အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း (၃၁) ရှောင်ဟုန်က စနစ်ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် ဂြိုဟ်တစ်လုံး ကျဆင်းလာခြင်း

သာယာညင်းပျောင်းသော လေပြေလေးသည် စပါးရနံ့၊ သစ်သီးရနံ့နှင့် ပန်းရနံ့များ ရောယှက်နေသော ရနံ့တို့ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

ပြတင်းပေါက်ကို မည်သည့်အချိန်က ဖွင့်ထားခဲ့မှန်း မသိရဘဲ နေရောင်ခြည်များက အခန်းတစ်ခုလုံး ရွှေရောင်လင်းလက်သွားသည်အထိ ဖြာကျနေလေသည်။

ထိုရွှေရောင်မြူခိုးများထဲတွင် အင်းဆက်ပိုးမွှားလေးများဖြစ်ကြသော နတ်ဆိုးငယ်လေးများသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေကြပြီး နောက်ထပ် ကစားရမည့် နေ့သစ်တစ်နေ့ကို ကြိုဆိုရန် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြပေသည်။

ယဲ့ချန်က နိုးထလာပြီးနောက် မျက်နှာသစ်ကာ ကျိုင်းပင်ကြီးဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုက်ကျိသိုင်းကွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ကစားလိုက်ရာ သူ၏အသားအရေပေါ်တွင် ချွေးစေးလေးများ သဲ့သဲ့မျှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် နတ်ဆိုးအားလုံးက သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အတုခိုးနေကြပြီး အဖော်တစ်ယောက် ယိမ်းယိုင်သွားချိန် သို့မဟုတ် အလွန်အကျွံ လိမ်ကောက်သွားချိန်တွင် တခစ်ခစ် ရယ်မောနေကြလေသည်။

“ဟားဟား…”

ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပေသည်။ သူသည် မျက်မမြင်ဖြစ်နေသော်လည်း ချစ်စရာကောင်းသော ကျောင်းသားလေးများက သူ့ကို အတုခိုးနေသည်ကို မြင်ယောင်နိုင်ပေသည်။

ငှက်ကျားဖြူ တောင်ပံဖြန့်ခြင်း…

ဗားဂျရာ ငရုတ်ကျည်ပွေ့ထောင်းခြင်း…

ရေထဲမှ မြစိမ်းရောင်နဂါးထွက်ပေါ်လာခြင်း...

ရွှေကြက်ဖခြေတစ်ဖက်တည်းရပ်ခြင်း...

သိုင်းကွက် သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်စလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ယဲ့ချန်က အနည်းငယ် ချွေးထွက်နေပြီး သူ၏ဘေးတွင် အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းထားသူများရော အသွင်မပြောင်းရသေးသူများပါ ပါဝင်သော မဟာနတ်ဆိုးကြီးများသည် စွဲမက်စွာ ရပ်နေကြလေသည်။

သူတို့သည် ထိုက်ကျိ၏ လက်သီးစိတ်ဆန္ဒထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်များက ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း စိတ်ဆန္ဒကိုတော့ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ကြပေသည်။

ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသောနေရာတွင် ပုံသဏ္ဌာန်ကင်းမဲ့ခြင်းကို ရည်ရွယ်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသောနေရာတွင် ပုံသဏ္ဌာန်ဖန်တီးယူရပေမည်။

အတိုင်းအဆမရှိ ဉာဏ်ကောင်းကြသော ဤမဟာနတ်ဆိုးကြီးများသည် အနှစ်သာရကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းကို နက်ရှိုင်းသော အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားကြပေသည်။

အမည်ပေးထားသော သိုင်းကွက်တိုင်းကို မေ့ပျောက်သွားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ သဘာဝစည်းချက်သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

မည်သူ့၏ ကိုယ်ဟန်က ယဲ့ချန်နှင့် အတူဆုံးဖြစ်သနည်းဟု မေးလျှင် ဟွမ်ဝူချွဲပင် ဖြစ်ပေမည်။ သူသည် နည်းလမ်းပေါင်းသောင်းချီကို ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာကို ကျင့်ကြံသည်ဖြစ်စေ နှလုံးသားကို နည်းလမ်းအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း၏ အဓိကအချက်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

