အခန်း (၈၀၅-၈၀၆)

အခန်း (၈၀၅) လုံချွမ်ကျိန့်ရန် ၊ ရတနာတွေကလည်း ကြွားချင်ကြသေးတာလား ၊ အကြောင်းအကျိုး ဆက်နွှယ်မှု စွမ်းအား

လီယန်ချူမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်မှာ ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ သတင်းစကားမျိုး ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤသူမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

အကယ်၍ သူသာ ရွှေအမြုတေကို အသုံးမပြုဘဲ စည်းမျဉ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့လျှင်ပင် စောစောက သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော တာအိုဆရာငယ်လေးမှာ သူ့အသက်ကို ရန်ရှာမည်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ လောကကြီးတွင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူများနှင့်သာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသော လီယန်ချူအဖို့ ယခုကဲ့သို့ ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးလိုသော ကျင့်ကြံသူမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အခါ အနည်းငယ်ပင် နေရခက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် လီယန်ချူသည် သူပြောသွားသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို သတိရလိုက်သည်။ 'ချိပ်ပိတ်ခြင်း'။

'ဒီဂူရဲ့ အစီအမံတွေကို ကြည့်ရင် ဒီကျင့်ကြံသူက အစွမ်းမနိမ့်ဘူး၊ သူ့ကို ဘယ်သူက ဒီမှာ ချိပ်ပိတ်ထားနိုင်တာလဲ'

'မဟုတ်ဘူး ကောင်းပုရွာနဲ့အတူ ဒီလောကဓာတ်ထဲမှာ တစ်ပါတည်း ချိပ်ပိတ်ခံလိုက်ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်'

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအရိုးစုကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရိုးစုထဲတွင် ကျန်ရစ်သော တားမြစ်ချက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တားမြစ်ချက်ကို ထိတွေ့မိသည်နှင့် ဤအရိုးစုမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို အသုံးပြုပြီး ဤနေရာရှိ စည်းမျဉ်းများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အစွမ်းပြပါလိမ့်မည်။ ထိုအစွမ်းမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသော အာဃာတမရှိဘဲ လူကို ခြောက်လှန့်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုရှေးဟောင်းဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သိသိသာသာပင် ထူးခြားလှပြီး သူယခင်က ရရှိခဲ့ဖူးသော ချီရှောင်ဓားနှင့်ပင် အဆင့်ချင်း မကွာလှပေ။ သို့သော် ဂူပိုင်ရှင်က ထိုမျှအထိ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ပြောထားသဖြင့် လီယန်ချူမှာ ယူရန်ပင် အားနာသလို ဖြစ်နေမိသည်။ သူသည် ဂူအတွင်းဘက်သို့ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုရှေးဟောင်းဓားမှာ ရုတ်တရက် ပျံတက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး သတင်းစကားကို မြင်ပါလျက်နဲ့ 'မော့ရှဲ့' ရတနာဓားကို မယူဘူးလား၊ အခုခေတ်မှာ ဒီလောက်အထိ ရိုးသားတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ရှိသေးတာလား။ အားမနာပါနဲ့၊ ငါ့ရဲ့ ရတနာလေးကို ဒီနေရာမှာ ဖုန်တက်မခံပါနဲ့တော့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဓားအိမ်ပေါ်မှ ဤတားမြစ်ချက် သတင်းစကားမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လုံးဝ ဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူမှာ အံ့ဩတကြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်မှာ တကယ့်ကို ထူးခြားသောသူပင်။ သူသည် လက်ထဲရှိ ဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မော့ရှဲ့ ရတနာဓားလား"

လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချွမ်း

ဓားအရှိန်အဝါမှာ တစ်ခဏအတွင်း ကျောက်ဂူတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေပြီး ပြင်းထန်လှသော ဓားစွမ်းအင်များ တိုးဝှေ့လာသည်။

"ဓားကောင်းပဲ"

လီယန်ချူမှာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှအထိ ပြောထားသဖြင့် သူသည် ရှေးဟောင်းဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် ဂူအတွင်း၌ လှည့်လည်ကြည့်ရှုသော်လည်း ကျင့်စဉ်ကျမ်းများကိုမူ မတွေ့ရဘဲ ထူးဆန်းသော ပုံပြင်ဝတ္ထုမှတ်တမ်း အချို့ကိုသာ တွေ့ရသည်။ သို့သော် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့မှာ ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။ သိသိသာသာပင် အချိန်ကာလ အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် စာအုပ်မျက်နှာဖုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဆရာ စုဆောင်းထားလေ့ရှိသော ပုံပြင်စာအုပ်မျိုးနှင့် ဆင်တူနေပြီး မျက်နှာဖုံးမှာလည်း အတော်ပင် ပြူးပြူးပြဲပြဲ ရှိလှသည်။ ဆက်လက်၍ ဂူအတွင်းမှ ဆေးပုလင်း အချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုဆေးပုလင်းများပေါ်တွင် အသုံးပြုပုံများကို အသေးစိတ် ရေးသားထားသည်။

သန်မာဆေးလုံး: သောက်သုံးပြီးပါက ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားကို တိုးစေပြီး ဓားမဖြတ်၊ လှံမထိုးနိုင်အောင် သန်မာစေကာ အားအင်ကြီးမားစေသည်။

စိတ်ကူးယဉ်ဆေးလုံး: စားသုံးပြီးပါက လူကို စိတ်ကူးယဉ်ဝေဖြာစေသည်။ အထက်တန်းအဆင့် သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူများအပေါ်တွင်မူ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိလှပေ။

