အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း (၁၀၉) ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း၊ အဘိုးဖြစ်သူ ဝင်ပူးခြင်း

နန်ကုန်းကျောက်က လုံးဝ ကျေနပ်လက်ခံခြင်း မရှိပေ။

သူတို့အားလုံးက အဘယ်ကြောင့် ထိုမိန်းကလေးကို ကာကွယ်ပေးနေကြသနည်း။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ အရာရှိဝတ်စုံက သူ၏ မျက်စိထဲတွင် ကန့်လန့်ဖြစ်နေစေသည်။

သူ၏ ဖခင်သည် ရာထူးမရှိသော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သော်ငြားလည်း…

သို့သော် သူသည် မြင့်မားသော ရည်မှန်းချက်များရှိပြီး တစ်နေ့တွင် တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမ၌ ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် ကြိုးစားပမ်းစား စာသင်ကြားခဲ့လေသည်။

"သခင်မလေးယွင်... မင်း ကြောက်နေတာလား..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်း တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း သူသည် ထိုင်မချခဲ့ပေ။ သူသည် ဤမိန်းကလေးအား အရှက်ရသွားစေရန် မလုပ်နိုင်မချင်း အနားမယူဟု ကျိန်ဆိုထားလေသည်။

"ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ... ငါ့ရဲ့ ပန်းကလေးက နောက်ဆုတ်မယ့် အမျိုးအစား မဟုတ်ဘူး..."

"ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ စာပေစွမ်းရည်ကို သုံးပြီး သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်စမ်း..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ဤကောင်လေးအား ပို၍ ရွံရှာလာလေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် အဘယ်ကြောင့် မနာလိုဝန်တိုတတ်သူများ အမြဲတမ်း ရှိနေရသနည်း။

သူတို့၏ ပန်းကလေး ထူးချွန်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်လျှင် ဘာများ မှားသွားမည်နည်း။

ယွင်ဟွားမှာမူ…

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက လက်သေးသေးလေးဖြင့် လှုပ်ယမ်းကာ စကားထစ်အပြီး ပြောလိုက်၏။

"ရှူးရှူး... ငါတို့ရဲ့ ဟွားဟွားက စာပေနဲ့ သိုင်းပညာ နှစ်ခုလုံးမှာ ပါရမီမပါဘူး... သူမက... အခြားသူတွေကို အင်အားသုံးပြီး ဖိနှိပ်ဖို့ပဲ သိတာ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

“ဟုတ်သားပဲ..”

"ဟေ့ ပန်းကလေး... သူ့ကို အုတ်ခဲနဲ့ သေအောင် ထုပစ်လိုက်..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက ဝမ်ရှူစာသင်ဆောင်အတွင်း သွေးထွက်သံယို မဖြစ်စေလိုသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းသားဟွိုင်ဆက်ခံသူ... မင်း ခုလိုဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေမယ်ဆိုရင်... မင်းကို စာအုပ်တွေ ကူးရေးခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးတာကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

ယွင်ဟွားသည် သရေစာတစ်ပန်းကန်ကို စားသုံးပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ပြောစမ်း… နင်က ဘာကို ယှဉ်ပြိုင်ချင်တာလဲ..."

သူမသည် နန်ကုန်းကျောက်အား စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ စွမ်းရည်ကို နောက်ဆုံး မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သူမှာ ငရဲပြည်သို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည့်အလားပင်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး လမ်းလျှောက်နေလေသည်။

"ပန်းကလေး... နင့်မှာ ဘာအသိပညာမှ မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ပြိုင်မှာလဲ..."

ယွင်ဟွားက ၎င်းအား စိတ်အေးစေမည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေ့ နင့်ရဲ့ ဟွားဟွားမှာ မှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီးနောက် အကြံတစ်ခု ရသွားလေသည်။

"ရှူးရှူး... နင့်ရဲ့ မူလပုံစံကို ထုတ်လိုက်... ငါက တရားသူကြီး၏စုတ်တံ ဖြစ်တယ်... ရှင်ခြင်းသေခြင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်ရုံသာမက ကံကြမ္မာကိုပါ ပြောင်းလဲနိုင်တယ်... သူ့ကို ဟွားဟွားနဲ့ မယှဉ်နိုင်အောင် အရည်အချင်းမရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်မယ်..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းမှာ ယိမ်းထိုးနေပြီး လူတိုင်းက ယွင်ဟွားနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည် တရားသူကြီး၏စုတ်တံပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