အမှန်တကယ် အပြစ်ကင်းစင်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းထက် တစ်ဆင့်ပိုမြင့်ကာ တာအိုနယ်ပယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“ဆရာ…”

သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို လှည့်ကစားနေသော လျူကျီက သူ၏နားရွက်ခြောက်ဖက်ထဲမှ တစ်ဖက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

“ဆရာ ဒီနေ့ ဘာသင်ခန်းစာလဲ... မနေ့ကဟာ မပြီးသေးဘူးနော်... အဲ့ဒါ ဆက်လုပ်မလား ဒါမှမဟုတ် အသစ်တစ်ခုခု စမလား…”

နတ်ဆိုးအားလုံးက နားစွင့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့ဆရာ၏ စကားတစ်ခွန်းက ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပေးနိုင်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အခွင့်အရေးကို ပေးသနားနိုင်ပေသည်။

“ငါက ခေါင်းထဲပေါ်လာတာ မှန်သမျှကို သင်ပေးတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိပါတယ်…”

“မနေ့က မိန်အာက အပြင်လူတွေအကြောင်း ပြောခဲ့လို့ ငါ မင်းတို့ကို သိုင်းလောကပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်... အစစ်အမှန် သူရဲကောင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်…”

“ဓားတစ်လက်နဲ့ မတရားမှုကို ဖြေရှင်းပေးတဲ့ ခြေသလုံးအိမ်တိုင်သမားလား... ဒါမှမဟုတ် တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုတဲ့ မဟာသူရဲကောင်းကြီးလား…”

“လောကကြီးက ပြောင်းလဲတော့မယ်... ဒီဇာတ်ကောင်တွေကို လေ့လာပြီး တခြားသူတွေနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဆိုတာကို သင်ယူကြ…”

ယဲ့ချန်သည် ဆရာကြီးကျင်းယုံ၏ ဂန္ထဝင်သိုင်းဝတ္ထုများကို စတင်ပြောပြလေသည်။

ထိုအထဲတွင် သင်ယူစရာများစွာ ရှိနေပေသည်။

သေချာသည်မှာ အချို့သော အခန်းများကိုတော့ တည်းဖြတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် နဂါးမိန်းကလေးငယ်လေး၏ ထိုညကကိစ္စမျိုးသည် ကလေးများ၏ နားနှင့် မသင့်တော်ပေ။

“သိုင်းလောက…”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်…”

“ဆရာ မြန်မြန်လုပ်ပါ…”

“ကျွန်တော်တို့ နားထောင်ချင်နေပြီ…”

နတ်ဆိုးများသည် ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားကြပြီး ယဲ့ချန်အား ဝိုင်းရံရန် ကျောင်းဆောင်ထဲမှ ကုလားထိုင်များကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ အချို့သော ဧရာမကောင်ကြီးများကတော့ တောင်ကုန်းငယ်လေးများပမာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြပေသည်။

“မရှုပ်ကြနဲ့... ဆရာ့ကို အရင် စားခွင့်ပြုလိုက်ပါဦး…”

လင်လင်းအာက ရှေ့သို့ထွက်လာကာ သွမ့်ကျီထံမှ နံနက်စာကို ယူလိုက်ပြီး ယဲ့ချန်၏ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးများက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ များစွာသောသူများသည် အစာစားခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ချီစွမ်းအင်သက်သက်ဖြင့်သာ ရပ်တည်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယဲ့ချန်တွင် စနစ်ရှိသော်လည်း ၎င်းက သူ့အား စွမ်းအင် မပေးသေးပေ။ သူက သေမျိုးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရှိနေသေးပြီး တစ်နေ့လျှင် ထမင်းသုံးနပ် စားရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိစ္စမရှိပါဘူး…”

ထိုရနံ့ကြောင့် သူ၏ဗိုက်က မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုင်လိုက်ကာ အစားစားရင်း ပြောလိုက်၏။

“ငါက မင်းတို့ကို စားနေတုန်း အိပ်နေတုန်း စကားမပြောဖို့ သင်ပေးထားပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ပြီး စားနေရင်းနဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်…”

“ဒီနေ့ ပုံပြင်က သစ္စာဆိုထားတဲ့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်အကြောင်းပဲ…”

