အခန်း (၈၀၉-၈၁၀)

အခန်း (၈၀၉) မိုးမခကိုင်း၊ ရွှေရောင်ဓမ္မအမိန့်စာ၏ အစိပ်အပိုင်းနှင့် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်

ကောင်းပုရွာ

ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းသည် သေဆုံးပျက်စီးသွားပြီးနောက် မိုးမခကိုင်းတစ်ကိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ၊ ယခုအခါတွင်မူ ခန္ဓာကိုယ်အလွန်အမင်း သန်မာလှသော ဖုန့်ဖေး နှင့် လီယန်ချူ တို့သာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။

ဖုန့်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြဒါးကဲ့သို့သော စွမ်းအားများက မပြတ်စီးဆင်းနေပြီး ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်သက်သာလာသည်။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား တို့၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ အမှန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ရှေးယခင်က တာအိုယန့် သည် သူ၏ကိုယ်တွင်းရှိ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံးကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အံ့မခန်း အသက်စွမ်းအားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ဖုန့်ဖေး၏ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်မှာမူ အနည်းငယ်နှေးကွေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ၎င်းနှင့် အလားတူစွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ရှိပေသည်။

သူမသည် လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်များ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

"ငါက ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားရဲ့ အနွယ်အဆက်ပဲ၊ မင်းရဲ့အဲဒီမှန်က ငါ့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး"

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ အဆက်မပြတ် အနာကျက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားလား လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

စောစောက ရှစ်ခွင်မှန်မှ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်နှိမ်နင်းသည့် အလင်းတန်းမှာ ဤအမျိုးသမီးအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှု သိပ်မရှိခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသွေးမျိုးဆက်သည် ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုများအပေါ် အထူးတလည် ခုခံကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"လာစမ်း"

လီယန်ချူက အသံတိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျန့်ကျောင်းဓား သည် သူ၏လက်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံတက်ရောက်ရှိလာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားတော့သည်။ ဤဓားသည် စောစောက ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ စည်းမျဉ်းများဖြင့် အဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း၊ ထိုဖိနှိပ်မှုကြောင့်ပင် ဓားအရှိန်အဝါမှာ ပို၍ပင် ထက်မြက်ပြင်းထန်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဖုန့်ဖေး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

ရှူး...

ကျန့်ကျောင်းဓားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖုန့်ဖေး၏ အနီးတွင် နှစ်ပတ်ခန့် ဝေ့ဝဲသွားသည်။ ထိုအခါ ဖုန့်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် သုံးပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်မှ ဆင်းသက်လာသည့် မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် အလွန်ထက်မြက်လှသော ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အရှိန်အဝါကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

အလင်းတစ်ချက် လျှပ်သွားပြီးနောက် ဖုန့်ဖေး၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်။

"မင်းကို ငါရိုက်လိုက်တာ ဦးနှောက်များ ပျက်သွားပြီလား ရဟန်းက သေသွားပြီလေ၊ သူ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်တော့မှာလဲ "

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဖုန့်ဖေးသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် သူမသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုအခွင့်အရေး သုံးကြိမ်လုံးမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဤထူးခြားသော တန်ခိုးတော်ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်ပါက မိမိထက် ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသူကိုပင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း၊ ယခု ဤလူငယ် တာအိုဆရာနှင့် တွေ့သောအခါ အသက်ရှင်ခွင့် သုံးကြိမ်လုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားရသည်။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ ဒီကိစ္စတွေထဲ ဝင်ပါနေတာလဲ "

ဖုန့်ဖေး၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။

လီယန်ချူက သူမကို ပြန်မဖြေဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"စောစောက အေးစက်စက် အမူအရာနဲ့ ယှဉ်ရင် အခု မင်း နည်းနည်း တုန်လှုပ်နေပြီပဲ။ ငါနဲ့ စကားစပြောလာပြီဆိုတော့... ဘာလဲ၊ အသက်ပြန်ရှင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားက ကုန်သွားပြီလား "

ဖုန့်ဖေး: "..........."

အခုခေတ် လူငယ်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကောက်ကျစ်နေကြတာလဲ

"ဒီရွာက မင်းထင်သလို မရိုးရှင်းဘူး။ ငါ အကြံပေးချင်တာကတော့ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စထဲ ဝင်မပါပါနဲ့။ မင်း မထိရဲတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိတယ် "

ဖုန့်ဖေးက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစကားက ဗီလိန်တွေ ပြောနေကျ စကားနဲ့ တူလိုက်တာ။ ဒါဆို ငါက ကံတရားရဲ့ သားတော် ဖြစ်နေတာပေါ့ "

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသောအခါ လီယန်ချူမှာ သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဘယ်သူက ငါ့ကံတရား အားနည်းတယ်လို့ ပြောတာလဲ ဟိုတစ်ခေါက်က ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ငါ့ကံတရားကို စုပ်ယူတာတောင် ငါ မသေခဲ့ဘူးလေ။

(အကယ်၍သာ သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်းထဲမှ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်သာ စကားပြောနိုင်မည်ဆိုပါက လီယန်ချူကို 'ငါက မင်းဆီက ဘာမှစုပ်လို့ မရတာပါ' ဟု ပြန်လည် စောဒကတက်ပေလိမ့်မည်။)

လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် ဖုန့်ဖေး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်သွားရသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာနှင့် စကားပြောရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပင်ပန်းစရာ ကောင်းလှသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ကောင်းကင်ယံရှိ ဓမ္မအမိန့်စာဆီသို့ မသိမသာ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအမိန့်စာမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ အလင်းများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ဖေး၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားသည်။ ပြန်လှန် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာပင် လူငယ်တာအိုဆရာမှာ သူမ၏ အရှေ့သို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဖလပ်...