ညှို့ယူဆေးလုံး: သောက်သုံးပြီးပါက သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုအား ကောင်းလာစေမည်။ ကျား၊ မ၊ ကြီး၊ ငယ် မရွေး အကျိုးသက်ရောက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ကြည်ဖြူမှုကို ရရှိစေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤဆေးများကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းအစုံ တွန့်သွားမိသည်။ ဤဆေးများမှာ ကြည့်ရသည်မှာ သိပ်တော့ မရိုးသားသလိုပင်...။ သို့သော် သူသည် ဤဆေးများကို အထင်မသေးပေ။ ဤဆေးများ၏ အာနိသင်မှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားပုံမှာလည်း ပြည့်စုံလှသဖြင့် နှစ်ပရိစ္ဆေဒ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆေးရနံ့မှာ မွှေးပျံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို စိတ်ကူးယဉ်ဆေးလုံး ပေါ်တွင် အထက်တန်းအဆင့် သုံးဆင့်အပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု နည်းသည်ဟု ဆိုထားသည်။ မဟာရှခေတ်၏ အထက်တန်းအဆင့် သုံးဆင့်ဆိုသည်မှာ ယခုခေတ်၏ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် တတိယအဆင့် ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤဆေးသည် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအပေါ်တွင်ပင် အာနိသင်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူက ဒီလိုဆေးမျိုးတွေ ဖော်စပ်နေတယ်ပေါ့၊ မဆိုးဘူး... စိတ်ကူးကောင်းပဲ' ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ကျောက်ဂူအခန်းတစ်ခုတွင်မူ မှော်လက်နက် အချို့ ရှိနေသည်။ လီယန်ချူ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလက်နက်များအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အင်အားများမှာ ပြည့်ဝနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် အထူးတားမြစ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ဤလက်နက်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးမသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်နက်တိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ရေးသားထားသည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းဆောင်ရည်များမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် နိုင်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ကြေးမုံမှန်တစ်ချပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ထူးခြားသော်လည်း မှတ်တမ်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။

နေရောင်ခြည်မှန်: နေ့ဘက်တွင် အလွန်တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။ နေမင်း၏ အနှစ်သာရကို ဖြည့်တင်းပေးထားလျှင် အမြဲအသုံးပြုနိုင်သည်။

မှတ်ချက်: ညဘက်တွင် အသုံးမဝင်ပါ။

"နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံးလား" လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြန်သည်။ နေ့ဘက်တွင်သာ လင်းသော မှန်တစ်ချပ်...။

နောက်ထပ် ဝတ်ရုံတစ်ထည် ရှိသေးသည်။ အလွန်နူးညံ့ပြီး လက်ထဲတွင် ဂွမ်းဖတ်လေးကဲ့သို့ အလေးချိန် လုံးဝမရှိချေ။

အရိပ်မဲ့ဝတ်ရုံ: လူသားမျိုးနွယ်မှလွဲ၍ အခြားသော သက်ရှိများအတွက် ကိုယ်ပျောက်နိုင်သည်။

မှတ်ချက်: ကိုယ်ပျောက်နေစဉ် အသံမထွက်ရ၊ လှုပ်ရှားမှုမပြုရ။

လီယန်ချူသည် ဤလက်နက်များကို ကြည့်ကာ ငေးမှိုင်သွားတော့သည်။ ဤ လုံချွမ်ကျိန့်ရန် ဆိုသူမှာ အဘယ်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးပါလိမ့်။ အဘယ်ကြောင့် ဖန်တီးထားသော လက်နက်များမှာ ဤမျှအထိ ဆန်းကြယ်နေရသနည်း။ သူသည် ထိုလက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအခန်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဤအခန်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး လုံချွမ်ကျိန့်ရန် သာမန်အချိန်တွင် ကျင့်ကြံသည့် နေရာဖြစ်ဟန်တူသည်။ လီယန်ချူ ဝင်သွားသည်နှင့် မှင်တက်သွားရသည်။ ကျောက်ဂူနံရံပေါ်တွင် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် စာကြောင်းများစွာ ထွင်းထုထားသည်။

"တောင်အောက်က အဲဒီရွာကို မသွားနဲ့"

"တောင်အောက်က အဲဒီရွာကို မသွားနဲ့"

"တောင်အောက်က အဲဒီရွာကို မသွားနဲ့"

"တောင်အောက်က အဲဒီရွာကို မသွားနဲ့"

လီယန်ချူ ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုကျင့်ကြံသူ ဤစာသားများကို ထွင်းထုစဉ်က ခံစားချက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ စာကြောင်းများမှာ တစ်ခန်းလုံး ပြည့်နှက်နေအောင် စိပ်စိပ်ညှပ်ညှပ် ရှိလှသည်။

'ဒီသူငယ်ချင်းကလည်း အဲဒီတုန်းက ကောင်းပုရွာကို ရောက်ခဲ့တာလား။ သူ အဲဒီရွာမှာ ဘာတွေနဲ့ ကြုံခဲ့လို့ ဒီလောက်အထိ သတိပေးနေရတာလဲ၊ နံရံတွေပေါ်မှာတောင် ထွင်းထုထားရတဲ့အထိ'

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။ ဂူအဝင်က အစီအမံတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် လုံချွမ်ကျိန့်ရန်ဟာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူ၊ စည်းစနစ် သိပ်မကြီးသူဖြစ်မှန်း သိသာသည်။ ပိုင်ကြီး နဲ့တောင် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော သူမျိုးကိုတောင် ဤမျှအထိ ကြောက်လန့်တကြား သတိပေးချက်တွေ ရေးစေခဲ့သည်ဆိုလျှင် ကောင်းပုရွာသည် သူ့အတွက် ဘာတွေကို ပေးခဲ့သနည်း။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသည် သူနှင့်တူတူပင် ရွာသားများ၏ ညဘက် နာကျင်ခံစားရပုံကို မြင်ရုံသက်သက်ဆိုလျှင် ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤတာအိုပညာရှင်သည် ကျောက်ခန်းထဲတွင် အခြားသတင်းစကား ဘာမှမချန်ထားခဲ့ချေ။ လီယန်ချူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ခန်းလုံးတွင် "တောင်အောက်က အဲဒီရွာကို မသွားနဲ့" ဆိုသည့် စာသားများသာ ပြည့်နေသဖြင့် လီယန်ချူပင် မျက်စိပြာသွားမိသည်။ စောစောက သူ သတိမထားမိခဲ့သော ထိုစာကြောင်းမှာ လက်နက်တစ်ခုဖြင့် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုထားသည်။

