အခန်း (၈၀၃-၈၀၄)

အခန်း (၈၀၃) ကောင်းပုရွာ၏ တားမြစ်ချက်၊ အချစ်နှင့် အလွမ်းဇာတ်လမ်းကြီးနှင့် သိုင်းဝိညာဉ်

လီယန်ချူသည် ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရာ ရိုးရှင်းသော မြက်မိုးအိမ်လေးတစ်လုံးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရွာသားများမှာ ဤအမျိုးသမီးအပေါ် အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားကြသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ ထိုရိုသေမှုမှာ ဟန်ဆောင်မှုကင်းပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လေးစားနေကြခြင်းပင်။

မြက်မိုးအိမ်လေးအတွင်း၌ မူးဝေနောက်ကျိခြင်းမရှိသော၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့၏ လတ်ဆတ်သန့်စင်သော ဆေးနံ့သင်းသင်းလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

အမျိုးသမီးက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ လီယန်ချူကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်ပြီး

"မင်းရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ကံတရားအကျိုးအကြောင်း တွေကို ငါ မမြင်ရဘူး၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"

'ကံတရား အကျိုးအကြောင်း...' လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

ကောင်းပုရွာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သာမန်လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ဤအမျိုးသမီးတွင် ကျင့်စဉ်အဆင့် ရှိ၊ မရှိကို သူ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်နိုင်တော့ချေ။

သူက ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခုရပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီရွာကနေ အပြင်ကို ထွက်ဖူးသလား"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု လေသံအေးအေးဖြင့် မေးသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ရလျှင် ဤကမ္ဘာကြီးက ချိပ်ပိတ်ခံထားရသည်ဆိုပါက ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သမီးမှာလည်း ထိုအတွင်း၌ပင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရမည် ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤကိစ္စများကို ဘာမှမသိဘဲ မနေသင့်ပေ။

'သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကလည်း ပြဿနာရှိနေပြီး အပိတ်ခံထားရတာလား' ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကောင်းပုရွာနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ဘဲ တဲ့တိုးပြောလိုက်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ သူ သိရှိထားသော ကောင်းပုရွာနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အားလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်သောအခါ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုကြည့်ပြီး သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပြသထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုမရှိကြောင်း လီယန်ချူ သိလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ကျောတွင် လွယ်ထားသော၊ ဆေးမြစ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ဆေးတောင်းကို ချလိုက်ရင်း

"ငါတို့ တစ်ရွာလုံးက ဒီနေရာမှာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရတာပေါ့၊ မင်းက နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီ ကြာမြင့်ပြီးတဲ့နောက်က ချန် နိုင်ငံက လာတာပေါ့လေ"

"မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ကောင်းရှောင်ဝမ်နဲ့ ကောင်းဟူတို့ကို မင်း အရင်က မြင်ဖူးခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့က ထူးထူးဆန်းဆန်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်ပေါ့"

အမျိုးသမီးက လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ

"မင်းပြောတဲ့ စကားတွေက... တော်တော်လေးကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အပြင် ဘယ်သူ့ကိုပြောပြော ယုံမှာမဟုတ်ဘူး"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ ဤအမျိုးသမီးတွင် လူ၏စိတ်ကို ကြည့်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိပုံရသည်။ သူမသာ မယုံကြည်ပါက ဤကဲ့သို့ ပြောနေမည်မဟုတ်ပေ။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း လိမ်မပြောနေဘူးလို့ ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ"

သူမသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ

"ငါ ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

"ရောက်လာမှတော့ ရောက်တဲ့အတိုင်း ရင်ဆိုင်ရုံပဲ" ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင်။

သူသည် ကောင်းပုရွာ၏ ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ရကာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများလည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက် အမှန်တကယ်ကို ပို၍ပင် သိချင်လာမိသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

လီယန်ချူက မြက်မိုးအိမ်လေးထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ကောင်းရှောင်ဝမ်က တံခါးဝတွင် ရပ်၍ ချောင်းနားထောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီယန်ချူ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းရှောင်ဝမ်က လက်သီးကို မြှောက်ပြကာ

"မင်းက တကယ့် လူလိမ်ကြီးပဲ ရှစ်ပုံတစ်ပုံလောက်ကတော့ အစ်မဖြူအပေါ် မရိုးသားတဲ့ စိတ်ရှိနေတာ သေချာတယ်"

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်တောင်တစ်ဖက် ခတ်ပြကာ

"မင်းအပေါ် မရိုးသားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ် လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

"ကလေးမလေးရာ... သူများကိစ္စကို ဝင်မရှုပ်နဲ့"

ဟု လီယန်ချူက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က မကြောက်မရွံ့ဘဲ ပြန်ကြည့်ကာ ခါးထောက်လိုက်ပြီး

