွေကတော့ အခုအချိန်မှာ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျကုန်တော့တယ်။

******

76 01

အခန်း (၇၆)

ဒီတစ်ခေါက် ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲရဲ့ အဓိက စစ်ဆေးသူဖြစ်တဲ့ ခရိုင်ဝန်ရွှီဟာ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဖြေလွှာတွေကို စစ်ဆေးအမှတ်ပေးရသူလည်း ဖြစ်တယ်။

သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အဖြေလွှာပေါင်း ရာချီကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ အပြတ်ဖြတ်ရမှာ။ ပြီးတော့ ဒုတိယပိုင်း စာမေးပွဲ မစခင်မှာပဲ အောင်စာရင်း ထုတ်ပေးရမှာဆိုတော့ ညလုံးပေါက် မီးထွန်းပြီး အလုပ်လုပ်ရတော့မယ့် သဘောပါပဲ။ ဒီလောက် ကြိုးစားလုပ်ရင်တောင် ပြီးမယ်လို့ အာမခံလို့မရတဲ့အတွက် ခရိုင်ဝန်ရွှီရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ စာဖြေသူတွေ အဖြေလွှာကို မြန်မြန်အပ်လေ ပိုကောင်းလေလို့ပဲ မျှော်လင့်နေမိတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက စာမေးပွဲခန်းထဲကနေ စောစောစီးစီး ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ သူလည်း နည်းနည်း အံ့သြသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖြေလွှာကို လှမ်းယူပြီး တစ်ချက်လောက် ဝေ့ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒီလူက လက်လျှော့အရှုံးပေးပြီး ပြီးစလွယ်ဖြေကာ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တန်းသိလိုက်တယ်။ တခြားအကြောင်းတွေ ထားလိုက်ဦး၊ စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ သေသပ်လှပပြီး ကျော့ရှင်းတဲ့ လက်ရေးလက်သား တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဘယ်လို စစ်ဆေးသူအရာရှိကမှ အပြစ်ရှာလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲ သဘောကျနေပါစေ။ ခရိုင်ဝန်ရွှီက ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါက အစိုးရပိုင်းဆိုင်ရာ စာမေးပွဲတွေရဲ့ ရှောင်ရန် စည်းကမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပင်။

ရွှီထင်းရှန်း ထွက်သွားပြီးမှသာ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှေ့က အဖြေလွှာကို သေသေချာချာ ဖတ်ရှုလိုက်တယ်။ ဖတ်ပြီးသွားတဲ့ နောက်မှာတော့ သူက လက်ခုပ်တီးပြီး ကျိတ်ချီးကျူးလိုက်မိသလို ဒီအဖြေလွှာက ပြီးပြည့်စုံလွန်းတယ်လို့ ထုတ်ပြောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။

တကယ်တော့ ခရိုင်ဝန်ရွှီရဲ့နေရာက နည်းနည်းတော့ အကျပ်အတည်းဖြစ်ရတဲ့ အနေအထားမျိုးဖြစ်တယ်။ ခရိုင်အဆင့်စာမေးပွဲရဲ့ စစ်ဆေးသူ အရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ ခရိုင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ သူကိုယ်တိုင်လည်း စာမေးပွဲအဆင့်ဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့သူ ဖြစ်တယ်။ စာမေးပွဲ အတွေ့အကြုံအရ ပြောရမယ်ဆိုရင် ခရိုင်ဝန်ရွှီက အတော်လေး ဝါရင့်သူဖြစ်ပြီး ဘယ်လို မေးခွန်းပုံစံမျိုးကိုမဆို ထုတ်နိုင်သူပါ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူဟာ ပြည်နယ်အဆင့်၊ စီရင်စုအဆင့်နဲ့ ခရိုင်အဆင့်ဆိုတဲ့ အဆင့်သုံးဆင့်မှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိနေတာမို့ မေးခွန်းထုတ်တဲ့အခါ သိပ်သတိထားရတယ်။

သူထုတ်လိုက်တဲ့ မေးခွန်းက အရမ်းခက်နေရင် နောက်ပိုင်း ကျင်းပမယ့် အဆင့်မြင့်စာမေးပွဲတွေရဲ့မေးခွန်းတွေက လွယ်နေခဲ့ရင် အထက်လူကြီးတွေရဲ့မျက်နှာကို မထောက်ရာ ရောက်တတ်တယ်။ ဒီလိုပဲ မေးခွန်းက အရမ်းလွယ်ပြန်ရင်လည်း ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲရဲ့အဆင့်အတန်း ကျဆင်းစေနိုင်ပြီး ကိုယ့်အတွက် အကျိုးယုတ်စေနိုင်ပြန်ရော။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲအတွက် မေးခွန်းထုတ်ဖို့ ခရိုင်ဝန်ရွှီခမျာ အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် စဉ်းစားပြီးမှ ဒီအရေးကြီးလှတဲ့ 'စာအုပ်ကြီးလေးအုပ်'ဆိုင်ရာ မေးခွန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ဒီမေးခွန်းက အဓိက အနှစ်သာရကိုလည်း ကျော်မသွားဘူး၊ ရိုးရှင်းလွန်းတဲ့ မေးခွန်းမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။

