အခန်း (၉၅-၉၆)

အခန်း (၉၅)

ဌာနခွဲစခန်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လည်ပတ်ခြင်း

ရွှီပေါ်အန်း ဝင်လာချိန်တွင် ချန်ဖိန်ဖိန်၏ ရည်းစားဟောင်းသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အခွံနွှာထားသော ပန်းသီးဖြူဖြူ တစ်လုံးကို အားပါးတရ စားနေခဲ့လေ၏။

တံခါးဝမှ အသံကို ကြားသောအခါ အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းက ချန်ဖိန်ဖိန်၏ ရည်းစားဟောင်းကို မြင်သကဲ့သို့ ထိုရည်းစားဟောင်းကလည်း ရွှီပေါ်အန်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော အမူအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချန်ဖိန်ဖိန်၏ ရည်းစားဟောင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

သူ ဝါးစားနေသော ပန်းသီးကိုပင် တစ်စုံလုံး မြိုချလိုက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုလူကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီပေါ်အန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

*ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...။ ချန်ဖိန်ဖိန်ကများ ဒီလူကို အိမ်ခေါ်လာတာလား...။*

အိမ်ရှင်းလင်းရာတွင် ကူညီပေးရန် ချန်ဖိန်ဖိန်ကို ငှားရမ်းထားသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ခေါ်လာခွင့် မပြုထားခဲ့ချေ။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော နောက်ခံရှိသူကိုပင်။

အမြဲတမ်း စာနာတတ်ပြီး လောကအကြောင်း နားလည်သော ချန်ဖိန်ဖိန် ကဲ့သို့သော မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်ရက်ရသနည်း။

အကယ်၍ အခြေအနေက ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက သူတို့နှစ်ဦးကြား အဆက်အသွယ် ဆက်လုပ်ရန် လိုအပ်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဦး စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် မိခင်ဖြစ်သူ ထန်ရုံကျီ သည် ဆေးကြောထားသော ဆီးသီးပန်းကန် တစ်ခုကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ရုံကျီက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ပေါ်အန်း... မင်း ပြန်လာတာ အတော်ပဲ...၊ ဒီနေ့ မင်း ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ...။ အချိန်ကိုက်ပဲ ...။ ဒါတွေက ဒီမနက်မှ မင်းဝမ်းကွဲအစ်ကို ဝယ်လာတဲ့ ဆီးသီး အသစ်တွေလေ...။ လာ... လာမြည်း ကြည့်စမ်းပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏မိခင်ကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်ပြီး မယုံနိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“အမေ... ဘာပြောလိုက်တယ်...၊ သားရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဟုတ်လား...။”

ဧည့်ခန်းကို ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ အလှပင်အိုးများကို စစ်ဆေးနေသော သူ၏ဖခင်မှလွဲ၍ ချန်ဖိန်ဖိန်၏ ရည်းစားဟောင်းသာ ရှိနေလေသည်။

*ဒါက... မဖြစ်နိုင်ဘူး...။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ...။*

ထန်ရုံကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်လေ... မနက်ဖြန် မင်းဦးလေး မိသားစုက မင်းဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ညီမလေး လက်ထပ်မှာ လေ...။ အို... သူမကို အဒေါ်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့...။”

“ဒီနေ့လယ်ပိုင်း အမေတို့ သွားကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ကူညီပေးလို့ရမလားလို့ စဉ်းစားထားတာ...။ တိုက်ဆိုင် တာက သူတို့ဆီမှာ ဧည့်ခံရမယ့် ဧည့်သည်တွေ အရမ်းများနေပြီး သူတို့အိမ်က အားလုံးကို မဆံ့ဘူး ဖြစ်နေတယ်လေ...။”

“ငါတို့ဆီမှာ ဧည့်ခန်းလွတ် တစ်ခန်းရှိတာကို သတိရလို့ တည်းစရာနေရာ မရှိတဲ့ မင်းဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ခေါ်လာခဲ့တာ...။ ဒီကလေးက တကယ်ကို ရိုးသားတယ်...။ သူ မလာခင် တစ်ခုခု ယူလာရမယ်လို့ တကူး တက ပြောသေးတယ်...။ ကြည့်စမ်း... ဒီဆီးသီးတွေက သိပ်လတ်ဆတ်တာပဲ...။”

*ဦးလေး...၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကို...၊ အဒေါ်...၊ ဝမ်းကွဲညီမ... ။*

*ငါ့မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ဆွေမျိုးတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ...။*

ရွှီပေါ်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခေတ္တမျှ ဗလာကျင်းသွားပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသနည်း ဆိုတာကို သေသေ ချာချာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

“နေပါဦး အမေ... ခဏလေး...၊ သူက သားရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလို့ ပြောတာလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းက အလေးအနက်ထား၍ ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်လေသည်။ ထန်ရုံကျီက ရွှီပေါ်အန်းကို ပြုံးလျက် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းကောင်လေး... အမေက မင်းကို နောက်နေတာပါ...။ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါတို့ မိသားစုနှစ်ခုက ဝေးဝေးမှာ နေကြတော့ သိပ်မတွေ့ဖြစ်လို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိကြတာပါ...။”