"ငါ ပြောလိုက်မယ်၊ သိုင်းပညာလေး နည်းနည်းတတ်တာနဲ့ ငါ့ကို လာခြောက်လို့ရမယ် မထင်နဲ့ မင်းသာ အစ်မဖြူအပေါ် မကောင်းတာတစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြံရင် ငါတို့ တစ်ရွာလုံးက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ကောင်းပုရွာတွင် အလွန်လေးစားခံရသည်။ သူမ၏ လေမိုးခေါ်နိုင်သော အတတ်ပညာကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ရှေးခေတ်ကာလတွင် ရွာအတွက် မိုးခေါ်ပေးနိုင်ပြီး ရာသီဥတု ကောင်းမွန်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်သူကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ကိုးကွယ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေပြီး ကောင်းရှောင်ဝမ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ စကားများရန်ဖြစ်ရာတွင် တစ်ဖက်လူက အားတက်သရော ပြောနေချိန်တွင် နောက်တစ်ယောက်က စိတ်လေနေခြင်းမှာ အဆိုးဆုံးပင်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့်

"ဟေ့ ဟေ့ ငါ မင်းကို စကားပြောနေတာလေ ကြားရဲ့လား" ဟု အော်သည်။

လီယန်ချူက

"ကလေးမလေး... ဘေးကို ဖယ်စမ်းပါ" ဟု စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။

သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှောင်ဝမ်... ဒီ လီတာအိုဆရာကို ခဏ လိုက်ပို့ပြီး နေရာချပေးလိုက်ပါ၊ သူက လူဆိုးမဟုတ်ဘူး"

ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး နားဝင်ချိုလှသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က မကျေမနပ်ဖြင့် "အင်း" ဟု ဆိုကာ

"အစ်မဖြူက မင်းကို လူဆိုးမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောမှတော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

လီယန်ချူ စိတ်မဆိုးမိပေ။ ဇာတ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးဝိညာဉ်ထက် ယခုကဲ့သို့သော ကောင်းရှောင်ဝမ်က ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

သူသည် ကောင်းရှောင်ဝမ်နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး အိမ်တစ်အိမ်တွင် နေရာချပေးသည်။ အိမ်ထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့်

"ဒီအိမ်ရှင်က ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးရာ၊

ကောင်းရှောင်ဝမ်က မိမိနှာခေါင်းကို ညွှန်ပြကာ "ငါပဲလေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ငါ့ကို မင်းအိမ်မှာ ပေးနေတာလား... ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်၊ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

"ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ အစ်မဖြူက နတ်သမီးပဲ၊ သူက မင်းကို လူဆိုးမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင်... ငါက မင်းကို ကြည့်မရပေမယ့် မင်းက လူဆိုးမဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်"

လီယန်ချူက

"မင်းက မင်းရဲ့ အစ်မဖြူကို အဲဒီလောက်တောင် ယုံတာလား ငါသာ လူဆိုးဖြစ်ရင် မင်းတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က မျက်စောင်းထိုးကာ

"ငါ့ကို လာမခြောက်နဲ့၊ ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားရုံနဲ့ တောပုဂ္ဂိုလ် လုပ်လို့ရမယ် ထင်နေလား"

လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"မင်းရဲ့ အစ်မဖြူက ငါ့ကို လူကောင်းလို့ ပြောလို့ မင်းက ယုံတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို ဒေါသတကြီး ဆက်ဆံနေတာလဲ"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က

"မင်းက လူကောင်းဖြစ်ပေမယ့် ငါက မင်းကို ပြုံးပြစရာ မလိုဘူးလေ မင်းကို ကြည့်မရတာ အကြောင်းပြချက် လိုလို့လား"

လီယန်ချူ အံ့ဩပြီး ရယ်မိတော့သည်။

သူသည် ထိုအိမ်တွင် နေထိုင်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အင်အားများကို အာရုံခံကြည့်သော်လည်း ကျင့်စဉ်စွမ်းအား လှုပ်ခတ်မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိချေ။ အာရုံခံနိုင်စွမ်း လည်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် ယခုအခါ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦး၏ အတင်းအကျပ် ပိတ်ပင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက တရားထိုင်ကြည့်သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ အစမှ ပြန်လည်ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို လည်ပတ်ကြည့်သောအခါ စုပ်ယူနိုင်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အစအနမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှိသည်ကိုပင် အာရုံမခံနိုင်တော့ချေ။

"အင်း..." လီယန်ချူ ကြောင်အသွားသည်။ ယခင်တစ်ခေါက်ကဲ့သို့ အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားသည့် နည်းလမ်းမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပုံရသည်။

သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဟွန်းယွမ်ကုန်း ကို စတင်လည်ပတ်ကြည့်သည်။ ဤကျင့်စဉ်မှာ သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်ပညာရပ်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူက အလွန်မြင့်မားသောအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ကာ ကာကွယ်ရေးအရှိန်အဝါ ကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။

လီယန်ချူတွင် ထူးချွန်လှသော သိုင်းပညာပါရမီရှိသော်လည်း ဟွန်းယွမ်ကုန်း သို့မဟုတ် ထျန်းကန်းလက်ဝါးတို့ကို လေ့ကျင့်သောအခါ သာမန်လက်ဝှေ့ သိုင်းပညာကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေပြီး အသွေးအသားအတွင်းရှိ အတွင်းအား ကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ချေ။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က လီယန်ချူ တရားထိုင်နေသည်ကို ကြည့်လိုက်၊ ခြံထဲတွင် ဓားသိုင်း၊ လက်ဝှေ့သိုင်း လေ့ကျင့်နေသည်ကို ကြည့်လိုက်နှင့်

