အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း (၁၀၅) ရှောင်ပေပေ့ နှင့် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များ

"ယွင်ဟွား..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော သမီးဖြစ်သူအား နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ရာ လက်များပင် တုန်ယင်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူမ၏ ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်၏။

ညစ်ပတ်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး သမီးကို အရင်ပြန်ခေါ်သွားခွင့်ပြုပါ..."

အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် သူမကို သေချာပေါက် ရိုက်နှက်ဆုံးမရပေမည်။ အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးက မည်သို့လုပ်ပြီး။

ဟူး... သူသည် ထိုအကြောင်းကို ထုတ်ပြောရန်ပင် အလွန်ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

"ခွင့်ပြုတယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ ထိုမိန်းကလေး၏ ကြမ်းတမ်းစွာ ပေါက်ကွဲသွားသော မြင်ကွင်းက သူ၏ ဝိညာဉ်အထိပင် ရိုက်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင်ပင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်လာသည်ကို ခံစားနေရဆဲပင်။

ဖိနပ်တစ်ဖက် ပျောက်ဆုံးသွားမှုကြောင့် ယွင်ဟွားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ မ,ချီခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သူတို့သည် သူမကို တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမအပြင်သို့ သယ်ထုတ်သွားကြသည်။

*ငါ့သမီးလေးက အရပ်ရှည်လာပြီဖြစ်ရာ ငါ သူမကို မချီနိုင်တော့ဘူး*

ယွင်ဟွားက သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် အလျင်စလို အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားပေးပါ... ရှောင်ကျင်းဇီကိုလည်း မမေ့ပါနဲ့..."

လူတိုင်း……

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှ ရထားလုံးထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ပန်းနီလေးသည် သူမ၏ သခင်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပျံတက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ကန်ချလိုက်သည်။

ယွင်ဟွားသည် ပန်းနီလေးကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ယွင်ရှောင်ထျန်းကို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

"အဖေ... သမီး တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိပြန်ပြီလား..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ပြောချင်သော စကားများကို မြိုချလိုက်လေသည်။

*တော်ပြီ... တော်ပါတော့..*

သူမသည် သူ၏ တတိယသမီးအတွက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူမကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်၍မဖြစ်ပေ။

ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သားအဖနှစ်ဦးသည် နံနက်အစောကြီး ထခဲ့ရပြီး ယခုအခါ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားကြသဖြင့် သမ်းဝေကာ ရထားလုံးကို မှီ၍ အိပ်ပျော်သွားကြလေသည်။

ယနေ့ တော်ဝင်ညီလာခံကို ချိုးအချိန်၌ စတင်ခဲ့ပြီး မိုးမလင်းမီမှာပင် အလျင်စလို ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ပန်းနီလေးက ပန်းကလေး၏ အိပ်စက်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်မည်စိုး၍ သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူတို့ မသိခဲ့သည်မှာ…

ယွင်ဟွား၏ နဖူးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားသည် အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

ယွင်ဟွား၏ ရထားလုံးသည် လမ်းတစ်လမ်းကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သနားစရာကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုက မှောင်မိုက်နေသော ထောင့်တစ်နေရာ၌ ပေါ်လာလေသည်။

ဖောင်းမို့နေသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မျက်ရည်ကြောင်းနှစ်ကြောင်း စီးကျနေပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မန်ဂျူဆာကာကို တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"ပန်းကလေး... နင့်ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ... နင် ငါကို လမ်းမှားခေါ်သွားတာ အကြိမ်ပေါင်းများနေပြီ... နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရင် ငါ... ငါ နင့်ကို ရိုက်မိတော့မယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ကြမ်းတမ်းစွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံတွင် အမှန်တကယ် ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

မန်ဂျူဆာကာ ပန်းလေး၏ အနီရောင်အလင်းတန်း လင်းလက်သွားပြီးနောက် လေထဲတွင် ထပ်မံလွင့်မျောသွားပြန်သည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မန်ဂျူဆာကာ ပန်းလေး၏ နောက်မှ ခုန်ပေါက်လိုက်ပါသွားလေသည်။