*ငါတို့ သူတို့ကို ပြဿနာသွားရှာလို့ မရဘူး... လုံးဝ ပြဿနာသွားရှာလို့ မရဘူး…*

"ဘာကို ယှဉ်ပြိုင်စရာရှိလို့လဲ..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ လစာက အလွန်နည်းပါးပြီး အလုပ်က သေလောက်အောင် ပင်ပန်းသဖြင့် သူ၏ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သင့်၊ မသင့်ကိုပင် သူ စဉ်းစားနေပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်း... တိတ်တိတ်လေးသာ စားနေ... ဗိုက်မဝသေးဘူးဆိုရင် အထိန်းတော်ကို ထပ်ပေးဖို့ တောင်းပေးမယ်..."

"မင်းလည်း ထိုင်ပြီး စာကို သေချာနားထောင်... မဟုတ်ရင် အခုပဲ ပြန်သွားတော့... မင်းကို ခွင့်တစ်ဝက် ပေးလိုက်မယ်..."

နန်ကုန်းကျောက်ကမူ ကျေနပ်လက်ခံခြင်း မရှိပေ။

ယွင်ဟွားကလည်း ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့/ ကျွန်မတို့ ယှဉ်ပြိုင်မယ်..."

ထိုသူနှစ်ဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသဖြင့် တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ထိုနေရာတွင်ပင် အလုပ်ထွက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

"ဟွားဟွား... အချိန်ဆွဲထား... ငါ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို အခုပဲ ပြန်ရေးလိုက်မယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ၎င်းသည် လူ့ပြည်သို့ ရောက်ရောက်ချင်းပင် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားက လက်ယမ်းပြလိုက်၏။

"ရှောင်ပေပေ့... လောလောဆယ် နင့်ကို မလိုအပ်သေးဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တရားသူကြီး၏စုတ်တံသက ဟွားဟွားပြောသည်ကို နားထောင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အသုံးမကျဘဲ ဟွားဟွားကို မကူညီနိုင်ဟု ခံစားနေရ၏။

၎င်း၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးက တွန့်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာရာ ယွင်ဟွား၏ ရင်ကို နာကျင်သွားစေသည်။

"မငိုနဲ့... မငိုနဲ့... ငါတို့ရဲ့ ရှောင်ပေပေ့က အရမ်းကို တော်တာပဲ... စိတ်မပူနဲ့... နောက်တစ်ခါကျရင် နင် သေချာပေါက် အသုံးဝင်လာမှာပါ..."

သူမသည် အသိပညာ ကြွယ်ဝကြောင်း သက်သေပြရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက လူတိုင်းက သူမကို အထင်သေးကြလိမ့်မည်။

ပေါက်စီအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရမည်ဆိုလျှင် လှည့်စားရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူမ လုပ်ဆောင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ဒေါသကြီးတတ်၏။ တရားသူကြီး၏စုတ်တံ ငိုနေသည်ကို မြင်ရတိုင်း ခေါင်းကိုက်ရလေသည်။

"ဘာငိုစရာရှိလို့လဲ... နင်က ယောက်ျားလေးပဲ... နင့်အစ်မ ပြောတာကို နားထောင်ပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်... မကျေနပ်ရင် သွားတိုက်ခိုက်လိုက်... ဟွားဟွားက နင့်ကို လုပ်ခွင့်မပေးရင် နင့်ဘာသာနင် တိတ်တိတ်လေး သွားပြီး ပြဿနာရှာလိုက်ပေါ့..."

"တကယ်ပဲ... ဘယ်လောက်တောင် တုံးအလိုက်သလဲ..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ၎င်း၏ နှာခေါင်းကို သုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ထင်ရလေသည်။

ယွင်ဟွားမှာမူ...

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းသည် မူးမေ့မလဲသွားစေရန် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းထားလိုက်ရလေသည်။

"မင်းတို့ ဘာကို ယှဉ်ပြိုင်ချင်ကြတာလဲ..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်ကြပါစေတော့။

နန်ကုန်းကျောက်က ယွင်ဟွားအား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်..."

