အခန်း (၈၀၇-၈၀၈)

အခန်း (၈၀၇) ပြတ်ပြတ်သားသား ရှင်းလင်းခြင်း၊ ရှင်သန်ခွင့် တစ်မျှင်စာနှင့် ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း

ထိုအချိန်တွင် ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်၌ ဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ စီးဆင်းနေသည်။ ဓား၏ ပုံစံနှင့် အရွယ်အစားမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း ဓားမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာမူ လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်။ လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အလွန်လျင်မြန်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားတွင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး ထိုဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများက လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကြောသန့်စင်ပေးနေသည်။

၎င်းမှာ ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းအဆင့်ရှိ ကျန့်ကျောင်းဓားပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က နဂါးဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤဓားတွင် နဂိုကပင် နတ်ဘုရားဆန်သော အစွမ်းအချို့ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန် အဆင့်တိုးမြှင့်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားနှင့် လီယန်ချူတို့မှာ စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်နေသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူက ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်သည်။ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်မနေတော့ဘဲ ပို၍ပင် ရိုးရှင်းသွားကာ အနှစ်သာရသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။

ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီး၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စောစောက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါစေခဲ့သော ထူးခြားသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ အစွမ်းထက်သော ရတနာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူ လက်ထဲရှိ ဓားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရှူး

ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံထွက်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ ထိုဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မာကျောစေကာ ဝင်းပသော အလင်းများဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အစွမ်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန့်ကျောင်းဓားက သူမ၏ လည်ပင်းကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းဖြတ်သန်းသွားရုံမျှဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခေါင်းမှာ မြေသို့ ခဏချင်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ပင် ဖြစ်စေ၊ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်စေ၊ ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းအဆင့်ရှိ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးပင်လျှင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ ဓားကိုယ်ထည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤဓား၏ အဆင့်တိုးမြှင့်မှုမှာ သူထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်နေသည်။ သူက ဓားကိုယ်ထည်ကို လက်ဖြင့် အသာခေါက်လိုက်ရာ အလွန်ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ စိတ်လျှော့၍ မရသေးပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအမျိုးသမီးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ်များ ကျရောက်မလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။

အမျိုးသမီး အသတ်ခံရပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာပြန်သည်။ သူမသည် လီယန်ချူ လက်ထဲမှ ရိုးရှင်းသော ဓားရှည်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ကာ

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

သူမ၏ အမည်မှာ ဖုန့်ဖေး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ရှိပြီး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ကာကွယ်မှုလည်း ပါရှိသည်။ ထိုဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ကာကွယ်မှုဆိုသည်မှာ သူမကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည် အသက်ရှင်စေနိုင်သော စွမ်းအား ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်အထိ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက် ရရှိထားခြင်းမှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် သူမ သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာကတည်းက ဤကာကွယ်မှုကို တစ်ခါမှ အသုံးမပြုခဲ့ဖူးချေ။ သူမကို မည်သူမှ မသတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိပြီး နတ်ဘုရားနှင့် မကွာဝေးသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမသည် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးမိုးကြိုး ကျိန်စာကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် လီယန်ချူသည် သူ၏ သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒကို အသုံးပြုကာ သူမနှင့် အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်အတော်ပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရိုင်းစိုင်းသော နယ်မြေ ခရီးစဉ်အတွင်းမှ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စိတ်ဆန္ဒကို မရရှိခဲ့ပါက လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူမကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စောစောကမူ လီယန်ချူ၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူမ၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။ မည်သည့် ခုခံမှုမှပင် မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီး ဖုန့်ဖေးသည် သူမ တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးသော အပြုအမူတစ်ခုကို အလျင်မြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ

ထွက်ပြေးခြင်းပင်။

ဝီ

သူမသည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ ကြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပိုးကောင်ပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲထွက်ပြေးသော နည်းလမ်းကို လီယန်ချူသည် ယခင်က ကျင်ယွီ ထံတွင် မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ကိုယ်ထည်များစွာထဲမှ တစ်ခုထဲတွင်သာ ပင်ကိုယ်ဝိညာဉ်က ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် အနည်းငယ် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ပါက လွတ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ဖုန့်ဖေး၏ နည်းလမ်းမှာ ကျင်ယွီ နှင့် မတူပေ။ ကျင်ယွီမှာ မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပိုးကောင်များကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဖုန့်ဖေးမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲထုတ်သော အတတ် ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် ဝိညာဉ်အတတ်နှင့် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက် ရှိနေသဖြင့် မည်သူမှ သူမကို သေစေသည်အထိ မဖိအားပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ စိတ်ညွှန်ကြားမှုဖြင့် သူ၏ လက်ထဲမှ အဝါရောင် အလံလေး တစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် ပေတစ်ရာခန့်အထိ ကြီးမားလာကာ ပိုးကောင်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

နတ်ဘုရား ရတနာ။

ရှင်းဟွမ်အလံ ။ လီယန်ချူသည် ထိုအလံ၏ စွမ်းအားအချို့ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ဤပိုးကောင်ပင်လယ်ကို တားဆီးရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှသည်။ မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်အလင်းများ ကျရောက်လာပြီး သူမကို ကျဉ်းမြောင်းသော ဧရိယာအတွင်း ချိပ်ပိတ်လိုက်သည်။ သူက ပါးစပ်မှ ယန်မီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ယန်မီးဆိုသည်မှာ စိတ်၊ ဝိညာဉ်နှင့် စွမ်းအားတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော သန့်စင်သည့် ယန်မီးလျှံ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆမတန် သန်မာနေပြီး သွေးအရှိန်အဝါမှာ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှရာ ယန်မီးများမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်ပြီး ပိုးကောင်ပင်လယ်ကြီးကို တစ်ခဏအတွင်း ပြာချပစ်လိုက်သည်။

အဖြူရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့လေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်တစ်ခု ပြုတ်ကျလာသည်။ ၎င်းမှာ စောစောက အမျိုးသမီး ဖုန့်ဖေးပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ အလံကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရား ရတနာ။

ဤလူငယ် တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲတွင် ဤမျှများပြားသော ရတနာများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဖုန့်ဖေး မထင်ထားခဲ့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက ယန်မီးသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပိုးကောင်ပင်လယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဖုန့်ဖေး၏ ကိုယ်ထည် ပေါ်ထွက်လာသော တစ်ခဏတွင် လီယန်ချူမှာ သူမ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။

ရှူး

ဓားကို ရမ်းလိုက်ရာ မည်သည့် အဟန့်အတားမှ မရှိဘဲ ထိုအမျိုးသမီး၏ ခေါင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပြတ်ကျသွားပြန်သည်။ ခေါင်းမပါသော ကိုယ်ထည်ကြီး မြေသို့ လဲကျသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ကိုယ်ထည်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန့်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ပျက်ယွင်းနေသည်။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ကာကွယ်မှုမှာ သုံးကြိမ်အထိ အသက်ရှင်စေနိုင်သော်လည်း ဤတာအိုဆရာ၏ လက်ထဲမှ ဓားကို သူမ မယှဉ်နိုင်ပါက နောက်တစ်ကြိမ် အသတ်ခံရရန်မှာ လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင်သာ ရှိတော့သည်။