ယွင်ဟွားနှင့် သူမ၏ ဖခင်တို့သည် အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကုတင်ပေါ်သို့ ခေါင်းချလိုက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားကြလေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို မနှောင့်ယှက်စေရန် အစေခံများအား တိတ်တိတ်နေရန်သာ ညွှန်ကြားနိုင်လေသည်။

ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများသည် ဘိုးဘေးခန်းမမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာနိုင်ရန်အတွက် ကျင့်ကြံရာတွင် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ သရဲတစ္ဆေ ကျင့်စဉ်များတွင် ယွင်ဟွား၏ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် အခြားတစ်ဖက်ရှိ မန်ဂျူဆာကာကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။

အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယွင်အိမ်တော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။

"ပန်းကလေး... ဖြည်းဖြည်းသွား... ဖြည်းဖြည်းသွား... ရှောင်ပေပေ့က မြန်မြန် မပြေးနိုင်ဘူး..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လိုက်မီသွားပြီးနောက်တွင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌…

လှောင်ပြောင်သော အသံတစ်သံ ၎င်း၏ နားထဲသို့ ရောက်လာပြီး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ယိုး..."

"တရားသူကြီး၏စုတ်တံ... မင်းက ငါတို့ကို တကယ် အရှာခက်အောင် လုပ်တာပဲ..."

အဖြူရောင် သေမင်းတမန်က အမည်းရောင် သေမင်းတမန်ဘက်သို့ မေးဆတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။

"လောင်ဟေး... ငါ မှန်တယ် မဟုတ်လား... အဲ့ပြဿနာကောင်နှစ်ကောင်နောက်ကို သူ လိုက်လာမှာ သေချာတယ်... ငါတို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေလို့ တကယ် ဖမ်းမိသွားပြီ..."

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအချိန်က သူတို့သည် ထိုပြဿနာကောင်နှစ်ကောင် ပြန်လည်ဝင်စားရာ နေရာသို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ တကယ်ပဲ သူတို့က ၎င်းကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ကြသည်။

အမည်းရောင် သေမင်းတမန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော မန်ဂျူဆာကာ ပန်းလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ယင်စွမ်းအင်တစ်မျှင် ဝင်ရောက်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

"ပန်းကလေးရဲ့ မူလပကတိပုံစံကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ကြောက်ရွံ့စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

အမည်းရောင် သေမင်းတမန်က ၎င်းအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တရားသူကြီး၏စုတ်တံ... သူမရဲ့ မူလပုံစံနဲ့ မင်းက ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ... သူမကို လူ့ပြည်မှာကျင့်ကြံပြီး ကသောင်းကနင်း ဖြစ်အောင် လုပ်စေချင်လို့လား..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက အပြစ်ရှိသလို နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ငါ သူတို့ကို လွမ်းလို့ လူ့ပြည်မှာ သူတို့နဲ့အတူ ဒုက္ခတွေကို ဖြတ်သန်းချင်ရုံပါ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

အမည်းရောင် သေမင်းတမန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူတို့ကို ယမမင်းက ပြန်လည်ဝင်စားဖို့ ပစ်ချခဲ့တာလေ... မင်းက ဘာလို့ ဝင်ပါရတာလဲ... ငရဲပြည်မှာ မင်းက ဘယ်တော့မှ ပစ်မချသင့်တဲ့သူဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား..."

"အခု မင်း ငါတို့နဲ့အတူ ငရဲပြည်ကို ချက်ချင်း ပြန်လိုက်ခဲ့ရမယ်..."

အမည်းရောင် သေမင်းတမန်သည် ထွက်ပြေးနေသော တရားသူကြီး၏စုတ်တံကို အင်အားသုံး၍ ချည်နှောင်ရန် ရည်ရွယ်လျက် မန်ဂျူဆာကာပန်းကို အဖြူရောင် သေမင်းတမန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုမန်ဂျူဆာကာပန်းလေး လူ့အသွင်သို့ ကျင့်ကြံပြီးကတည်းက ဤငရဲပြည်တွင် ကောင်းသောနေ့ဟူ၍ တစ်ရက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကို လူ့ပြည်သို့ ပစ်ချနိုင်ခြင်းမှာ ငရဲပြည်တွင် ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို စစ်ဆေးနိုင်ပြီး ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် ယင်ယန်ကျောက်စိမ်းဟုခေါ်သော အရာတစ်ခု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တရားသူကြီး၏စုတ်တံမှာမူ ကွာခြားပေသည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ပြဿနာကို ဖြစ်စေနိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ၎င်းသည် ထိုပြဿနာကောင်နှစ်ကောင်နှင့် အတူနေလိုသဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေမည် မဟုတ်ပါလား။