သူ၏ အရည်အချင်းမှာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှခြင်း မရှိသော်လည်း သူမကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။

ယွင်ဟွားက မေးကို မော့ကာ ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သုံးပွဲမှာ အကောင်းဆုံးကို ရွေးမယ်... စာမသင်ခင်မှာ ငါတို့က စာဖတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် စာရေးကျင့်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ဒီပထမအချီမှာ ဘယ်သူက စာပိုလှအောင် ရေးနိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက ခြေချော်သွားပြီး ယွင်ဟွားအား အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် ဤမိန်းကလေး၏ လက်ရေးကို မရင်းနှီးသည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ကူးယူခဲ့ပြီး သူမ တင်ပြခဲ့သော ကဗျာများမှာလည်း သူမ၏ လက်ရာမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

သူမသည် တရားသူကြီး၏စုတ်တံ ပြောသည်ကို နားထောင်ပြီး မင်းသားဟွိုင်ဆက်ခံသူအား အရည်အချင်းမရှိသူအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ပန်းကလေး... နင် သေချာရဲ့လား..."

"ဟွားဟွား... ငါတို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ကြရအောင်..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် သူတို့၏ ပန်းကလေးအကြောင်းကို အလွန် ကောင်းစွာ သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ငရဲပြည်တွင် သူမသည် ဟင်းချိုချက်ခြင်း၊ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် အတင်းအဖျင်း နားထောင်ခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ သူမ စာဖတ်တတ်ခြင်းမှာ မုန့်ပိုက သူမကို စာလုံးများ အားလုံးကို မှတ်မိနိုင်စေရန် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာတိုင်တိုင် သင်ယူစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ လက်ရေးမှာမူ ကြည့်ရဆိုးလွန်းလှလေသည်။

"လက်ရေးလှ ယှဉ်ပြိုင်မယ် ဟုတ်လား..."

နန်ကုန်းကျောက်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် နှစ်အတော်ကြာအောင် လက်ရေးကို ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤမိန်းကလေးက သူနှင့် လက်ရေးယှဉ်ပြိုင်ချင်သေးသည်။ သူမ စာကို သေသပ်စွာ ရေးနိုင်လျှင်ပင် တော်လှပြီ ဖြစ်သည်။

"နင် အရင်စမလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ အရင်စရမလား..."

နန်ကုန်းကျောက်က မေးလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားက မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်သိရှိသူဖြစ်ရာ သေချာပေါက် ပထမဆုံး စတင်မည် မဟုတ်ပေ။

“နင် အရင်လုပ်လိုက်..."

သူမသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူမ၏ နေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းကျောက်သည် ယွင်ဟွားအား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရွှမ်စက္ကူကို ခင်းကာ ညာဘက်လက်တွင် စုတ်တံကို ကိုင်ထားလျက် လုံးဝ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရလေသည်။

"လှလိုက်တဲ့ လက်ရေးပဲ..."

"မင်းသားဟွိုင်ဆက်ခံသူရဲ့ လက်ရေးက ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်နေမယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"တကယ်ပါပဲ... သူ စာရေးနေတာကို ကြည့်ရတာ စုတ်ချက်တွေက အသက်ဝင်ပြီး မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လိုက်တာ..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက နန်ကုန်းကျောက်အား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ရေးမှာ သူ၏ ရွယ်တူများကြားတွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး ဤမိန်းကလေးကို သူ အနိုင်ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်…

သူသည် ဤမိန်းမဆိုးလေးကို တမင်တကာ ရန်စခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက မိမိကိုယ်ကို အရှုံးခံပြီး သူ့ကို အရှုံးပေးမည်လား။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမပ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းလည်း တွေးတောနေလေသည်။

နန်ကုန်းကျောက်သည် လူအုပ်ကြီးထံမှ ချီးကျူးစကားများကို ကြားသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပြည့်လျှံလာလေသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးစာလုံးကို ရေးသားပြီးစီးချိန်တွင် ပရိသတ်၏ အားပေးသြဘာသံများဖြင့် ကြိုဆိုခြင်းခံရပြီး တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းပင်လျှင် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

ယခု သူသည် ပို၍ပင် ယုံကြည်မှု ပြည့်ဝသွားလေပြီ။

"သခင်မလေးယွင်... မင်းအလှည့် ရောက်ပြီ..."