“အခုမှ သိကျွမ်းရလည်း မနောက်ကျသေးပါဘူး...။ မင်းဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်တာ...။ သူက နံရံတည်ဆောက်တဲ့သူ ထင်တယ်...။ ဟုတ်တယ်မလား...၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် က အလုပ်အကိုင်တူကြတာပဲ...။ ဟုတ်တယ်မလား ကျိအို...။ ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်းဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ နာမည်က ဝူကျိအို တဲ့...။ ဘယ်လောက် ခမ်းနားတဲ့ နာမည်လဲ...။ ကဲ... လာ... မင်းဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး...။”

ရွှီပေါ်အန်း ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ မိခင်က ဤဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် ချန်ဖိန်ဖိန်၏ ရည်းစားဟောင်း ဖြစ်မှန်း မသိခဲ့ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက...။

ကောင်းပြီလေ... ၎င်းမှာ တရားမဝင်သော်လည်း တစ်ခုခုတော့ အဆင်မပြေသလို ခံစားနေရဆဲပင်။

ထန်ရုံကျီက ချန်ဖိန်ဖိန်၏ ရည်းစားဟောင်း ဝူကျိအို ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သောအခါ ဝူကျိအိုသည် အတော်လေး အနေခက်နေပုံ ရလေ၏။

ထန်ရုံကျီက ရွှီပေါ်အန်းကို သူမ၏ အရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူမှုရေးအရ အနည်း ငယ် အနေခက်တတ်သော ဝူကျိအိုသည် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ လက်များကို အဝတ် အစားပေါ်တွင် ကမန်းကတန်း သုတ်လိုက်ပြီး လက်ကမ်းပေးလျက် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက် လေသည်။

“ဒီ... ဝမ်းကွဲညီ...၊ ဝမ်းကွဲညီ...။”

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ထန်ရုံကျီက တင်းမာမှုကို ဖြေလျှော့ရန် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဟေး ကျိအို...၊ ပေါ်အန်းက ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုပေမယ့် မင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်မှ မဟုတ်တာ...။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေရတာလဲ...၊ ပြီးတော့ သူက မင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် အစစ် အမှန် ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းက သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပဲလေ...။ အသက်အရွယ်အရဆိုရင် သူက မင်းကို အရင် နှုတ်ဆက်ရမှာပေါ့...။ ပေါ်အန်း... မြန်မြန် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ...။”

*မိသားစုအတွင်းရှိ အသက်အရွယ်ကြီးစဉ်ငယ်လိုက်...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

*အခု ချိန်မှာ အသက်အရွယ် ကြီးစဉ်ငယ်လိုက်အကြောင်း တကယ် ပြောဖို့ လိုအပ်လာပြီလား...။*

*သူက ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဆိုတော့...၊ ချန်ဖိန်ဖိန်က ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ဇနီးပေါ့...။*

*သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့တွင် အစစ်အမှန် ပတ်သက်မှု မရှိတော့သော်ငြား လည်း...။*

*ဒါပေမဲ့...။ *

*မရီး...။*

*ငါ တကယ်ပဲ...။*

*ဒီအဆင့်အတန်းက အနည်းငယ် သိသာလွန်းနေပြီ…။*

ဤကမ္ဘာကြီးက အရမ်း ရူးသွပ်နေပြီဟု ရွှီပေါ်အန်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်လာနိုင်သည်မှာ အလွန် တိုက်ဆိုင်လှပေသည်။

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည် ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်မျိုးကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ ရဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

လက်ခံရန် ခက်ခဲသောအရာ မရှိတော့သလိုပင်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မိခင် ထန်ရုံကျီ၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များ အောက်တွင် ဝူကျိအိုနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကို... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်...။”

ဝူကျိအိုသည် အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရွှီပေါ်အန်း၏ အပြုအမူကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို ယမ်းကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“အာ... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့...။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်...။”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အနေခက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို ထုတ်မပြောခဲ့ကြပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စသည် ဝူကျိအိုအနေဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။

ရွှီပေါ်အန်းအတွက်မူ ယင်းကို ထုတ်ပြောစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် ပြုံးနေသူတစ်ဦးကို သင် ရိုက်နှက်၍ မရနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသူမှာ သူ၏ မိခင်ကိုယ် တိုင် အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်လာသော ဆွေမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူတို့၏ အားနည်းချက်များကို ဤနေရာ တွင် ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်၍ မရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လူအနည်းငယ် စုဝေးကာ ဆီးသီးများ စားရင်း အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များကို အေးအေးဆေးဆေး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ထူးဆန်းသော လေထုကို ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

တစ်နေ့လုံး အလုပ်များခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အနားယူရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

အထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီပေါ်အန်းသည် တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်လေ၏။ အပြန်လမ်းရှိ လမ်းဘေးဆေးဆိုင်မှ သူဝယ်လာခဲ့သော ပန်းရနံ့ရေမွှေးနှင့် ခြင်ပြေးဆေးကပ်ခွာများကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး ရှန်းယန်ခရိုင်ဝန် ယန်ရှိုယီ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူ့ကို ဆင့်ခေါ်မည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့လေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းကို ထုတ်ယူကာ ချထားလိုက်ပြီး ခေါင်ရှန်းရွာရှိ မြေနံရံအိမ်ရာများဆီသို့ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