"သူက တကယ်ပဲ တာအိုဆရာ ဟုတ်ရဲ့လား ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ တာအိုဆရာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ပြန်သိမ်းကာ လျှောက်လာပြီး ကောင်းရှောင်ဝမ်ကို ပြုံးပြကာ

"မင်းရဲ့ အစ်မဖြူအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က အေးစက်စက် ပြုံးကာ "မရဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"မင်း နတ်သမီးဖြူနဲ့ ရှူရှန်း အကြောင်း ကြားဖူးလား"

ဟု လီယန်ချူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

စောစောက သူပြောခဲ့သော ဇာတ်လမ်းမှာ အပျော်ပြောခြင်းဖြစ်သော်လည်း နတ်သမီးဖြူ ဇာတ်လမ်းမှာမူ ပို၍ အနှစ်သာရရှိသည်။ ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်လမ်းများကို အလွန်စိတ်ဝင်စားပုံရပြီး

"မကြားဖူးဘူး၊ ဘာအကြောင်းလဲ"

ဟု ဆိုကာ သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်သည်။

"မင်း ဒီဇာတ်လမ်းနဲ့ ငါ့ဆီကနေ အစ်မဖြူရဲ့ အချက်အလက်တွေကို လဲလှယ်ဖို့တော့ မကြံနဲ့"

လီယန်ချူက အလေးအနက် အမူအရာဖြင့်

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ၊ မင်းနဲ့ ငါနဲ့က ကံပါလာလို့ ဆုံရတာဆိုတော့ အားနေတုန်း စကားပြောရုံပါပဲ"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က သံသယဖြင့် "တကယ်လား" ဟု မေးရာ

လီယန်ချူက

"မကြားချင်ရင်လည်း နေပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး

"အပျော်ပြောတာဆိုရင်တော့ ရပါတယ်၊ ပြောပြလေ"

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး နတ်သမီးဖြူနှင့် ရှူရှန်းတို့ တံတားပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ပုံ၊ ရွှေဆံထိုးဖြင့် စမ်းသပ်ပုံ၊ အတိတ်ဘဝ ကျေးဇူးဆပ်ပုံ၊ သိုးကျောင်းသားလေးနှင့် မြွေဖြူလေးအကြောင်း စသည့် နတ်ဘုရားအချစ်ဇာတ်လမ်းကြီးကို နာရီဝက်ခန့် ပြောပြလိုက်သော်လည်း အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ ဘေးမှနေ၍ မျက်ရည်များပင် ဝဲနေကာ

"ဒီ ဖာဟိုင် က တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ စိတ်တိုစရာကြီး "

"အဲဒီနောက် ဘာဆက်ဖြစ်လဲ" ဟု သူမက လောဆော်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဗိုက်ဆာပြီ၊ ထမင်းစားချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က သူ့ကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဇာတ်လမ်းကို အရှိန်ကောင်းနေတုန်း ဖြတ်ချလိုက်သည့် ဒုက္ခကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက အောင့်သက်သက်ဖြင့် ထမင်းဟင်းပြင်ဆင်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ရှိနေသော်လည်း သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

'ဒီအမျိုးသမီးက မင်းတို့စိတ်ထဲမှာ ဒီလောက်တောင် အရေးပါတာလား၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြောင်းလဲခံထားရတာတောင် သူမကို ဒီလောက်အထိ ကာကွယ်နေကြတာလား' ဟု လီယန်ချူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

စောစောက သူသည် ထူးခြားသော အာရုံတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုခံစားချက်ကို သူသည် ရှေးဦးကမ္ဘာ တွင် တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ တက်လှမ်းစဉ်က ခံစားခဲ့ဖူးသည်။

'လောကဓာတ်၏ ထောက်ပံ့မှု'

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ထိုကမ္ဘာတွင် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်း ပို၍ မြင့်တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်မည်းကြီးကို သူ၏ ဓားဖြင့် လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ဖြတ်ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူတွင် အင်အားနှစ်မျိုး ရှိသည်။ တစ်မျိုးမှာ တာအိုကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို ကျင့်ကြံကာ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များကို သုံးစွဲခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်မျိုးမှာ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားဖြစ်ပြီး အသွေးအသားကို သန်မာအောင် ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူအများက သူ့ကို သိုင်းပညာနတ်ဘုရား ဟု ထင်ကြခြင်းမှာ သူ၏ အသွေးအသား အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် သန်မာလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူ အဆင့်တက်ခဲ့ခြင်းမှာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ဖြစ်သော်လည်း ရှေးဦးကမ္ဘာ၏ အလိုဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထိုရှေးဦးကမ္ဘာ၏ တရားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ထူးခြားပြီး ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားကို အဓိက ထောက်ပံ့ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကောင်းပုရွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီး တာအိုကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ပိတ်ပင်ခံထားရသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တာအိုနှင့် မဆိုင်သော အခြားအင်အားတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းကို သိုင်းပညာ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။