သူသည် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ယွင်ဟွားအား အထင်သေးစွာ ကြည့်နေလေသည်။

"အဘိုး... ရောက်လာပြီလား..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ယွင်ကျန်းရှန်အား အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။ နန်ကုန်းကျောက် ယှဉ်ပြိုင်နေချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ ကျန်ရှိနေသော ယင်စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရောက်ပြီ... ရောက်ပြီ... နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ပေးလိုက်... ငါ့မြေးလေးကို ဘယ်သူက အထင်သေးရဲလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့... သူတို့ကို ငါ ချေမှုန်းပစ်မယ်..."

ယွင်ကျန်းရှန်နှင့် အခြားသူများက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမမှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် သရဲတစ္ဆေ ကျင့်စဉ်များတွင် ယွင်ဟွား၏ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ၎င်းကို ကြားခံနယ်မြေအဖြစ် အသုံးပြုကာ အဘိုးဖြစ်သူအား သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ရောက်ပူးကပ်ခွင့် ပြုနိုင်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် သူမ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ယင်စွမ်းအင်များကို အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

*အဘိုးတဲ့လား... ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးရမယ် ဟုတ်လား…*

ဤသည်က တစ္ဆေဝင်ပူးခြင်းဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် မဟုတ်ပါလား။

လူတိုင်း၏ ကျောထဲတွင် ချမ်းစိမ့်သွားပြီး သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

သူတို့၏ သွားများ ရိုက်ခတ်လာပြီး ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာကာ နဖူးများမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"နင်တို့ မချမ်းကြဘူးလား..."

လူတိုင်းက မျက်ရည်ဝဲလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြလေသည်။

“ချမ်းတယ်…”

အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားမတတ် အေးခဲမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ဟူး... သူတို့ တကယ့်ကို ထွက်ပြေးချင်နေကြပြီ…။

ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျန်းရှန်သည် သူ၏ မြေးဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ နန်ကုန်းကျောက်၏ လက်ရေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ အထင်သေးစွာဖြင့် သူ့အား ကြည့်လိုက်လေသည်။

"လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ လက်ရေးက ငါ့အဘိုးကြီး မျက်စိထဲမှာတော့ အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးဘူး..."

နားမလည်သူများက ယွင်ဟွားအား ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

နန်ကုန်းကျောက်က အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး စာကြောင်း၏ ပထမတစ်ဝက်ကို လျစ်လျူရှုကာ နောက်ဆုံးစကားစုကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးတဲ့လား...

အခန်း (၁၁၀) အပြတ်အသတ် အနိုင်ရရှိခြင်းနှင့် မုန့်ပို၏ ရတနာ

"အဘိုး..."

ယွင်ဟွားသည် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လွှမ်းမိုးနေလေသည်။

"အဘိုး... အဘိုးက အခု သမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးနေတာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဘိုးကြီးလို့ ခေါ်လို့ မရဘူး... ပြီးတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို နေပါ... နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့အောင် နေပါ... ခုလိုမျိုး ဖြစ်သလို လမ်းမလျှောက်ပါနဲ့..."

အခြားသူများ…

"အိုကွယ်... ဒီအဘိုးကြီးက တစ်သက်လုံး ယောက်ျားလုပ်လာခဲ့တာ... ပြီးတော့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ နေရတာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ နည်းနည်း ကိုးရိုးကားယား ဖြစ်နေတယ်..."

ယွင်ကျန်းရှန်သည် ခြေထောက်များကို စေ့ကာ ထပ်မံ လှုပ်ရမ်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး... ခုနက ငါ စကားမှားသွားတယ်... အဘွားကြီးပါ..."

ယွင်ဟွားမှာ နောင်တရသွားလေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူကို အကူအညီတောင်းခဲ့သင့်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်ကုန်းကျောက်၏ မျက်နှာသည် မှိုင်းညို့နေလေသည်။

"ငါက အရည်အချင်းမပြည့်မီဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် သခင်မလေးယွင်... ဒီကို လာပြီး မင်းရဲ့ လက်ရေးက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြသလိုက်ပါဦး..."