မေးခွန်းခေါင်းစဉ်က သာမန်ဆန်လွန်းတော့ ဖြေဆိုထားတဲ့ စာစီစာကုံးမှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်မှု မရှိသလို ထင်ရနိုင်ပေမဲ့ သာမန်ခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို လူအများ အာရုံဖမ်းစားနိုင်သည်အထိ ရေးသားနိုင်ဖို့ဆိုတာကတော့ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်မှာပါ။

ခရိုင်ဝန်ရွှီ ချီးကျူးနေတာကလည်း ဒီအချက်ပါပဲ။ သူ့အမြင်အရဆိုရင် ဒီအဖြေလွှာရဲ့ ခေါင်းစဉ်ဖွင့်ဆိုပုံက တော်တော်လေး ပါးနပ်တယ်။ ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ သိပ်မထူးခြားဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ သေသေချာချာ ဖတ်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ ဒီနည်းလမ်းကလွဲပြီး ပိုကောင်းတဲ့နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးဆိုတာ တွေ့ရလိမ့်မယ်။

နောက်ထပ်အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ စာမေးပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူတွေလောက်သာ မြင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ခရိုင်ဝန်ရွှီက အသက် လေးဆယ်ကျော်ပြီ။ သူ့ဘဝ ဖြတ်သန်းမှုကို ပြန်ကြည့်ရင် ဆိုးကျိုးကုန်မှ ကောင်းကျိုးရောက်တယ် ဆိုတဲ့ စကားပုံနဲ့ သွားကိုက်နေတယ်။

76 02

အသက် သုံးဆယ် မတိုင်ခင်တုန်းက သူဟာ စာမေးပွဲ ဖြေလိုက်တိုင်း ကျရှုံးခဲ့ရပြီး အသက်လေးဆယ် နားကပ်မှသာ ထုံရှန်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ ဉာဏ်ပွင့်သွားခဲ့ပြီး ရှို့ချိုင်ဘွဲ့၊ အဲဒီကနေ ကျူးရန်ဘွဲ့၊ နောက်ဆုံး ကျင်းရှီဘွဲ့အထိ တောက်လျှောက် အောင်မြင်ခဲ့တော့တာပဲ။ လူတွေကတော့ သူ့ကို အချိန်ကြာကြာ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပြီးမှ စွမ်းရည်ထုတ်ပြနိုင်သူလို့ ပြောကြပေမဲ့ သူ ဉာဏ်ပွင့်သွားခဲ့တယ် ဆိုတာကိုတော့ ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင်ပဲ သိတယ်။

အခု ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ အဖြေလွှာမှာလည်း အဲဒီလို ဉာဏ်ပွင့်သွားသူ တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတာပါပဲ။

တကယ်လို့ ဒီအဖြေလွှာအတွက် မှတ်ချက်တစ်ခု ပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ တည်ငြိမ်လေးနက်ပြီး တောက်ပဖြောင့်မတ်တယ်လို့ပဲ ဆိုရလိမ့်မယ်။

ခေါင်းစဉ်ဖွင့်ဆိုချက်က လိုရင်းတိကျတယ်။ အကြောင်းအရာ ချိတ်ဆက်မှုတွေက တစ်ခွန်းပိုရင် များသွားမယ်၊ တစ်ခွန်းလိုရင် မပြည့်စုံ ဖြစ်သွားမယ် ဆိုတဲ့ အနေအထားမျိုး။ အထူးသဖြင့် စစ်ဆေးသူ အရာရှိရဲ့ စိတ်အလိုကို ထွင်းဖောက်သိမြင်ပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့မူဝါဒလမ်းစဉ်တွေနဲ့ ကိုက်ညီအောင် ရေးသားထားပုံက အံ့သြဖို့တောင် ကောင်းတယ်။

လူငယ်တွေဆိုတာ သွေးဆူလွယ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် စာဖြေတဲ့အခါ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြင်းထန်ပြီး အစွန်းရောက်တဲ့ အရေးအသားတွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတဲ့ လေသံတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ထင်ပေါ်ချင်စိတ်နဲ့ ထူးဆန်းအောင် ရေးတာတွေ၊ ကံမကောင်းလို့ ကျရှုံးရပါတယ်ဆိုတဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေ ပါတတ်စမြဲပဲ။

"အချိန်က ငါ့ကို မစောင့်ပါလား" ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးက စိတ်ကို လောစေတတ်တယ်။ လောရင် အမှားများမယ်၊ စိတ်လေလွင့်လွယ်မယ် ဆိုတာ လူငယ်တွေ မသိကြဘူး။

ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လျှောက်ရေးတယ် ဆိုတာကလည်း ကိုယ့်အရည်အချင်းကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ ပညာရှိနဲ့ တွေ့မှသာ အရာထင်မှာပါ။ တကယ်လို့ အဲဒီပုံစံကို မကြိုက်တဲ့ စစ်ဆေးသူနဲ့ သွားတိုးရင်တော့ ပြဿနာ တက်ပြီသာမှတ်။ ဒီအချက်က လူအများက တော်ပါတယ်လို့ အသိအမှတ်ပြုထားသူ တချို့စာမေးပွဲမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျရှုံးနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ။

ဒီလိုပါပဲ... စာဖြေလွှာမှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ပါနေရင် တိုင်းပြည်နဲ့ အစိုးရအပေါ် အာဃာတ ထားရှိသူ တစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက ရွေးချင်မှာလဲ။ ရွံရှာမုန်းတီး မခံရရင်တောင် ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့စာဖြေလွှာမှာတော့ အဲဒီလို အရိပ်အယောင်မျိုး နည်းနည်းလေးတောင် မတွေ့ရဘူး။ သူက အကြောင်းအရာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တင်ပြထားပြီး အကျိုးအကြောင်း ခိုင်လုံသလို ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက် ဥယျာဉ်ထဲမှာ အေးဆေး လမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုး ခံစားချက် ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။

သူဟာ ကျေးလက် စာသင်ကျောင်းမှာပဲ ပညာသင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းတက်တာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ဆိုတာကို ခရိုင်ဝန်ရွှီသာ ကြိုမသိထားရင် စာမေးပွဲလောကမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့တဲ့ ဝါရင့်တစ်ယောက် ရေးထားတာလို့တောင် ထင်မိမှာ သေချာတယ်။

လူဆိုတာ အကြိုက်ချင်းမှ မတူတာ။ တချို့က အဆင်တန်ဆာတွေ အများကြီးနဲ့ ရေးတာ ကြိုက်ကြသလို၊ တချို့က ရိုးရှင်းတဲ့ အလှကို ကြိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အဖြေလွှာမျိုးကိုတော့ ဘယ်လို စစ်ဆေးသူ အရာရှိကမှ အပြစ်ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ခရိုင်ဝန်ရွှီရဲ့ အတွေ့အကြုံရင့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြယ်သစ်တစ်လုံး တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့မယ် ဆိုတာကို ကြိုမြင်နေရပြီ။

ဒီအချိန်မှာ မျက်နှာမလုပ်ရင် ဘယ်အချိန်သွားလုပ်မလဲ။

76 03

ဒါကြောင့် သူလည်း ချက်ချင်းပဲ ရုံးတော်အမှုထမ်း တစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး နားနားကပ်ကာ စကားတချို့ ပြောလိုက်တယ်။ သတိကြီးကြီး ထားတတ်တဲ့ အကျင့်ကြောင့် သူ့စကားတွေမှာ လှည့်ကွက်ချန်ထားခဲ့တယ်။ အမှုထမ်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် သူက လက်ထဲက အဖြေလွှာကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ဖတ်ကြည့်မိပြန်တယ်။ ကြည့်လေ သဘောကျလေဖြစ်ရပြီး မျက်နှာလုပ်မယ်ဆိုမှတော့ ဘာလို့ပြတ်ပြတ်သားသား မလုပ်ခဲ့မိသလဲလို့တောင် နောင်တရမိသလို ဖြစ်သွားတယ်။

ခရိုင်ရုံးတော် အပြင်ဘက်မှာတော့ ရုံးတော်အမှုထမ်းရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့လေးစားသမှုရှိတဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းကို အောင်စာရင်း ထွက်မယ့်အချိန်ကျမှ ပြန်လာဖို့ ပြောလိုက်တဲ့ အမှုထမ်းရဲ့စကားကို သူတို့အားလုံး ကြားလိုက်ကြတယ်။ ဒီစကားက ဘာသဘောလဲ။ ခရိုင်ဝန်မင်း ကိုယ်တိုင်က ရွှီထင်းရှန်းကို စီရင်စုအဆင့် စာမေးပွဲထိ အရောက်ပို့ပေးမယ်လို့ အာမခံလိုက်တဲ့သဘော ဖြစ်နေတာလေ။ ခရိုင်ဝန်မင်းကိုယ်တိုင် ထောက်ခံပေးမှတော့ ထုံရှန်းအဆင့်ကို အောင်မြင်ဖို့က သေချာသလောက် ဖြစ်နေပြီ။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှုပ်ထွေးတာတွေ၊ မနာလိုတာတွေ၊ အားကျတာတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ အကြည့်ပေါင်းစုံက ရွှီထင်းရှန်းဆီကို တပြိုင်နက် ကျရောက်လာတော့တယ်။ တချို့ကျတော့လည်း ရွှီထင်းရှန်းက ခရိုင်ဝန်မင်းနဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်မှု ရှိလို့သာ ဒီလိုဖြစ်ရတာလို့ ထင်ပြီး မခန့်လေးစား ကြည့်ကြတာမျိုးလည်း ရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဦးနှောက်ရှိတဲ့ လူအများစုကတော့ အဲဒီလို တွေးကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခရိုင်ဝန်ရွှီက ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးမထားတော့မှသာ အဲဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်။ အရင်က နာမည်ပျက်ရှိခဲ့တဲ့ ခရိုင်ဝန်ဟူ တောင်မှ ဒီလောက်ထိ ဗြောင်ကျကျ မလုပ်ရဲခဲ့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေက ရွှီထင်းရှန်းဟာ တကယ်ပဲ အရည်အချင်း ရှိလွန်းလို့ ဖြစ်မှာ။

စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝတဲ့ စာဖြေသူ နှစ်ယောက်ကတော့ အရင်က မကျေလည်မှုတွေကို ဘေးဖယ်ပြီး ရွှီထင်းရှန်းကို တောင်းပန်စကား ဆိုလာသလို လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ပြီး ဂုဏ်ပြုစကား ပြောလာကြတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကလည်း ဒီလောက် ချီးကျူးတာကို မခံယူထိုက်ပါဘူးဆိုပြီး နှိမ့်ချပြောဆိုခဲ့တယ်။

"ဟန်ဆောင်လွန်းလိုက်တာ"

ရွှီချင်းရှန်ရဲ့မျက်လုံးတွေကတော့ မနာလိုဝန်တိုစိတ်ကြောင့် နီရဲနေပြီ။ အရင်တုန်းက သူ ထုံရှန်းအဆင့်ကို ဖြေတုန်းကဆို အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရတာ၊ အခု ဒီကောင်လေးကျတော့ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ အောင်မြင်တော့မယ့်ပုံစံ ဖြစ်နေတယ်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားရ ခက်နေပြီး စာမေးပွဲခန်းထဲမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ သားဖြစ်သူ ရွှီကျွင်းခိုင်ကို သတိရမိသွားတယ်။

တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ ဒီကောင်လေးက လက်ဦးသွားပြီ မဟုတ်လား။ အဘိုးရွှီသာ ဒီသတင်းကို ကြားရင် အရမ်းဝမ်းသာသွားမယ်ဆိုတာ သူ တွေးကြည့်ရုံနဲ့ သိနေတယ်။ နောက်တစ်ချိန် ရွှီမိသားစုမှာ ထုံရှန်းအဆင့်အောင်မြင်သူ နှစ်ယောက် ရှိလာရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ရွှီထင်းရှန်းက ရှို့ချိုင်ဘွဲ့အထိ ရသွားရင်ဖြစ်ဖြစ် ဒီအိမ်မှာ သူ့အတွက် နေရာရှိပါဦးမလား။

အဲဒီလို တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ရွှီချင်းရှန်က ရွှီထင်းရှန်းကို ပြင်းထန်တဲ့ အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။

မျောက်တစ်ကောင်လို ဝိုင်းကြည့်ခံနေရတာကို မကြိုက်တာကြောင့် ရွှီထင်းရှန်းက မောက်ပါ့သိုနဲ့ တခြားလူတွေကို စောင့်မနေတော့ဘဲ ကျောက်အာကို ခေါ်ပြီး လူအုပ်ထဲကနေ အရင် ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။

တည်းခိုခန်းမှာ ခဏနား၊ အဝတ်အစားလဲပြီးမှ ကျောက်အာနဲ့အတူ ခရိုင်ဝန်ရုံးတော်ရှေ့ကို ပြန်သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီတော့မှ မောက်ပါ့သို၊ လီသာ့ထျန်၊ ချန်ကျန်းတို့နဲ့ ပြန်ဆုံရတော့တယ်။

မောက်ပါ့သိုကတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ သူက ပင်ကိုကတည်းက ပေါ့ပျက်ပျက် နေတတ်သူမို့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်ရိပ် မတွေ့ရဘူး။ လီသာ့ထျန်က ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံ ပေါက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ခံစားချက် သိပ်မရှိသူ။ ချန်ကျန်း တစ်ယောက်သာ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို လေးလေးနက်နက် တွေးနေပုံ ပေါ်နေတယ်။

76 04

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ခုနက မေးခွန်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားနေတာပါ"

သူတို့ သူငယ်ချင်းလေးယောက်မှာ ချန်ကျန်းနဲ့ စကားပြောရတာ အရှင်းလင်းဆုံးပဲ။ မောက်ပါ့သိုသာ ဆိုရင် ခေါင်းစဉ်တစ်ခုကနေ တစ်ခုခုန်ကူးပြီး လူကို နောက်ပြောင်နေမှာဆိုတော့ ပြောလိုရင်းကို ရောက်ဖို့ အတော် နေလိမ့်ဦးမယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။ "စာမေးပွဲ ပြီးသွားပြီပဲ၊ ထပ်မတွေးနေပါနဲ့တော့"