ထိုရှေးဦးကမ္ဘာမှ ရရှိခဲ့သော သိုင်းဝိညာဉ် မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး မရရှိနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ဤတားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ထိုသိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ပြန်လည် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများ စတင် ဆူပွက်လာသည်။

ဝုန်း

ဤတိတ်ဆိတ်သော ပြောင်းလဲမှုမှာ လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ထိုသိုင်းဝိညာဉ်နှင့် ဆက်သွယ်လေလေ၊ သူ၏ သွေးဓာတ်များမှာ ပို၍ မြန်ဆန်စွာ စီးဆင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ကောင်းပုရွာ၏ ချိပ်ပိတ်တားမြစ်ချက်က တာအိုစွမ်းအားများကို ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အင်အားမှာ ထိုစည်းမျဉ်းပြင်ပမှ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ သွေးဓာတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် သန်မာလာသော်လည်း အပြင်ပန်းအားဖြင့်မူ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က ထမင်းဟင်းများ ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ လီယန်ချူ၏ သွေးဓာတ်များမှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အကြောအခြင်များအားလုံး ပွင့်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ" ဟု ကောင်းရှောင်ဝမ်က မေးသည်။

လီယန်ချူက သူမနှင့် စကားများရန် မစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်သီးကို အသာအယာ ဆုပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားသော အင်အားများ ပြည့်လျှံနေပြီဖြစ်သည်။

"မင်း ချက်ထားတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေက ကြည့်ရတာ မဆိုးဘူးပဲ"

ဟု လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က သူ ပြန်မပြောသည်ကို အံ့ဩသွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်လေး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ

"ငါ့အဖေနဲ့ အမေက ဆုံးသွားတာ ကြာပြီ၊ ငါကိုယ်ငါ ကောင်းကောင်းမစောင့်ရှောက်ရင် သူတို့ကို အားနာစရာ ဖြစ်နေမှာပေါ့"

လီယန်ချူ ကြောင်သွားသည်။ ဤမျှ ဇွတ်တရွတ်နိုင်လှသော ကောင်းရှောင်ဝမ်တွင် ဤကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်ကာ

"မင်းက တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ၊ ငါ့အဖေနဲ့အမေ ဆုံးတာနဲ့ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလဲ"

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကောင်းရှောင်ဝမ်သည်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမကို အစောပိုင်းက ဇာတ်ဝတ်စုံနှင့် တွေ့စဉ်က ဝိညာဉ်အဖြစ် တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် သိုင်းဝိညာဉ်ဖြင့် ပြန်လည်နိုးထလာသော်လည်း သူမမှာ လူလား ဝိညာဉ်လားဆိုသည်ကို ခွဲခြားမရနိုင်သေးချေ။

ထမင်းစားချိန်တွင် ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ အလွန်ငြိမ်သက်နေသည်။ ဟင်းသုံးမျိုးတွင် တစ်မျိုးမှာ အသားဟင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူမှာ အင်အားများ ပြန်ရထားသဖြင့် ဗိုက်ဆာနေကာ အားရပါးရ စားသော်လည်း ကောင်းရှောင်ဝမ်က အနည်းငယ်သာ စားပြီး ထမင်းစားရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးရာ

ကောင်းရှောင်ဝမ်က "ဗိုက်မဆာလို့" ဟု ခေါင်းခါပြသည်။

သို့သော် ထိုစဉ် သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံများ မြည်လာသဖြင့် သူမ ရှက်သွားကာ

"မင်းအရင်စား၊ ငါက ကိုယ်လုံးလှအောင် ညဘက်ဆို နည်းနည်းပဲ စားတာ"

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ သူမတွင် မိဘမရှိဘဲ အခြေအနေမှာ အလွန်ခက်ခဲပုံရသည်။ ဤဟင်းများကို သူမက တစ်နေရာရာမှ ချေးငှားပြီး ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက

"တစ်ယောက်တည်း စားရတာ ပျင်းစရာကြီး၊ မင်းလည်း ထပ်စားဦးလေ၊ ငါ နတ်သမီးဖြူ ဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြောပြမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က ဇာတ်လမ်းအကြောင်း ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း

"ဒါပေမဲ့..." ဟု ဆိုကာ ဟင်းများကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ နှစ်ယောက်သား စကားပြောရင်း အတူတူ စားကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောကြသည်မှာ ညအတော်နက်သွားသည်။

"နတ်သမီးဖြူရဲ့ အဆုံးသတ်က လေဖုန်းမျှော်စင် အောက်မှာ ချုပ်နှောင်ခံရတာလား..."

ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အချစ်နှင့် အလွမ်းဇာတ်လမ်းကြီးမှာ သူမကဲ့သို့ မိန်းကလေးအတွက် အလွန်ပင် ထိခိုက်စေသည်။

လီယန်ချူက သူမကို နောက်ထပ် ပျော်စရာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ပြောပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကောင်းရှောင်ဝမ်က ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားပြီး ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာကာ

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေပြီး

"အားးးးးး" ဟု စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသည်။

သူမသည် အသားများကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း၊ ပုရွက်ဆိတ် ထောင်သောင်းချီ၍ အသားကို ကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့သော်လည်းကောင်း ခံစားနေရပုံရသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ကောင်းရှောင်ဝမ် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ရွာလုံးတွင်လည်း စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတိတ်ဆိတ်သော ညတွင် ထိုအသံများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းကိုင်ကာ သန့်စင်သော သွေးဓာတ်များကို ထည့်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာမှ မထူးခြားချေ။ သူမ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ အရေပြားများမှာ ကွဲအက်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ"

ထိုစဉ် သူမ၏ ကိုယ်ထဲမှ အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည် ကုသပေးသော်လည်း ခဏအတွင်းမှာပင် ဒဏ်ရာများက ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ ကိုယ်ထဲတွင် အင်အားနှစ်မျိုး တိုက်ပွဲဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

'ငါ ရွာထဲဝင်တုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါလား'

လီယန်ချူသည် သူမ ခံစားနေရသည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် သူမကို ပွေ့ချီကာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးရှိရာ မြက်မိုးအိမ်သို့ ပြေးသွားသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မြက်မိုးအိမ်မှာလည်း ဝေဝါးနေပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက ရွာသားများ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်သော အရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤရွာသားများမှာ သူ့ကို လိမ်ညာခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ထိုအမျိုးသမီးကို ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးမှာ စိတ်ထားကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဘယ်သူက ဒုက္ခပေးနေတာလဲ ထွက်ခဲ့စမ်း"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော သွေးဓာတ်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တစ်ရွာလုံးကို နီရဲသော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

သူသည် မြင်မရသော ကြိုးမျှင်များက သူ၏ စွမ်းအင်များကိုပါ လာရောက် စုပ်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်ရာ

"စုပ်ချင်သလောက် စုပ်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်နေမင်းကြီးကဲ့သို့သော သွေးဓာတ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သိုင်းဝိညာဉ်မှာ နိုးထလာသည်။ ထိုနီရဲသော အလင်းတန်းများက မိစ္ဆာအပေါင်းကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ အခြေအနေမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသော အင်အားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၈၀၄) စည်းမျဉ်းပြင်ပရှိ စိတ်ဆန္ဒ

ကောင်းကင်ထက်မှ ထိုထူးဆန်းသော ကြိုးမျှင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ခပ်သိမ်းသော အရာတို့သည် ပြန်လည်အေးချမ်းသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ မျက်တောင်ရှည်လေးများ တုန်ယင်လျက် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကြည်လင်သန့်ရှင်းပြီး ခန့်ညားလှပသော မျက်နှာတစ်ခုပင်။

မိမိကိုယ်တိုင်မှာမူ ယောက်ျားပီသလှသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပွေ့ဖက်ထားခြင်းကို ခံနေရကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ လန့်ဖျပ်ကာ အသံထွက်အော်မိသွားသည်။

ဖြူဝင်းသော အသားအရေပေါ်တွင် ရှက်သွေးများ ဖြာတက်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ သန်မာလှသော ရင်အုပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းကာ ရုန်းကန်တော့သည်။ လီယန်ချူကလည်း အခွင့်သာတုန်း သူမကို အသာအယာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

"လူယုတ်မာ"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ လီယန်ချူကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"စောစောက မင်းရဲ့ မျက်နှာက နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ လူးလှိမ့်နေတာ၊ ငါက ဆေးကုပေးဖို့ ပွေ့ချီသွားမလို့ပါ၊ မင်း အဲဒါတွေကို တစ်ခုမှ မမှတ်မိဘူးလား"

ဟု ပြန်မေးသည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က လီယန်ချူကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ

"ငါ ဘာမှမသိပါလား" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ကျန်ရှိသော ရွာသားများ၏ အိမ်တံခါးများကို လိုက်လံခေါက်ကြည့်သည်။ ကောင်းပုရွာသားများမှာမူ ဤလူငယ်တာအိုဆရာက အဘယ်ကြောင့် ညသန်းခေါင်ယံကြီးတွင် တံခါးလာခေါက်သနည်းဟု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ခပ်ချောင်ချောင်ခြုံထားသော မုဆိုးမတစ်ဦး၏ အိမ်တံခါးကို ခေါက်မိသောအခါ၊ ရင်သားထွားထွား၊ တင်ပါးကားကားနှင့် ထိုမုဆိုးမမှာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လျက် လီယန်ချူကို ရှက်စနိုးကြည့်ကာ

"ဆရာတော်..." ဟု ခေါ်ပုံမှာ ကလေးနာမည်ကိုပင် ကြိုတင်စဉ်းစားထားသည့်နှယ်။

လီယန်ချူမှာ နှုတ်ခမ်းအစုံ တွန့်သွားကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ နောက်ထပ် အိမ်အချို့ကို ဆက်မေးကြည့်သော်လည်း ထိုသူတို့တွင် စောစောက အဖြစ်အပျက်နှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များ လုံးဝမရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် လေးနက်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးရှိရာ မြက်မိုးအိမ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ယခုအခါ ထိုအိမ်မှာ ဝေဝါးခြင်းမရှိဘဲ ပကတိအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ တံခါးကို သွားခေါက်လိုက်သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