"ဖြူလို့မျိုးရိုးအမည်ရတဲ့ အဲဒီမိန်းမကို မယုံနဲ့ "

လီယန်ချူ ထိုစာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စိတ်ထဲတွင် ပြောမပြတတ်သော အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်သွားတော့သည်...။

လီယန်ချူသည် လုံချွမ်ကျိန့်ရန်၏ ဂူဗိမာန်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အဆုံးအစမရှိသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် အသိစိတ်ဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေရာ အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။ သို့သော် ထူးခြားသော အရာတစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ လီယန်ချူသည် တောင်ထဲတွင် ဘာထူးဆန်းတာ ရှိသလဲဆိုတာကို သိချင်ရုံတင်မကဘဲ သူယခု ဘယ်နေရာကို ရောက်နေသလဲဆိုတာကိုပါ သိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရှေ့တွင် အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်သော်လည်း တားဆီးခံထားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသော တောင်တန်းများနှင့် မတူဘဲ အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းများကို မြင်သာမြင်ရပြီး ထိတွေ့၍ မရချေ။ ဤအချက်မှာ လီယန်ချူ ကျင်ရွှေမြို့သို့ ဝင်ခဲ့စဉ်ကနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

လီယန်ချူသည် နံရံဖောက်ခြင်း အတတ်ကို သုံးကြည့်သော်လည်း ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်များစွာကို ပြိုကွဲစေနိုင်သော ဤစွမ်းအားသည် ဤနေရာ၌ အကျိုးမရှိချေ။

'ဒါက တားမြစ်ချက် မဟုတ်ဘဲ ဒီလောကဓာတ်ရဲ့ အဆုံးသတ် ဖြစ်နေတာလား' ဟု လီယန်ချူက တွေးမိသည်။

သူသည် ဤအတားအဆီးကို ဓားဖြင့် အားကုန်လွှဲ၍ ပိုင်းချချင်သော်လည်း၊ အကယ်၍ တစ်ချက်ပိုင်းလိုက်ရုံဖြင့် ဤလောကဓာတ်မှ အတင်းအကျပ် အပြင်သို့ နှင်ထုတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာလည်း အားကိုးမရလှပေ၊ အကယ်၍ အပြင်ရောက်သွားပြီးမှ ပြန်ဝင်မရလျှင် ဤနေရာရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မြေလျှိုးအတတ်ဖြင့် ကောင်းပုရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဖြူမျိုးရိုးအမည်ရှိ အမျိုးသမီးကို တိုက်ရိုက်သွားရှာလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ဆေးထောင်းနေပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစလေးများ ရှိနေကာ ဆံနွယ်အချို့ ကပ်နေသည်။ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်ပြီး လူ့လောကနှင့် မသက်ဆိုင်သယောင် လှပသော ဤအမျိုးသမီးမှာ ယခုအခါတွင်မူ လူသားဆန်သော အငွေ့အသက်လေးများ ရှိနေသဖြင့် ပို၍ပင် ရင်းနှီးဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူမ၏ ဆေးထောင်းနေသော ဟန်ပန်မှာလည်း ကြည့်ကောင်းလှသည်။ ရင်အုပ်မှာ လှုပ်ခါနေပြီး အင်္ကျီရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေကာ ဝင်းပသော အသားအရေမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

လီယန်ချူ သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။

"လီတာအိုဆရာက အခွင့်မတောင်းဘဲ ရောက်လာတာ... ကျွန်မကို မင်းရဲ့ မြေလျှိုးအတတ်ကို ကြွားချင်လို့လား"

သူမသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လီယန်ချူ၏ မြေလျှိုးအတတ်ကို သိမြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်

"စောစောက တောင်ပေါ်တက်တုန်းက ဂူဗိမာန်တစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်၊ တံခါးဝမှာ ထင်းရှူးပင်နှစ်ပင်ရှိတယ်၊ မိန်းကလေးဖြူ အဲဒီဂူကို ရောက်ဖူးလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဆေးသွားရှာရင်း ရောက်ဖူးတယ်၊ အဲဒါက ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးရဲ့ ဂူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကွယ်လွန်သွားပြီ ထင်လို့ ကျွန်မ မဝင်ခဲ့ပါဘူး"

"မင်း တကယ် မဝင်ခဲ့ဘူးလား" ဟု လီယန်ချူက မေးရာ

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု အမျိုးသမီးက ပြန်မေးသည်။

"ဒါဆို အဲဒီ ကျင့်ကြံသူကိုကော တွေ့ဖူးလား"

"မတွေ့ဖူးပါဘူး" ဟု အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ သူမပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီရွာမှာ ရှိနေတာလဲ"

အမျိုးသမီးက သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ညွှန်ပြကာ အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး"

"ဒီရွာမှာနေရတာ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းသက်သာလို့ ဒီမှာပဲ အမြဲနေဖြစ်သွားတာ"

မမှတ်မိတော့ဘူးတဲ့လား... လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

"အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက်လား၊ သုံးဆယ်လောက်လား... မမှတ်မိတော့ဘူး"

အမျိုးသမီး၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ ပြဿနာရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် သူမ ပြောသည့်စကားမှာ ပြဿနာရှိနေခြင်း တစ်ခုခုပင်။ ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ဂူထဲမှ စာအုပ်များမှာပင် ဖုန်တက်ပြီး ကြေမွနေပြီဖြစ်ရာ အချိန်ကာလ မည်မျှကြာခဲ့ပြီမှန်း မသိနိုင်ချေ။ ဤအမျိုးသမီးက ဤရွာမှာနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်သာ ရှိသေးသည်ဆိုသည်မှာ အဘယ်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မနည်း။

စောစောက သူတွေ့ခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အဘိုးအိုက ကောင်းပုရွာသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်က တစ်ကြိမ် ပေါ်လာဖူးပြီး ပြန်ပျောက်သွားသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ပြီးတော့ သူ အမြဲတမ်း သတိမထားမိဘဲ ကျန်နေခဲ့သည်မှာ ကျောက်ရှောင်မန် သည်လည်း လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က တောထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ကျောက်ရှောင်မန်ကို မှတ်မိလား" လီယန်ချူက အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး

"မသိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူမက တမ်းတတမ်းတဖြင့်

"ကျွန်မ သူမကို မေ့သွားတာလား"

လီယန်ချူက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျောက်ရှောင်မန်က အရင်ဘဝတုန်းက မဟာရှခေတ်ရဲ့ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်ရဲ့ သမီးတော်ပဲ၊ မင်းနဲ့လည်း ပတ်သက်မှု အများကြီးရှိတယ်၊ သူမက လူတစ်ယောက်ကို ကယ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်မှာလည်း ပြဿနာရှိနေခဲ့တယ်၊ အခုတော့ သူမ ကယ်ချင်တဲ့သူက မင်းလားဆိုတာ မသေချာတော့ဘူး"

အမျိုးသမီးမှာ ကြောင်အသွားကာ စဉ်းစားနေပုံရသည်။ သူမသည် လီယန်ချူကို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသည်။ အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို သူမသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမတွင် နာမ် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို သတိရလျှင်မူ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ ဝိညာဉ်မပြည့်စုံသဖြင့် အတွေးအခေါ်နှင့် ယုတ္တိဗေဒများမှာလည်း ကန့်သတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ ဤလောကဓာတ်အတွင်း၌သာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေလိုပုံရသည်။ သူမတွင် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များ ရှိသဖြင့် မိုးခေါ်၊ လေခေါ် ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလိုစိတ် မရှိပုံရချေ။ သူက နတ်လမ်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် ကိစ္စကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သော်လည်း သူမမှာ သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။ ဤအချက်မှာ ကိုယ်တိုင်ကပင် မှားယွင်းနေသလိုပင်...။

'သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ပြည့်စုံအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ကောင်းပုရွာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိနိုင်မလားပဲ' ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လုံချွမ်ကျိန့်ရန်၏ ဂူထဲမှ စာသားမှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဖြူလို့မျိုးရိုးအမည်ရတဲ့ အဲဒီမိန်းမကို မယုံနဲ့..."

ဤစာသားမှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံစွာ ဖိစီးနေသည်။ သို့သော် လီယန်ချူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်မှာ ဤအမျိုးသမီးမှာ ဘာကိုမေးမေး မသိပါဘူးဟုသာ ပြောနေသူဖြစ်ရာ လုံချွမ်ကျိန့်ရန်က အဘယ်ကြောင့် သူမကို မယုံကြည်ရန် ပြောခဲ့ရသနည်း။

'ဒါမှမဟုတ် သူမက တကယ်တော့ သိနေပေမယ့် တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားတာလား'

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူမှာ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ စိတ်ကိုမေးမြန်းခြင်း အတတ်ကို မတတ်မြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် မင်ဟော် ကဲ့သို့သော ပါရမီမရှိခြင်းကို နောင်တရမိသည်။ သို့သော် ထိုသို့သော နည်းလမ်းများကို တတ်မြောက်ထားလျှင်ပင် ဤအမျိုးသမီးအပေါ်တွင် အကျိုးရှိမည်လားဆိုသည်မှာ မသေချာလှပေ။

ထိုသို့ဖြင့် လီယန်ချူသည် ကောင်းပုရွာတွင် နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ညနက်ပိုင်းတွင်မူ သူသည် အခန်းထဲ၌ တရားထိုင်နေသည်။ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို လည်ပတ်စေကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူနေသည်။ ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ပြည့်ဝလှသဖြင့် ကျင့်ကြံရန် အလွန်သင့်တော်သည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လည်ပတ်စေပြီးနောက် လီယန်ချူသည် မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို တစ်ဖန်ပြန်ထုတ်ယူကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ သိပ်ပြီး ရိုးသားပုံမရပေ။ အကယ်၍ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားရုံသက်သက်ဆိုလျှင် သူသည် ကုသိုလ်မှတ်စွမ်းအား များစွာ အကုန်အကျခံပြီး ၎င်းကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်ပေသည်။ ၎င်း၏ အဆင့်မှာ မြင့်မားလှသဖြင့် ကုသိုလ်စွမ်းအား မည်မျှကုန်မည်ကိုမူ မသိနိုင်ချေ။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ဤလက်နက်မှာ ထိန်းချုပ်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် ထိုအစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် မီးလျှံများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ငါ့ဘေးမှာ မသေချာမရေရာတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတာကို ငါမကြိုက်ဘူး၊ ငါ ခိုင်းတာကို မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းကို တိုက်ရိုက်ပဲ ချေဖျက်ပစ်လိုက်တော့မယ်"

လီယန်ချူ စကားဆုံးသွားသော်လည်း ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိချေ။ တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင် မချေမွနိုင်သော ရတနာဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ ပျက်စီးနိုင်ပါ့မလား။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခရမ်းရောင်မီးလျှံများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါရှိသည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ အနီးသို့ ထိုမီးလျှံများ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တံဆိပ်မှာ ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် လည်ပတ်နေတော့သည်။

ရွှမ်းကျီကောင်းကင်မီးလျှံ ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြင်းထန်ဆုံး မီးလျှံအဖြစ် ကျော်ကြားပြီး မှော်လက်နက်များကို ဖျက်ဆီးရန် အထူးကောင်းမွန်သည်။ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ အဆင့်မြင့်သော်လည်း ယခုအခါ ဤမီးလျှံကို ကြောက်လန့်သွားပြီဖြစ်သည်။ တစ်ခဏချင်း ပြာကျသွားမည်မဟုတ်သော်လည်း လောင်ကျွမ်းခံရလျှင်မူ အလွန်နာကျင်ရပေလိမ့်မည်။

"တောက် မင်းနဲ့ ဆက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းမနေနိုင်တော့ဘူး၊ အသုံးမကျရင် ဖျက်ဆီးပစ်တာပဲ ကောင်းတယ်"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးမှ မီးလျှံ များ တိုးထွက်လာသည်။ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် အချို့လည်း ရှိနေပုံရသည်။ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိ၊ မရှိ မသေချာသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ခေါင်းမာသော လက်နက်မျိုးကို လီယန်ချူသည် လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အချိန်အကြာကြီး လောင်ကျွမ်းပေးလိုက်ရုံပင်။