"ငါ... ငါ ပြန်မသွားဘူး... ငရဲပြည်မှာ ဟွားဟွားနဲ့ ရှောင်ရှူးရှူးမှ မရှိတာ... ဒါကြောင့် ငါ ပြန်မသွားဘူး..."

၎င်းသည် ထိုလူသူကင်းမဲ့ပြီး မှိုင်းညို့နေသော နေရာကို ငြီးငွေ့နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက လည်ပင်းကို မတ်ထားလျက် နောက်သို့ ဆက်လက် ဆုတ်ခွာနေလေသည်။

စာအုပ်လေးတွင် အစားထိုး အသုံးပြုနိုင်သော ယင်ယန်ကျောက်စိမ်းရှိသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းတွင်လည်း အစားထိုး အသုံးပြုနိုင်သော အရာတစ်ခုရှိသည်ကို ၎င်းက မသိဟု မထင်လိုက်နှင့်။

ရှောင်ရှူးရှူးက ဟွားဟွားနောက်သို့ လိုက်သွားပါက လူ့ပြည်၏ စည်းမျဉ်းများကို ပျက်စီးစေမည်ကို သူတို့က စိုးရိမ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟွားဟွားသည် အလွန်ကြင်နာတတ်ပြီး မူဝါဒရှိသူဖြစ်ရာ သူမက ထိုကဲ့သို့သော အကျင့်ဆိုးများကို မည်သို့လုပ်နိုင်မည်နည်း။

"လောင်ဟေး... သူ့အတွက် စကားကုန်ခံမနေပါနဲ့... ဒီကောင်လေးက အဲ့လူဆိုးနှစ်ကောင်ရဲ့ ဦးနှောက်ဆေးခြင်းကို ခံထားရပြီးပြီ... မင်း ဘာပြောပြော အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဖြူရောင် သေမင်းတမန်က ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိုးလင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မင်း... မင်းတို့ပဲ ဦးနှောက်ဆေးခံထားရတာ... ဟွားဟွားနဲ့ ရှောင်ရှူးရှူးအကြောင်း မကောင်းပြောတာကို ငါ ခွင့်မပြုဘူး..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဖောင်းမို့နေသော လက်သေးသေးလေးက ဝိုင်းစက်နေသော ဗိုက်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းသွားလေသည်။

အမည်းရောင် သေမင်းတမန်က တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ၎င်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

သရဲနှစ်ကောင်လုံးက အလွန် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုး ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်ချည်နှောင်ပြီးသည်နှင့် ဂါထာရွတ်သူမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဖြည်၍မရပေ။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ဟွားဟွား၏ မူလပုံစံကို အဖြူရောင် သေမင်းတမန်၏ လက်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ လုယူလိုက်လေသည်။

"တရားသူကြီးစုတ်တံ..."

အမည်းရောင် သေမင်းတမန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ၎င်း၏ နားရွက်ကို ကုတ်ခြစ်လိုက်လေသည်။

"ငါက ဟွားဟွားနောက်ကို နှစ်ရာချီပြီး လိုက်လာခဲ့တာ... ဒါက မင်းတို့ကို အငိုက်ဖမ်းတာလို့ ခေါ်တယ်... မင်းတို့ ငါ့ကို အထင်သေးသွားပြီ..."

ရှောင်ရှူးရှူး တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် အင်အားဖြင့် မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် ဦးနှောက်ကို အသုံးပြုရမည်။ အကယ်၍ သင်သည် အမှန်တကယ် မိုက်မဲနေပါက လှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။

"တရားသူကြီးစုတ်တံ... မင်း..."