ကျောင်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်၊ ကျိုင်းပင်ကြီးအောက်တွင် ယဲ့ချန်က ပုံပြင်ကို အသက်ဝင်လှစွာ ပြောပြနေသောကြောင့် နားထောင်နေသူများသည် မခွာနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

နတ်ဆိုးများသည် စကားလုံးတိုင်းကို အာရုံစိုက်ကာ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေကြပေသည်။

ခါမြို့တွင် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြပေ။

ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများမှ ဝန်ထမ်းထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ဒေသခံ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်းတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

စွန့်စားသူများအသင်း၊ ကြေးစားတပ်များနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ် လုပ်ငန်းစုတို့က ထျန်းယွီတောင်တန်းကို ပြန်လည်စူးစမ်းရန် ကျွမ်းကျင်သူများကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

အွန်နီအဖွဲ့၊ နတ်ဘုရားများအစည်းအရုံး၊ ဆာကူရာအဖွဲ့၊ ကောင်းကင်မြွေဟောက်အဖွဲ့၊ ဗြဟ္မာအဖွဲ့နှင့် စလဗ်အဖွဲ့တို့ကလည်း ကိုယ်စားလှယ်များကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

သံလက်သီးဂိုဏ်းနှင့် ဓားအမွှာဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် ထျန်းယွီတောင်တန်းနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် အပိုင်းအစတိုင်းအတွက် ငွေကြေးများစွာ ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

လီကန်နှင့် အခြားသူများ ပြန်လည်ယူဆောင်လာခဲ့သော ဗီဒီယိုများနှင့် ဓာတ်ပုံများသည် ဈေးကောင်းရခဲ့သည်။ နိုင်ငံတိုင်းက ၎င်းတို့ကို လေ့လာခဲ့ကြပြီး တောင်၏ အတွင်းပိုင်းသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့ကြသည်။

စပါးပင် သို့မဟုတ် သစ်သီးပင် တစ်ပင်တည်းပင်လျှင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ စပါးခင်းထဲရှိ နက်ရှိုင်းသော ထွန်ကြောင်းကိုပင်လျှင် မီတာနှစ်ဆယ်ကျော်ရှည်သော ဧရာမစပါးကြီးမြွေနှင့်တူသည့် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ ခြေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

အစွန်းတစ်လျှောက်ရှိ အကြေးခွံရာများက မှင်သက်စရာကောင်းလှပေသည်။ အကယ်၍ အစစ်အမှန်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုသားရဲကြီးသည် မီတာနှစ်ဆယ်ထက် ကျော်လွန်နေမည် ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အသက်ရှင်နေထိုင်သူများရှိသော တောင်ပေါ်ရွာလေးသည် သင်္ချိုင်းစောင့်များ၏ သွေးဆက်များ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့စောင့်ရှောက်ထားသော သင်္ချိုင်းသည် အဆင့်သတ်မှတ်ခံထားရသည့် အင်မော်တယ်များ၏ သင်္ချိုင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နဂါးနိုင်ငံ၏ နတ်ဘုရား ဒဏ္ဍာရီများသည် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ရှစ်ခုခန့်က အင်မော်တယ်ရှစ်ပါး ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကူးပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဖြတ်ကူးခြင်းဆိုသည်မှာ တင်စားချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သုတေသနက အကြံပြုထားပေသည်။

ပင်လယ်ဆိုသည်မှာ ကြယ်တာရာပင်လယ်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

နဂါးနိုင်ငံမှ အင်မော်တယ်အားလုံးသည် စကြဝဠာကို ဖြတ်ကျော်ကာ အာကာသ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ ခရီးနှင်သွားခဲ့ကြသည်။

ခရီးသွားရန် အရည်အချင်းမမီသူများမှာမူ အားနည်းသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ဂြိုဟ်တုစွမ်းအင်မြေပုံများနှင့် ပထဝီဝင်အနေအထားများအရ ထျန်းယွီတောင်တန်းတွင် အဆင့်သတ်မှတ်ခံထားရသော အင်မော်တယ်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် အဓိကသင်္ချိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်း၏ ခန်းမနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော အင်မော်တယ်ခန်းမသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ကျွမ်းကျင်သူများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