ဤအချိန်တွင် ရွာသားများမှာ အများအားဖြင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ခေါင်ရှန်းရွာရှိ ရွာသားများသည် အိမ်သစ်ပြောင်းရွှေ့ခြင်း၏ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု တွင် နစ်မြောနေကြဆဲပင်။

ရွှီပေါ်အန်း အနည်းငယ် အာရုံစိုက်လိုက်ရာ တူလို မြေနံရံအိမ်ရာထဲမှ စကားပြောသံများစွာကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ယောကျာ်း... ငါ အိပ်မက်မက်နေတယ်လို့ ရှင် ထင်လား...။”

“မင်း ဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ...။ ဒါ အိမ်အစစ်ပဲလေ...၊ နေ့လယ်က မင်းကိုယ်တိုင် နေရာ တိုင်းကို ခေါက်ကြည့်၊ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ မဟုတ်လား...၊ ဒါ တကယ်ပါကွာ...။”

“ဝိုး... ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အိမ်မှာ နေရလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးဘူး...။”

“ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလို့လဲ...။ ခရိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက သူဌေးတွေရဲ့ အိမ်ကြီးတွေ တောင် ဒီလောက် ခမ်းနားတာ မမြင်ဖူးပါဘူး...။”

“ဟက်... သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေက သာမန်လူတွေ ဆောက်ထားတာ ပဲလေ...။ ငါတို့အိမ်က တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက သူ့ရဲ့ နတ်တန်ခိုးကို သုံးပြီး ဖန်တီးပေးထားတာ...။”

“ဟေး…၊ ဒီအိမ်က အရမ်း ခိုင်ခံ့တော့ အသံလုံတာလည်း တော်တော် လုံမှာပဲနော်...။”

“အို အဘိုးကြီး...၊ ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ...။ သွား…အိပ်တော့...၊ ရှင်က အရမ်း စပ်စုတာပဲ...။”

“ဟီးဟီး... ငါက ပျင်းပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလို့ပါ...။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ...။ အရင်ကထက် ထမင်းလည်း ပိုစားနိုင်တယ်...။ ဟေး... မိန်းမ... တိုးတိုးလုပ်စမ်းပါ...။”

*ဝိုး... *

*ငါ တစ်ခုခုကို ခိုးနားထောင်မိပြီး ကလေးတွေနဲ့ မသင့်တော်တာကို ကြားလိုက်ရတာပဲ…။*

*တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါက မှားပါတယ်…။*

*ဒါပေမယ့်လည်း သူတို့က ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေကြတာကိုတော့ နားလည်ပေးနိုင် ပါတယ်လေ….။*

*ဒါပေမဲ့ ငါ ရွှီအဘိုးကြီးလည်း အဲဒီအသက်အရွယ်လောက် ရှိနေပြီ ထင်တယ်…။*

ရွှီပေါ်အန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ထကာ အခန်းထဲရှိ ရေခဲသေတ္တာငယ်လေးဆီသို့ သွားကာ အအေးခံထားသော တာ့ယောင် ဆိုဒါ တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူပြီး နှစ်ကျိုက်ခန့် မော့သောက် လိုက်လေသည်။

လေတစ်ချက် တက်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး အခြားလူများကို လေ့လာရန် အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

*ဟေး... လီချိန်းရှီလည်း မအိပ်သေးပါလား…။*

*ဒီကောင်လေး ကိုင်ထားတဲ့ အနီရောင်နဲ့ အစိမ်းရောင် အရာတွေက ဘာတွေလဲ...။*

ရွှီပေါ်အန်းက စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤအရာမှာ အမွှေးအိတ်တစ်ခုနှင့် တူနေလေ၏။

*ဘုရားရေ...။*

*ဒါကြောင့်မို့လို့ မင်းက ညအချိန် တိတ်ဆိတ်နေချိန်မှာ မင်းရဲ့ ချစ်သူလေးအကြောင်း တွေးနေတာ ကိုး…။*

အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုများနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှုများစွာကို အဘယ်ကြောင့် ရရှိခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ကောက်ချက်ချနိုင်ရန်အတွက် ယနေ့ တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းထဲသို့ မည်သူ ဝင်ရောက်ခဲ့သနည်း ဟု ရွှီပေါ်အန်း မေးမြန်းချင်နေခဲ့လေသည်။

သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဌာနခွဲစခန်းမှ ဆင့်ခေါ်ခံရသည့် ခံစားချက်က ရုတ်တရက် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

*သန်းခေါင်ယံတောင် မရောက်သေးဘူး...။ ယန်ရှိုယီက အရမ်း စိတ်လောနေပြီလား…။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် လီချိန်းရှီ၏ လှပသော မြင်ကွင်းကို ဆက်လက် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘဲ သူ၏ အာရုံကို တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် စုစည်းလိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်း၏ ပုံရိပ်သည် ရွှီပေါ်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့လေ သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အလင်းလုံးနှစ်လုံး ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဟုန်ယာရွာ ဌာနခွဲစခန်းရှိ အလင်းလုံးကို ချက်ချင်း နှိပ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၉၆)

မုန်းတီးခံရခြင်း

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရွှီပေါ်အန်း၏ အကြည့်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ဟုန်ယာရွာရှိ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော တောင်စောင့်နတ်မင်းနှင့် မြေစောင့်နတ် နတ်ကွန်းသို့ သူတို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်လေသည်။