ဖြူသော သေမင်းတမန်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေ၏။ သူသည် ဤကောင်စုတ်လေး၏ လှည့်စားခြင်းကို အမှန်တကယ် ခံလိုက်ရသည်။

"ဆူညံလိုက်တာ..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ဟွားဟွားနှင့် ရှောင်ရှူးရှူးတို့ကို အတုခိုးကာ သူတို့အား မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည်။

လက်စားချေခြင်းကို တစ်ညတာမျှပင် နှောင့်နှေးမနေသင့်ကြောင်းနှင့် ပေါင်းပင်များကို မခုတ်ထွင်မီ အမြစ်များကို ဖယ်ရှားသင့်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ကြီးမားသော ပြဿနာများကို ကျန်ရစ်စေလိမ့်မည်ဟုလည်း ရှောင်ရှူးရှူးက ပြောခဲ့သည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်စုစုလေးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကုတ်ခြစ်လိုက်မိသည်။

သူတို့သည် ဟွားဟွား မည်သည့်နေရာတွင် ပြန်လည်ဝင်စားခဲ့သည်ကို သိရှိထားပြီး သူတို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းလည်း ၎င်းက သိနေသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ဤဖြူမည်း သေမင်းတမန်များကို သတ်၍မရသကဲ့သို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေး၍လည်း မရပေ။

၎င်းသည် တကယ့်ကို ရူးသွပ်ချင်စရာပင်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင်...

၎င်း၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး လက်သေးသေးလေးများက ဟိုစမ်းသည်စမ်း လုပ်ရင်း ခေါင်းလောင်းငယ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များ၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"တရားသူကြီးစုတ်တံ... မစဉ်းစားမဆင်ခြင် ဘာမှမလုပ်နဲ့..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်…”

၎င်းကလည်း ဤသို့ မလုပ်ချင်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့က ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ပါးစပ်သေးသေးလေးကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ ခေါင်းလောင်းလေးက ဂါထာရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ ပြတ်သားစွာ မြည်ဟည်းသွားလေသည်။

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များ၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်မျှင် ပျံထွက်လာပြီး ခေါင်းလောင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဤခေါင်းလောင်းကို အသံမေ့ ဟု အမည်ပေးထားပြီး ၎င်းမှာ တရားသူကြီး၏ ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

ခေါင်းလောင်းမြည်သံက မှတ်ဉာဏ်များကို ရိတ်သိမ်းယူသွားသည်။

သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများပင်လျှင် ၎င်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။

၎င်းသည် လူ့ပြည်ရှိ ဟွားဟွား၏ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးအပြင် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များ၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုပါ စုဆောင်းထားပြီး ဟွားဟွား ငရဲပြည်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။

“ဟွန့်…”

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ရတနာမြောက်မြားစွာကို ခိုးယူနိုင်လောက်အောင် လိမ္မာပါးနပ်ခဲ့လေသည်။

အခန်း (၁၀၆) ပန်းတစ်ပွင့်၊ စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် စုတ်တံတစ်ချောင်း စုစည်းမိခြင်း

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များ၏ နားထဲသို့ တစ်စုံတစ်ရာကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူတို့နှစ်ဦးသည် မိန်းမောတွေဝေနေလျက် လူ့ပြည်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံသည် အရုဏ်တက်ချိန်၏ အရောင်အဝါများဖြင့် စတင်လင်းလက်လာသည်။

ညစောင့်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးတာဝန်ချိန်ကို အဆုံးသတ်ကာ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်နေသော စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရ၏။

သူသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"သရဲ... သရဲရှိတယ်..."

အော်ဟစ်သံကြောင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံက သတိပြန်ဝင်လာလေသည်။ အခြားတစ်ဖက်ရှိလူ လဲကျကာ တွားသွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်း၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဝမ်းနည်းစွာ လှုပ်ခါလိုက်၏။

"ငါက သရဲမဟုတ်ဘူး... ငါက စုတ်တံတစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်ခြင်းသေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ တရားသူကြီးစုတ်တံ စုတ်တံလေး ဖြစ်တယ်..."

"ဟွန့်... သာမန်လူတွေက သိပ်ကို အသိပညာမဲ့တာပဲ..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ဟွားဟွား၏ မူလပကတိပုံစံကို သယ်ဆောင်ကာ ယွင်အိမ်တော်သို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားပြီး ၎င်း၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အစေခံများကို ရှောင်ကွင်းကာ ဘိုးဘေးခန်းမ အဝင်ဝဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တောက်ပသောအလင်းတန်းနှင့်အတူ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ဟွားဟွား... ရှောင်ရှူးရှူး... မင်းတို့ရဲ့ စုတ်တံလေး ရောက်လာပြီ..."