၎င်းတွင် အင်မော်တယ်သင်္ချိုင်း ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ထျန်းယွီတောင်တန်းတွင် အပျက်အစီးများ ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။

နိုင်ငံပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်တွင် ဘေးအန္တရာယ်များ ကျရောက်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခုစီတိုင်းက အခွင့်အရေးနှင့် ကံကြမ္မာကောင်းများကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

အားလုံးက အကျိုးအမြတ်များ ရရှိခဲ့ကြပြီး နိုင်ငံ၏ အင်အားများလည်း လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

နဂါးနိုင်ငံသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထူးခြားဆန်းကြယ်သော လူများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မိမိတို့ဆန္ဒအတိုင်း ပျံသန်းနိုင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သော သခင်များ ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထျန်းယွီတောင်တန်း၏ အခွင့်အရေးသည် နိုင်ငံခြားသားများလက်ထဲသို့ မကျရောက်စေရပေ။ နဂါးနိုင်ငံသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် အပျက်အစီးများနှင့် လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်များကို ကာကွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

“ထွက်ခွာကြ…”

“ထွက်ခွာကြ…”

“ထွက်ခွာကြ…”

“ထွက်ခွာကြ…”

လူတစ်ထောင်ခန့်က အင်အားအပြည့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ပစ်မှတ်မှာ ထျန်းယွီတောင်တန်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝုန်း...။

သူတို့ ခါမြို့မှ ထွက်ခွာခါစမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။

နဂါးနိုင်ငံ။

ကောင်းကင်ဌာန၊ ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့။

ကောင်းကောင်း အနားမယူရသေးသော အကြီးအကဲသုံးဦးလည်း လန့်နိုးသွားခဲ့ကြသည်။

အချက်ပေးသံတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသံမြည်လာခဲ့သည်။

“သတိပေးချက်... သတိပေးချက်... ကောင်းကင်ယံတွင် ထူးခြားမှု ဖြစ်စဉ်များ ရှိနေသည်... ဂြိုဟ်တစ်လုံး ကျဆင်းလာမည်ဟု သံသယရှိရသည်…”

“တည်နေရာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်…”

“ခါမြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက် လီတစ်ထောင့်ငါးရာအကွာ…”

“ဂြိုဟ်ကျဆင်းမှုက ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပြင်းထန်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်…”

“သတိပေးချက်... နဂါးနိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှာ စွမ်းအင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထူးခြားမှုတွေကို တွေ့ရှိရတယ်..”

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ဧရာမဂြိုဟ်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာနေပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…

ထျန်းယွီတောင်တန်း။

တောင်ပေါ်ရွာလေး။

ကျိုင်းပင်ကြီးအောက်တွင်။

မဟာနတ်ဆိုးကြီးတိုင်းက သူတို့၏ဆရာကို သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင် မြင်လိုက်ရသည့်အလား ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

*သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ပုံပြင်ပြောနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သိုင်းလောကရဲ့ မဟာတာအိုကို ဖော်ဆောင်နေတာလား*

ယဲ့ချန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော လက္ခဏာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းသည် စုစည်းသွားကာ သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ဧရာမစာလုံးကြီးနှစ်လုံးအဖြစ် ရစ်ဝဲနေပြီး နတ်ဆိုးများကို အသက်ရှူရခက်စေလောက်သည့် အဆုံးအစမဲ့သော အစွမ်းအစများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

ဟွမ်ဝူချွဲ၊ လင်လင်းအာ၊ ရှောင်ဟုန်၊ သွမ့်ကျီ၊ လျူကျီ၊ အာလူးနှင့် ဝမ်ဝူတို့အားလုံးသည် ထိုတောက်ပနေသော စာလုံးနှစ်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ၎င်းတို့အတွင်းရှိ တာအိုလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ထိုအရာများကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သူ မည်သူမဆို ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာကောင်းများကို ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၃၂) ပထမဆုံး နိုးထလာသော ကမ္ဘာ၊ သိုင်းတာအို

ယဲ့ချန်၏ နှုတ်မှ စကားလုံးများ ထွက်ကျလာပြီးနောက် ၎င်းတို့က ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော စာလုံးနှစ်လုံးအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့လေသည်။