တံခါးပွင့်လာပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် အမျိုးသမီး ထွက်လာသည်။

"လီတာအိုဆရာ... ညနက်သန်းခေါင်ကြီး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

လီယန်ချူက လေသံအလေးအနက်ဖြင့်

"စောစောက ကျွန်တော်နဲ့ ကောင်းရှောင်ဝမ်တို့ ထမင်းစားနေတုန်း သူမရဲ့ စွမ်းအင်တွေ စုပ်ယူခံရပြီး အရေပြားတွေ ကွဲအက်လာတဲ့အထိ နာကျင်ခံစားခဲ့ရတယ်၊ တစ်ရွာလုံးမှာလည်း အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်နေတာ၊ မင်း ဘာမှ မခံစားမိဘူးလား"

အမျိုးသမီးမှာ ကြောင်အသွားကာ

"အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား၊ ငါ ဘာလို့ ဘာမှ မသိလိုက်ရတာလဲ"

လီယန်ချူက "စောစောက မင်း ဘာလုပ်နေလဲ"

ဟု ထပ်မေးရာ၊ အမျိုးသမီးက

"တရားထိုင်နေတာပါ" ဟု နူးညံ့စွာ ဖြေသည်။

လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စောစောက သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်ကာ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို နီရဲသော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်မျိုးကို တရားထိုင်နေရုံမက မေ့မြောနေလျှင်ပင် နိုးလာသင့်သည်။

သို့သော် ဤအမျိုးသမီးမှာမူ အစအနမျှ မသိလိုက်ချေ။ ဤကောင်းပုရွာ၏ ကိစ္စမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ထူးဆန်းနေပြီဖြစ်သည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာမူ လီယန်ချူနှင့်အတူ အိမ်ပြန်မလိုက်တော့ပေ။ သူမအတွက်မူ စောစောက လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်နေခြင်းဖြစ်ရာ သံသယစိတ်ဝင်ကာ အမျိုးသမီးရှိရာ မြက်မိုးအိမ်၌သာ နေရစ်ခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည်လည်း အကယ်၍ ကောင်းရှောင်ဝမ်သာ ဤနေရာ၌ ရှိနေစဉ် ထိုသို့ စွမ်းအင်စုပ်ယူခံရမှု ထပ်မံဖြစ်ပွားပါက အမျိုးသမီးအနေဖြင့် သိနိုင်၊ မသိနိုင်ကို သိလိုသဖြင့် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

"မိန်းကလေးဖြူ... ကျွန်တော်လည်း မင်းရဲ့ အိမ်မှာ တစ်ညလောက် တည်းခွင့်ရမလား"

ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကောင်းရှောင်ဝမ်က အလန့်တကြား အော်ကာ

"ငါက အစ်မဖြူဆီ ပြေးလာတာတောင် မင်းက လိုက်လာသေးတယ်၊ မင်းက တကယ့် လူယုတ်မာပဲ"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါရင်း

"ငါ ပြောတာတွေက အမှန်တွေပါ၊ ပြီးတော့ မင်းလို ကလေးမလေးကို ငါက စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

ကောင်းရှောင်ဝမ်က

"ဒါဆို မင်းက အစ်မဖြူကို စိတ်ဝင်စားတာလား"

ဟု ပြန်မေးရာ လီယန်ချူမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

အမျိုးသမီးက ကောင်းရှောင်ဝမ်ကို

"ရှောင်ဝမ်" ဟု တိုးတိုးလေး ဟောက်လိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ

"တာအိုဆရာက စိတ်ထားဖြူစင်သူမှန်း သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ သီးခြားစီ နေရမှာမို့ ဒီတောင်းဆိုချက်ကိုတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူး"

လီယန်ချူသည်လည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ အိမ်သို့ တစ်ဦးတည်း ပြန်လာခဲ့သည်။

'လူတွေရဲ့ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူတယ်... ဘာလို့ ရင်းနှီးနေရတာလဲ' ဟု လီယန်ချူ တွေးတောနေစဉ် စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

'ဝူးနတ်ဘုရား'

ထိုစဉ်က လျူကျွင်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဝူးဝိညာဉ်က စုပ်ယူသည်မှာ ကံတရား ဖြစ်သည်။ ဝေမိသားစု သားအဖနှင့် ကြုံတွေ့စဉ်ကမူ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ခံစားချက်များကို စုပ်ယူသည်။

'ဒီရွာမှာလည်း အဲဒီလို အကောင်မျိုး ရှိနေတာလား'