လီယန်ချူက ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှ တုံ့ပြန်မှုမရှိဟု ထင်ကာ မီးအရှိန်မြှင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံဆိပ်ထံမှ အားနည်းသော သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်လာသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုလက်နက်၏ အညံ့ခံလိုသော စိတ်ဆန္ဒကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းလှတဲ့ ရတနာက ဘာဖြစ်လို့ လူတွေလို ကြွားချင်နေရတာလဲ"

လီယန်ချူက ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို အသုံးပြုပုံကို တတ်မြောက်သွားတော့သည်။

'အကြောင်းအကျိုး စွမ်းအားကိုတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား' လီယန်ချူမှာ အံ့ဩသွားမိသည်။

သူသည် စွမ်းအားအချို့ကို ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ တံဆိပ်မှာ နူးညံ့သော အလင်းတန်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ယခုကဲ့သို့ သူ ခေါ်လိုက်သည်နှင့် ရသော အရာကို အဘယ်ကြောင့် စောစောက ငြိမ်နေရသနည်း။ တကယ်ပဲ အဆူခံချင်လွန်းလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား နက်နဲတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေလို့လား။

လီယန်ချူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို ယူဆောင်ကာ အမျိုးသမီး၏ မြက်မိုးအိမ်သို့ သွားလိုက်သည်။ ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ သူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤကဲ့သို့ ခန့်ညားပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာမှာ သူမကဲ့သို့သော မိန်းကလေးငယ်များအတွက် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ဝူး

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ အလင်းတန်းသည် ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြိုးမျှင်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အချို့မှာ အလွန်မှိန်ပြီး အချို့မှာ အနည်းငယ် ပို၍ ထင်ရှားသည်။ လီယန်ချူ သိသည်မှာ ၎င်းတို့မှာ 'ကံအကြောင်းအကျိုး ကြိုးမျှင်များ' ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဝမ်နှင့် အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှု ရှိသူများမှသာ ဤကြိုးမျှင်များ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆုံးအစမရှိသော ဤလောကကြီးတွင် သက်ရှိပေါင်း ကုဋေကုဋာ ရှိသော်လည်း အကြောင်းအကျိုး မရှိလျှင် ပြိုင်တူမျဉ်းနှစ်ကြောင်းကဲ့သို့ပင် မည်သည့်အခါမျှ ဆုံစည်းမည်မဟုတ်ဘဲ တစ်သက်လုံး တွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ လီယန်ချူသည် ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အထင်ရှားဆုံးသော ကြိုးမျှင်မှာ သူမဘေးရှိ ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးထံမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ရတနာကို မြင်သောအခါ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီယန်ချူသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို လှုံ့ဆော်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အလင်းတန်းများ ကျရောက်စေလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြက်မိုးအိမ်တစ်ခုလုံး အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသောအခါ လီယန်ချူသည် ထိုအမျိုးသမီးပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော ကြိုးမျှင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကောင်းရှောင်ဝမ်ထက် ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာမက ပို၍ များပြားလှသည်။ သူမ၏ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုကြိုးမျှင်များမှာ မသိနိုင်သော နေရာများသို့ ဦးတည်နေပြီး လီယန်ချူကို ကြီးမားလှသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ခံစားရစေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအကြောင်းအကျိုး ကြိုးမျှင်များ၏ အရင်းအမြစ်ကို ခွဲခြားရန် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို ထပ်မံ လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ကြိုးမျှင်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုကြိုးမျှင်မှာ ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ ကြိုးမျှင်နှင့် အနည်းငယ် ထပ်တူကျနေသည်။ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ နူးညံ့သောအလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း တဖျတ်ဖျတ်ဖြစ်နေကာ...

မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤအတွက်ကြောင့် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ် ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဆုပ်ကိုင်မရသော သဲများကို လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ခဏမျှ တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ထိုကြိုးမျှင်၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်ထဲတွင် လှပချောမောသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သေးသွယ်လှပသည်။ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ငွေထည်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပါးလွှာသော ခါးလေးမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ခြေဗလာနှင့် ခြေချင်းဝတ်တွင် ငွေခေါင်းလောင်းလေးများ ချည်ထားပြီး လက်ကောက်ဝတ်တွင်လည်း ငွေခေါင်းလောင်းလေးများ ရှိနေသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းသော ပုံစံရှိပြီး ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးနှယ် လှပလှသည်။

လီယန်ချူသည် ဤမိန်းကလေးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို ပြောမပြတတ်သော ရင်းနှီးမှုတစ်ခု ပေးစွမ်းနေသည်။ သူသည် ပို၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ရန် တံဆိပ်ကို ထပ်မံလှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေး၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော မြွေဦးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ထည် ရှိသည့် ပုံရိပ်ယောင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မြွေဦးခေါင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုပုံရိပ်ကြီးက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရာပင်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ထိုမြွေဦးခေါင်း ပုံရိပ်ကြီးကို မကြောက်မရွံ့ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ပုံရိပ်များစွာ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုငွေထည်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိ ကျနေသည်။ ပုံရိပ်ကို အဝေးသို့ ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ...

၎င်းမှာ အမည်းရောင် ခေါင်းတလားကြီး တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ နာကြည်းမှု အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်လှသော မတ်တပ်သင်္ဂြိုဟ် ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ပင် တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်လာပြီး စောစောကထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ လီယန်ချူသည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလိုက်ကာ သူ၏ ခရမ်းရွှေရောင် အရှိန်အဝါ ကို တံဆိပ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ပုံရိပ်မှာ အဝေးသို့ ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်သွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြေကြီးများကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ မြေအောက်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော ခေါင်းတလားတစ်ခုပင်။ အရာအားလုံး လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ...