သိုင်းတာအို…

ထိုစာလုံးများ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အရိပ်များ လှုပ်ခတ်နေသည်ကို သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ အနိမ့်ပိုင်း၊ အလယ်အလတ်ပိုင်းနှင့် အမြင့်ပိုင်း သိုင်းအဆင့်များအထိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သိုင်းတာအို လမ်းစဉ်အသီးသီးကို ပြသနေကြပေသည်။

အချို့က ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အချို့က ဆေဘာကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြကာ လက်နက်တိုင်းက ကွဲပြားခြားနားနေသော်လည်း အားလုံးက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေကြပေသည်။

ရောက်ရှိနေသော နတ်ဆိုးအားလုံးမှာ စွဲမက်သွားခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နားလည်နိုင်စွမ်းအပေါ် မူတည်၍ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် မတူညီသော သိုင်းပညာရပ်များ ပွင့်လန်းလာခဲ့ပေသည်။ အချို့က ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးကို အာရုံစိုက်ကြပြီး အချို့က အစစ်အမှန်ချီကို အာရုံစိုက်ကြကာ အချို့က လက်နက်ဖန်တီးခြင်းနှင့် အချို့က စက်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်ခြင်းများကို အာရုံစိုက်လာကြပေသည်။

သိုင်းတာအိုသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပြီး ပန်းတစ်ရာ တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်လန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

"အတန်းခေါင်းဆောင် ဟိုမှာကြည့်ပါဦး အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ..."

"ဂြိုဟ်တစ်လုံး ပြုတ်ကျလာသလိုပဲ..."

"ဆရာပြောပြခဲ့တဲ့ သိုင်းဝတ္ထုတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ဘာလို့ခံစားနေရတာလဲ..."

"သတိထားမိကြလား လေထဲက ဝိညာဉ်ချီတွေ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာတယ် အဲ့ဒါက သိုင်းတာအိုရဲ့ အမှတ်အသားပဲ..."

ကောင်းကင်ဘုံခွေးနှင့် ဝက်ဝံနက်တို့ နှစ်ကောင်စလုံးသည် ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပေသည်။ ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ ကွဲပြားသော်လည်း နေ့ခင်းဘက်တွင် လီတစ်ရာအထိ မြင်နိုင်သော ထူးခြားသည့် အမြင်အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် ပြုတ်ကျလာသော ဂြိုဟ်တစ်လုံးကို မမြင်ဘဲနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူတို့က အတန်းခေါင်းဆောင်ထံသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။

ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နတ်ဆိုးအားလုံးက အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမဂြိုဟ်ကြီးတစ်လုံးက ပိုပို၍ မြန်ဆန်စွာ ပြုတ်ကျလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ဒီဂြိုဟ်က ဘာဂြိုဟ်လဲ မနေ့ကဟာနဲ့ အတူတူပဲလား..."

မနေ့က ယဲ့ချန် စာသင်ကြားပေးချိန်တွင် သူ၏နှုတ်မှ ကြာပန်းများ ပွင့်လန်းလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တာအို၏ အပိုင်းအစများက ကောင်းကင်ယံတွင် ပြည့်နှက်သွားကာ ကုန်းမြေနှင့် ကောင်းကင်ပါဝင်ပြီး ယင်နှင့်ယန် ကွဲပြားကာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်က စည်းမျဉ်းကို အုပ်ချုပ်သော ဂြိုဟ်သစ်တစ်လုံးအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့ပေသည်။

ယခုတစ်လုံးကလည်း အတူတူပင် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လား။

"ဒါက သိုင်းတာအို ဂြိုဟ်တစ်လုံးပဲ..."