ရုတ်တရက်။

အမျိုးသမီးသည် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကင်းလှည့်ချိန် ရောက်ပြီလား"

သူမက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုရင်းနှီးနေသော အရှိန်အဝါမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နေသည်။

"ဝူရှင်း လာပြီ"

ဤမျှအထိ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသော အချိန်တွင်မှ ကင်းလှည့်ချိန်နှင့် ကွက်တိ တိုးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"ကောင်းကင်က ငါ့ကို မစွန့်သေးဘူးပဲ"

ဖုန့်ဖေးသာမက လီယန်ချူကလည်း စိမ်းသက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ဖြူခြုံထားသော ရဟန်းတစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုရဟန်းမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အေးချမ်းသော အမူအရာ ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ဖေးက အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတာအိုဆရာရဲ့ လက်ထဲက ဓားကို သတိထား"

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းမှာ အံ့ဩသွားပုံရသည်။ သူသည် ကောင်းကင်တွင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသော ရှင်းဟွမ်အလံနှင့် ရှေးဟောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ် တာအိုဆရာကို မြင်သည်နှင့် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် အထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာပဲ"

သူ၏ စိတ်မှာ လေးလံသွားသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းများ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် သနားဂရုဏာစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သတ်ဖြတ်လိုသော ဓားကို ချလိုက်ပါ၊ ယခုပင် ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်ပါစေ"

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ စကားအဆုံးတွင် မြင်မရသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဆက်လက် အသုံးမပြုနိုင်တော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် မှော်အလင်းများ တောက်ပနေသည်။ ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြီးကျယ်လှသော်လည်း ဗုဒ္ဓ၏ ရွှေရောင်အလင်းအောက်တွင်မူ နာကျည်းချက်များစွာ ခိုအောင်းနေသည်။

"တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ စောစောက မည်သည့် အရိပ်အယောင်မှ မရှိဘဲ ဤဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းမှာ ကောင်းပုရွာ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ ရောက်လာသည်နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မဟာတန်ခိုးတော်ဖြင့် ဤနေရာတွင် လက်နက် အသုံးမပြုရဟူသော စည်းမျဉ်းကို ချမှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပုရွာ... တကယ်တော့ ဒီနေရာက ဘာနေရာလဲ"

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဖြူမျိုးရိုးနှင့် အမျိုးသမီးဆီသို့ ကျရောက်သွားရာ သူမမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည်။ သိသာသည်မှာ ဤပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများက သူမကို အလွန် နေရခက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းက လက်ဖြင့် အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ

ရှူး

တောက်ပသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ရွှေရောင်အလင်းများမှာ မီးလျှံများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုမီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ မီးနှင့် တူသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

"သတိထား၊ ဒါ နတ်ဘုရား ရတနာပဲ" ဟု ဖုန့်ဖေးက ပြောလိုက်သည်။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း ပေါ်လာခြင်းက သူမကို ကြီးမားသော ယုံကြည်မှုများ ပေးလိုက်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ တန်ခိုးတော်ဖြင့် လက်နက်များကို တားဆီးထားသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ဤတာအိုဆရာသည် ထိုဓားကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ချေ။

ဖုန့်ဖေး၏ အကြည့်မှာ အေးစက်လာသည်။ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရား ရတနာ ရှင်းဟွမ်အလံ ရှိနေသော်လည်း ဤတာအိုဆရာမှာ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် ရှင်းဟွမ်အလံ၏ စွမ်းအား အပြည့်အဝကို လှုံ့ဆော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့်ဆိုလျှင် အသက်ရှူ အကြိမ်ဆယ်ဂဏန်းအတွင်းမှာပင် ဤအတားအဆီးကို ဖြိုခွဲနိုင်လိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ဖေးမှာ ထွက်ပြေးရန် စိတ်မကူးတော့ပေ။ သူမက လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ

"အဲဒီဓား မရှိရင် မင်းက သာမန် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ရှင်းဟွမ်အလံရဲ့ အတားအဆီး ပျက်သွားတဲ့ အချိန်က မင်း သေရမယ့် အချိန်ပဲ"

ဖုန့်ဖေးသည် လီယန်ချူအပေါ်တွင် ကြီးမားသော နာကျည်းချက် ရှိနေသည်။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ကာကွယ်မှုဆိုသည်မှာ သွေးမျိုးဆက်၏ လက်ဆောင်မွန် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ စောစောက လီယန်ချူသည် သူမကို အမှန်တကယ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် ဖုန့်ဖေးအနေဖြင့် မည်သို့ စိတ်မနာဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ရှင်းဟွမ်အလံ၏ အတားအဆီးကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက်ချင်း ထိုးနှက်နေသည်။ ဤရဟန်းမှာ နဂါးဆင် စွမ်းအားရှိပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အထွတ်အထိပ် တန်ခိုးတော်များကို ကျွမ်းကျင်လှရာ သူ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ယခုအခါ ရှင်းဟွမ်အလံ၏ အတားအဆီးပေါ်တွင် အလင်းလှိုင်းများစွာ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် လီယန်ချူသည် ရှင်းဟွမ်အလံကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းနှင့် အဝတ်အစား ခပ်ဟိုက်ဟိုက် ဝတ်ဆင်ထားသော ဖုန့်ဖေးတို့သည် လီယန်ချူကို ညှပ်ပိတ် ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ လီယန်ချူသည် တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရောက်ရှိနေသည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဖိအားများက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ကျရောက်လာသည်။

သူသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ကျင့်ကြံခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း အချိန်မှာ တိုတောင်းလွန်းလှသေးသည်။ ယခုအခါ သူသည် တာအိုလမ်းစဉ်ရော သိုင်းလမ်းစဉ်ပါ တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ တတိယအဆင့်တွင် အဆင့်ငယ် တစ်ခုချင်းစီမှာပင် ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလှသည်။

သူသည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးချင်းစီကိုမူ ယှဉ်နိုင်သော အစွမ်းရှိသော်လည်း တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် နှစ်ဦးကိုမူ ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်က မည်သို့ ဖြစ်မည်ကို သူ မသေချာပေ။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်တွင်မူ ကြောက်ရွံ့မှု အလျဉ်းမရှိချေ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သရဲနှင့် တွေ့လျှင် သရဲသတ်၊ နတ်နှင့် တွေ့လျှင် နတ်သတ်လာခဲ့သဖြင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ရှေ့သို့သာ တိုးရန်သာ သိရှိသူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သုံးဦးသား စကားပြောမနေကြပေ။