လီယန်ချူမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ ထိုခေါင်းတလားမှာ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တည့်တည့်မှာပင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြက်မိုးအိမ်၏ အောက်တွင် သက်ရှိအတိုင်း လှပနေသော မိန်းကလေး၏ ရုပ်အလောင်းကို မြှုပ်နှံထားခြင်းပင် ပြီးတော့ ဤရုပ်အလောင်း၏ အကြောင်းအကျိုးမှာလည်း ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးနှင့် ရောယှက်နေသည်။

'ဒါက ကောင်းပုရွာရဲ့ ဒုက္ခအရင်းအမြစ်လား' ဟု လီယန်ချူက စိတ်လေးလံစွာဖြင့် တွေးလိုက်မိတော့သည်။

အခန်း (၈၀၆) ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက် ၊ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်အတတ် ၊ အဆင့်တိုးမြှင့်ခြင်း ၊ ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်း

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးပေါ်သို့ တစ်ဖန် ကျရောက်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

"လီတာအိုဆရာ... ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ"

သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

လီယန်ချူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ကာ အဝေးမှ ပစ္စည်းယူခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏လက်ထဲ၌ ဘာမှပါမလာဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်။

မှော်အတတ်မှာ အလုပ်မဖြစ်တော့ပေ။

'ဒီမှာ တားမြစ်ချက်တွေ ရှိနေတာလား' ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ အလင်းတန်းများမှာ ငြိမ်းသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးရော ကောင်းရှောင်ဝမ်ပါ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လီယန်ချူမှာမူ စိမ်းပြာရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေအောက်သို့ လျှိုးဝင်သွားတော့သည်။

မြေအောက် အနက် မီတာ ၂၀ ခန့်တွင်မူ စောစောက သူမြင်ခဲ့ရသော မတ်တပ်သင်္ဂြိုဟ်ထားသည့် ခေါင်းတလားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ခေါင်းတလား ပတ်ပတ်လည်တွင် မည်သည့် တားမြစ်ချက် သို့မဟုတ် အစီအမံမှ ရှိမနေသည်ကို လီယန်ချူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ခေါင်းတလားထဲမှ ငွေထည်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ပင် အလွန်တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ သေသွားပြီလား သို့မဟုတ် ချိပ်ပိတ်ခံထားရခြင်းလား ဆိုသည်မှာ မသေချာချေ။ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ မြွေဦးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ထည်ရှိသော ပုံရိပ်ယောင်မှာမူ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

၎င်းမှာ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ဖြင့် အကြောင်းအကျိုးကို ကြည့်ရှုစဉ် မြင်ခဲ့ရသော ပုံရိပ်ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ မည်ကဲ့သို့သော အရာဖြစ်သည်ကို လီယန်ချူ အတိအကျ မသိသေးပေ။ သို့သော် ခေါင်းတလားကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ရာ လီယန်ချူသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို ပွေ့ချီကာ မြက်မိုးအိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ မြက်မိုးအိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ကောင်းရှောင်ဝမ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခေါင်းတလားကြီး"

ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုမှလွဲ၍ အခြားသော ခံစားချက်မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

"မိန်းကလေးဖြူ... မင်း ဒီခေါင်းတလားကို မှတ်မိလား"

အမျိုးသမီးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး

"ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ပြဿနာရှိနေသည်မှာ သေချာသဖြင့် သူ ဆက်မမေးတော့ပေ။ ထိုခေါင်းတလားမှာ သာမန် သစ်သားခေါင်းတလားသာ ဖြစ်သော်လည်း အရပ်စကားအရ ဤကဲ့သို့ အမည်းရောင် ခေါင်းတလားမှာ မတော်တဆ သေဆုံးသူများအတွက်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

လီယန်ချူက ကောင်းရှောင်ဝမ်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေရာကနေ ခဏထွက်သွားဦး"

ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ တစ်ခုခုပြန်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်လှသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ မသိစိတ်မှပင် နာခံပြီး ထွက်သွားတော့သည်။ ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးကလည်း တားဆီးခြင်း မပြုပေ။

ဂျောက်

လီယန်ချူက ခေါင်းတလား အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ခေါင်းတလားထဲတွင် သူစောစောက မြင်ခဲ့ရသည့်အတိုင်း အပြစ်ကင်းစင်သော ပုံစံရှိသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ လူမျိုးများနှင့် မတူချေ။ ခေါင်းပေါ်တွင် ငွေထည်တန်ဆာများ ရှိပြီး လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေချင်းဝတ်များတွင် ငွေခေါင်းလောင်းလေးများ ချည်နှောင်ထားကာ ဝင်းပသော ခါးလေးမှာလည်း ပေါ်လွင်နေသည်။

လီယန်ချူက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲသို့ စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ သို့မဟုတ် တာအိုဘာသာ၏ ကျင့်စဉ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ ၎င်းမှာ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြဒါးကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်မျက်စိ အတတ်ကိုပင် တစ်စုံတစ်ရာအထိ ဟန့်တားထားနိုင်သည်။

လီယန်ချူက ထိုမိန်းကလေးကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် စွမ်းအားများကို ထပ်မံလှုံ့ဆော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်

ဝုန်း... ဝုန်း...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ လီယန်ချူသည် မြက်မိုးအိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာလည်း ဝေးဝေးမသွားသေးဘဲ ကောင်းကင်ကို ကြောက်လန့်တကြား မော့ကြည့်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ကောင်းကင်ယံရှိ နေဝင်ချိန် တိမ်တိုက် ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုတိမ်တိုက်ထဲမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ်ခုခုက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ တိမ်တိုက်ကြီးမှာ ဖောင်းကြွနေသည်။ ရွာသားများမှာလည်း ထိုတိမ်တိုက်ကြီးကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ ထိုတိမ်တိုက်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို သူ ခံစားမိလိုက်သည်။