ဝက်ဝံနက်၏ ကောင်းကင်မျက်လုံး နည်းစနစ်သည် ထင်ယောင်ထင်မှားများအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ ထိုအထဲတွင် အခွင့်အရေးများစွာ ပြည့်နှက်နေသည့် သိုင်းလောကငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ယခု ၎င်းက ပြုတ်ကျလာပြီဖြစ်ရာ ကမ္ဘာမြေတစ်ခွင်လုံးကို ပြောင်းလဲပစ်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

တနည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် ယနေ့သည် သိုင်းတာအို ပြန်လည်နိုးထလာခြင်း၏ အစပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဆရာပြောပြခဲ့သော သတ္တမအကြိမ်မြောက် ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထခြင်းတွင် နိုးထလာမှုများစွာ ပါဝင်နေပုံရပေသည်။ ဝိညာဉ်ချီမျှသာမက သိုင်းတာအို၊ မှော်ပညာ၊ ဓားတာအို၊ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှု၊ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် အခြားအရာများလည်း ပါဝင်နိုင်ပေသည်။

ဝိညာဉ်ချီသည် ယေဘုယျဝေါဟာရတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ပြန်လည်နိုးထလာရန် လိုအပ်သည်များက ပို၍များပြားလှပေသည်။

ဆရာက ဤခေတ်ကို ကမ္ဘာပျက်ကပ်နှင့် ဖန်တီးမှုများရှိသော နောက်ဆုံး မဟာခေတ်ကြီးဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် တောက်ပနေမည်ဖြစ်သလို ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် အန္တရာယ်များလှပေလိမ့်မည်။

သိုင်းတာအို ဂြိုဟ်တစ်လုံးတဲ့လား။

ထိုအရာက ဧရာမအခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။

နတ်ဆိုးအားလုံး၏ နှလုံးသားများ လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူတို့၏သိုင်းဝတ္ထုပုံပြင်ကို အဆုံးသတ်ရန် ပြောဆိုနေဆဲဖြစ်သော သူတို့၏ ဆရာထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အားကျစရာကောင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာပုံပြင်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းပြီး သူရဲကောင်းဆန်လှပေသည်။

ရန်ငြိုးများကို ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သည့် တောင့်တဖွယ် သိုင်းလောကတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် အစေခံသော မဟာသူရဲကောင်းသည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

အိပ်မက်မက်ဖွယ်ရာ အခွင့်အရေးများနှင့် ကံကြမ္မာများမှာ ထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ်များလှပေသည်။

"ဆရာ..."

လျူကျီမှာ တက်ကြွလာပြီး သူ၏မျောက်တုတ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှည့်ပတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ယဲ့ချန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး နားရွက်များကို ကုတ်ကာ နှစ်ကြိမ်မျှ အော်လိုက်ပြီးနောက် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ ဆရာ တပည့်က တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးကို ခရီးသွားချင်ပါတယ် ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား..."

သိုင်းတာအို ဂြိုဟ်တစ်လုံး ပြုတ်ကျလာနေပြီဖြစ်ရာ ဤအခွင့်အရေးကို သူ လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။

အရပ်တစ်မီတာခန့်သာရှိပြီး ခရမ်းရွှေသူငယ်အိမ်နှင့်မီးတောက်မျက်လုံးများ တောက်ပနေကာ သူ၏စိတ်က ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်အလွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မျောက်များနှင့် မျောက်ဝံများတွင် ယဉ်ပါးရန်ခက်ခဲသော အငြိမ်မနေတတ်သည့် နှလုံးသားများ ရှိကြပေသည်။ ယခု သူက သိုင်းတာအိုကို လက်ခံရရှိထားပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သူ ထွက်ခွာခွင့်ရ၊ မရဆိုသည်မှာ ဆရာ၏ ခွင့်ပြုချက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေလေသည်။

“အဟမ်း…”

ယဲ့ချန်က လည်ချောင်းရှင်းရန် ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ လျူကျီက အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ထွက်သွားချင်နေရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကောင်လေး၏ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ယဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်း သွားလို့မရသေးဘူး ပြဿနာတွေရှာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်မိမှာကို ဆရာ စိုးရိမ်တယ်..."

"မင်း ဘယ်လိုနေတတ်တယ်ဆိုတာ သိသားပဲ..."