သို့သော် ရုပ်တု၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် အမွှေးတိုင်စားပွဲ၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာသူမှာ ယန်ရှိုယီ မဟုတ်ချေ။

ရွှီပေါ်အန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားခြင်းတော့ မရှိခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောင်စောင့်နတ်မင်းနှင့် မြေစောင့်နတ်တို့ အတူတကွ စံမြန်းရာ ဤနတ်ကွန်းမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေလေသည်။ ဝင်ရောက်ဖူးမြော်လိုသူ မည်သူမဆို ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး လုံးဝ ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤနေရာသို့ လေနှင့်မိုးဒဏ်မှ ခိုလှုံရန်၊ အပန်းဖြေရန်၊ ပျော်ရွှင်ရန်၊ အိပ်စက်ရန် သို့မဟုတ် စကားစမြည်ပြောရန် လာရောက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ယင်းမှာ သူတို့၏ လွတ်လပ်ခွင့်သာ ဖြစ် လေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနတ်ကွန်းငယ်လေးများတွင် ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီးများ၊ နတ်ကွန်းစောင့်များ သို့မဟုတ် အခြား နတ်ကွန်းထိန်းသိမ်းသူများ မရှိချေ။

နေ့စဉ် သန့်ရှင်းရေးကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများ၏ စေတနာအလျောက် ပါဝင်မှုဖြင့်သာ ထိန်းသိမ်း ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူစိမ်းအသစ်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူ့ကို ကိုးကွယ်သူတစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်လှပေ။

သူတို့ရှေ့ရှိ လူသည် အမွှေးတိုင်များ ပူဇော်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မြေကြီးပေါ်ရှိ ဆုတောင်း ဖျာပေါ်၌ ဒူးထောက်နေခြင်း မရှိချေ။

ယင်းအစား သူသည် အမွှေးတိုင်စားပွဲပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ကာ ခြေတစ်ဖက်ကို တွဲလောင်းချ၍ အခြားခြေတစ်ဖက်ကို ချိတ်ထားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ပူဇော်ထားသော ပန်းကန်ထဲမှ သစ်သီးများကို ဝါးစား နေလေ၏။

ဤဟန်ပန်၊ ဤသဘောထား၊ ဤအပြုအမူ...။ သူသည် ဤနေရာကို ယာယီအိမ်တစ်လုံးကဲ့သို့ သဘော ထားနေပုံ ရလေသည်။

အဓိက အနှစ်သာရမှာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ပြီး လောကကြီးကို သင်၏ အိမ်အဖြစ် ဖန်တီးရန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်း အားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

ဤလူသစ်သည် ဆာလောင်နေပြီး အလကားစားရန် ဤတောင်စောင့်နတ်မင်းနှင့် မြေစောင့်နတ် နတ်ကွန်းသို့ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရလေ၏။

*ဘုရားရေ... သူတို့က နတ်ကွန်းမှာတောင် အလကားစားဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလား...။ သူတို့ လုံးဝ မအိပ်ကြဘူးပဲ...။*

အကယ်၍ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အမွှေးတိုင် ရှိနေခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုသာ မဟုတ်ပါက သူသည် ပူဇော်ရန် အတွက် အမွှေးတိုင်များ ယူလာရန်ပင် အလုပ်ရှုပ်ခံမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ဆင့်ခေါ်ခံရရန် အလားအလာ ပို၍ပင် နည်းပါးလှလေ၏။

ဤအကြောင်းကို တွေးတောရင်း ရွှီပေါ်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေခဲ့လေသည်။

*တကယ်လို့ ငါက ဒီနေရာမှာ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတွေ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြသလိုက်ပြီး သတင်းတွေ ပျံ့နှံ့ သွားမယ်ဆိုရင် လူအမြောက်အမြားက အမွှေးတိုင်လာထွန်းပြီး ဆုတောင်းကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား...။*

*တကယ်လို့ ဒီနတ်ကွန်းက ကိုးကွယ်သူတွေကြားမှာ နာမည်ကြီးလာရင် နေ့ရောညပါ လူတွေရဲ့ ဆင့်ခေါ် တာကို ငါ ခံရတော့မှာပဲ...။*

*ဒါက အလုပ်သမား ဥပဒေတွေကို အနည်းငယ် မလေးမစား လုပ်ရာကျတယ်ထင်တယ်…။*

*ပြီးတော့ ခုလို အရေးမပါတဲ့၊ ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ထပ်ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…။*

*ငါလို ရေတဝက်၊ မြေတဝက် နတ်ဘုရားအတုတောင် မပြောနဲ့၊ နတ်ဘုရားအစစ်တောင်မှ စိတ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရလိမ့်မယ်။*

*မဖြစ်ဘူး...၊ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု များလွန်းတာကလည်း ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ဘူး...။ ငါ သိုသိုသိပ်သိပ် နေဖို့ လိုတယ်...။*

ထို့အပြင် ဤနေရာရှိ အမွှေးတိုင်များမှာ သုံးစွဲရန် ပစ္စည်းတစ်ခုသက်သက်သာ ဖြစ်ပုံရကြောင်းကိုလည်း ရွှီပေါ်အန်း တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းညှိခြင်းက ၎င်းကို အလွန် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးစေရုံသာမက ထိုသူ့အတွက် မည် သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သို့မဟုတ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကိုမျှ ယူဆောင်လာပေးခြင်း မရှိချေ။