ဓားသွားမှာ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားသော အသံမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ ဖုန့်ဖေး၏ ဦးခေါင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပြတ်တောက်ကာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး အံ့ဩထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာသည် ရွာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရပြီး မိမိနှင့်လည်း စကားပြောနေသဖြင့် ခဏတဖြုတ် အချိန်ရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဘာကြောင့်များ ရုတ်တရက်ကြီး ကြိုတင်သတိမပေးဘဲ တိုက်ခိုက်လိုက်ရသနည်း။

ဖုန့်ဖေး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာလှသော "ဝူ" မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးမှာ ဓားအောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားရလေပြီ။ လီယန်ချူသည် ရင်းနှီးနေသော မဟာတာအို၏ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်း

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူက ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်မလာတော့သဖြင့် သူမ အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်းလို အသက်ပြန်ရှင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ လူတွေကို ငါ အမုန်းဆုံးပဲ။ ဒါက လူလိမ်ကွက် သုံးတာနဲ့ တူတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား"

လီယန်ချူက ဖုန့်ဖေး၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဖုန့်ဖေးမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ ပြန်လည် မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ပေ။ လီယန်ချူသည် ဗီလိန်များ အဘယ်ကြောင့် အသာစီးရနေချိန်တွင် စကားများများ ပြောတတ်သနည်းဆိုသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဦးနှောက်မရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ဖက်လူ၏ အသက်ကို လက်ဝယ်ပိုင်စိုးထားနိုင်သည့် အချိန်တွင် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ခြင်းမှာ အမှန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို မိမိစိတ်ကြိုက် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်ဟူသော ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် စွဲမက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ပို၍ သေချာစေရန်အတွက် အမျိုးသမီးကို အရင်သတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြွားဝါရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း၊ အလောင်းကို ကြည့်၍ ကြွားခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရသည်ဟု ယူဆသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ခရမ်းရောင် မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှမ်းကျီကောင်းကင်မီး ဖြင့် ဖုန့်ဖေး၏ ရုပ်အလောင်းကို လွှမ်းခြုံ လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုအမျိုးသမီး ပြန်လည် အသက်ရှင်လာမည်ကို သူ အလိုမရှိပေ။ Boss တစ်ကောင်ကို အပင်ပန်းခံ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးမှ၊ ကိုယ့်မှာ စွမ်းအားတွေ ကုန်သွားချိန်တွင် ထို Boss က အသက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ထလာခြင်းမျိုးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် ဖုန့်ဖေးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာအောင် ရွှမ်းကျီမီးဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

ဖုန့်ဖေးတွင် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ စောင့်ရှောက်မှု ရှိသည့်အပြင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အံ့ဩဖွယ်ရာ ပြန်လည် အသက်ရှင်နိုင်သည်။ အကယ်၍ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသော အခြားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ သူမနှင့် တွေ့ပါက သူမ၏ အကွက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမသည် လီယန်ချူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရလေပြီ။

လီယန်ချူသည် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် ကျန့်ကျောင်းဓား ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေရောင် ဓမ္မအမိန့်စာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီအရာက ဒီမှာရှိနေတာဟာ အမြဲတမ်း အန္တရာယ်တစ်ခုပဲ"

သို့သော် လီယန်ချူသည် ထိုအမိန့်စာကို ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ ကျန့်ကျောင်းဓားနှင့် ရှစ်ခွင်မှန်တို့သည် ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းအဆင့်ရှိ ရတနာများအဖြစ် မြှင့်တင်ထားသဖြင့် ဖျက်ဆီးအား အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရန်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား များစွာ ကုန်ဆုံးသည်။

စောစောက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြောင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများမှာ များစွာ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုအမိန့်စာမှာ သူ့ကို အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စေသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားကို သုံးလျှင်ပင် ထိုအမိန့်စာကို တုန်လှုပ်စေနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း လီယန်ချူ ခံစားမိနေသည်။

"ဒါက တကယ်တော့ ဘာလဲ"

လီယန်ချူ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ ကောင်းပုရွာရှိ ရွာသားများမှာ သူ့ကို အဝေးမှ ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။ ထို ဖြူ အမည်ရှိ အမျိုးသမီးနှင့် သူမ၏အနားရှိ ကောင်းရှောင်ဝမ် တို့မှာလည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဆူပွက်နေသော သွေးအရှိန်အဝါများမှာ သူတို့မျက်စိထဲတွင် နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။ အထူးသဖြင့် လူနှစ်ဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ရွာသားများအတွက် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ သွေးအရှိန်အဝါများကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်သွေးအရှိန်အဝါများ လောင်ကျွမ်းနေသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်မှနေ၍ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကျော့ရှင်းလှသော တာအိုဆရာလေး တစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေရောင်အမိန့်စာကို ညွှန်ပြကာ ဖြူအမည်ရှိ အမျိုးသမီးကို မေးလိုက်သည်။

"ဒီအရာကို မင်းသိလား"

ဖြူအမည်ရှိ အမျိုးသမီးသည် ဓမ္မအမိန့်စာကဲ့သို့သော ထိုအရာကို မော့ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေသည်။

"ရင်းနှီးနေတယ်... ဒါကို ငါ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးတာ သေချာတယ်"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသည်။ ထိုရွှေရောင်အမိန့်စာက သူမ၏ မှတ်ဉာဏ် တစ်စုံတစ်ရာကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပုံရသည်။ ယခင်က မည်သည့်အရာ၊ မည်သည့်လူကို ပြောပြော၊ သူမနှင့် အလွန်ပတ်သက်မှုရှိသော ကျောက်ရှောင်မန် အကြောင်းကို ပြောလျှင်ပင် သူမသည် အေးဆေး တည်ငြိမ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ လေသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်လာသည်။

"ဒါကို ငါ သေချာပေါက် မြင်ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ..."

"ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ"

"ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ"

အမျိုးသမီး၏ လေသံမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး စူးရှလာသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများမှာ နားကို ပိတ်ထားကြရပြီး နာကျင်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။ လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာသော လှိုင်းများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းအဆင့်ရှိ စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြား သာ မရှိပါက သူသည်လည်း ရွာသားများကဲ့သို့ နာကျင်နေရပေလိမ့်မည်။

အမျိုးသမီးမှာ ဆက်လက်၍ နာကျင်စွာ ရေရွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို သူ မသိပေ။ ဤရွှေရောင်အမိန့်စာသည် အမျိုးသမီး၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်လည် နှိုးဆော်ပေးမည်လား၊ သို့မဟုတ် သူမကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေမည်လား အကယ်၍ ပထမတစ်ခုဆိုလျှင် ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ ဒုတိယတစ်ခုဆိုလျှင်မူ မိမိသည် သူမကို မသိမသာ သတ်လိုက်ခြင်းနှင့် တူပေလိမ့်မည်။

သူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်

"ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ မင်းကြားမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာ သေချာတယ်။"

"သူမ အခုလို ဖြစ်နေတာကို ငါလည်း မတတ်နိုင်ဘူး။ မင်းသာ ဘာမှ မလုပ်ရင် သူမကို သူမဘာသာပဲ ထားလိုက်တော့မယ်"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ၊ သူ၏ စကားများမှာမူ အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်။ မတတ်နိုင်ပေ၊ ဤရတနာမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းမာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ စကားမှာ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ အကြံအစည်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် တံဆိပ်က တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိသွားခြင်းလား မသိရပေ။ လီယန်ချူ၏ စကားအဆုံးတွင် တံဆိပ်မှာ ဝေ့ဝဲကာ ပျံထွက်သွားပြီး ပျော့ပျောင်းသော အလင်းတန်းများကို အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်စေလိုက်သည်။

ရူးသွပ်နေသော အမျိုးသမီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး လေထုထဲမှ တုန်ခါမှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ထဲမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ"

ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ ရုတ်တရက် လည်ပတ်လာသည်။

လက်ယာရစ် ကိုးကြိမ်

လက်ဝဲရစ် ကိုးကြိမ်

လည်ပတ်ပြီးနောက် ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လီယန်ချူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ... ကောင်းကင်ယံရှိ ဓမ္မအမိန့်စာမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း အစိပ်အပိုင်းတစ်ခုကို တံဆိပ်က ဆွဲယူလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်။ လီယန်ချူ၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသည့် ထိုခိုင်မာလှသော ရွှေရောင်အလင်းများကို ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်က ဆွဲယူကာ မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ လေးနက်လာသည်ကို လီယန်ချူ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီရတနာက ထိုဓမ္မအမိန့်စာရဲ့ အရှိန်အဝါကို စုပ်ယူပြီး သူ့ဘာသာ အစွမ်းပြန်ဖြည့်နေတာလား "

တံဆိပ်မှာ ဆက်လက်၍ လက်ယာရစ် ကိုးကြိမ်၊ လက်ဝဲရစ် ကိုးကြိမ် လည်ပတ်နေသည်။ ဤသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုအမိန့်စာမှ ရွှေရောင်အလင်း အစိပ်အပိုင်း အတော်များများကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုအမိန့်စာကြီးအတွက်မူ အစိပ်အပိုင်း အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

ယခုအခါ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းများမှာ ယခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခင်က အားအင်မှာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်ဆိုပါက၊ ယခုမှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဖြစ်လာပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ဘေးမှနေ၍ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွေးအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် သန်မာလှပြီး၊ အထူးသဖြင့် စောစောက တိုက်ပွဲတွင် မဟာတာအို၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်ထက် ပို၍ ကြံ့ခိုင်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ရှိနေသော်လည်း လီယန်ချူမှာ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့ကို သေချာ မဆင်ခြင်နိုင်သေးဘဲ အမြန်ဆုံး အားပြန်ဖြည့်ရန်သာ ကြိုးစားနေရသည်။ သူသည် အိတ်ထဲမှ ဆေးမြစ်များနှင့် ဆေးလုံးအချို့ကိုလည်း ထုတ်ယူ သုံးစွဲလိုက်သည်။

သူ့တွင် အစွမ်းထက်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိသဖြင့် အားပြန်ဖြည့်ခြင်းမှာ မြန်ဆန်လှသည်။ သို့သော် ရှေးဟောင်း မှော်ဆရာ လုံချွမ်ကျိန်းရန် ၏ ဂူထဲမှ ရရှိခဲ့သော ဆေးလုံးများကိုမူ သူ မစမ်းသပ်ဝံ့ပေ။ ထိုထဲတွင် 'ဟုေယ်ချွန်းတန်း' ဟု ခေါ်သော အားဖြည့်ဆေးလုံး ရှိပြီး စွမ်းအား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးစေနိုင်သော်လည်း၊ နောက်ထပ် ၁၀ ရက်အတွင်း မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ အားပြန်ဖြည့်၍ မရတော့သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုတာအိုဆရာအပေါ် အမြင်မဆိုးသော်လည်း၊ သူ၏ ဆေးများကို သောက်ရန်မူ အမှန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။

ဂူထဲတွင် လူကို ခြောက်လှန့်သည့် စက်ကွင်းများ ခင်းကျင်းထားတတ်သော သူ၏ ဆေးမှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ ထိုတာအိုဆရာ၏ စရိုက်အရဆိုလျှင် အမျိုးသားအင်အားကိုပါ ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သော ဆေးမျိုးလည်း ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူ တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိသည်မှာ... ထိုလုံချွမ်ကျိန်းရန်သည် ရန်သူများ၏ အလိုက်ခံရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းများလား ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင်အမိန့်စာမှာ အလင်းတန်းများကြားတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်၏ ခိုးယူမှုကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ ဤအမိန့်စာမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပြီး ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့သော်လည်း ကောင်းကင်တွင် ဆက်လက် ဝေ့ဝဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူတွင် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ... ဤသည်မှာ အခမ်းအနားတစ်ခု စတင်လိုက်ပြီဖြစ်၍ လူ၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့သော်လည်း ၎င်း၏ဘာသာ ဆက်လက် လည်ပတ်နေခြင်းမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအမိန့်စာမှာ ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်းကဲ့သို့သော တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသူကပင် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်အဖြစ် အသုံးချခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ၎င်း အမှန်တကယ် ဆင်းသက်လာပါက မိမိအနေဖြင့် တားဆီးနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား များသာလျှင် တားဆီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်က ရွှေရောင်အလင်း အစိပ်အပိုင်းများကို အဆက်မပြတ် ခိုးယူလိုက်သောအခါ၊ ထိုအမိန့်စာမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပြီး အလင်းများမှာ ပျံ့လွင့်ကာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ရွှေရောင်အလင်းများကြား၌ အဆောက်အဦတစ်ခု၏ အနားစွန်း တစ်ခုကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် နားထဲတွင်လည်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သေချာ မမြင်ရခင်မှာပင် ထိုအလင်းများမှာ မတည်မြဲနိုင်တော့ဘဲ လုံးဝ ကွဲအက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်တွင် ထိုမျှအထိ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ခိုးယူမှုမှာ အမိန့်စာ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပျက်ပြားသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်လှသည့်အရာမှာ ဤလောကတွင် ရှိမနေသင့်ဘဲ၊ ဤအထူးသီးသန့် စည်းနှောင်ထားသော နေရာမျိုးတွင်သာ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွဲအက်သံများ...

လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် ကွဲအက်သံများ အဆက်မပြတ် ကြားနေရပြီး၊ ရွှေရောင်အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိုအမိန့်စာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူက လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာမှ မရလိုက်ပေ။ ထိုအရာမှာ ဤလောကတွင် အစောကတည်းက မရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ရတနာတိုင်းသည် ထိုကဲ့သို့ မိမိဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စွမ်း ရှိကြသလား၊ သို့မဟုတ် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကပဲ ထူးခြားနေသလား သူ မဝေခွဲနိုင်ပေ။

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာမူ သူ၏ သခင်ဖြစ်သူ လီယန်ချူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖြူအမည်ရှိ အမျိုးသမီးဆီသို့ ပျံသွားသည်။ လီယန်ချူက ထိုတံဆိပ်မှာ သစ္စာမရှိသော ရတနာဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင်...

ဘုန်း

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို တိုက်ရိုက် ပြေးတိုက်လိုက်သဖြင့် သူမမှာ မှောက်လျက် လဲကျသွားရသည်။ အမျိုးသမီးမှာ မှော်အတတ်အချို့ တတ်မြောက်သော်လည်း သူမတွင် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ် မရှိပေ။

အမှန်တကယ်တွင် သူမ၌ ခန္ဓာကိုယ်ပင် မရှိဘဲ ဝိညာဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နဖူးကို တံဆိပ်ဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်မိသော်လည်း ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ ကြည်လင်လာပုံရသည်။

"ဒီတံဆိပ်က ငါ့အတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ"

လီယန်ချူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤစကားကို သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးမှာ တိုးတက်မှု မရှိသေးပေ။

ဘုန်း နောက်တစ်ချက် ထပ်တိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်က သူမကို ထပ်မံ တိုက်ချလိုက်ပြန်ရာ၊ ဘေးမှ ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာတော့သည်။ သူမက ထိုတံဆိပ်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်က ဘာကောင်လဲ အမဖြူကို မထိနဲ့ "

သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့် ရွာသားများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဖြူအမည်ရှိ အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာမူ အားနာခြင်းမရှိဘဲ ကောင်းရှောင်ဝမ်ဆီသို့ ပြေးတိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း

ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာလည်း လဲကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားရသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမမှာ ဖြူအမည်ရှိ အမျိုးသမီးထက်ပင် ပို၍ လူးလိမ့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေမိသည်။

ဤတံဆိပ်က ကောင်းရှောင်ဝမ်ကို သတ်လိုက်တာလား သူနှင့် ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ ခင်မင်မှု သိပ်မရှိသော်လည်း သူမက သူ့ကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးဖူးသည်မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ သူမ သေသွားပါက ဤတံဆိပ်ကို ပြန်လည် ချေဖျက်ပစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာမူ လီယန်ချူ၏ အတွေးကို မသိဘဲ သူမကို ကာကွယ်ထားသော ရွာသားများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းကို လိုက်တိုက်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် ရွာသားများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲကျသွားကြသည့် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ သတိထားမိသည်မှာ... ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာ တိုက်ခံရပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ထလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ အံ့အားသင့်နေပြီး အိပ်မက်မှ နိုးလာသူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ မသေသေးဘူးလား ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ငါ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေရတာလဲ "

ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေသော လီယန်ချူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဖေ အဖေ အသက်ရှင်သေးတာလား"

"ငါတို့ ဘာလို့ မသေဘဲ ရွာထဲမှာ ရှိနေသေးတာလဲ"

"တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"ငါ အိပ်မက်ဆိုးကြီး မက်နေသလိုပဲ၊ ညတိုင်း ညတိုင်း အသားတွေကို လှီးဖြတ်ခံနေရသလို ခံစားချက်မျိုး... အရမ်း ရှည်လျားလွန်းတဲ့ အိပ်မက်ကြီးပဲ၊ ကြောက်စရာကြီး "

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်"

"ငါလည်း တူတူပဲ။"

လီယန်ချူသည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူသည် လူအုပ်ကြားထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကောင်းရှောင်ဝမ်သည် သူ့ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားပြီး

"ဟင် ဒီတာအိုဆရာလေးကို ကျွန်မ မြင်ဖူးသလိုပဲ၊ အရမ်း ရင်းနှီးနေတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ အိပ်မက်ထဲမှာ ဒီဆရာလေးက ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းထားတာ "

ဟု ပြောသူမှာ ရွာထဲက ပန်းပဲဆရာ ကောင်းဟူ ဖြစ်သည်။

"ငါလည်း ဒီဆရာလေးကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ" ဟု ရွာသားများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောနေကြသည်။

လီယန်ချူက ကောင်းရှောင်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုသေခဲ့လဲ ဆိုတာ မှတ်မိသေးလား"

ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူအတွက် စိမ်းသက်နေပြီး သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။ ဤအကြည့်မျိုးမှာ ယခင်က သူ တစ္ဆေနှင်စဉ်က သူမကို ဖမ်းဆုပ်ထားစဉ်ကနှင့် တူလှသည်။ သူမမှာ ခဏမျှ ငိုင်သွားပြီးမှ ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့က... ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ လက်ကြီးတစ်ဖက် ကျလာတယ်... အဲဒီလက်ကြီးက တောင်တစ်တောင်လောက် ကြီးတာ ရွာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားတယ် ငါ သေသွားပြီလို့ မှတ်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့..."