ချန်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နည်းနည်း ပြုံးလိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေတုန်း မောက်ပါ့သိုက လူကြားထဲကနေ တိုးဝင်လာပြီး မျက်နှာပြောင်စပ်စပ်နဲ့ ပြောလာတယ်။ "ခုနက ငါ အထဲမှာ စောင့်နေတုန်း ရွှီအမည်ရတဲ့ စာဖြေသူ တစ်ယောက်ကို ခရိုင်ဝန်မင်းက စီရင်စုအဆင့်ထိ အရောက်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောသံကြားလိုက်တယ်။ အဲဒါ မင်းများလား။ ဟဲဟဲ... မင်းကတော့ လူမုန်းများတော့မှာပဲ၊ အခုဆိုရင် လူတိုင်းလိုလို ဒီသတင်းကို သိနေကြပြီ"

ပြောရင်းနဲ့ သူက ရွှီထင်းရှန်းကို အပေါ်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်ပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်တယ်။ "အဝတ်အစားတွေတောင် လဲပြီးပြီဆိုတော့ အိမ်ပြန်ပြီးမှ ပြန်လာတာ ထင်တယ်။ ကြားတာတော့ အဲဒီလူက အဖြေလွှာကို ပထမဆုံး လာအပ်တာတဲ့"

ရွှီထင်းရှန်းက ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "တော်ပါတော့၊ ဒီမှာ ရပ်မနေနဲ့တော့၊ ပြန်ကြစို့" စကားဆုံးမှပဲ ရွှီကျွင်းခိုင် ထွက်မလာသေးတာကို သူတို့ သတိရလိုက်ကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရွှီချင်းရှန်ကတော့ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေတယ်။

သူ့မျက်နှာထားနဲ့ ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်တတ်တဲ့ အကြည့်တွေကို ကြည့်ရင် စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲနေမယ် ဆိုတာ သေချာတယ်။ ရွှီကျွင်းခိုင်အပေါ် အပြစ်တင်ဖို့ အသင့်ပြင်နေတာလည်း သိသာနေတယ်။ သူ ကိုယ်တိုင် စာမေးပွဲ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးရတာ ဒီလို စိတ်သဘောထားကြောင့် ဖြစ်မှာပဲ။ ဒီလို အဖေမျိုးနဲ့ ကြုံရတာ ရွှီကျွင်းခိုင်အတွက် ကံဆိုးတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်။

"မင်း ဦးလေးကလည်း တကယ်ပါပဲကွာ၊ ရွှီကျွင်းခိုင် သနားစရာပဲ"

မောက်ပါ့သိုက မှတ်ချက်ချတယ်။

သူတို့ ငါးယောက်က အတူတူ လာခဲ့ကြတာဆိုတော့ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အပြင်မှာပဲ ဆက်စောင့်နေလိုက်ကြတယ်။ မိုးချုပ်စပြုမှသာ ရွှီကျွင်းခိုင်က ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာထားနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ" သားဖြစ်သူကို မြင်တာနဲ့ ရွှီချင်းရှန်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရုံးတော်ရှေ့က လူရှင်းနေပြီမို့ သူတို့အုပ်စုက အတော်လေး ထင်းနေတယ်။

ရွှီကျွင်းခိုင်က ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ရွှီချင်းရှန်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ရွှီထင်းရှန်းက ကြားဖြတ် ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ "ဦးလေး... စကားတွေ နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့၊ အခု ထမင်းစားဖို့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် အရင်ရှာကြစို့"

အဲဒီတော့မှ အားလုံး လှည်းပေါ် တက်ခဲ့ကြတယ်။

တည်းခိုခန်းမှာ လူရှုပ်နေမှာမို့ ရွှီထင်းရှန်းတို့ လူစုက သာမန် စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုမှာပဲ ဝင်စားလိုက်ကြတယ်။ ထမင်းစားနေတုန်း ရွှီချင်းရှန်က ရွှီကျွင်းခိုင်ကို စာမေးပွဲအခြေအနေ တရစပ်မေးနေပေမဲ့ ရွှီကျွင်းခိုင်က ခေါင်းငိုက်စိုက်ချထားပြီး ဘာမှ ပြန်မဖြေဘူး။

76 05

ပုံစံကြည့်ရတာ ကောင်းကောင်း မဖြေနိုင်ခဲ့တာတော့ သေချာတယ်။ တကယ်လို့ အခုစာမေးပွဲမှာ ရွှီကျွင်းခိုင် တစ်ယောက်တည်း ဝင်ဖြေတာဆိုရင် ရွှီချင်းရှန် ဒီလောက် ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းက ရှေ့ကနေ အောင်မြင်မှု ရယူထားတဲ့အတွက် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အဖေဖြစ်သူက ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်မလဲ၊ ရွာသားတွေက ဘယ်လို အတင်းပြောကြမလဲ ဆိုတာ တွေးမိပြီး ဒေါသ အလိပ်လိုက် ထွက်နေတာ ဖြစ်မယ်။

"တော်ပါတော့ အစ်ကိုကြီးရာ၊ ဘာလို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာလဲ။ ဒီတစ်ဆင့်က ပြီးသွားပြီပဲ၊ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ပြင်လို့မှ မရတော့တာ။ ဒီတစ်ခါ မကောင်းရင် နောက်တစ်ခါ ကြိုးစားပေါ့"