သူသည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ လက်ရေးကို အထင်သေးခံရခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်း၏ လက်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ... ငါ မင်းကို မှင်သွေးပေးမယ်..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက စက္ကူကို လျင်မြန်စွာ ထပ်မံခင်းကျင်းလိုက်ပြီး မှင်သွေးကာ ထိုအလုပ်ကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။

ယွင်ဟွားကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးသည် အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး သူသည် စုတ်တံထိပ်ကို မှင်ရည်ထဲသို့ နှစ်ကာ ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နန်ကုန်းကျောက်မှာမူ သွားများ ကျိုးကြေမတတ် အံကြိတ်ထားလေသည်။

ဘာကြောင့်လဲ... တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက ဘာကြောင့် ဤမိန်းကလေးအပေါ် ဤမျှ မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ပြီး ဖော်ရွေနေရသနည်း...။

ယွင်ကျန်းရှန်သည် စုတ်တံကို ယူလိုက်ပြီး တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်း၏ ပခုံးကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း... မဆိုးဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုး..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ..."

ယွင်ကျန်းရှန်က သူသည် တစ်ကြိမ်သာ ကူညီမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မြေးဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ပူးထားရသဖြင့် သူ့အနေဖြင့် အနည်းငယ် နေရခက်နေကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းမှာ သူ၏ ဝမ်းသာမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

အမတ်ယွင်၏ ဖခင်ဖြစ်သော ယွင်ကျန်းရှန်။

သူသည် တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမအတွင်းသို့ ဘယ်သောအခါမှ ခြေချခြင်းမရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏နာမည်က တုံလင်နိုင်ငံ တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ကျော်ကြားလှလေသည်။

သူ့လက်ရေးက တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ လက်ရေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတိုင်း အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရလေသည်။

ယွင်ဟွားက စုတ်တံကို ကိုင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ အရောင်အဝါသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

စုတ်ချက်များသည် လျင်မြန်ပြီး အစွမ်းထက်လှကာ ဝိညာဉ်တစ်ခု ဝင်ရောက်နေသည့်အလား ခွန်အားများနှင့် စည်းချက်ညီမှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။

စုတ်ချက်များသည် ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လျင်မြန်ပြီး သန့်စင်နေသော်လည်း အဆုံးမရှိသော ခမ်းနားကြီးကျယ်မှု ခံစားချက်ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။

"လှပတဲ့ လက်ရေးပဲ... တကယ့်ကို လှပတဲ့ လက်ရေးပဲ..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက ထိုလက်ရေးကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုအလား ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ကြည့်ရှုရန် ဝိုင်းအုံလာကြလေသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူတို့သည် စာရေးသူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေနှင့် အရောင်အဝါကို ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

လူတိုင်းသည် ယွင်ဟွား မဟုတ်သည့် ယွင်ဟွားကို အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"ဒါက... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

နန်ကုန်းကျောက်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူ မြင်တွေ့နေရသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

ထိုကဲ့သို့သော စာလုံးများကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်မှုမရှိဘဲ မရေးသားနိုင်ပေ။

*သူမ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ…*

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက လက်ရေးဆီမှ ခေါင်းကို မော့ကာ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေသော မင်းသားဟွိုင်ဆက်ခံသူကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ့ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။

သူ၏ ရန်စမှုမရှိပါက ယွင်ကျန်းရှန်၏ လက်ရေးကို မိမိအနေဖြင့် မည်သို့ ရရှိနိုင်မည်နည်း။

*အိုး.. ကံဆိုးလိုက်တဲ့ ကလေးလေးပဲ…*

*သူရဲ့ တာအိုနှလုံးသား မပြိုကွဲသွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်…*

"အဘိုး... အဘိုးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ..."

ယွင်ဟွားက လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။ သူမသည် ဤအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ သိပ်မသိသော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမအဘိုး၏ လက်ရေးသည် မည်မျှ အံ့မခန်းဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။

"ငါတို့ သိုသိုသိပ်သိပ်ပဲနေကြတာပေါ့..."

ယွင်ကျန်းရှန်သည် မြေးဖြစ်သူ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် နားရွက်တိုင်အောင် ပြုံးရွှင်သွားလေသည်။

သူ စွမ်းနိုင်သေးသည်ပင်။

ယွင်ဟွားသည် ခေါင်းမော့ကာ နန်ကုန်းကျောက်အား သွားဖြီးပြလိုက်၏။

"ကလေးလေး... နင်... နင် အရှုံးပေးတော့မလား..."