ကောင်းရှောင်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လူအုပ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဖြူအမည်ရှိ အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၈၁၀) ငါ့အတွက် ရိုက်ချစမ်း၊ အသစ်ပြန်ဖြစ်ခြင်း၊ တားမြစ်ပိတ်ပင်ခြင်းပညာနှင့် ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်ဖြူခြုံအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးတွေဝေနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမှုမျိုးနှင့် မတူပေ။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ လီယန်ချူအတွက် နားလည်ရခက်နေစေသည်။

ထိုစဉ် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်သည် အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး...

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် နောက်ထပ် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသမီးမှာ လဲကျမသွားတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာတော့သည်။

"ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရစေတဲ့ အစွမ်းရှိတာလား"

လီယန်ချူသည် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပြုလိုက်မိသည်။

မူလက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်ကာ အထက်တန်းကျသော ဆရာမလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ လှပသည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားပုံရကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းလာသည်။ သူမသည် လီယန်ချူဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"

ထိုစကားအဆုံးတွင် လီယန်ချူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ အမျိုးသမီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မိမိကြိုတင်မသိနိုင်သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီဟု သူသိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် စကားစလာမည်ကိုလည်း သူယုံကြည်နေသည်။

မှန်ပေသည်။ အမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူ၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာ"

"ငါ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာ မင်းလား" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒီရွာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

"ရွာသားတွေက တကယ်တော့ သေဆုံးသွားတာ ကြာပါပြီ။ ငါက သူတို့ကို အသက်စွမ်းအားတွေပေးပြီး ဆက်လက်ရှင်သန်အောင် လုပ်ပေးထားတာပါ။ ငါ့ရည်ရွယ်ချက်က သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အခုတော့ သူတို့ကို ဒီနေရာမှာပဲ ပိတ်မိနေစေပြီး ဒုက္ခမျိုးစုံ ခံစားရအောင် လုပ်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။

"ဒါဆို ညတိုင်း သူတို့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူနေတာကရော"

"သူတို့ တကယ်စုပ်ယူချင်တာက ရွာသားတွေရဲ့ စွမ်းအားမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေပဲ။ အဲဒီတန်ခိုးကြောင့် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတချို့က သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေထဲမှာ ကျန်ရှိနေခဲ့လို့ပဲ"

ဟု သူမက သက်ပြင်းချရင်း ရှင်းပြသည်။

"မင်းပြောတဲ့ 'သူတို့' ဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ"

လီယန်ချူ၏ အမေးအဆုံးတွင် အမျိုးသမီးမှာ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြန်လည် ဝေဝါးသွားပြန်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အစွမ်းက သူမကို ချုပ်နှောင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"မှတ်ဉာဏ်ကို ပိတ်ပင်ထားရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ တခြား တားမြစ်ချက်တွေပါ ရှိနေသေးတာပဲ"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဘာမှလုပ်၍မရတော့ပေ။ သို့သော် လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေသော ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူမကို ရိုက်စမ်း"

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ ဘာမှတွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းကို ဒေါက်... ဒေါက်... ဟု နှစ်ချက်ဆင့်၍ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ကြည်လင်လာသော်လည်း ယခင်က သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် လီယန်ချူကို မသိတော့သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"တောက်... ဒီတံဆိပ်က လူကို ရူးအောင် ရိုက်လိုက်ပြီလား မသိဘူး"

လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အမျိုးသမီးက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူ: "..........."

သူ ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။

"မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ စောစောကပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီရွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ ရွာသားတွေဆီက အသက်စွမ်းအားတွေ စုပ်ယူနေတာက မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို လိုချင်လို့ဆိုပြီး ပြောခဲ့သေးတယ်လေ။ အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မပြောရသေးဘူး"

အမျိုးသမီးက မျက်ခုံးပင့်ကာ သံသယဖြင့် မေးသည်။

"ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မ နားမလည်ဘူး"

ဤထူးဆန်းသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လီယန်ချူသည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားကာ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျောက်ရှောင်မန် ကို မင်းသိလား"

"ကျောက်ရှောင်မန်" အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ရှင် သူမကို တွေ့ခဲ့တာလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူမက ငါ့ကို မင်းကိုကယ်ဖို့ အကူအညီတောင်းခဲ့တာ"

အမျိုးသမီးမှာ မှင်တက်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူမခမျာ ဒုက္ခရောက်ရှာမှာပဲ"

"မင်းနဲ့ ကျောက်ရှောင်မန် ဘာတွေ ပတ်သက်နေတာလဲ" ဟု လီယန်ချူက ဆက်မေးသည်။

သူသည် ဤအမျိုးသမီး၏ အခြေအနေမှာ အမှန်ပင် မမှန်ကန်ကြောင်း ခံစားမိနေသည်။ ယခင်က နာကျင်မှု၊ သတ်ဖြတ်လိုမှုများ ရှိနေသည့် အရှိန်အဝါနှင့်လည်း မတူသလို၊ စောစောက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံနှင့်လည်း မတူပြန်ပေ။

အမျိုးသမီးက လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ

"ရှောင်မန်က သနားစရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ သူမ ဒီရွာကို ရောက်လာခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီနောက်မှ ထွက်သွားခဲ့တာ"

လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့ဆိုလျှင် ကျောက်ရှောင်မန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်အတွင်း သူမသည် ကောင်းပုရွာထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျောက်ရှောင်မန်ရဲ့ အရင်ဘဝက မဟာရှမင်းဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံးမင်းသမီး ဆိုတာကို မင်းသိလား"

ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ အလွန်ဆိုးရွားနေသဖြင့် သူသည် စိတ်ရှည်စွာ မေးနေရသည်။

"ရှင် ဘာပြောလိုက်တယ်" အမျိုးသမီးမှာ အသံထွက်အောင် အော်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူမှာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တံဆိပ်ကိုသာ ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရိုက်စမ်း"

ဘုန်း

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားပြီး ပြန်လည် သတိဝင်လာသောအခါ လီယန်ချူကိုကြည့်၍ အံ့အားသင့်စွာ မေးပြန်သည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်၍ ကောင်းပုရွာသားများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ အမျိုးသမီးက ဘာကြောင့် ဤမေးခွန်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြပေ။ ကောင်းရှောင်ဝမ်မှာလည်း မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေသည်။ ကျောက်ရှောင်မန် ဆိုသည့် အမည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း၊ အမဖြူက သူမသည် ရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောရသနည်း။

လီယန်ချူသည် စောစောက စကားများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောရပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသမီးမှာ သူ့ကို မမှတ်မိရုံတင်မကဘဲ၊ ရွာ၏ အစီအရင်များနှင့် ကျောက်ရှောင်မန်ကိုပါ မမှတ်မိတော့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူ ပြောစရာမလိုဘဲ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်က သူ့ဘာသာသူ ပြေးရိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

ဘုန်း

"ရှင်က..."