ဝူးနတ်ဘုရားမှာ ရှေးကျသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ဝူးကျင့်စဉ်များမှာ ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်ပြီး အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝူးပညာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဝူးနတ်ဘုရားမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အတတ်ပညာများ၊ နတ်လမ်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးဓာတ်များကို ပြန်လည် နိုးထစေသည်။ ယခင်က ဤနေရာ၌ ဟွန်းယွမ်ကုန်း သို့မဟုတ် လျိုယန်ဓားသိုင်းကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်သော်လည်း သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါများ ပြန်မရခဲ့ချေ။ သို့သော် လောကဓာတ်၏ အလိုဆန္ဒ ကို အသုံးချလိုက်သောအခါ သွေးဓာတ်များမှာ သိသိသာသာ ပြန်လည် သန်မာလာခဲ့သည်။

'သိုင်းပညာက သတ်ဖြတ်ဖို့ ကောင်းပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ်တွေကို သုံးလို့မရရင် ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး' ဟု သူ တွေးမိသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကောင်းပုရွာအတွင်း၌ သူသည် လောကဓာတ်နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ထိုသိုင်းဝိညာဉ်မှာ ကမ္ဘာတစ်ခု၏ အမြင့်ဆုံး လက်ဆောင်ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာရှိ တားမြစ်ချက်များက မပိတ်ပင်နိုင်ချေ။

ခဏအကြာတွင် လီယန်ချူ၏ ချွေးပေါက်တိုင်းမှ ပြင်းထန်လှသော သွေးဓာတ်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော နတ်ဘုရားမီးဖိုကြီးတစ်ခုနှယ် ဖြစ်နေသော်လည်း အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင်မူ ဘာမှ မထူးခြားချေ။ အနီးကပ် လာကြည့်ပါကမူ သူ၏ ကိုယ်အပူချိန်မှာ အလွန်မြင့်မားနေပြီး နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ ရွှေရောင်အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ တားမြစ်ချက်က သိုင်းပညာကျင့်စဉ်ကို မပိတ်ပင်နိုင်သော်လည်း သိုင်းပညာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါများကိုမူ အပြင်သို့ မရောက်အောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပုံရသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ သိုင်းပညာစွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးဓာတ်များမှာ သမုဒ္ဒရာကြီးသဖွယ် ဟိန်းဟောက်နေပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ခွန်အားများ ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လောက်ပင် သန်မာလာပါစေ၊ တာအိုကျင့်စဉ် စွမ်းအားများကိုမူ အသုံးမပြုနိုင်သေးချေ။ သူသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ် ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ

"မင်း ငါ့ကို ဒီရွာထဲ ခေါ်လာပြီး ငါ့အင်အားတွေကို သုံးလို့မရအောင် လုပ်ထားတာ၊ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံနေတာလား" ဟု ဆိုကာ လက်ဖြင့် အားကုန် ညှစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ခွန်အားမှာ နဂါးအကြေးခွံကိုပင် ချေမွနိုင်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အရေခွံကိုပင် ဆုတ်ဖြဲနိုင်သည်။ သို့သော် ဤတံဆိပ်ကို ညှစ်လိုက်သောအခါ အရိုးချင်းတိုက်သံများ ထွက်လာသော်လည်း တံဆိပ်မှာမူ ဘာမှ မဖြစ်ချေ။ ၎င်းမှာ သာမန် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် အေးဆေးစွာ ရှိနေသည်။

'ဒါပေါ့လေ' ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။ တံဆိပ်သည် လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်နေသော်လည်း ဖျက်ဆီး၍မရသော ဂုဏ်သတ္တိမှာမူ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ဒါကို အိမ်သာထဲပဲ ပစ်ချလိုက်တော့မယ်"

ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ လီယန်ချူက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသဖြင့် ချက်ချင်း သတိထားမိကာ

"တောက် မင်းမှာ အသိစိတ် ရှိနေတာပဲ "

ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်မှာ ခဏမျှ တုန်ခါပြီးနောက် ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ လီယန်ချူက

"နောက်ဆုံးတစ်ခါ ထပ်ပြောမယ်၊ မင်းသာ ဘာမှ အသုံးမကျရင် ငါ တကယ် အိမ်သာထဲ ပစ်ချမှာ၊ ငါ့မှာ တခြား ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်"

ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ ထပ်မံတုန်ခါလာပြီး ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းတစ်ခု လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ကလတ်

လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ သံခြေကျင်းတစ်ခု ပြုတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် တံဆိပ်မှာ အလွန်အားနည်းသွားပုံရကာ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းကြောင့် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် ကို ပြန်လည် အာရုံခံနိုင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် သူသည် ခရမ်းရွှေရောင် အရှိန်အဝါ နှင့် မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော် တို့ကိုပါ ပြန်လည် ထိတွေ့နိုင်လာသည်။ ဤတံဆိပ်မှာ သူ့ကို ကြောက်သောကြောင့်သာ ဤမျှ စွမ်းဆောင်ပြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ သိလိုက်သည်။

'ခွေးတံဆိပ်' ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲရင်း လီယန်ချူသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော အသိစိတ်ဖြင့် ဆက်သွယ်လိုက်ရာ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေသော ရှင်းဟွမ်အလံ နှင့် ဆက်သွယ်မိသွားသည်။