ကောင်းပုရွာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဤနှစ်ဦးက ပြောပြမည် မဟုတ်သဖြင့် လီယန်ချူကလည်း ဘာမှ မမေးတော့ပေ။ ၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ အချင်းချင်း အားစမ်းမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း လက်စွဲတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ထူးခြားသည်မှာ ၎င်းတို့ သုံးဦးလုံးမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေကြသကဲ့သို့ တိုက်ပွဲကို ကောင်းကင်ယံသို့ ဆွဲတင်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝင်းပသော ပေါင်တံများနှင့် ရင်သားအလှ ပေါ်လွင်နေသော ဖုန့်ဖေးသည် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ သူမ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလာသည်။ လေထဲတွင် လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်တိုင်း လေထုမှာ လှိုင်းများထသကဲ့သို့ တုန်ခါသွားသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

လေဖိအားကြောင့် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခင်က သူမသည် လီယန်ချူနှင့် ကိုယ်ချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်စဉ်က လီယန်ချူ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ ရင်သားများပင်လျှင် ထိုးနှက်ခံရမှုကြောင့် ပြားချပ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာမှာ မိန်းမလှလေးကို ညှာတာလိုသော စိတ် အလျဉ်းမရှိပုံရသည်။

ယခုအခါ ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ ကူညီမှု ပါဝင်လာသဖြင့် ဖုန့်ဖေး၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

နှစ်ဦးသားမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် ပေါင်းစည်း တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ လီယန်ချူသည် သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒနှင့် အစီရင်ဝတ်စုံတို့၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် သူ၏ လက်သီးစွမ်းအားမှာ ဖုန့်ဖေးနှင့် မကွာတော့သော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံနှင့် အတတ်ပညာများမှာမူ ပို၍ သာလွန်သည်။

သို့သော် သူ၏ နားထဲတွင် ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ အသံက အမြဲ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒုက္ခပင်လယ်မှာ အဆုံးမရှိဘူး၊ နောင်တရပြီး လမ်းမှန်ကို ပြန်လာပါ"

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ မျက်နှာမှာ သနားဂရုဏာစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်ကို လှည့်လိုသော စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်

'ငါ ဘာလို့ ဒီလူနှစ်ယောက်နဲ့ တိုက်နေရတာလဲ၊ သစ်ပင် ပန်းမန်လေးတွေ ပျက်စီးကုန်ရင် မကောင်းဘူး' ဟူသော အတွေးမျိုး ဝင်လာသည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်သော အတတ်မဟုတ်ဘဲ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ စည်းမျဉ်းဟု ခေါ်သော ထူးခြားသည့် တန်ခိုးတော် ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ဖေးသည် တိုက်ရင်းနှင့် အံ့ဩလာရသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် မြင့်မားလွန်းလှသည်။

'ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ သိုင်းပညာရှင် လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ရှိနေသေးတာပဲ' ဟု ဖုန့်ဖေး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ ဗုဒ္ဓစည်းမျဉ်းဖြင့် ဟန့်တားထားသည့် ကြားမှပင် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် သူမ အသာမရနိုင်ခြင်းမှာ အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကို စွမ်းအားကြီးသူဟု ယူဆထားသော ဖုန့်ဖေးကို လူသားကျင့်ကြံသူများအပေါ် ရိုသေခန့်ညားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ ကြီးမားသော စွမ်းအားမှာ အရာအားလုံးကို ဖြိုခွဲနိုင်သည် ဆိုသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အတတ်ပညာမှာလည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်သွားတတ်သည်။

ဖုန့်ဖေးမှာ လီယန်ချူ၏ ကန်ချက် တစ်ချက်ကြောင့် မျက်နှာသို့ ထိမှန်သွားပြီး လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပုံပျက်သွားရသည်။

"တောက်... သူက သိုင်းပညာရှင် လမ်းစဉ်ကို လိုက်နေတာ ဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဒီခန္ဓာကိုယ်က သန်မာလွန်းနေတယ်"

သို့သော် သူမ၏ ကုသနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် မြင့်မားသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဒဏ်ရာမှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်များမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသည်။

"ဒုက္ခပင်လယ်မှာ အဆုံးမရှိဘူး၊ နောင်တရပြီး လမ်းမှန်ကို ပြန်လာပါ"

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်သီးမှာ ဆက်လက် ထိုးနှက်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ စိတ်ထဲတွင် သနားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

'ဒီမိန်းမက ဒီလောက်လှတာ၊ အဝတ်အစားကလည်း နည်းနည်းလေးပဲ ဝတ်ထားတာ၊ ငါ ဘာလို့ သူ့ကို ရိုက်နေရတာလဲ၊ တကယ် မကောင်းဘူး'

ဤအတွေးမှာ ခဏချင်း ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးအရှိန်အဝါ နေမင်းကြီးမှာ တောက်ပသော အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းသည် သွေးအရှိန်အဝါ သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန် ပူပြင်းလာသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် မတုန်မလှုပ် မင်းကြီး၏ ပုံရိပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခေါင်းလောင်းသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိမ်တိုက်များမှာလည်း ကွဲလွင့်ကုန်သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်မှာ ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ အကာအကွယ်ကို မဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဒီကောင် ကတုံးက အစွမ်းရှိသားပဲ"

ဟု လီယန်ချူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်မှ သိုင်းပညာရှင် ပုံရိပ်ကြီးမှာ မှော်အလင်းများ ထုတ်လွှတ်ကာ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးချလိုက်ပြန်သည်။

တောင်

သံချင်း ထိခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းမှာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ ဤ မတုန်မလှုပ် မင်းကြီး ပုံရိပ်၏ အားနည်းချက်မှာ မလှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အားသာချက်မှာမူ အမြင့်ဆုံး ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေတွင် လီယန်ချူက သူ့ကို ဖိနှိပ်ပြီး ထိုးနှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းမှာ လူငယ်ပုံစံ ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ အသက်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး လောကတွင် ထင်ရှားလှသော ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းလာသည်။

အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အပြောအဆိုမှာ သူ့ကို အထင်ကြီးနေသကဲ့သို့ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဤမျှ အရိုက်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားဘဲ သူ့ကို သာမန် လူအဆင့်သာ သတ်မှတ်ထားခြင်း လားဟူသော အတွေး ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးမှာ ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသဖြင့် ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ တည်ငြိမ်လှသော စိတ်ဓာတ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ဖေးက ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကြောင့် လေဖိအား ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းနောက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လာသည်။ ဖုန့်ဖေးမှာ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုတွင် လီယန်ချူကို မမီသော်လည်း သူမ၏ ကျိန်စာများမှာ လီယန်ချူအပေါ် အာနိသင် မရှိ၊ ပိုးကောင်အတတ်များမှာလည်း လီယန်ချူ၏ ယန်မီးကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် ကိုယ်ချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကသာ အသာရနိုင်ခြေ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ဖေးသည် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် အလွန် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်ပြီး တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် သူမ၏ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်အတတ်များကို မမြင်ဖူးပါက ဒဏ်ရာရနိုင်သလို အသက်အန္တရာယ်ပင် ရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ဤလူငယ် တာအိုဆရာအပေါ်တွင်မူ မည်သည့် အာနိသင်မှ မရှိဘဲ သူမ၏ အပြင်းထန်ဆုံး နည်းလမ်းများကို အသုံးမဝင်အောင် လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လက်ရှိ တိုက်ပွဲမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များမှာ လိပ်တက်နေပြီး အလင်းတန်းများစွာမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေသည်။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းသည် 'မတုန်မလှုပ် မင်းကြီး' အတတ်ကို အသုံးပြုနေစဉ်တွင် ရတနာများကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ဖုန့်ဖေးက ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ပေးသဖြင့် လီယန်ချူ၏ တိုက်စစ်အချို့ကို သူမက တောင့်ခံပေးလိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်သီး သုံးချက်ကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများ ပျက်စီးသွားပြီး လက်သီးချက်တိုင်းမှာ ဖုန့်ဖေး၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းသည် 'မတုန်မလှုပ် မင်းကြီး' အတတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရတနာများကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