ဘုန်း

..........

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် လီယန်ချူမှာ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ပြန်လည် ရှင်းပြနေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးအတွက်မူ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမ၏ ရှေ့၌ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး နားမလည်နိုင်သော စကားများကို ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရိုက်ခံရပြီး ပြန်နိုးလာတိုင်း စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများကို သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။

အချိန်အတန်ကြာ မေးမြန်းပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီးအပေါ် တားမြစ်ထားသော အစီအရင်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ မည်သည့်လူယုတ်မာက လုပ်ထားသနည်း မသိသော်လည်း၊ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အပိုင်းလိုက် ပိတ်ပင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ အကြိမ်တိုင်းတွင် နှစ်ပေါင်း ၂၀၊ ၃၀ ခန့် သို့မဟုတ် နှစ်အနည်းငယ်ခန့်သာ ရှိပေသည်။

"ဒီအမျိုးသမီးမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလို့ ဒီလောက်အထိ ပိတ်ပင်ထားရတာလဲ။ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရင် ဘာလို့ သူမကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးမပစ်တာလဲ"

လီယန်ချူသည် နားမလည်နိုင်လေလေ ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လာလေ ဖြစ်သည်။ ရွာသားများမှာလည်း ဘာမှနားမလည်ဘဲ ကြည့်နေကြရသည်။

ဘုန်း

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ် ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် အမျိုးသမီး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မသန်မာသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲမှာ လီယန်ချူကို တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းလိုက်သည်။

အလုပ်ဖြစ်ပြီ

လီယန်ချူသည် သူပြောနေကျ စကားများကို ခေါင်းကိုက်ခံကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ လွယ်ကူသွားသည်။ အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ...

"ကျွန်မနာမည် ပိုင်ချူဟန် ပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာ"

ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည့် လီယန်ချူမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"မင်း ငါပြောတာကို ယုံတာလား"

ပိုင်ချူဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ၎င်းမှာ လီယန်ချူအနေဖြင့် သူမ၏ အမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

"ရှင် လိမ်မပြောပါဘူး။ နောက်ပြီး ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ကလည်း ကျွန်မကို လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မင်း မှတ်မိသွားပြီလား"

သူမသည် မှတ်ဉာဏ်အားလုံး ပြန်ရသွားသလား သို့မဟုတ် အပိုင်းအစတစ်ခုကိုသာ မှတ်မိသွားသလား သူ မသိပေ။

ပိုင်ချူဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ၊ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ သူမ၏ အနားသို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူမကို ဝေ့ဝဲကာ နှုတ်ဆက်နေသည်။ လီယန်ချူက တံဆိပ်ကို စောင်းကြည့်ကာ

"ဟွန်း... တကယ့်ကို မျက်နှာများတဲ့ ရတနာပဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ချူဟန်က တံဆိပ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အစောဆုံး ပြန်နိုးထလာတာက မင်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

တံဆိပ်မှာ နူးညံ့သောအလင်းများ ထုတ်လွှတ်ကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေသည်။ ပိုင်ချူဟန်က သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာလီ... ရှင်သိထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်မကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ ကောင်းပုရွာနှင့် ပတ်သက်၍ သူသိသမျှနှင့် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ပိုင်ချူဟန် နားထောင်ပြီးနောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး...

"အဲဒီလူတွေက နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စီစဉ်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒီရွာက လူတွေက ကျွန်မကြောင့် နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြတာပဲ"

ရွာသားများမှာမူ နားမလည်နိုင်ဘဲ နားထောင်နေကြရသည်။ ပိုင်ချူဟန်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"နှမြောစရာကောင်းတာက အခု ကျွန်မမှာ ဝိညာဉ်တစ်စိပ်တစ်ပိုင်း ပဲ ကျန်တော့တယ်။ တန်ခိုးတွေလည်း မရှိတော့လို့ သူတို့ကို ဒီရွာကနေ ထွက်သွားနိုင်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူး"

ယခင်က သူမ၏ ဝိညာဉ်များ စုံလင်စဉ်အခါက သူမသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဝိညာဉ်တစ်စိပ်တစ်ပိုင်းသာ ရှိသဖြင့် အစွမ်းများစွာ မထုတ်ဖော်နိုင်ပေ။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လို တန်ခိုးမျိုးက သူတို့ကို ဒီကနေ ထွက်သွားခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ"

ပိုင်ချူဟန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

" ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ ပါ။ အဲဒီတန်ခိုးက ဒီနေရာနဲ့ အဲဒီလူတွေကြားက ဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်ပြီး၊ နောက်ကွယ်ကလူတွေက ရွာသားတွေဆီက အသက်စွမ်းအားတွေကို မစုပ်ယူနိုင်အောင် တားဆီးပေးနိုင်ပါတယ်"

"အဲဒါက အရမ်းခက်လား" ဟု လီယန်ချူက ထပ်မံအတည်ပြုသည်။

ပိုင်ချူဟန်မှာ မှင်တက်သွားပြီးမှ...