ဤသည်မှာ အရှုံးပေါ်စေသော အဆိုပြုချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူက စပ်စုလိုစိတ် သက်သက်ဖြင့်သာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းထဲရှိ ထိုကမ္ဘာငယ်လေးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြည့်ရှုပြီး သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်ရှိ အမြင်အာရုံအပြင်ဘက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးကိုလည်း စတင် စိတ်ကူးယဉ် လာခဲ့လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မြို့ရိုးများ၊ စည်ကားသော ဈေးများ၊ သာမန်ပြည်သူများနှင့် ခွန်အားကြီးမားသော စစ်သူကြီးများပင် ဖြစ်လေသည်။

*မဟာကျင့်မင်းဆက်မှာ ပုံပြင်ပြောသူတွေ ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်...။ သီချင်းနားထောင်လို့ရမယ့် ဂီတခန်းမတွေ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလို နေရာမျိုးတွေ ရှိမလားဆိုတာ ငါ သိချင်လိုက်တာ...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် “ဒီနေ့ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘူး... ဒါကြောင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာ သီချင်းသွားနားထောင် လို့ရတယ်” ဆိုသည့် ရိုးရှင်းသော ဘဝမျိုးကိုလည်း တောင့်တနေခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း ပျော်ရွှင်နေစဉ်မှာပင် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေသော လူက မကျေမနပ်ဖြင့် ရေရွတ်နေ သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ဟူး... ဒီနေရာက မြို့လောက်တော့ တကယ် မကောင်းဘူး...။ အသား ဒါမှမဟုတ် အချိုပွဲတောင် မရှိဘူး...။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။

*ဘုရားရေ...၊ စားစရာ တစ်ခုခုရတာကိုပဲ မင်း ကံကောင်းနေပြီ...။ အဲဒါကိုများ ဇီဇာကြောင်နေသေး တယ်...။*

*ငါ့ကို ပူဇော်ထားတဲ့ သစ်သီးတွေက အရသာမကောင်းဘူးလို့ မင်းကများ ညည်းညူရဲသေးတယ် ပေါ့လေ...။*

*ငါက မင်းကိုတောင် မညည်းညူရသေးဘူး...။ မင်းက ငါ့ကို လာညည်းညူနေတယ်...။*

ထိုလူသည် အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေပြီး သူ၏ ဆံပင်များမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ကာ ထူထဲနေ သော်လည်း ဆီပြန်ပြီး ညစ်ပတ်နေသော အသွင်အပြင်ဖြင့် လိမ်ခွေနေလေ၏။

*မင်း ခေါင်းမလျှော်တာ၊ ရေမချိုးတာ တော်တော်ကြာနေပြီ ဖြစ်မယ်...။*

*တကယ်လို့ ငါ့မှာ အနံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိသေးတယ်ဆိုရင် အဲဒီအနံ့ဆိုးကြောင့် နှာချေတာ အကြိမ်အနည်းငယ် လောက် ဖြစ်သွားလောက်တယ်...။*

သို့သော်လည်း ထိုလူ၏ အဝတ်အစားများက သူသည် စားစရာ ပူဇော်ဖွယ်များကို ရှာဖွေရန် ဝင်လာ ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ရွှီပေါ်အန်းကို ပို၍ သေချာသွားစေခဲ့လေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သာမန်လူများသည် သူတို့၏ ဗိုက်ကို ဖြည့်ရန် စားစရာ တစ်ခုခုရှိနေမည်ဆိုပါက ဤမျှ ညစ်ပတ်ပေရေနေမည် မဟုတ်ချေ။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုလူသည် သစ်သီး၏ နောက်ဆုံးအကိုက်ကို စားပြီး နောက် ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ အနည်းငယ် နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“နှမြောစရာပဲ... ဒီနေရာမှာ ဗိုက်ဝလောက်တဲ့ အရာ ဘာမှမရှိဘူး...။ ငါ ဗိုက်ဝမှာ မဟုတ်ဘူး...၊ တခြားနေရာမှာ သွားရှာကြည့်ရမယ်...။”

စကားပြောနေစဉ် သူသည် အမှိုက်မပစ်ဘဲ ကျန်ရစ်သော သစ်သီးစေ့များကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်လိုက်လေ၏။ ယင်းမှာ အတော်လေး ယဉ်ကျေးပြီး အဆင့်အတန်းရှိသော အပြုအမူပင် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက အဲဒီမှာ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျင်းစရာကောင်းနေသောကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းက နောက်ပြောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“ဒီနတ်ဘုရားရဲ့ ပူဇော်ဖွယ်တွေကို ဘယ်သူက ခိုးယူ စားသောက်ရဲတာလဲ...။”

ထိုလူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် အမွှေးတိုင်စားပွဲပေါ်မှ သွက် လက်စွာ ခုန်ချလိုက်ကာ ခေါင်းကို ဘယ်ညာလှည့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်လေ၏။

“အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းနေတာ ဘယ်သူလဲ...၊ ထွက်ခဲ့စမ်း...။ လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့...။”