"ဖုန့်ဖေး၊ ဒီတာအိုဆရာလေးကို အမိဖမ်းထားလိုက်"

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းက ဖုန့်ဖေးကို အသံလှိုင်းဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။ ဖုန့်ဖေးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ သူမ၏ ပုံစံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ယခင်က အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် အမျိုးသမီးမှ ယခုအခါ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ပင် သေးငယ်သွားကာ ရင်သားအစုံမှာလည်း တုန်ခါနေပြီး ဖုံးကွယ်ထားရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော စကတ်မှာလည်း တင်ပါးကို မနည်း ဖုံးထားရပြီး ဝင်းပသော ပေါင်တံကြီးများမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများမှာ နောက်ထပ် အဆင့်ငယ် တစ်ခုအထိ မြင့်တက်လာသည်။

ဝုန်း

ကြယ်တံခွန် တစ်ခု ပျံသန်းလာသကဲ့သို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လာရာ လီယန်ချူမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မရှောင်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းကို သူ၏ ဦးခေါင်းဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်နည်းမျိုးကို ဖုန့်ဖေး တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

သူမ ထိတွေ့ဖူးသော အဆင့်များမှာ အလွန် မြင့်မားလှပြီး ဒြပ်ငါးပါး မှော်အတတ်များ သို့မဟုတ် ရတနာများ၊ သို့မဟုတ် ဓားပျံများကို အသုံးပြုသော ဓားကျင့်ကြံသူများ၊ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်လှသော သားရဲကြီးများသာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နည်းကို ဖုန့်ဖေး ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားစဉ်မှာပင် လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော ခေါင်းတိုက်ချက်ကြောင့် သူမမှာ မူးဝေသွားရပြီး ရင်သားအစုံမှာလည်း လှိုင်းထသွားသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရုပ်ရည်မှာ အမျိုးသားများ၏ ပင်ကိုယ် ဆန္ဒရမ္မက်များကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်နှင့် သက်ဆိုင်ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း အတတ်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုန့်ဖေးသည် လီယန်ချူကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ခင်မှာပင် လီယန်ချူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော 'အကုသိုလ်မီး' ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရသည်။

ဖုန့်ဖေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ရီဝေလာကာ သူမ၏ ရှေ့မှ လူငယ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ ကြည့်ကောင်းလာသည်ဟု ထင်လာမိသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာလည်း မသိစိတ်မှ လိမ်ယှက်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် အာရုံခံစားလွယ်လာကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတစ်ပုံ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူက တံတောင်ဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို တွန်းတိုက်လိုက်ရာ ဖုန့်ဖေး တစ်ကိုယ်လုံး လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး စောစောက သူမ၏ အပြုအမူကို ပြန်တွေးကာ အနည်းငယ် မိန်းမောသွားရသည်။ သူမက ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို မဖြားယောင်းနိုင်ဘဲ သူက သူမကို အရင် ဖြားယောင်းလိုက်ခြင်း လား။

'ချီးပဲ... ဒီတာအိုဆရာလေးကလည်း လူကောင်း မဟုတ်ဘူးပဲ'

သို့သော် သူမသည် ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ တောင်းဆိုချက်ကို သတိရကာ လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့်လည်း သူ၏ ခါးကို ကပ်တွယ်လိုက်သည်။ ဖြူဖွေးသော မြွေကြီး နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေထောက်များမှာ လီယန်ချူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားကြသည်။ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပါးစပ်မှ ယန်မီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ဖုန့်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားသည်။

ဖုန့်ဖေးမှာ အံ့ဩသွားမိသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာက ဤမျှအထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားသော်လည်း သူမကမူ လုံးဝ လက်မလွှတ်ဘဲ တင်းတင်း ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ရွှေရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"သွားစမ်း"

ဤရတနာ၏ အမည်မှာ နတ်ဘုရားချည်ကြိုး ဖြစ်ပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သော ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းက မန္တန်ရွတ်ပြီး လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် လီယန်ချူဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ဖုန့်ဖေးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက မိမိထက် အဆင့်နိမ့်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဖက်တွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု လီယန်ချူလည်း ထင်မထားခဲ့ပုံရသည်။

အစွမ်းထက်လှသော တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် နှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် လီယန်ချူမှာ အာရုံမခွဲနိုင်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားချည်ကြိုး၏ ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ဖုန့်ဖေးမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်" ဟု ဖုန့်ဖေးက အော်ဟစ်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ယန်မီးလောင်ထားသော ဒဏ်ရာမှာ ပြန်လည် မကောင်းမွန်လာဘဲ အနီရောင် သွေးသားများ ပေါ်နေသဖြင့် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူမ၏ လက်သီးပေါ်တွင် ငါးကြေးခွံကဲ့သို့ အကြေးခွံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ္တုကဲ့သို့ အလင်းများ တောက်ပနေသည်။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းကလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာ လက်ဝါးချက်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုလက်ဝါးချက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤအခြေအနေရှိ လီယန်ချူကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ နောက်ထပ် ပုံရိပ် နှစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သည်။

'ကိုယ်ခွဲအတတ်'

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဖုန့်ဖေးနှင့် ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။

ဖြောင်း

ဖုန့်ဖေးသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုမှ ပေးလိုက်သော ထျန်းဟော်မီး ပါဝင်သော ပါးရိုက်ချက်ကြောင့်

"အား... အား... အား..." ဟု အော်ဟစ်ကာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ ရှေ့တွင်မူ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင် တိုင်ကြီးတစ်တိုင် ဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် အလင်းကွင်း သုံးကွင်း ပါရှိသည်။ ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်း၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝတ်ဖြူခြုံ ရဟန်းမှာ နဂါးချုပ်တိုင် ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဖုန့်ဖေးမှာမူ ထျန်းဟော်မီး၏ ထိမှန်မှုကြောင့် သူမ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး မီးလောင်ကျွမ်းကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