"ဒါက နတ်ဘုရားပညာ တစ်ခုလေ။ အလွန်မြင့်မားတဲ့ မဟာတန်ခိုးတစ်ခုပါ။ သာမန်လူဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ၆၀ လောက် သင်ယူရတယ်၊ ကျွန်မတုန်းကတော့ ၃ နှစ် သင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မမှာ ဝိညာဉ်တစ်စိပ်ပဲ ရှိတော့လို့ အသုံးမပြုနိုင်တော့တာပါ"

ဤစကားမှာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ပင်... လီယန်ချူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သင်ပေးလိုက်လေ။ ငါက လူတွေကို ကယ်လိုက်ရင် မရဘူးလား"

ပိုင်ချူဟန် ကြောင်သွားရသည်။ ငါ စောစောက ပြောတာ ရှင်းရဲ့လား။

သူမသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီပညာကို သင်ပေးလို့ ရပါတယ်။ တာအိုဆရာရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ဆိုရင် ဒီပညာကို တတ်မြောက်သွားရင် အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကတော့ အများကြီး ယူရလိမ့်မယ်"

သူမသည် လီယန်ချူ၏ ယခုကျင့်ကြံမှုကို ရှေးခေတ် မဟာရှမင်းဆက်၏ ဒုတိယအဆင့် (ယခု တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်) ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စကားမှာ 'ဤပညာက အရမ်းခက်လို့ မင်း ချက်ချင်း မတတ်နိုင်ဘူး' ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို သွယ်ဝိုက်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာပင်

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားနည်းလမ်းမှ မရှိတာ၊ စမ်းကြည့်တာပေါ့"

ပိုင်ချူဟန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် လီယန်ချူသည် စိတ်ထားမြင့်မြတ်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မှတ်ဉာဏ်များ ပိတ်ပင်ခံထားရသော မိမိကိုယ်တိုင်ကပင် သူ့ကို ယုံကြည်ကာ အကူအညီတောင်းခဲ့သည်ဆိုလျှင်၊ ထိုအချိန်က မိမိသည် သူ့ထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားသိရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤပညာကို သင်ပေးရန် သူမ ဝန်မလေးတော့ပေ။

ပိုင်ချူဟန်က ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ ၏ ကျင့်စဉ်များကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မှတ်သားရန်မှာ မခက်ခဲသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားပညာ ဖြစ်သည့်အတွက် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များကို နားလည်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

"တာအိုဆရာ သေချာဆင်ခြင်ကြည့်ပါ၊ နားမလည်တာရှိရင် မေးနိုင်ပါတယ်"

ပိုင်ချူဟန်သည်လည်း စိတ်ဝင်တစား ရှိနေသည်။ ဤတာအိုဆရာက မည်မျှအထိ နားလည်နိုင်မည်နည်း။ လီယန်ချူမှာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ပိုင်ချူဟန်က သူ စိတ်လွင့်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေသော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် သူသည် ထိုကျမ်းစာ၏ နက်နဲမှုကို အံ့ဩနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ သည် ခုခံခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ခြင်း တန်ခိုးမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အရာရာကို အသစ်တဖန် ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသော မဟာတာအို၏ နက်နဲသော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့်မှာ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရောင်ခြည်များ ဖြာထွက်လာတော့သည်။ ထိုရောင်ခြည်များအောက်တွင်... လီယန်ချူသည် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အနှစ်သာရကို တစ်ခဏအတွင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ဒါက အကျဉ်းထောင်ပဲ

ဤနေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရွာတစ်ခုလုံး၏ အထက်တွင် တိမ်တိုက်များထဲမှ ဆင်းသက်လာသော မမြင်နိုင်သည့် ကြိုးမျှင်များစွာ ရှိနေပြီး၊ နတ်ဘုရားများ ငါးမျှားနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ စကားများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ရပ်တန့်သွားရသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှ ရွှေရောင်ကြာပန်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်နေသော ရောင်ခြည်များမှာ ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ ကို အောင်မြင်စွာ တတ်မြောက်သွားသည့် နိမိတ်လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ပြန်လည်ဝင်စားပြီး အရင်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်တွေ နိုးထလာရင်တောင် ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် မတတ်နိုင်ဘူး "

"တစ်ခါကြားရုံနဲ့ တတ်သွားတာလား"

ပိုင်ချူဟန်မှာ လီယန်ချူကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် လီယန်ချူက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအမူအရာမှာ မြက်ပင်များကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်... ဤကမ္ဘာ၌ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အစီအရင်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ တိမ်တိုက်များထဲမှ ဆင်းသက်လာသော ထိုမမြင်နိုင်သည့် ကြိုးမျှင်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ရပြီ"

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်လှသည်။ ဤပညာကို တတ်မြောက်သွားပြီးနောက် သူသည် အလွန်ပင် နက်နဲစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤပညာက အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာမှ ဆက်နွှယ်မှုများကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်ကို သူ သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခမ်းနားလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုအတွင်း...

နန်းတော်ထဲတွင် ပူဇော်ရာ စားပွဲတစ်ခု ရှိပြီး၊ ၎င်းကို အဝါရောင်ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အမွှေးတိုင်များမှ မီးခိုးများမှာ ဝေ့ဝဲနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားရုပ်တုပေါင်း ၃၆ ခု ရှိနေသည်။

ရုတ်တရက်

အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ရုပ်တုတစ်ခုမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထလာကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

"ဘယ်သူက ရွာကို ထိလိုက်တာလဲ"

လူရိပ်တစ်ခုမှာ မီးခိုးအသွင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"တန်ခိုးရှင်.. ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက မေးလိုက်သည်။

နန်းတော်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စောစောက ရုပ်တုတစ်ခုတင် မကဘဲ အခြားသော ရှေးဟောင်းရုပ်တု နှစ်ခု၊ သုံးခုခန့်ပါ နိုးထလာကြသည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီရွာကို ထိလိုက်ပြီ။ ရွာနဲ့ ဆက်သွယ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ အဲဒီနေရာက ကမ္ဘာမြေထဲကို ပြန်လည် ရောက်ရှိတော့မယ်"

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုရွာ၏ အကြောင်းကို သူ သိထားသော်လည်း၊ မည်သူက ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ဆက်နွှယ်မှုများကို ဖြတ်တောက်နိုင်သနည်း။

"ကျွန်တော် အခုပဲ လူလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။

တစ်ခဏအတွင်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အသံများ ဆူညံသွားသည်။ ထိုရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားများ၏ အသံများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေတော့သည်။

"အမြန်သွားစစ်စမ်း"