ထိုအလံမှ ထွက်ပေါ်လာသော နူးညံ့သောအလင်းတန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်များကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ဤအလံမှာ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်နှင့် မတူဘဲ ပြည့်စုံလွန်းလှသဖြင့် လီယန်ချူပင် အဆင့်မမီသေးသော နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် သာမန် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာသော သိုင်းသမားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ပေါင်းစုံကို တတ်ကျွမ်းသော ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီးအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ ရတနာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကျန့်ကျောင်းဓား၊ ရှစ်ခွင်မှန်၊ ဒိုချန်ပုတီး ၊ မိုးကြိုးအဆောင်များနှင့် အခြားလက်နက်များအားလုံး၏ အရှိန်အဝါများကို ပြန်လည် ခံစားရပြီဖြစ်သည်။

'ဒီနေရာက ဝိညာဉ် ဒါမှမဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ပင်တာ မဟုတ်ဘဲ စည်းမျဉ်းတစ်ခုခုနဲ့ ပိတ်ထားတာပဲ' ဟု သူ တွေးမိသည်။

ဤစည်းမျဉ်းမှာ လျူကျိူးမြို့ထက် ပို၍ မြင့်မားလှသည်။ သို့သော် ရှင်းဟွမ်အလံ၏ အစွမ်းဖြင့် ထိုစည်းမျဉ်းကို သူ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ အသိစိတ်ကို ဖြန့်ကြက်ကြည့်ရာ မြက်မိုးအိမ်ထဲရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးနှင့် မျက်ရည်စများနှင့် ကောင်းရှောင်ဝမ်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားမိပုံရကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို အသုံးပြု၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ် သုံးခုနှင့် နာမ် ခုနစ်ခု ပြည့်စုံခြင်းမရှိဘဲ နာမ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားမိသည်။

'ဒါကြောင့် ဒီအမျိုးသမီးက ထူးဆန်းနေတာကိုး၊ ဒါက နာမ် ခုနစ်ခုထဲက တစ်ခုတည်းပဲ'

ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာမူ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ရှိနေပြီး ဤနေရာရှိ အထူးစည်းမျဉ်းကြောင့် လူကဲ့သို့ ရှင်သန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ဤနေရာရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိရန် တစ်ဆင့်ချင်း ရှာဖွေစရာ မလိုတော့ပေ။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ဖြန့်ကျက်သွားပြီး တောင်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုတောင်ထဲတွင် ကျား၊ သစ်နှင့် တောရဲတိရစ္ဆာန်များအပြင် မြေခွေးနှင့် တောကြောင် အစရှိသော မြေဖုတ်ဘီလူး အချို့လည်း ရှိသော်လည်း ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှချေ။

သူသည် တောင်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဂူတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ဂူရှေ့တွင် ရှေးဟောင်း ထင်းရှူးပင် နှစ်ပင် ရှိပြီး တားမြစ်ချက်များဖြင့် ပိတ်ထားသည်။ သူသည် မြေလျှိုး အတတ် ဖြင့် ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာပုတ်လိုက်ရာ ထင်းရှူးပင်နှစ်ပင်မှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးငယ် နှစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ

"ဆရာတော်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ" ဟု ဒူးထောက်တောင်းပန်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ မိစ္ဆာများမဟုတ်ဘဲ ထိုဂူပိုင်ရှင်က ဖန်တီးထားသော 'ဝိညာဉ်လေးများ' သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘယ်သူ့ဂူလဲ" ဟု လီယန်ချူက မေးရာ

"ဒီနေရာက ကျိစန်းဂူ ပါ၊ လုံချွမ်ကျိန့်ရန် ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာပါ" ဟု ကလေးငယ်များက ဖြေသည်။

လီယန်ချူ၏ အမိန့်ဖြင့် ကျောက်တံခါးကြီး ပွင့်သွားသည်။ ဂူအတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အပြင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သိပ်သည်းနေသည်။ လီယန်ချူက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ ဂူ၏ အလယ်ဗဟို၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသော အရိုးစုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရိုးစုမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ ဒူးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက ဝိညာဥ်မျက်စိ ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်စဉ်မှာပင် အရိုးစုမှာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး လှပခန့်ညားသော တာအိုဆရာငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လီယန်ချူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုတာအိုဆရာက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသံမှာ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားဦးမှာ လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးကြားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လီယန်ချူက နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုလူငယ်ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါကို မခံစားရသဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။

သူ ဂူအပေါ်ဘက်ရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေအမြုတေ ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာရှိ ပုံရိပ်ယောင်ပြကွက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သောအခါ လီယန်ချူနှင့် တူသော တာအိုဆရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရိုးစုအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် သတင်းစကားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... လန့်သွားလား"

"နောင်လာနောက်သားတို့... မင်း ဒီဂူထဲဝင်နိုင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း မဆိုးဘူးပေါ့၊ ဒီဂူထဲက ရတနာတွေ အကုန်လုံးကို မင်းကို ပေးခဲ့မယ်။ ငါက ဒီမှာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရတာ ကြာတော့ ပျင်းလွန်းလို့ သေခါနီးမှာ ကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာပါ"

ဟု ဆိုလေသည်။