အခန်း (၈၀၈) ဝိညာဉ်ကို သီးသန့်ချေမှုန်းခြင်း၊ အော်မေတောင် မှ ရဟန်းအို

လီယန်ချူသည် တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက နတ်ဘုရားချည်ကြိုး ကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ရတနာကို ထုတ်သုံးလာသော်လည်း သူက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်ခွဲအတတ် က ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပွားနှစ်ခုသည် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းနှင့် ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသမီး ဖုန့်ဖေး ဆီသို့ အသီးသီး ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ တန်ခိုးတော်ဖြင့် လက်နက်အသုံးမပြုရဟူသော စည်းမျဉ်းကို ချမှတ်ထားသဖြင့် လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထျန်းဟော်မီး ကို အသုံးပြုကာ ဖုန့်ဖေးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရွှမ်းကျီ‌ေကာင်းကင်မီး သည် လောကတွင် အပြင်းထန်ဆုံးသော မီးလျှံဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှသည်။ ဖုန့်ဖေးမှာမူ စောစောက လီယန်ချူ၏ ပါးရိုက်ချက်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခြမ်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း သူမတွင် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက် ရှိနေသဖြင့် အလွန်သန်မာလှသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြဒါးကဲ့သို့သော စွမ်းအားများက မှော်ပညာများကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ရွှမ်းကျီမီးကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်သော်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ လျှော့ချပေးနိုင်သည်။

လီယန်ချူ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ ဖုန့်ဖေးက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ရှူး...

လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တိုက်လိုက်သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ အလွန်နီးကပ်နေကြသည်။ ဖုန့်ဖေး၏ ဤဓားချက်မှာ အရှိန်၊ စွမ်းအားနှင့် အချိန်အခါ အားလုံးကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် တွက်ချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စောစောက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်ကြီးနှစ်ချောင်းဖြင့် လီယန်ချူ၏ ခါးကို ရစ်ပတ်ထားစဉ်ကပင် သူမသည် ဓားမြှောင်ကို ထုတ်မသုံးခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူအနေဖြင့် ဖုန့်ဖေးကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာသော ကျင့်ကြံသူမျိုးသည် လက်နက်ကို အသုံးမပြုဟု ထင်မှတ်သွားစေရန် လှည့်စားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို လီယန်ချူပင် ထင်မထားမိခဲ့ပေ။

ရှူး...

ဓားမြှောင်မှာ လီယန်ချူ၏ အကာအကွယ် စွမ်းအားများကို တစ်ခဏအတွင်း ဖောက်ထွက်သွားပြီး မန္တန်ဝတ်စုံကပင် တားဆီးရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။ အကယ်၍သာ အခြားသော မှော်အတတ် ကျွမ်းကျင်သည့် တာအိုဆရာ သို့မဟုတ် ယန်ဝိညာဉ် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသူပင် ဖြစ်စေ ဤဓားချက်နှင့် တွေ့ပါက လည်ပင်းပြတ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ရှိသော အခြားသော ကျင့်ကြံသူကြီးများပင်လျှင် ဤနေရာတွင် လည်ပင်း ပြတ်သွားရလိမ့်မည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ မတူပေ။ ဖုန့်ဖေး ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သော တစ်ခဏမှာပင် လီယန်ချူက သိရှိသွားသည်။ ဤသိရှိမှုမှာ စိတ်အာရုံထက်ပင် ပို၍ လျင်မြန်လှသည်။ ၎င်းကို သိုင်းပညာရှင်၏ ပင်ကိုယ်အသိ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး သာမန် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူများတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ကြိုတင်ခန့်မှန်းမှုမျိုး မရှိနိုင်ပေ။

လီယန်ချူသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ဓားမြှောင်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ဖေး၏ တစ်ဝက်သာ ပွင့်နေသော မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ဤဓားချက်မှာ သူမ၏ အစွမ်းကုန် တွက်ချက်မှုများဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ အောင့်အည်းထားပြီးမှ ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ် တာအိုဆရာ၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ဖုန့်ဖေးသည် လီယန်ချူ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် ဓားကို အားကုန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဤဓားမြှောင်မှာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသော အစွမ်းထက် လက်နက်ဖြစ်ပြီး အကာအကွယ်များကို ဖောက်ထွက်နိုင်သည့်အပြင် အဆိပ်ပြင်းများလည်း ပါဝင်နေသည်။ သူမအနေဖြင့် လီယန်ချူ၏ အရေပြားကို အနည်းငယ်မျှ ရှစေရုံဖြင့်ပင် လီယန်ချူမှာ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း ဖြေဆေးမရှိဘဲ သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်၌ ရွှမ်းကျီမီး များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဓားမြှောင်က သူ၏ လက်ဖဝါးကို ရှသွားသော်လည်း အဆိပ်ငွေ့များကိုမူ မီးက ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

သူသည် တံတောင်ဖြင့် ဖုန့်ဖေး၏ ခေါင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်လိုက်သည်။

ဟိန်းသံကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခေါင်းလောင်းသံကြီး တီးလိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖုန့်ဖေးမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ငါးချောင်းကြားမှ အမည်းရောင် အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ ကွင်းကြိုးငါးချောင်းအဖြစ် လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အမည်းရောင် မြွေကြီးငါးကောင်နှင့် တူလှသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့် ထိုမြွေကြီးများကို ရိုက်နှက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းက သူ့ကို ခဏမျှသာ ဟန့်တားနိုင်ပြီး ဖုန့်ဖေးမှာမူ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ရှိသော တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အထူးနည်းလမ်း မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အမှန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။

ဟူး...

ဖုန့်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းနေသော ရွှမ်းကျီ‌ေကာင်းကင်မီး အစအနများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ လက်ထဲရှိ အမည်းရောင် ဓားမြှောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤဓားမြှောင်မှာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ မပျက်စီးနိုင်သော မြင့်မြတ်သည့် လက်နက်ဟု ကျော်ကြားသော်လည်း လီယန်ချူနှင့် ခဏမျှ ထိတွေ့မိရုံဖြင့် မီးလောင်ရာများ ပေါ်ထွက်နေသည်။

" ရွှမ်းကျီ‌ေကာင်းကင်မီး..."

ဖုန့်ဖေး၏ အကြည့်မှာ ခရမ်းရောင် မီးလျှံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားရသည်။ ဤလောကတွင် ယန်ဝိညာဉ်များကို သတ်ဖြတ်နိုင်သောအထွတ်လမ်းမှာ များများစားစား မရှိပေ။ တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများကို ယှဉ်နိုင်ရန်မှာ ပို၍ပင် နည်းပါးလှသည်။ သို့သော် ဤတာအိုဆရာ၏ လက်ထဲရှိ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လွန်းနေပြီး ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းသည် နဂါးချုပ်တိုင် ၏ ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် တစ်ချက်ကလေးမျှ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ရိပ်ခနဲ ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မြင့်မားလှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ နဂါးချုပ်တိုင်သည် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ခြင်း မရှိသလို တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကိုလည်း လုံးဝ ပိတ်ပင်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းမှာမူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် လီယန်ချူကဲ့သို့ ကိုယ်ခွဲအတတ်မျိုး မရှိပေ။ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်မှာ ပြင်းထန်လှပြီး ရိုင်းစိုင်းလှသည်။

ရှူး...

ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ မျက်ခုံးအလယ်မှ ရွှေရောင်ဝင်းပနေသော ဓာတ်တော် တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။

တောင်...

ရွှေရောင် အလင်းလှိုင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ပေပေါင်းများစွာအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ ဤလက်သီးချက်မှာ တောင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်သည့် စွမ်းအား ပါဝင်သည်။ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းသည် ဓာတ်တော်၏ စွမ်းအားဖြင့် တားဆီးလိုက်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်သီးကြောင့် သွေးအန်သွားရသည်။

ဓာတ်တော်၏ ဗုဒ္ဓအလင်း အကူအညီဖြင့် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းသည် နဂါးချုပ်တိုင်၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေရောင်အလင်းအဖြစ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ လီယန်ချူကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း...

လက်သီးနှစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်နှင့် ထိုရွှေရောင်အလင်းမှာ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းအဖြစ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ မတုန်မလှုပ် မင်းကြီး ပုံရိပ်ကြီးကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ကြီးမြတ်လှသော တန်ခိုးတော်ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် တိုတောင်းသော ပေတံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရှူး...

ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းမှာ နတ်ဘုရားချည်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသော လီယန်ချူ (မူလကိုယ်) ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုအခါ နတ်ဘုရားချည်ကြိုးမှာ ရုတ်တရက် လျော့ရဲသွားပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ဖေးကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသော လီယန်ချူ (ကိုယ်ပွား) မှာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ဖုန့်ဖေးသည်လည်း ချည်နှောင်ခံထားရသော လီယန်ချူ (မူလကိုယ်) အနားတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူမသည် ချည်နှောင်ခံထားရသော လီယန်ချူကို အလစ်ဝင်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခွဲအတတ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လှုပ်ရှား၍ မရသောသူကို အရင်သတ်ရန် သူမက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အပြောင်းအလဲမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်း ကျရောက်လာပြီးနောက် နတ်ဘုရားချည်ကြိုးမှာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ယခုအခါ သူမသည် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် သုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ချည်နှောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသော လီယန်ချူက သူမကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖုန့်ဖေး၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ တစ်ခဏအတွင်း အမြင်အာရုံ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

"အား... အား... အား..."

ဖုန့်ဖေးမှာ အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို သိရှိသွားသော်လည်း သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများ ကျရောက်လာသဖြင့် ယိုင်နဲ့သွားရသည်။ လီယန်ချူသည် မျက်လုံးထိုးပုတီး နှင့် မြေခွဲပုတီး ရတနာနှစ်ခုကို ထုတ်သုံးကာ ဖုန့်ဖေးကို အမိအရ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ဖေးကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော လီယန်ချူက သူမကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်မှ ရွှမ်းကျီ‌ေကာင်းကင်မီးများ ထုတ်လွှတ်ကာ လောင်ကျွမ်းစေသည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ နည်းလမ်းကိုပင် ပြန်လည် အသုံးချကာ ဖုန့်ဖေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ပေနှစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ရှေးဟောင်း ပုလင်းတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယင် ယန်ဝိညာဉ် ပုလင်း ပင် ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ဖေးကဲ့သို့ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသူကို တစ်ခဏအတွင်း ပုလင်းထဲသို့ စုပ်ယူနိုင်ရန် လီယန်ချူမှာ ယုံကြည်ချက် မရှိသေးပေ။

ဝုန်း...

သူသည် ထိုပုလင်းဖြင့် ဖုန့်ဖေးကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဤရတနာမှာ လူကို ရိုက်နှက်ရာတွင်လည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ဖုန့်ဖေးမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားသဖြင့် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေရသည်။ သူမသည် လူသားမဆန်သော ဆက်ဆံမှုကို ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အမှန်တကယ်တွင်လည်း ယခုအခါ သွေးအရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသော အမျိုးသား သုံးဦး၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် သူမ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒုက္ခပင်လယ်မှာ အဆုံးမရှိဘူး၊ နောင်တရပြီး လမ်းမှန်ကို ပြန်လာပါ"

လီယန်ချူက ဖုန့်ဖေးကို ဆက်လက် သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ထိုရင်းနှီးနေသော အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လီယန်ချူ သုံးဦးလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး 'အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်တာ တကယ် မကောင်းဘူး' ဟူသော နောင်တစိတ်များ ဝင်လာသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဖုန့်ဖေးသည် လွတ်မြောက်သွားသည်။

ယခုအခါ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများမှာ ရွှမ်းကျီ‌ေကာင်းကင်မီးကြောင့် လောင်ကျွမ်းကုန်ပြီး အရေပြားများ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မီးလောင်ဒဏ်ရာများကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး ခေါင်းမှာလည်း အတော်လေး ပျက်စီးသွားရသည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာလည်း ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမအတွက်မူ အမြင်အာရုံ ရှိမရှိမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပေါက်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မြေခွဲပုတီး နှင့် ယင်ယန်ဝိညာဉ် ပုလင်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ရှိသော သူမပင်လျှင် လူရုပ်မပေါက်တော့ပေ။

ဤအမျိုးသမီး၏ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုမှာ လီယန်ချူကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးများ တိတ်သွားပြီး ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည် အနာကျက်လာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေသည်။

'ဒီမိန်းမက တော်တော်လေး ခံနိုင်ရည်ရှိတာပဲ' ဟု လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်းမှာမူ ၎င်းတို့ကို အပြတ်ရှင်းရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ တန်ခိုးတော်မှာ သူ့ကို များစွာ ဟန့်တားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူအတွက်မူ သတ်၍ မရသေးခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ဖုန့်ဖေးနှင့် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းတို့ အတွက်မူကား... ၎င်းတို့ကဲ့သို့ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူကြီး နှစ်ဦး ပူးပေါင်းပါလျက်နှင့် လူငယ် တာအိုဆရာ တစ်ဦး၏ အရိုက်အနှက်ကို ခံနေရခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာပင်။

ရှူး...

လီယန်ချူ၏ စိတ်ညွှန်ကြားမှုဖြင့် ကိုယ်ပွားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ဦးတည်းအဖြစ် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားချည်ကြိုးကို ပြန်လည် ရယူရန် မန္တန်များကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်နေသော်လည်း လီယန်ချူက ထိုကြိုးကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သို‌ေလှာင်ဦးအိတ် ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အရဆိုလျှင် ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို ရတနာများ အသုံးမပြုဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်သင့်သည်။ တစ်ဖက်လူတွင် ရတနာများကို ချုပ်နှောင်နိုင်သော ပေတံ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ တန်ခိုးတော်များနှင့် လက်နက်များအပေါ် အသုံးမဝင်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူသည် လီယန်ချူကို ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ရတနာများကို ထုတ်သုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် 'ရတနာ လာရောက် ဆက်သသော ကလေးငယ်' အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားရသည်။

ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းသည် စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး

"နတ်မင်းဓမ္မအမိန့်စာ ကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဘုရင်၏ အမိန့်စာနှင့် တူလှသော လိပ်စာမူတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖြန့်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ရွှေရောင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နတ်သိကြားတို့၏ တေးသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။

ဖုန့်ဖေးသည် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး စောင့်ကြပ်နေသည့် ကြားမှ ဤမျှအထိ ဖိအားပေးခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းက အန္တရာယ်များသည့် ကြားမှ ဤနတ်မင်းအမိန့်စာကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ ဆိုလျှင် ဤလူငယ် တာအိုဆရာမှာ ယနေ့ သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပေတံကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ရှူး...

ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းမှာ ပျံသန်းသွားသော်လည်း ထိုအမိန့်စာအပေါ်တွင်မူ မည်သည့် အာနိသင်မှ မရှိပေ။ သူသည် အမိန့်စာကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို တားဆီးထားသဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ တိုး၍ မရချေ။

လီယန်ချူသည် အမိန့်စာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများကြောင့် စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။ သိုင်းပညာရှင်၏ ပင်ကိုယ်အသိနှင့် ကောင်းကင်နှင့် လူသား ဆက်နွှယ်မှုတို့က သူ့ကို အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သတိပေးနေကြသည်။

"ယနေ့ဟာ မင်းရဲ့ သေနေ့ပဲ"

ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အေးချမ်းသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အအေးဓာတ်မှာ ဖုန့်ဖေးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်ခုံးမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ ဤလူငယ် တာအိုဆရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဆင့်မြှင်ခြင်း"

လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကြီးမြတ်လှသော မဟာတာအို အသံကို ပုံဖော်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ အဆင့်မြှင့်လိုက်သည်မှာ ရှစ်ခွင်မှန် ပင် ဖြစ်သည်။ ဤမှန်မှာ သူ့ထံတွင် အစောကတည်းက ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေး ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ရတနာများမှာ ပို၍ များပြားလာပြီး ဤမှန်မှာ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အသုံးနည်းသွားခဲ့သည်။ ရန်သူအများစုကို လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့်သာ အသေရိုက်နှက်လေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤမှန်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လီယန်ချူအနေဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအဆင့်အထိ တစ်ခါတည်း အဆင့်မြှင်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရင်းနှီးနေသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူကို ဗဟိုပြုကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားနေရသော်လည်း ဤလူငယ်က ဘာလုပ်နေသည်ကို မသိရှိပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ဖေးသည် ဒဏ်ရာများကို အနိုင်နိုင် ကုသနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းစွာ ပုံပျက်နေသည်။ မီးလောင်ရာများကြောင့် တွန့်လိပ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း တစ်ဖက်မြင့် တစ်ဖက်နိမ့်နှင့် အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

ယခင်က လှပသော အမျိုးသမီးကြီးမှာ ယခုအခါ ရုပ်ဆိုးလှသော မိစ္ဆာမကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖုန့်ဖေးသည် လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်ရာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"သတိထား... သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့် မပေးနဲ့"

ဖုန့်ဖေး၏ သတိပေးမှုကို ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းက သိပ်ပြီး အလေးမထားသော်လည်း သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်သည်။ အမိန့်စာကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှဘဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအချို့ လိုအပ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် အမိန့်စာ၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိထားသည်။

ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းက ဆက်သွယ်မှုများကို ပြုလုပ်နေစဉ်မှာပင် လီယန်ချူက အဆင့်မြှင့် ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်ပြီးစီးသွားသည်။ ရှစ်ခွင်မှန်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ဘဲ လောကတစ်ခုလုံး၏ အနှစ်သာရများ ပါဝင်နေကာ ရှစ်ပါးကျိန်စာ၏ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ မှန်မှာ လေထဲတွင် ပေတစ်ဆယ်ခန့်အထိ ကြီးမားလာသည်။

ရှူး...

တောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားသည်။ အမိန့်စာ၏ အကာအကွယ်သည် လီယန်ချူကို တားဆီးနိုင်သော်လည်း ဤရှစ်ခွင်မှန်၏ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုမှာမူ ပုံသဏ္ဌာန် မရှိသဖြင့် တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းမှာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်ချုပ်ငြိမ်းကာ သေဆုံးသွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ အမိန့်စာနှင့် ဆက်သွယ်မှုလည်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ဖုန့်ဖေးမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤမျှအဆင့်ရှိသော ရတနာမျိုး ဤလူငယ်၏ လက်ထဲတွင် နောက်ထပ် တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း သေဆုံးသွားသော်လည်း ကုသိုလ်မှတ်များ ကျရောက်မလာပေ။

ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုးကာ မိုးမခကိုင်း တစ်ကိုင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လီယန်ချူသည် ထိုကိုင်းကို လက်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုကိုင်းအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော အသက်စွမ်းအားများနှင့် ဗုဒ္ဓအလင်းများ ကိန်းဝပ်နေသည်။

'ကိုယ်ပွားကိုယ်ထည် လား' ဟု လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖုန့်ဖေးသည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်နေသည်။ သူမသည် ဤဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ရှိပြီကို မသိသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မိုးမခကိုင်း တစ်ကိုင်းမှ ပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမ မသိခဲ့ချေ။

အော်မေတောင်

ဖူဟူကျောင်းတော်

၎င်းမှာ အလွန်ပင် လူစည်ကားသော ကျောင်းတော်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တောင်အောက်တွင် ခရီးသွားများနှင့် ဘုရားဖူးများမှာ မပြတ်ရှိနေကြသည်။ တောင်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်လျှင် မေတ္တေယျဗုဒ္ဓ နန်းဆောင် ကို ရောက်ရှိသည်။ ကျော်ကြားလှသော ရဟန်းအိုတစ်ပါးမှာ ထိုနေရာတွင် တရားဟောကြားနေပြီး သူ၏ တပည့်များမှာလည်း ကြည်ညိုစွာ နားထောင်နေကြသည်။

ဤရဟန်းအိုသည် ဖူဟူကျောင်းတော်တွင် ဝါအရင့်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် သနားဂရုဏာစိတ် ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်များကိုလည်း အလွန်ပင် နှံ့စပ်လှသည်။ သို့သော် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာမူ သိပ်မမြင့်မားလှဘဲ လေ့ကျင့်ရေး နောက်ဆုံးအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်ဟု လူတိုင်းက သိကြသည်။

သူ၏ တပည့်ရင်း သုံးဦးမှာမူ ယခုအခါ ယန်ဝိညာဉ် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်နေကြပြီ။ သို့သော် ရဟန်းအိုသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျောင်းတော်အတွင်း၌သာ တရားအားထုတ်နေပြီး တောင်အောက်သို့ တစ်ခါမှ ဆင်းလေ့မရှိပေ။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်တွင် စိတ်ပါဝင်စားမှု မရှိသကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက်...