ရုပ်တု ၃၆ ခုထဲမှ တစ်ခုက ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ အခြားသော ဆူညံသံများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ရိုသေစွာဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူ နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး နတ်ဘုရား ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဦးခေါင်းနောက်၌ မီးကွင်းရှိပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သန်မာလှသော ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးမှာ လျှောက်လာသည်။ သူ၏ ခါးတွင် မည်းနက်သော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

"အဲဒီရွာကို အခု ဘယ်သူ စောင့်နေတာလဲ"

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးအိုမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဖုန့်ဖေး ပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အရဆိုရင်... ဝတ်ဖြူခြုံရဟန်း က သွားပြီး လဲလှယ်စောင့်ရမှာပါ"

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် ဖုန့်ဖေး ဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လျှပ်သွားသည်။ ရှေးဟောင်း ဝူနတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အလွန်သန်မာလှရာ၊ သူမတစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် ထိုရွာကို စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထို့အပြင် ဝူကျီ ကလည်း လူလဲရန် သွားနေပြီဆိုလျှင်၊ ထိုအချိန်အတွင်း ရွာတွင် လူနှစ်ဦး ရှိနေပေလိမ့်မည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်အဆောင် တွေ ရှိသေးလား"

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက မေးလိုက်သည်။

ခါးတွင် ဓားမည်း ချိတ်ထားသော ဘုန်းကြီးအိုက မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်ကာ အာရုံခံလိုက်သည်။ သူ ပြန်လည် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး...

"ကွဲသွားပြီလား"

"ကွဲသွားပြီ"

"ဖုန့်ဖေးနဲ့ ဝူကျီ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အသက်အဆောင်တွေ ကွဲသွားပြီ"

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ မျက်နှာမှာ ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးစက်သွားသည်။

"အဲဒီအနီးအနားမှာ ဘယ်သူ တာဝန်ခံနေတာလဲ"

" ရှင်ယွမ် ပါ" ဘုန်းကြီးအိုက ဆိုသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ဘုန်းကြီးအိုက မျက်လုံးပိတ်ကာ နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံလိုက်ပြီး...

"ကျန်းရှိုယီ က ခဏလေးမတင်ကပဲ သတင်းပို့ထားတယ်၊ ဝူကျီ အသတ်ခံလိုက်ရလို့ သူ သွားရောက် စစ်ဆေးနေတယ်တဲ့။ ရှင်ယွမ် က သူ့ကို သတင်းပေးလိုက်တာပါ"

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ကျန်းရှိုယီ သွားပြီဆိုရင်တော့ ဘယ်လောက်ပဲ ရှုပ်ထွေးနေပါစေ၊ ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ"

ကျန်းရှိုယီ ၏ ဓားပညာမှာ ရှေးယခင်မှ ယနေ့အထိ အကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး...

"နန်းတော်ထဲက သတင်းပို့စနစ်ကို နောက်ဆိုရင် ပိုပြီး မြန်ဆန်အောင် လုပ်ရမယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်းပို့ထားသော်လည်း အထက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်မလာခြင်းမှာ သူ၏ ဒေါသကို ဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဝမ်ဖူဖုန်း ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ဘုန်းကြီးအိုက ခေါင်းညိတ်သည်။ ဝမ်ဖူဖုန်း မှာ ဂိုဏ်းအတွင်းမှ လူငယ်မျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကာ အလုပ်လုပ်ရာတွင် ပြတ်သားသူ ဖြစ်သည်။

"သူ့ကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ခန့်လိုက်မယ်"

ဘုန်းကြီးအိုက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ဖူဖုန်း မှာ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ရင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကောင်းပုရွာအတွင်း...

လီယန်ချူသည် ပိုင်ချူဟန် သင်ပေးသော ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ ကို ရွတ်ဆိုကာ နတ်ဘုရားပညာကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖွဲ့အစည်းနှင့် ရွာကြားမှ ဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ဤအပြောင်းအလဲမှာ ပိုင်ချူဟန်ကိုပင် အံ့ဩစေခဲ့သည်။

"တာအိုဆရာက တကယ့်ကို ပါရမီထူးခြားလှတဲ့သူပဲ"

လီယန်ချူက ခပ်ပြုံးပြုံးသာ နေလိုက်သည်။ သူသည် အတိုက်အခိုက်ပညာများကို သင်ယူရာတွင် ပို၍ မြန်ဆန်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ပိုင်ချူဟန်မှာလည်း နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီပြီးနောက် ယနေ့ကဲ့သို့သော နေ့တွင် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးက ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ ကို အလွယ်တကူ နားလည်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် မိမိ၏ အစွမ်းများ ပြန်ရမှသာ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ဤနေရာမှ တားမြစ်ချက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးလာတော့သည်။ သူသည် ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ ပြန်လည်ဝင်စားခွင့် မရဘဲ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိကာ နေ့စဉ် ဒုက္ခခံစားနေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ ကို ဆက်လက် အသုံးပြုလိုက်ရာ...

ရွာသားများမှာ ရုတ်တရက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများမှာ တစ်ရွာလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ရှူး...

သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်ကြာပန်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ရောင်ခြည်များ ဖြာထွက်နေစဉ်၊ ကောင်းကင်ယံ၌ နတ်ဘုရားတို့၏ တေးသံများ ပျံ့လွင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ မဟာတာအိုနှင့် ထိတွေ့မိသွားသည့် ဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

ကောင်းပုရွာသားများ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ လွတ်မြောက်သွားကြတော့သည်။ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသော အကျဉ်းချခံရမှုနှင့် အိပ်မက်ဆိုးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်နှင့် ဇောက်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ တို့ကြောင့် မဖြေရှင်းနိုင်ဟု ထင်ရသော ကိစ္စကြီးမှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူစွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရွာသားများ၏ ဝိညာဉ်များမှာ လီယန်ချူ၏ ချီးမြှောက်ပေးမှု ကြောင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးမှာလည်း ဘုန်းဘုန်း ဟု မြည်ဟီးကာ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။

ဤနေရာသည် တားမြစ်ပိတ်ပင်ခံထားရသော ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ထိုတားမြစ်ချက်၏ အရင်းအမြစ်မှာ ဤရွာပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရွာတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့်၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပိတ်ပင်ထားသော အစီအရင်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာလည်း မတည်မြဲနိုင်တော့ပေ။