စကားပြောရင်း ထိုလူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့ရှိ လွယ်အိတ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ သူ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် အနီရောင် အမှတ် အသားများ ပါရှိသော အဝါရောင် စက္ကူအဆောင် တစ်ခု ပါလာခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး ထိုလူ၏ လက်ထဲရှိ အဆောင်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူ အရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

*ဘာ... *

*မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...။*

*မင်း ဒက်ဇတ်အီးဂဲလ် သေနတ် တစ်လက် ထုတ်လိုက်ရင်တောင် ငါ ဤလောက် အံ့ဩမှာ မဟုတ် ဘူး...။*

*ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... သူတို့က ဒီလို ထူးဆန်းပြီး ကမောက်ကမ ရေးခြစ်ထားတဲ့ အရာတွေကို တီထွင် လိုက်ကြတာလဲ...။*

*ဒီဘွန်ဆိုင်းက ငါ့နည်းငါ့ဟန်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေတဲ့ သာမန် လောကီကမ္ဘာရဲ့ ပုံစံငယ် လေး မဟုတ်ဘူးလား...။*

*ဒီအဆောင်နဲ့ မင်းက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ထွက်လာသော တံတွေးများကို မျိုချလိုက်ပြီး စဉ်းစားရန် သတ္တိ မွေးလိုက်လေ၏။

*ကောင်းကင်ဘုံကြီးရေ... ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်မှာလဲ...။*

*ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်က သူတို့ကြားမှာမှ မရှိတာ....။*

*မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကို ငါ အသာတကြည် လွှတ်ထား လိုက်မယ်...။*

ယင်းကို တွေးမိသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး အာဏာပါပါဖြင့် ပြောလိုက် လေသည်။

“မင်း လူယုတ်မာ... ငါ့ပိုင်နက်မှာ ငါ့အစားအစာကို မင်း စားရဲတဲ့အပြင် ငါ့ကိုတောင် ပြန်ပြောရဲသေး တယ်ပေါ့လေ...။ ငါ့ရဲ့ နတ်တန်ခိုးကို စော်ကားတဲ့အတွက် အကျိုးဆက်တွေက ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား...။”

ရွှီပေါ်အန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုလူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အဝါရောင် အဆောင်ကို ရှေ့နောက် ယမ်းကာ ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ဒီနေရာမှာ သောင်းကျန်းရဲတဲ့ မိစ္ဆာက ဘယ်လို အမျိုးအစားလဲ...။ တန်ခိုးကြီးမားတဲ့ နတ်အဆောင်က ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးပါစေ...။ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ အားလုံး ငါ့အနား သုံးပေအကွာမှာ နေကြပါစေ...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်း နေပုံပေါ်ပါက အမြန် ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်ထားလျက် ဤနေရာရှိ အပြောင်းအလဲများကို သတိထား ကာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

*တစ်... နှစ်... သုံး... *

ရွှီပေါ်အန်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသော အရာ မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ထိုအခါမှသာ သူ၏ ရှေ့ရှိလူသည် နတ်ဆရာများ၏ လှည့်ကွက်များ ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ရွှီပေါ်အန်းက အံတုလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟွန့်... မင်းက နတ်ဘုရားအဖြစ် ဟန်ဆောင်တဲ့ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ငါ့ရှေ့မှာ ထုတ်ပြရဲတယ် ပေါ့လေ...။”

အသံတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း ကြားသောအခါ ထိုလူသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်း လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ အဆောင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်ပျံသွားခဲ့လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ နတ်အဆောင်ကို ကြည့်စမ်း...။ ကောင်းကင်စစ်သူကြီးတွေ၊ လေ၊ မီး၊ မိုးကြိုးနဲ့ လျှပ်စီးတွေကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ငါ့အမိန့်ကို နာခံစေ...။ နတ်တန်ခိုးကို ပြသပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ချက်ချင်း ချေမှုန်း စမ်း...။”

ယင်းကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

*ဒီလူက ဒီအရာတွေကို သုတေသနလုပ်ရတာကို စွဲလမ်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လိမ်လည်ခံထား ရတာလား ဆိုတာ ငါ မသိဘူး...။*

*ဒါက လုံးဝကို နတ်ဆရာတွေရဲ့ အပြုအမူ တူနေတာပဲ...။*

*ထားလိုက်ပါတော့... သူ့ကို ငါ ဆက်မခြောက်တော့ပါဘူး...။*

*ငါက ဘာမှ လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သာမန်လူတွေဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူတို့ကို နှလုံးရောဂါ ရသွားစေရင်တော့ မကောင်းဘူးလေ...။*

ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့်သာ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ကြင်နာသော လေသံကို ဖန်တီးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီ... မင်းက အကျင့်ပျက်ပေမယ့် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တော့ မရှိပါဘူး...။ ဒီတစ်ကြိမ် တော့ မင်းကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်...။ မှတ်ထား...၊ မင်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ဘူးဆိုရင် သန်းခေါင်ယံ အချိန် မင်းတံခါးကို တစ္ဆေတွေ လာခေါက်မှာကို ဘယ်တော့မှ ကြောက်စရာ မလိုဘူး...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ တည်ငြိမ်သော လေသံကို မြင်သောအခါ ထိုလူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျ သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“လမ်းညွှန်ပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...။ ကျွန်တော်မျိုး မှတ်ထား ပါ့မယ်...။ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက် တကယ်ကို ရှက်မိပါတယ်...။ ကျွန်တော်မျိုး အရမ်း ဆာလောင်နေလို့ အခုလို ယုတ်ညံ့တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးမိပြီး နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီးကို စော်ကားမိတာပါ... တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီးရဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။”

“နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီးရဲ့ အနားယူချိန်ကို ဆက်ပြီး မနှောင့်အယှက်ပေးတော့ပါဘူး...။ တောင်စောင့်နတ် မင်းဘိုးဘိုးကြီး အတိုင်းမသိ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရပါစေ...။ သွားခွင့်ပြုပါဦး...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုလူသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။

သူသည် မျက်နှာပြင်ကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိပြီးနောက် လှည့်ကာ ဖြတ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားလေတော့ သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားစဉ် ထိုလူ ရေရွတ်နေသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း ကြားနေရဆဲပင်။

“ဘာ အမှိုက်စုတ်ကြီးလဲ...၊ လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူး... အဲဒီ အဘိုးကြီးရဲ့ လှည့်စားတာကို ငါ ခံလိုက်ရပြီ...။”

“ကံကောင်းလို့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးနဲ့ ဆုံလို့ပေါ့...။ တကယ်လို့များ မိစ္ဆာ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဆိုး တစ်ကောင် ကောင်နဲ့သာ ဆုံခဲ့ရင် အရိုးတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး...။”

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် အဆောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်သို့ လွင့်ကျသွား လေ၏။

ယင်းမှာ အမှိုက်မပစ်တတ်သော သူ၏ အလေ့အကျင့်ကောင်းနှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေသဖြင့် သူ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပုံ ရလေသည်။

ထိုလူ ထွက်သွားသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း ပြုံးလျက် ကြည့်နေစဉ် နံ့သာပေါင်းဖိုထဲရှိ အမွှေးတိုင်မှာ ကုန်လု နီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူ့အပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းမိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက် ရလေသည်။

*ကဲ... အလဟဿ ဖြစ်သွားတဲ့ ခရီးစဉ်လေး တစ်ခုပါလား...။*

*မဖြစ်ဘူး... ငါ ဒီအထိ ရောက်လာပြီးမှတော့ အားလုံးကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး...။*

စိတ်ကူးပေါက်သဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် လက်လှမ်းကာ အဆောင်ကို ဆွဲယူလိုက်လေ၏။

နတ်ကွန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော အဝါရောင် စက္ကူသည် ရွှီပေါ်အန်း၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ အမိန့်ပေးမှုကြောင့် အဆောင်မှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး M ဆိုဒ် တစ်ရှူးတစ်ရွက်၏ တစ်ဝက်အရွယ်အစားသို့ ရောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

ယင်းမှာ ရွှီပေါ်အန်း၏ လက်ဖဝါးတစ်ဝက်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော်လည်း ဒေါင်လိုက် ထက်ဝက်ပိုင်း ထားသော အရွယ်အစား ဖြစ်လေသည်။

သွယ်လျသော အဆောင်စက္ကူပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနီရောင် မျဉ်းကြောင်းများကို ရေးဆွဲထားပြီး ယင်းမှာ အတော်လေး လှပသော အမြင်အာရုံ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလေ၏။

မျဉ်းကြောင်းများမှာ အစအဆုံးမရှိဘဲ၊ ထောင့်မှန်များ မပါဝင်ဘဲ တစ်ချက်တည်း ဆွဲထားသကဲ့သို့ ချောမွေ့နေလေသည်။

ယင်းမှာ တကယ်ကို ယုံကြည်လောက်စရာ ပုံပေါက်နေလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အဆောင်၏ အကြောင်းအရာများကို လေ့လာနေစဉ် အိပ်ခန်းတံခါး ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ပေါ်အန်း... အိပ်နေပြီလား...။”

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် အဆောင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

“အမေ... မအိပ်သေးဘူးလား...၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ...။”

စကားပြောရင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ မိခင်ကို အထဲသို့ ခေါ်လိုက်လေသည်။

ထန်ရုံကျီသည် အထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်ကာ ရွှီပေါ်အန်းကိုလည်း ထိုင်ရန် အချက် ပြသည့်အနေဖြင့် ကုတင်စွန်းကို ပုတ်လိုက်လေ၏။ သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

“တကယ်တော့ ဒီခရီးစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်...။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက် အနည်းငယ်က မင်း အရမ်း အလုပ်များနေတော့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး...။ တခြားလူတွေ ရှိနေတော့ ပြောရတာလည်း အဆင်မပြေဘူးလေ...။ အဖေနဲ့ အမေက မနက်ဖြန် မင်္ဂလာဆောင်အပြီး ပြန်တော့မှာ ဆိုတော့ အခု မပြောရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“အမေက ဒီလောက်တောင် အလေးအနက်ထားဖို့ လိုလို့လား...၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...။ ပြောပါ...။ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ယောက်အတွက် အလုပ်ရှာပေးဖို့ သားကို အကူအညီတောင်းရင်တောင် သား သဘောတူပေးပါ့မယ်...၊ ဟုတ်ပြီလား...။”