ရွှီချင်းဟွိုင်က ဖျောင်းဖျတယ်။

"မင်းက ဘာနားလည်လို့လဲ"

တကယ်တော့ ရွှီချင်းဟွိုင်က နားမလည်ရှာဘူး။ ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲက စုစုပေါင်း ၅ ဆင့် ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ လူတိုင်း ၅ ဆင့်လုံး ဖြေရတာ မဟုတ်ဘူး။ ပထမအဆင့် ဖြေပြီးသွားရင် ဒုတိယအဆင့် မစခင် သဘက်ခါမှာ အောင်စာရင်း ထွက်လာလိမ့်မယ်။

ဒီအောင်စာရင်းကို စာရင်းငယ်လို့ ခေါ်ပြီး စာရင်းကြီး မဟုတ်သေးဘူး။

ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲရဲ့ အောင်စာရင်းကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ရေးဆွဲ ထုတ်ပြန်လေ့ ရှိတာကြောင့် 'စက်ဝိုင်းစာရင်း' လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။ စာရင်းရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ 'ကျုံး' (အောင်မြင်သည်) ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ကြီးကြီးမားမား ရေးထားပြီး အဲဒီစာလုံးကို ရေးတဲ့အခါ ထူးခြားတဲ့ နည်းပညာနဲ့ အထက်ဆွဲချက်ကို ရှည်စေပြီး အောက်ဆွဲချက်ကို တိုစေကာ 'မြင့်မြတ်ခြင်း' အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်ထားတယ်။ အဲဒီစာလုံးကို ဗဟိုပြုပြီး အတွင်းစက်ဝိုင်းနဲ့ အပြင်စက်ဝိုင်းဆိုပြီး နှစ်ထပ် ပိုင်းခြားထားတယ်။ နာရီလက်တံ ပြောင်းပြန် ဦးတည်ချက်အတိုင်း အဆင့်စီထားပြီး ပထမ အဆင့် ၂၀ က အတွင်းစက်ဝိုင်းမှာ ရှိမယ်၊ နောက်ထပ် အဆင့် ၃၀ က အပြင်စက်ဝိုင်းမှာ ရှိမယ်။

ပထမဆုံး ရတဲ့သူရဲ့ နာမည်ကိုတော့ အလယ်က 'ကျုံး' စာလုံးရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာ တစ်လုံးတည်း သီးသန့် မြှင့်တင် ရေးထားလေ့ ရှိတယ်။

ဒီအဆင့် ၅၀ ဝင်တဲ့သူတွေသာ ဒုတိယအဆင့် စာမေးပွဲကို ဆက်ဖြေခွင့် ရှိကြတယ်။ ဒါ့အပြင် 'အရန်စာရင်း' တစ်ခုလည်း ရှိသေးပြီး အဲဒီစာရင်းပါတဲ့ သူတွေလည်း ဒုတိယအဆင့်ကို ဆက်ဖြေခွင့် ရကြတယ်။ စာရင်းနှစ်ခုစလုံးမှာ မပါတဲ့သူတွေကတော့ ဆက်ဖြေခွင့် မရှိတော့ဘဲ 'စက်ဝိုင်းအပြင်ရောက်သူများ' လို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး အိမ်ပြန်ကြရတာပေါ့။

ဒါကြောင့် ပထမအဆင့် စာမေးပွဲကို လူတိုင်း အလေးအနက်ထားကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအဆင့်က ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲ တစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်တာကိုး။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပထမ အဆင့် ၂၀ ဝင်သူတွေဟာ အမှားအယွင်း ကြီးကြီးမားမား မရှိရင် စီရင်စုအဆင့်ထိ တက်လှမ်းဖို့ သေချာသလောက် ရှိတယ်။ နောက်ပိုင်း အဆင့်တွေကတော့ မသေချာလှဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခရိုင်အဆင့်မှာ အယောက် ၅၀ သာ ရွေးချယ်မှာမို့ နောက်ပိုင်း အဆင့်တွေမှာ ခြေချော်လက်ချော် ဖြစ်သွားရင် လူရွေးချယ်မှု စာရင်းကနေ ပြုတ်ကျသွားနိုင်လို့ပဲ။

ရွှီထင်းရှန်းကို စီရင်စုအဆင့်ထိ အရောက်ပို့ပေးမယ် ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် လူအများ အားကျခဲ့ကြတာဟာ သူက မတော်တဆမှု မရှိရင် အခု စာမေးပွဲရဲ့ ပထမဆုရှင် ဖြစ်ဖို့ သေချာနေလို့ပါပဲ။

သေချာတာကတော့ ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးမှသာ အဖြေမှန်ကို သိရမှာဖြစ်တယ်။

ဒါကြောင့် ရွှီကျွင်းခိုင်ဟာ ပထမအဆင့်ကို ကောင်းကောင်း မဖြေနိုင်ခဲ့ရင် အိမ်ပြန်ရမှာ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှသာ ပြန်ကြိုးစားရတော့မယ်။