"......"

တိတ်ဆိတ်မှု။ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းကြီး စိုးမိုးသွားသည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ဟွားဟွားနှင့် ရှောင်ရှူးရှူးတို့ကို မမြင်ရဘဲ တန်းစီနေသော ဘိုးဘွားကမ္ပည်းပြားများကိုသာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အချစ်တော် ပန်းကလေး... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော သေဆုံးသွားရတာလဲ..."

"ရှောင်ပေပေ့က မင်းတို့နဲ့အတူတူ လည်ပတ်ချင်လို့ လူ့ပြည်ကို ရောက်လာတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငရဲပြည်ကို ပြန်သွားတယ်... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ရှောင်ပေပေ့က ငရဲပြည်မှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ဖန်တီးခဲ့တာ... အခု ပြန်သွားရင် သေချာပေါက် ကောင်းကျိုးခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဝါး..."

ကမ္ပည်းပြားများအတွင်းရှိ ဘိုးဘေးများက ချက်ချင်းပင် စိတ်ဆင်းရဲစွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ကြလေသည်။

ပြီးပြီဖြစ်သည်... ဤသည်မှာ နောက်ထပ် ဘိုးဘေးတစ်ပါး ရောက်လာခြင်းများလား။

ယွင်ဟွားသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေပြီး သူမက တုံလင်နိုင်ငံ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်နေကာ အရသာရှိသော ဝိုင်များနှင့် အစားအသောက်များ၊ ခန့်ညားသော လူငယ်လေးများနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမလှလေးများ ဝန်းရံနေကြောင်း အိပ်မက်မက်နေလေသည်။

သူမဖခင်က သူမ၏ ကျောကို နှိပ်နယ်ပေးနေပြီး ဧကရာဇ်က သူမ၏ ခြေထောက်များကို နှိပ်နယ်ပေးနေ၏။

ရုတ်တရက် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ကနေသော မိန်းမလှလေးက သူမ၏ အဘိုး ယွင်ကျန်းရှန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရာ သူမကို လန့်ဖြတ်သွားစေသည်။

"မင်း ကလေးစုတ်... တကယ့်ကို စိမ်ကျနေတာပဲ..."

ဤအလွန်အကျွံ ပြည့်စုံနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယွင်ကျန်းရှန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အဘိုး..."

ယွင်ဟွားက အော်ခေါ်လိုက်၏။

"လာပါ... အတူတူ ပျော်ရွှင်ကြရအောင်..."

ယွင်ကျန်းရှန်၏ နဖူးကြောများ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မြေးဖြစ်သူကို ဆွဲကိုင်ကာ မထစေလိုက်သည်။

"မီးက မျက်ခုံးမွေးကို လောင်နေပြီ... မင်းက စိမ်ကျဖို့ တွေးနေတုန်းပဲ... စုတ်တံတစ်ချောင်းက ပန်းတစ်ပွင့်ကိုကိုင်ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမကို ရောက်လာကာ အရမ်းငိုနေလို့ ငါတို့ ခေါင်းကိုက်နေရပြီ..."

"အခုချက်ချင်း ထစမ်း..."

သူ ထင်တာမမှားဘူးဆိုလျှင် ထိုစုတ်တံမှာ တရားသူကြီး၏စုတ်တံ ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"အဘိုး... အဘိုး ဆိုလိုတာက စုတ်တံတစ်ချောင်းလား..."

ဘုရားရေ... သူမ တွေးနေသည့်အရာ ဖြစ်နေနိုင်မည်လား။

ယွင်ဟွားသည် အိပ်ရာမှ ချက်ချင်း နိုးထလာပြီး အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

"ပန်းကလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ပန်းနီလေးနှင့် ရန်ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ပန်းကလေး၏ အဘိုးသည် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြောင်း သိသော်လည်း သူတို့ ဘာတွေပြောနေကြသည်ကို မသိပေ။

သူမ၏ သခင် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပန်းနီလေးက ယိမ်းထိုးလျက် သူမနောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ငါ့အဘိုးက ငါတို့ရဲ့ ရှောင်ပေပေ့ ရောက်လာနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

ယွင်ဟွား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ၎င်း၏ အတောင်ပံများ လျင်မြန်စွာ ခတ်သွားလေသည်။

၎င်းသည် ဘိုးဘေးခန်းမ၏ အဝင်ဝသို့ ပျံသန်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရှောင်ပေပေ့... ရှောင်ပေပေ့..."