သူ၏ မြေးဖြစ်သူကို အနိုင်ကျင့်သူများကို ယွင်ကျန်းရှန်က ပညာပေးပေလိမ့်မည်။ မိမိထက် သာလွန်သူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်ပြီး သူ မြေမြှုပ်ခံရလျှင်ပင် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သူများကို ကိုင်တွယ်ရန် ပြန်လည်ထမြောက်လာမည် ဖြစ်သည်။

အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းမှာ မတရားသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် သူသည် မြေးဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွက်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူသည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သဖြင့် လှည့်စားခြင်းဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။

နန်ကုန်းကျောက်သည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များပင် ဖြူလာလေသည်။

"ပထမအချီမှာ နိုင်သွားတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ... ဘာတွေ ဂုဏ်ယူစရာ ရှိနေလို့လဲ..."

"နင့်ကို အနိုင်ရလို့ ဒီအဘွားက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းဂုဏ်ယူနေတာလေ..."

သူသည် သူ၏ မြေးဖြစ်သူရှေ့တွင် မျက်နှာမပျက်စေလိုသဖြင့် မေးကို မော့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းကျောက်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမ၏ ကြွားဝါနေသော မျက်နှာကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာလေသည်။

"ပထမအချီအတွက် မင်းက မေးခွန်းရွေးခဲ့တာဆိုတော့ ဒုတိယအချီအတွက် ငါ မေးခွန်းထုတ်မယ်..."

"ရတယ်လေ..."

ယွင်ကျန်းရှန်က သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် အခြားရှုထောင့်များတွင် ချို့တဲ့နေသော်လည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံက အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူတစ်ဦးထက် မည်သို့ နိမ့်ကျနိုင်မည်နည်း။

နန်ကုန်းကျောက်သည် သဘာဝကျစွာပင် ဤအချီတွင် သူ၏အတွက် အသာစီးရနိုင်မည့်ဘက်ကို ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူက ယွင်ဟွားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်ခုံးများသည် ယုံကြည်မှုကြောင့် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"ဒုတိယအချီအတွက် ငါတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို စမ်းသပ်ကြမယ်...ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စာအုပ်တစ်အုပ်စီ ပေးပြီး နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်အတွင်း ဘယ်သူက စာပိုဒ်တွေကို အများဆုံး အလွတ်ကျက်နိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ..."

ဤသည်မှာ သူ၏ အားသာချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို တစ်ကြိမ်ဖတ်ပြီးနောက် သူသည် အကြောင်းအရာ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ကို မှတ်မိနိုင်လေသည်။

ယွင်ကျန်းရှန်၏ အပြုံးသည် ခဲအေးသွားလေသည်။

*မှတ်ဉာဏ်ကို စမ်းသပ်မယ် ဟုတ်လား…*

ကျစ်... သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်က ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုပြီးသားဖြစ်ရာ ဦးနှောက်အသစ်တစ်ခုနဲ့ မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မြေးလေး... အင်း... အဘိုးက ဒီကိစ္စအတွက် သမီးကို မကူညီနိုင်တော့ဘူး... သမီးဘာသာသမီးပဲ ဖြေရှင်းရတော့မယ်..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာသည်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ညှိုးကျသွားလေသည်။ သူမသည် ပန်းတစ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလေသည်။ ပထမ စကားလုံးငါးဆယ်ကို သူမ မှတ်မိနိုင်ခြင်းမှာပင် သူမ၏ ပါရမီကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ ဒီခွေးမသားက ကဗျာတွေနဲ့ လင်္ကာတွေ မစပ်ဆိုနိုင်ရတာလဲ…”