ဒိန်း

ထိုတိမ်တိုက်ကြီး ပေါက်ကွဲသွားပြီး အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု မြက်မိုးအိမ်ထဲသို့ ပျံဝင်သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ ရှေးဟောင်းမှန်မှာ လေထဲတွင် ကြီးမားလာပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်ကာ ထိုအနီရောင်အလင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော ပါးစပ်ပေါက်ပါသည့် ပိုးကောင်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်လှသည်။ ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပန်းရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထိုပိုးကောင်မှာ လီယန်ချူ၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ပျံတက်လာသည်။ ရှစ်ခွင်မှန် မှ နတ်ဘုရားအလင်းတစ်ချက် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပိုးကောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တောင့်တင်းစွာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ လီယန်ချူက ၎င်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"တတိယအဆင့်တောင် မရောက်သေးတဲ့ ဂူပိုးကောင် တစ်ကောင်လား"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤအရာမှာ ကောင်းပုရွာ၏ အရှိန်အဝါနှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်ချေ။

ရုတ်တရက် သူ၏ ဂုတ်ပိုးဆီသို့ အေးစိမ့်သော လေအေးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ အစီရင်ဝတ်စုံမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပွင့်ထွက်သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံနှင့် လျှပ်စီးအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တောင်

ခေါင်းလောင်းသံကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး အမည်းရောင် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို အဆောင်က ကာကွယ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခေါင်းပေါ်တွင် ငွေထည်တန်ဆာများ ဝတ်ထားသော ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် အေးစက်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။

စောစောက ပေါက်ကွဲသံမှာ သူ၏ အာရုံကို လွှဲရန်သာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု လီယန်ချူက အသံလေးနက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လီယန်ချူဆီသို့ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုမှာ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အနီရောင်ပြောင်းကာ မြက်မိုးအိမ်မှာ တစ်ခဏအတွင်း မီးစွဲလောင်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူက လက်ဖဝါးကို ရမ်းလိုက်ရာ ချီစွမ်းအားများမှာ နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုအလင်းတန်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ထိုမိန်းကလေး၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးချလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမက လက်ချောင်းလေးများကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ စောစောက အရောင်စုံ ပိုးကောင်မှာ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုနှင့်အတူ ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူကို ဝါးမြိုရန် တိုးဝင်လာသည်။

လီယန်ချူက ယန်မီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ပိုးကောင်များမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပြာကျသွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှစ်ခွင်မှန်ကလည်း နတ်ဘုရားအလင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်သော ထိုမှန်၏ အလင်းမှာ ဤမိန်းကလေးအပေါ်တွင် အကျိုးမသက်ရောက်ချေ။ တစ်ခုခုမှာ မှားနေသည်။ သူမတွင် ဝိညာဉ်မရှိခြင်းလား သို့မဟုတ် သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ မှန်၏ အစွမ်းထက် ပို၍ အစွမ်းထက်နေခြင်းလား။

ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏ ဖြူဖျော့သော ပါးစပ်လေးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးကောင်များ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ လီယန်ချူ၏ မီးပင်လယ်နှင့် ပိုးကောင်ပင်လယ်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြသည်။ ထိုပိုးကောင်များတွင် ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ရှိနေပြီး မီးလျှံများက ချက်ချင်း မလောင်ကျွမ်းနိုင်သဖြင့် အဆိပ်ငွေ့များမှာ ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

ရွာသားများမှာ လူသားစစ်စစ် မဟုတ်သော်လည်း လီယန်ချူသည် သူကိုယ်တိုင် တားမြစ်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်မိသဖြင့် သူတို့ကို မထိခိုက်စေလိုပေ။ သူသည် ကပ်ကျော်အဆောင် ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ အလင်းတန်းများက ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အဆိပ်များကို ပျယ်စေလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် မြွေဦးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ထည်ရှိသော ပုံရိပ်ယောင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်သော ကျိန်စာတိုက်ခြင်း စွမ်းအားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

လီယန်ချူက ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ ကာကွယ်ထားသဖြင့် ထိုကျိန်စာမှာ သူ့အပေါ်တွင် အာနိသင် မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်သီးကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူ အံ့ဩသွားရသည်။ သူမသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ဆုတ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ သူမကလည်း လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လာရာ ပြင်းထန်လှသော လေဖိအားများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နေမင်းတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဒိန်း

နှစ်ဦးသား ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် မြေကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကုန်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုတွင် သူနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ပိုးကောင်အတတ်နှင့် ကျိန်စာအတတ်များကိုပါ ကျွမ်းကျင်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ရှူး...

အေးစိမ့်လှသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ မိန်းကလေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ငွေခေါင်းလောင်းများ လင်းထိန်လာပြီး ပြဒါးကဲ့သို့သော အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အစွမ်းမှာ ထိုအကာအကွယ်ကို တစ်ခဏအတွင်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် အကာအကွယ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။ သူမ၏ ငွေခေါင်းလောင်းများမှာ ပြင်းထန်သော ခုခံစွမ်းအားများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဓားချက်မှာ တားဆီးခံလိုက်ရသဖြင့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ လီယန်ချူက ဓားကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းများက လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မိန်းကလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ငွေခေါင်းလောင်းတစ်ခုမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှ ခရမ်းရောင် မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိန်းကလေးကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။

မိန်းကလေးမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသော်လည်း ခရမ်းရောင် မီးလျှံမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူမ၏ နောက်ထပ် ငွေခေါင်းလောင်း တစ်ခုမှာလည်း နီရဲကာ ပျက်စီးသွားပြန်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် မီးလျှံကို သူမအနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တောင့်ခံရုံမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်း မရှိချေ။

"မိုးကြိုးနတ်မင်းတို့ လက်ဖဝါးမှာ ကိန်းဝပ်စေ... မြေပြင်ကို ဖြိုခွဲပြီး ကောင်းကင်ကိုလည်း တုန်ခါစေ... မိစ္ဆာတွေနဲ့ တွေ့ရင် တစ်ခဏအတွင်း ပြာဖြစ်စေ လက်ဖဝါးမိုးကြိုး ကျိန်စာ "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး

ဂျိန်း

မိုးကြိုးများမှာ မိန်းကလေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာသည်။ မိန်းကလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ငွေခေါင်းလောင်းများ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စီးများက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ တစ်ခဏအတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံနှံ့သွားသဖြင့် မိုးကြိုးဒဏ်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ထပ်မံ ပိုင်းချလိုက်ရာ မိန်းကလေး၏ ခြေချင်းဝတ်မှ ငွေခေါင်းလောင်း နှစ်ခုပါ ထပ်မံ ပျက်စီးသွားသည်။ သူမ၏ အကာအကွယ် အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီဟု လီယန်ချူ ထင်မှတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုမိန်းကလေးက သူ့ကို အေးစက်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လာတော့သည်။

ထိုကြီးမားလှသော စွမ်းအားကြောင့် လီယန်ချူပင် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အရှိန်မှာလည်း အလွန် လျင်မြန်လှသည်။

တောင်

ခေါင်းလောင်းသံကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သွေးများ ဆူပွက်သွားသည်။ ထိုစွမ်းအားများမှာ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့မသွားဘဲ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌သာ ပေါက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာမှု မရှိလျှင် ဤတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏ ကလီစာများ အားလုံး ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လခြမ်းပုံစံ ဓားအလင်းဖြင့် မိန်းကလေးကို ပိုင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာမှာ ထိုဓားချက်သည် မိန်းကလေး၏ လည်ပင်းသို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ဒဏ်ရာမရဘဲ အဖြူရောင် အမှတ်အသားလေး တစ်ခုသာ ထင်ကျန်ရစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ အာရုံလွတ်သွားသော တစ်ခဏတွင် မိန်းကလေး၏ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်က သူ၏ ရင်ဘတ်သို့ ကျရောက်လာပြန်သည်။ သူ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားစဉ် မိန်းကလေးမှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်သို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးချရန် ပြင်သည်။ လီယန်ချူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကပင် သူမကို လိုက်မမီတော့ချေ။

လီယန်ချူက နောက်သို့ လှည့်ကာ ဓားဖြင့် ပိုင်းချလိုက်ရာ မိန်းကလေး၏ ပုခုံးသို့ ထိမှန်သွားပြီး မြေပြင်မှာ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်သည်။ အစီရင်ဝတ်စုံက စွမ်းအားအချို့ကို လျှော့ချပေးသော်လည်း လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် အသက်ရှူ ကျပ်သွားရသည်။ ဤမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ လက်ရှိ အဆင့်ထက်ပင် ပို၍ သန်မာနေသည်။

သူမ၏ ပိုးကောင်အတတ်နှင့် ကျိန်စာများမှာ လီယန်ချူကို မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ယှဉ်တိုက်ရာတွင်မူ လီယန်ချူကို ဖိအားပေးနိုင်နေသည်။ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ် သိုင်းပညာရှင်နှင့် တူသော်လည်း ဤမိန်းကလေး၏ စွမ်းအားမှာ ပို၍ ကြီးမားနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုမိန်းကလေးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ ကြီးထွားလာသကဲ့သို့ပင်။ စောစောက အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ် ပုံစံမှ ယခုအခါ ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့် ဖြစ်လာသည်။

"ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ မှော်လက်နက်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ အလှဆင်ထားတာတွေ သက်သက်ပဲ"

ဟု မိန်းကလေးက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

သူမ၏ အသံမှာ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပြီး အလွန်အေးစက်လှသည်။ စကားပြောနေရင်းမှာပင် စောစောက မိန်းကလေးမှာ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များမှာ ခါးအထိ ကျဆင်းနေပြီး အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပနေသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း လိုက်ပါ ကြီးထွားလာသော်လည်း စောစောကထက် ပို၍ ဟိုက်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လူသားများနှင့် မတူသော အေးစက်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အာဃာတများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမက လီယန်ချူကို ကြည့်သော အကြည့်မှာ ခြင်ကောင် တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သူ၏ ကြွက်သားများထဲတွင် ပေါက်ကွဲနိုင်သော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်လာပြီး သွေးအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ အမျိုးသမီးမှာ လီယန်ချူ၏ အပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြန်သည်။

လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော သိုင်းပညာရှင် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးကလည်း လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည်။

ဝုန်း

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသမီးမှာ လွင့်ထွက်သွားရသည်။ သူမက သူမ၏ ပုံပျက်သွားသော လက်သီးကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားမိသည်။ သူမတွင် ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ၏ သွေးမျိုးဆက် ရှိသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်သန်မာလှသော်လည်း ယခုအခါ တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ထပ်မံ တိုးဝင်လာပြီး အမျိုးသမီး၏ ရင်ဘတ်သို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။ အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရိုးကျိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူမကလည်း လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းကို ပြန်လည် ထိုးနှက်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူက လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်တော့သည်။

အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ တိုက်စစ်ကို ခဏတာ ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကုသသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်၏ ထူးခြားချက်ပင်။

"မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား"

ဟု အမျိုးသမီးက လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤမိန်းမမှာ တကယ်ပင် ခံနိုင်ရည် ရှိလှသည်။

"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ကောင်းကောင်း၊ ငါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်"

ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ စကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သန့်စင်သော ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် သူမသည် ဤတာအိုဆရာကို မယှဉ်နိုင်ချေ။ သို့သော် သူမတွင် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်အတတ်များ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် လီယန်ချူက သူမ နားမလည်နိုင်သော အပြုအမူတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... မင်းနဲ့ အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘူး"

လီယန်ချူ၏ စကားအဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်ထဲမှ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အသံကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

"အဆင့်တိုးမြှင့်စေ "

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားသည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်မှ ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ

"ဒီတာအိုဆရာကို အနှောင့်အယှက် ပေးခွင့်မပြုနိုင်ဘူး၊ အဲဒီမိန်းမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာအောင် လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး"

သူမက လက်ဖြင့် ကျိန်စာတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ အမည်းရောင် အငွေ့အသက်များက ကြီးမားလှသော သားရဲကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော 'နဂါးဆင်' ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ပြောင်းလဲမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ကုသိုလ်မှတ် နှစ်သိန်း အသုံးပြုလိုက်ပြီ။