တကယ်တမ်းတွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ဆွေမျိုးများအတွက် အလုပ်ရှာပေးရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းမှာ သူတစ်ပါးကို မကူညီလို၍ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးများကို မချီးမြှောက်လို၍ မဟုတ်ပေ။

*ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး နာကျင်ရမှာကို အရမ်းကြောက်တယ်...။ နောက်ထပ် နာကျင်မှုတွေကို ငါ ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့ဘူး...။*

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်များတွင် ရွှီပေါ်အန်း၏ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုများမှာ အလွန် လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ဆွေမျိုးအများအပြားသည် အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေရန် သူ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့ ကြလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အစပိုင်းတွင် သူ၏ ဆွေမျိုးများကို စောင့်ရှောက်ရန် အလွန် ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး သူတို့အတွက် အတတ်နိုင်ဆုံး အလုပ်အကိုင်များ စီစဉ်ပေးခဲ့လေသည်။ သူတို့၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကျင့်ဝတ်များကို မြှင့်တင်ပေးရန်အတွက် ကျွမ်းကျင်မှုများ သင်ကြားပေးရန် လူများကိုပင် စီစဉ်ပေးခဲ့သေးပေသည်။

သူ၏ ယခင် အရည်အချင်းများအရ သူပေးနိုင်သော အလုပ်များမှာ စီမံကိန်းများတွင် ကျွမ်းကျင် ပညာရှင်များ သို့မဟုတ် ဒေတာစာရေးများထက် မပိုခဲ့ပေ။

သာမန်လူများအတွက်မူ ဤသည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော်လည်း ဤဆွေမျိုးများသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ရိုးရှင်းသော အလုပ်အကိုင်များကို ရှာဖွေ နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလုပ်အနည်းငယ်သာ လုပ်ရပြီး လစာကောင်းကာ လူမှုရေး အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိသော သက်သာချောင်ချိရေး အလုပ်များကို ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရွှီပေါ်အန်း နောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

သို့သော် လူသိများသည့်အတိုင်း ဤဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီများတွင် ကောင်းမွန်သော အလုပ်အကိုင် များ ဆိုသည်မှာ နီးပါးမျှ မရှိချေ။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုး ရှိနေမည်ဆိုလျှင်ပင် ရွှီပေါ်အန်း၏ ယခင် အရည်အချင်းများအရ မမျှော်လင့်ဘဲ ရလာသော လာဘ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့သော ထိုကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် အလုပ်မျိုးကို သူ၏ ဆွေမျိုးများအတွက် စီစဉ်ပေးရန်မှာ သူ၏ နေရာမဟုတ်ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဆွေမျိုးများ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို မရရှိခဲ့ရုံသာမက သူတို့ကြားတွင် ကြင်နာမှုမရှိသူဟူသော ဂုဏ်သတင်းကိုပါ ရရှိခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်အထိ ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘယ်သောအခါမျှ အလွယ်တကူ အလျှော့ပေးသူ မဖြစ်ရဲ တော့ပေ။ သူမ၏ ဆွေမျိုးများကို အဆက်အသွယ်များဖြင့် ကူညီပေးခဲ့သော ထန်ရုံကျီသည်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရပြီး နောင်တရနေခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူ၏မိခင် ထန်ရုံကျီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်း သည် သူ၏မိခင် စိတ်ဖိစီးစရာ အခြေအနေ တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့နေရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ စိတ် သက်သာရာ ရစေရန် ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ထန်ရုံကျီသည် ခေါင်းခါလျက် တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒီလိုပါ... မင်းရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ ရွာကို ဖျက်သိမ်းတော့မယ်...။ အမြန်ရထားလမ်း ဖောက်ဖို့လို့ ကြားတယ်...။”

“အထက်က ထုတ်ပြန်တဲ့ လျော်ကြေးငွေ အသိပေးစာအရ မင်းရဲ့ အဘိုး ငါ့ကို ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ဟောင်း ရယ်၊ အဲဒီ မြေကွက် အနည်းငယ်ရယ် ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း လျော်ကြေးငွေ ယွမ် (၁၃) သန်းကျော် ရမယ်တဲ့...။”

“ဒုတိယ ရွေးချယ်စရာကတော့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ငါတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို မြို့ထဲက တိုက်ခန်းအသစ်တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ပါပဲ...။ မင်းအဖေနဲ့ အမေက အိမ်ကို လိုချင်သလား၊ ငွေကို လိုချင်သလားဆိုတာ မင်းနဲ့ တိုင်ပင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ...။”

*ဟင်... *

ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေ၏။

*ဝိုး...ဒီဘွန်ဆိုင်းကို ရပြီးကတည်းက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရ တယ်...။*

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် သူတို့၏ ငွေကြေးကံ တစ်ခုတည်းကပင် ထူးခြားလှပေ သည်။ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏မိခင်နှင့် စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဆင့်ခေါ်ခံရသည့် ခံစားချက်က နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာပြန်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ နာရီကို ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်ရာ သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်နေလေပြီ။

ဤတစ်ကြိမ် ယန်ရှိုယီ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ရွှီပေါ်အန်း နားလည်လိုက်လေ၏။