ထိုအချိန်တွင် တရားသူကြီး၏စုတ်တံလေးက အဆက်မပြတ် ရှိုက်ငိုနေသော်လည်း ရှောင်ရှူးရှူး၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"စာအုပ်လေး..."

"စုတ်တံလေး..."

အသည်းကွဲနေပြီးသားဖြစ်သော တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ရှောင်ရှူးရှူးကိုသာ မြင်ရပြီး ဟွားဟွားကို မမြင်ရသောအခါ ၎င်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားပြန်သည်။ ၎င်းသည် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကို ဖက်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေသည်။

"ဝါး... ရှောင်ရှူးရှူး... မင်း ဘာလို့ ဟွားဟွားကို မကာကွယ်ခဲ့တာလဲ... မင်း သူမကို ဘယ်လိုများ သေခွင့်ပေးလိုက်ရတာလဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်…

ဘိုးဘေးခန်းမထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သော ယွင်ဟွား…

*သူမ သေသွားပြီလား... ဒါ ဘယ်အချိန်က ဖြစ်သွားတာလဲ…*

"ဝါး... ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ ပန်းကလေးက အဲ့လောက်အားနည်းရတာလဲ..."

“ဝူး..”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ ငိုသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်း၏ နှာခေါင်းပေါ်တွင် ပူဖောင်းတစ်လုံး ပေါ်လာလေသည်။

"ပန်းကလေးလား... ပန်းကလေး..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဟွားဟွား... မင်း အသက်ရှင်နေသေးတယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယွင်ဟွားဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ကြည့်ရဆိုးလွန်းသဖြင့် ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို အသုံးပြုကာ ၎င်းအား ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ သူမအား စိုက်ကြည့်လျက် မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

"နင် လူ့ပြည်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ပထမအကြိမ် ကြည့်လိုက်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ဒုတိယအကြိမ် ကြည့်လိုက်လျှင် ရွံရှာမှု၊ တတိယအကြိမ်မှာတော့... ဤကောင်က ၎င်း၏ ပန်းကလေးကို ထပ်ပြီး ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေ၏။

"ငရဲပြည်မှာ မင်းတို့ မရှိရင်... ငါ... ငါ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"နင်လည်း သေမှာမှ မဟုတ်တာ..."

ရှောင်ရှူးရှူး၏ အထင်သေးမှုကြောင့် ပို၍ ဝမ်းနည်းလာသော တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ၎င်း၏ မျက်လုံးကျယ်ကြီးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာရာ ယွင်ဟွား၏ ရင်ကို နာကျင်သွားစေသည်။

"ရှောင်ပေပေ့က ငါတို့ဘက်ကပါ... သူ့ကို အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့..."

ယွင်ဟွားသည် တရားသူကြီး၏စုတ်တံကို သူမ

၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

"ရှောင်ရှူးရှူးက အဲ့လိုပါပဲ... နားလည်ပေးလိုက်ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဟွားက မြေကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေသော စုတ်တံကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

လူတစ်ယောက်၊ စာအုပ်တစ်အုပ်၊ စုတ်တံတစ်ချောင်းနှင့် ကြက်ဖကြီးတစ်ကောင်တို့က ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေကြသည်။

ယွင်ဟွားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် ငရဲလကျောက်ကြောင့် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် ချည်နှောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု ရှောင်ပေပေ့က ၎င်း၏ ရတနာဖြင့် သူမကို အားကိုးရန် ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ၎င်းအား ပစ်ထား၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ပန်းကလေး... နင့်နဲ့ စုတ်တံလေးတို့ ငရဲလကျောက်ထဲကို ယင်စွမ်းအင် သွင်းကြည့်ပြီး နင်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ချည်နှောင်ဖို့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်..."