အဲဒီအကြောင်း ခဏထားပြီး နောက်တစ်နေ့ အောင်စာရင်း စောင့်နေတဲ့အချိန် စာဖြေသူတွေ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှား နေကြပြီး စောစောစီးစီး ရုံးတော်ရှေ့မှာ လာစောင့်နေကြတယ်။

76 06

ရွှီထင်းရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ တည်းခိုခန်းထဲမှာ နေပြီး အပြင်မထွက်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက သူ့အကြောင်း သိနေကြပြီဆိုတော့ အပြင်ထွက်လိုက်ရင် ဝိုင်းမေးကြမှာ စိုးလို့လေ။ အောင်စာရင်း သွားကြည့်တဲ့သူတွေ ပြန်ရောက်လာတော့ ရွှီထင်းရှန်းက တကယ်ပဲ ပထမဆုရှင် ဖြစ်နေတယ်၊ ချန်ကျန်းက အတွင်းစက်ဝိုင်းမှာ ပါပြီး မောက်ပါ့သိုနဲ့ လီသာ့ထျန်တို့က အပြင်စက်ဝိုင်းမှာ ပါတယ်။

ရွှီကျွင်းခိုင်ကတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အရန်စာရင်းမှာ ပါခဲ့တယ်။

အရန်စာရင်းမှာ ပါတာက အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီအခွင့်အရေးက တခြားလူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး ပိုခက်ခဲတယ်။ သူက ဒုတိယအဆင့်မှာ အရမ်းထူးချွန်အောင် ဖြေမှသာ အရန်စာရင်းမှာ ဆက်ရှိနေနိုင်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် စက်ဝိုင်းစာရင်းထဲက လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ဖြုတ်ချပြီး နေရာဝင်ယူနိုင်မှသာ တတိယအဆင့်ကို တက်နိုင်မှာ။ ပဉ္စမအဆင့် ပြီးတဲ့အချိန် အဆင့် ၅၀ အတွင်း ဝင်နိုင်မှသာ ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်မှာ။

ဘယ်လောက် ခက်ခဲမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်။ နည်းနည်း အမှားအယွင်း ရှိလိုက်တာနဲ့ အိမ်ပြန်ရမယ့် အနေအထားပဲ။

အဲဒီည ရွှီထင်းရှန်း အိပ်ရာမဝင်ခင် အိမ်သာသွားတော့ တည်းခိုခန်း ဝင်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတဲ့ ရွှီကျွင်းခိုင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"မင်းမှာ စိတ်ညစ်စရာ ရှိနေပုံရတယ်"

ရွှီထင်းရှန်းကို မြင်လိုက်တော့ ရွှီကျွင်းခိုင်က ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားတယ်။

"နှစ်ရှည်လများ ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ နောင်တ မကျန်ရစ်ပါစေနဲ့။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ ကျရှုံးသည်ဖြစ်စေ ဆံခြည်တစ်မျှင် သို့မဟုတ် အသားတစ်တုံး ပဲ့ပါသွားမှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး"

"ငါ..."

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ စဉ်းစားပေတော့"

အမှန်တော့ ရွှီထင်းရှန်းက လူတစ်ဖက်သားကို နှစ်သိမ့်ဆွေးနွေးတာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူး။ အထူးသဖြင့် အရင်က ရန်ဘက်ဟောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ ဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့။

ရွှီထင်းရှန်းက ပြောချင်ရာပြောပြီး ထွက်သွားပေမဲ့ ရွှီကျွင်းခိုင်ကတော့ သူ့ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အတော်ကြာတဲ့အထိ သတိပြန်မဝင်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ဒုတိယအဆင့်မှာ ရွှီထင်းရှန်းနဲ့ ချန်ကျန်းတို့ရဲ့အဆင့်က မပြောင်းလဲဘူး။ လီသာ့ထျန်က အဆင့်နည်းနည်း တက်လာပြီး မောက်ပါ့သိုကတော့ အဆင့်တစ်ဆင့် ကျသွားတယ်။

ရွှီကျွင်းခိုင်ကတော့ အရန်စာရင်းမှာပဲ ခဲယဉ်းစွာ ဆက်လက် တွယ်ကပ်နေရတယ်။ ဒီအဆင့်ရောက်တော့ စာဖြေသူ ဦးရေက ထက်ဝက်လောက် လျော့သွားပြီ။

တတိယအဆင့်မှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ စတုတ္ထအဆင့် ရောက်တော့ လီသာ့ထျန်က အတွင်းစက်ဝိုင်းထဲ အောင်မြင်စွာ တိုးဝင်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှီထင်းရှန်း၊ ချန်ကျန်းတို့နဲ့ တစ်တန်းတည်း ဖြစ်လာတယ်။ မောက်ပါ့သိုကတော့ နောက်ထပ် အဆင့်နည်းနည်း ထပ်ကျသွားတယ်။

အဲဒီအချိန်ရောက်မှ မောက်ပါ့သိုလည်း အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားပြီး စာမေးပွဲ မဖြေခင်ညမှာ ဘုရားစာ ရွတ်သလို စာတွေကို အသည်းအသန် ကျက်တော့တာပဲ။