ရဟန်းအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရဟန်းအို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ယနေ့ တရားဟောကြားခြင်းကို အဆုံးသတ်ကာ ကျောင်းဆောင်အတွင်းမှ အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် သီးသန့် ဘုန်းကြီးကျောင်းဆောင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်ပွားခန္ဓာ သေဆုံးသွားပြီ"

သူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ထိုကိုယ်ပွားခန္ဓာမှာ တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအား ရှိသဖြင့် လူ့လောကတွင် ထိပ်တန်း တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။ သူက ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ကြည့်သော်လည်း ရှေ့တွင် အရာအားလုံး ဝေဝါးနေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။

"ကံကြမ္မာကို ဖုံးကွယ်ထားတာလား... ဒါ ဘယ်သူလဲ"

ရဟန်းအိုသည် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခုက အစောင့်အလဲ လုပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ၊ ရွာမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်တာလား"

ရဟန်းအိုသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ဖူဟူကျောင်းတော်ရှိ ရဟန်းများ မြင်လိုက်ပါက အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြလိမ့်မည်။ ရဟန်းအိုသည် ဝါအရင့်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံမှုမှာ သာမန်သာ ရှိသည်ဟု သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များ သို့မဟုတ် ဒုတိယ၊ တတိယမျိုးဆက် တပည့်များကိုပင် မမီနိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ရဟန်းအိုသည် ဗုဒ္ဓအလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းနိုင်ခြင်းမှာ သာမန် ယန်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူများပင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

ရဟန်းအိုသည် ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

"မဖြစ်သေးဘူး၊ နတ်ပြည်တက်မယ့်နေရာမှာ နတ်ဘုရား အခွင့်အရေးတွေ ပေါ်လာတော့မယ်။ စောစောက အမျိုးသမီးကို ငါ အကဲမဖြတ်နိုင်သေးဘူး၊ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သန့်စင်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေပြီး လှည့်လည်သွားလာတဲ့ အလွတ်တန်း နတ်ဘုရား တစ်ယောက်က လူသားခန္ဓာကိုယ် ရှိနေတာပဲ။ ပြီးတော့ တရားရုံးတော်ချုပ် က အဲဒီလူငယ်မှာလည်း ထူးဆန်းလှတဲ့ ကံတရားတွေ ရှိနေတယ်။ အခု ငါ ထွက်သွားရင် အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ရဟန်းအိုသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထဲတွင် ဝိုင်းစက်သော အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုမျက်နှာပြင်အတွင်း၌ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အရပ်ရှည်လှသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို သေသေချာချာ ပြုပြင်ထားပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားကာ စတိုင်ကျလှသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အိမ်မှ ထွက်လာသော ထက်မြက်သည့် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ဓားကျင့်ကြံသူ။

၎င်းမှာ ထိပ်တန်း ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူ၏ ခါးတွင် ဓားအိမ်သာ ရှိပြီး ဓားမရှိသဖြင့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

"သူငယ်ချင်း၊ ဘာကိစ္စလဲ" ဟု ထိုအမျိုးသား၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရဟန်းအိုက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ရွာမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ၊ ဝူကျိ အသတ်ခံရပြီ"

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘယ်သူက သူ့ကို သတ်နိုင်တာလဲ"

ထိုအမျိုးသားသည် ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ ကျင့်ကြံမှုကို သိရှိသည်။ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်သော ဗုဒ္ဓတန်ခိုးတော်များအပြင် နတ်ဘုရားချည်ကြိုး ကဲ့သို့သော ရတနာလည်း ရှိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် နတ်ဘုရားချည်ကြိုးနှင့် တွေ့ပါက ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"ငါ တွက်ချက်လို့ မရဘူး၊ နတ်ဘုရားချည်ကြိုးကလည်း သိပ်ပြီး အာနိသင် မရှိခဲ့ပုံရတယ်။ မင်း သတိထားပါ၊ သူ့ကို သတ်တဲ့သူရဲ့ လက်ထဲမှာ နတ်ဘုရားချည်ကြိုးကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ ရတနာ ရှိနေတယ်"

ဟု ရဟန်းအိုက ပြောသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အလွန်ပင် မာနကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရဟန်းအိုက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသားက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး

"သူငယ်ချင်း၊ ဝူကျိက မင်းနဲ့ ဘာတော်တာလဲ၊ ဘာလို့ မင်းက ချက်ချင်း သိနေရတာလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ရဟန်းအိုက ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရှေ့မှ အမျိုးသားထက် မြင့်မားသော်လည်း ထိုသူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်ပင် မာနကြီးလှသည်။ ဓားကျင့်ကြံသူတိုင်း၏ အကျင့်စရိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ထိုမေးခွန်းကို အဖတ်မလုပ်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဓားကော ဘယ်မှာလဲ"

ထိုအမျိုးသားသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။ ရဟန်းအိုသည် ရေထဲတွင် ကျောက်တုံး ချလိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ ကျိုဖုန်းတောင် မြေအောက်နန်းတော်မှာ ဘာတွေ ရခဲ့တာလဲ၊ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ သူက ပိုပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိနေသလိုပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ အံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဗုဒ္ဓအလင်း"

"ဘုရားလောင်း ကိုယ်ထင်ပြတာပဲ"

"ဘုရားရေ... ဒီနေ့ အော်မေတောင်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ဗုဒ္ဓအလင်းကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

တောင်ပေါ်တွင် အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများအပြားမှာ မြေတွင် ဒူးထောက် ဝတ်ပြုနေကြသည်။ လူသားများသာမက ကျောင်းတော်ရှိ ရဟန်းများစွာပင်လျှင် ကောင်းကင်ယံမှ ဗုဒ္ဓအလင်းကို ဦးချနေကြသည်။ ရဟန်းအိုသည် ကျောင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာပြီး မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ နက်ရှိုင်းလှသော လိုဏ်ဂူတစ်ခု အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ ရဟန်းအိုက အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မရုန်းကန်ပါနဲ့တော့၊ အဲဒီအရာကို ပေးလိုက်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်"

လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ မည်သည့် အလင်းရောင်မှ မရှိဘဲ မှောင်မည်းကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းမှာ ကံတရား မရှိဘူး၊ ထပ်ပြီး မစဉ်းစားနဲ့တော့"

ရဟန်းအို၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ ထို့နောက် သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် အော်မေတောင် ထိပ်မှ ဗုဒ္ဓအလင်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု ရိပ်ခနဲ ဖြတ်သွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး ရဲရဲတောက်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

အော်မေတောင် ထိပ်တွင်...

ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားသော အေးစိမ့်သည့် အရှိန်အဝါရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ထပ်ပြီး ပျောက်သွားပြန်ပြီ၊ ဒါနဲ့ဆို သုံးကြိမ်ရှိပြီ"

အမျိုးသမီးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး အလွန်ပင် အေးစက်သော အသွင်ရှိသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ အော်မေတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။