ဟွားဟွားက စာဖတ်ရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာတိုင်တိုင် သင်ယူခဲ့ရပုံကို တွေးကြည့်ပါက ဤစာကို အလွတ်ကျက်ရခြင်း၏ ခက်ခဲမှုမှာ စာရေးရခြင်းထက် လျော့နည်းမည် မဟုတ်ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ပန်းကလေး... နင့်ကို လှည့်စားဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ငါ့မှာ ရှိတယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ၎င်း၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ဂုဏ်ယူစွာ မော့လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဗိုက်ထဲမှ အနက်ရောင် သလင်းကျောက်လုံးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် ဤအရာကို မုန့်ပိုအား ချိုသာသော စကားများဖြင့် ချော့မော့ကာ ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန့်ပိုသည် နိုင်ဟယ်တံတားပေါ်တွင် သရဲတစ္ဆေများ ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ငြင်းခုံခြင်းများကို ကြည့်ရှုရသည်ကို နှစ်သက်လေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခုက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါက သူမသည် သူမ၏ သလင်းကျောက်လုံးဖြင့် ကူးယူထားပြီး အခြားလုပ်စရာမရှိသည့်အခါ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။

အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင်မူ ၎င်းကို ဗီဒီယိုဟု ခေါ်ပုံရလေသည်။

"ဟွားဟွား... နင် စာဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ငါက သလင်းကျောက်လုံးကို သုံးပြီး နင့်အတွက် မှတ်တမ်းတင်ထားပေးမယ်... ပြီးတော့ နင် အလွတ်ကျက်တဲ့အခါ နင့်နားထဲမှာ ငါက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ဖတ်ပြမယ်..."

"ရှောင်ပေပေ့... နင့်ကို ငါ တကယ် ချစ်သွားပြီ..."

သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် ယွင်ဟွားသည် မူလပုံစံဖြစ်သော တရားသူကြီး၏စုတ်တံကို ကိုင်ကာ အားရပါးရ နမ်းလိုက်သဖြင့် စုတ်တံလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားလေသည်။

"တကယ့် လူဆိုးမလေးပဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်များ ရောယှက်နေသော တိုးညှင်းသည့် ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပန်းကလေးက ဖက်နမ်းလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်း၏ နားရွက်ဖျားလေးများ အနည်းငယ် နီရဲသွားလေသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ... ငါ့စာအုပ်ပေါ်ကို နင့်ရဲ့ တံတွေးတွေ မကျစေနဲ့..."

“တကယ်ပါပဲ…”

ပန်းကလေးက အထူးပင် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး ပြုံးဖြီးနေသော တရားသူကြီး၏စုတ်တံအား ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

“တော်ပြီ... တော်ပါတော့…”

ဤငိုတတ်သော ကောင်လေးသည် ၎င်း၏ အဖော်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုမှစ၍ ပန်းကလေး၏ တစ်ဝက်ကို ၎င်းနှင့် ဝေမျှရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးဦး၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း လူတိုင်း၏ မျက်ခွံများ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

"သခင်မလေးယွင် ကြောက်နေတာလား..."

ယွင်ဟွားက တစ်ခဏမျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းကျောက်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အစောပိုင်းက အရှက်ရမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

“မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ငါနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရရင် အခု အရှုံးပေးလိုက်လည်း ရပါတယ်... ငါ သခင်လေးက မင်းကို ရယ်မောမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရမှတ်က တစ်မှတ်စီ တူညီနေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ကစားပွဲတွင် သူသည် အသာစီးရယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။

လူတိုင်းသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော မင်းသားဟွိုင်ဆက်ခံသူအား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကြလေသည်။

*နောက်ကျရင်လည်း နင် ဆက်ပြီး ပြုံးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…*

"အဘိုး... ဒါကို သမီးဆီ လွှဲထားလိုက်ပါ..."

ယွင်ဟွား စကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျန်းရှန်က ဘိုးဘေးခန်းမသို့ ပြန်သွားလေသည်။

"အရှုံးပေးမယ် ဟုတ်လား..."

ယွင်ဟွားသည် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီအဘွားကြီးရဲ့ ဘဝမှာ 'အရှုံးပေးတယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံး မရှိဘူး..."

"ဟုတ်တယ် ပန်းကလေး... ငါတို့က နင့်ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားတယ်... မကြောက်နဲ့... သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်..."

"ရှူးရှူးပြောတာ မှန်တယ်... သူကို ချေမှုန်းပစ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက သလင်းကျောက်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အနက်ရောင်အလင်းတန်းသည် ပန်းကလေး၊ စာအုပ်နှင့် စုတ်တံတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ငရဲပြည်မှ မကောင်းဆိုးဝါး သုံးကောင်အလား ထင်မှတ်ရလေတော့သည်။