"သူ အပြင်မှာ နေတာက မလုံခြုံဘူး... ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ငရဲပြည်က လူတွေက သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီး ပြန်ခေါ်သွားလိမ့်မယ်..."

ဤသည်မှာ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ် စဉ်းစားနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤဂျီကျတတ်သော ကောင်လေးက အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းပြီး ပန်းကလေး၏ တစ်ဝက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ချင်နေသော်လည်း သူတို့က အတူတူ ပူးပေါင်းနေကြသည့်အခါ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် ရှောင်ပေပေ့ ပူးပေါင်းလာခြင်းကြောင့် ရှောင်ဟွားဟွားက တုံလင်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ရုံသာမက ဤကမ္ဘာကြီးကိုပါ လွှမ်းမိုးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူတို့က ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဟွားဟွားနှင့် ရှောင်ရှူးရှူးတို့ကို ခွဲခွာလိုသည့် ဆန္ဒမရှိပေ။

လူတစ်ယောက်နှင့် စုတ်တံတစ်ချောင်းတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်ကာ ငရဲလကျောက်ပေါ်သို့ ယင်စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ကြလေသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင်…

အခန်းတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားပြီး ပန်းနီလေးခမျာ တုန်ရီသွားလေသည်။ ၎င်းသည် စောင်အောက်သို့ ခေါင်းလျှိုဝင်သွား၏။

အေးခဲလွန်းလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် ငရဲလကျောက်သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ပင် ငွေရောင်အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ လျှံကျလာပြီး စာချုပ်အက္ခရာများသည် ယွင်ဟွားနှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ မူလပကတိပုံစံတို့အနီးတွင် တဖြည်းဖြည်း လှည့်ပတ်သွားလေသည်။

အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူတို့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လူတစ်ယောက်နှင့် စုတ်တံတစ်ချောင်းစီသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဆက်သွယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ဟွားဟွားနှင့် ရှောင်ပေပေ့တို့၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ငရဲလကျောက်ကိုလည်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်…

၎င်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာသွားပြီး ငရဲလကျောက်ပေါ်ရှိ အလင်းတန်းများ မပျောက်ကွယ်မီ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲသို့ လွှင့်တင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်တွင် အလွန်ရှင်းလင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ရေကြေးမုံကို ရှာဖွေပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ငရဲလကျောက်က ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်လိုက်၏။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်အပြင် ယခုအခါ စုတ်တံတစ်ချောင်းပါ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ပန်းကလေး... နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရေကြေးမုံကို ရသွားပြီ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ၎င်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ခဲအေးသွားလေသည်။

လင်းဝမ်ယွဲ့ သေသွားပြီထင်သည်။

"ဝါး..."

"ပန်းကလေး... ငါတို့ ဒီရေကြေးမုံကို ရလာပေမယ့် သိပ်အသုံးဝင်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ ဝမ်းသာမှုက အချည်းနှီးဖြစ်သွားသည်။ ဤရတနာတစ်ခုအပေါ် စွဲလမ်းမှုကြောင့် ၎င်းသည် ယမမင်း၏ နေရာလွတ်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ထားလျက် ၎င်းအား နှစ်သိမ့်ရန် ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ရေကြေးမုံကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ယွင်ဟွားက ၎င်းက နောက်ထပ် အသုံးမဝင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... အဆင်ပြေပါတယ်... နင့်ခံစားချက်ကို ငါ သိပါတယ်..."

“တစ်နေ့နေ့ကျရင် နင် ဒါကို လိုအပ်လာမှာပါ ကလေးလေးရယ်…”

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ငရဲပြည်တွင်…

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ ထွက်ပြေးသွားသောအခါ အခက်အခဲဆုံးနှင့် အစိုးရိမ်ရဆုံးသူမှာ ငရဲပြည်၏ ယမမင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ စိတ်အေးသွားပြီးနောက် သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် လူများနှင့် ဝိညာဉ်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် အသုံးပြုနိုင်သော ရေကြေးမုံတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သတိရသွားလေသည်။

သို့သော်…

နောက်တစ်စက္ကန့်၌…

ယမမင်းခမျာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ကြက်သေသေသွားလေတော့သည်။