စတုတ္ထအဆင့် အောင်စာရင်း ထွက်လာတော့ အားလုံးရဲ့ နေရာက အတည်ဖြစ်သွားသလောက် ရှိနေပါပြီ။ ပဉ္စမအဆင့်က ဟန်ပြသဘောမျိုးသာဖြစ်ပြီး ကံအရမ်းဆိုးလို့ ခရိုင်ဝန်မင်းရှေ့မှာ မလျော်ကန်တဲ့ အပြုအမူ လုပ်မိတာမျိုး မရှိရင် စီရင်စုအဆင့်ကို တက်ရောက်ဖို့ သေချာနေပါပြီ။

စတုတ္ထအဆင့်မှာ မောက်ပါ့သိုက နောက်ဆုံးအဆင့်ကနေ ကပ်ပြီး ပါလာပေမဲ့ ရွှီကျွင်းခိုင်ကတော့ ပထမ ၅၀ စာရင်းထဲ မဝင်နိုင်တော့ဘဲ ပြုတ်ကျန်ခဲ့ရတယ်။

76 07

အဲဒီရက်ပိုင်း ရွှီချင်းရှန်က အတော်လေး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သားဖြစ်သူက တကယ်တမ်း ကျရှုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရတော့ အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲပါလေရော။ ရွှီချင်းဟွိုင် ဝင်တားမှပဲ အရှိန်သတ်သွားတယ်။

ရွှီကျွင်းခိုင်ကတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ပေါ့ပါးသွားပုံ ရတယ်။ မောက်ပါ့သိုနဲ့ တခြားလူတွေက သွားနှစ်သိမ့်ပေးတော့ သူက အတော်လေး တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး ကိုယ့်အရည်အချင်း မလုံလောက်ကြောင်း၊ အရင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပါရမီရှင်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်သာဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံပြောကြားခဲ့တယ်။

ဒီလို အသိတရား ရသွားတာက မဆိုးပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်အာရဲ့အမြင်မှာ ရွှီကျွင်းခိုင်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ယူဆမိပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲမှာ တစ်ခါတည်းနဲ့ အောင်မြင်နိုင်လောက်တယ်လို့ မျှော်လင့်မိတယ်။

"ရှုံးနိမ့်ခြင်းက ကြောက်စရာ မကောင်းပါဘူး၊ ကိုယ်ဘာကြောင့် ရှုံးနိမ့်ရသလဲဆိုတာကို မသိလိုက်ရခြင်းကသာ ကြောက်စရာ ကောင်းတာပါ"

ဒါက ကျောက်အာ ပြန်ပြောပြတာကို နားထောင်ပြီးနောက် ရွှီထင်းရှန်း ပြောလိုက်တဲ့ စကားပါပဲ။ လိုရင်းတိုရှင်းနဲ့ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ စာပေစကားလုံးတွေ မပါပေမဲ့ ကျောက်အာ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်သလို အရမ်းမှန်ကန်တယ်လို့လည်း တွေးမိလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာ တရားဝင် အောင်စာရင်း ထုတ်ပြန်ချိန် ရောက်လာပြီး ရွှီထင်းရှန်းက အားလုံး ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်း ပထမဆုရှင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဝမ်းမြောက်ကြောင်း သဝဏ်လွှာ လာပို့သူတွေက အိုးစည်ဗုံမောင်းတွေ တီးခတ်ပြီး သူတို့ တည်းခိုတဲ့နေရာအထိ လာပို့ပေးကြတယ်။

ကျောက်အာက ဆုကြေးငွေတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဆိုတော့ လာပို့သူတွေ လက်ထဲကို ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ထည့်ပေးလိုက်တော့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ခရိုင်ရုံးတော်ကလည်း ဒီနှစ် ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲရဲ့ ပထမ အဆင့် ၂၀ ဝင်သူတွေရဲ့ အဖြေလွှာတွေကို စံပြစာစီစာကုံးတွေအဖြစ် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေလိုက်ပါတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းရဲ့အဖြေလွှာက လူအများ စိတ်ဝင်စားမှု အခံရဆုံးပါပဲ။ ပထမအဆင့်မှာတင် ခရိုင်ဝန်မင်းရဲ့ ထောက်ခံချက်နဲ့ အောင်မြင်ခဲ့သူဖြစ်တော့ ဘယ်လို အရေးအသားမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာ လူတိုင်း သိချင်နေကြတာ။

စံပြစာစီစာကုံးကို ဖတ်ပြီးနောက် ချီးကျူးသူတွေ ရှိသလို၊ ငါ့လောက် မတော်ပါဘူးလို့ မခန့်လေးစား တွေးသူတွေလည်း ရှိတာမို့ အသေးစိတ် ပြောပြနေဖို့လိုမယ် မထင်တော့ပါဘူး။

တချိန်တည်းမှာပဲ ရွှီမိသားစုဆီကိုလည်း ဝမ်းမြောက်ဖွယ် သတင်းစကား ရောက်ရှိသွားပါတော့တယ်။

******