[ဒင်... ဤကမ္ဘာသည် သိုင်းတာအိုကို ပြန်လည်နိုးထစေခဲ့ပါပြီ။ အခွင့်အရေးများကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန် တပည့်နှစ်ဦးကို တောင်ပေါ်မှ ဆင်းခွင့်ပြုပါ။ ပိုင်ရှင်၏ တုံ့ပြန်မှုစနစ်ကို ယခု တရားဝင် စတင်လိုက်ပါပြီ။]

ယဲ့ချန်က သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် စနစ်၏အသံက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

စနစ်ကို ရရှိပြီးကတည်းက ၎င်းက စကားပြောခဲလှပေသည်။ ယဲ့ချန်သည် ၎င်း ရှိနေသေးရဲ့လားဟုပင် တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ သူသာ ကမ္ဘာသုံးထောင် စာကြည့်တိုက်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ မည်သည့်စာအုပ်ကိုမဆို စိတ်ကြိုက် လှန်လှောကြည့်ရှုနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါက စနစ် ထွက်သွားပြီဟု သူ စိုးရိမ်မိမည် ဖြစ်ပေသည်။

သိုင်းတာအို အခွင့်အရေးကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် တပည့်နှစ်ဦးကို စေလွှတ်ရမည်တဲ့လား။

ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထခြင်းက အဘယ်ကြောင့် စောစီးစွာ ရောက်လာရသနည်း။

*မဟုတ်သေးဘူး... အဲ့ဒါက မမှန်ဘူး…*

ယဲ့ချန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သေသေချာချာ ပြောရလျှင် ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထခြင်းက မည်သည့်အခါမျှ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း တစ်နှစ်အတွင်း ၎င်းက အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာကို နားလည်သွားသောအခါ ယဲ့ချန် ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ တပည့်များကို စေလွှတ်ရမည်ဆိုပါက ရွေးချယ်မှုက တင်းကျပ်ရပေမည်။

လျူကျီသည် တက်ကြွပြီး အတော်လေး စကားနားထောင်သော်လည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆင်အခြင်မဲ့တတ်ပေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မြှူဆွယ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူက အလွယ်တကူ ကျော့ကွင်းထဲ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။ သိုင်းလောကထဲတွင် ဝင်ရောက်ပတ်သက်ရန် မသင့်တော်သောကြောင့် သူ့အတွက် တည်ငြိမ်ပြီး ရဲရင့်သော အဖော်တစ်ယောက် လိုအပ်ပေသည်။

စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်က မေးလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်ကဆင်းဖို့ ဘယ်သူတွေ ဆန္ဒရှိသေးလဲ..."

"တပည့် ဆန္ဒရှိပါတယ် ဆရာ..."

"ဆရာ တပည့်လည်း သွားချင်ပါတယ်..."

"တပည့်လည်း စာရင်းသွင်းချင်ပါတယ်..."

"တောင်ပေါ်ဆင်းမှာလား တပည့်ကိုလည်း ထည့်တွက်ပါဦး..."

သူတို့က နတ်ဆိုးများဖြစ်ကြပြီး လူ့လောကကို သဘာဝအတိုင်း စိတ်ဝင်စားနေကြလေသည်။

ဆန္ဒပြုသူအများစုမှာ အပြည့်အဝ အသွင်မပြောင်းရသေးသော သားရဲများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ဟွမ်ဝူချွဲ၊ လင်လင်းအာ၊ ဟူမိန်အာ၊ ရှောင်ဟုန်နှင့် အခြားသော အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းပြီးသည့် မဟာနတ်ဆိုးများကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေကြလေသည်။

အစစ်အမှန် ကံကြမ္မာကောင်းဆိုသည်မှာ သူတို့ဆရာ၏ ဘေးတွင်သာ ရှိနေသည်ဟု သူတို့က ယုံကြည်ထားကြပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဧရာမ အခွင့်အရေးကြီးကို အခြားသူများက လုယက်နေကြသော်လည်း သူတို့ကမူ ဆရာနှင့်အတူ ဆက်နေလိုကြပေသည်။

သို့သော်လည်း နတ်ဆိုးတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြပြီး မည်သူကမျှ အခြားသူများကို မတားဆီးကြပေ။

“ဟင်…”

ယဲ့ချန်သည် ကျောင်းသားတစ်ဦးစီကို အသံဖြင့် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပေသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ များစွာသော သူများက ဆန္ဒပြုခဲ့ကြပြီး ထိုအထဲတွင် ရှောင်မာ၊ ဝမ်ဝူ၊ မျောက်ဝံကြီး ယွမ်၊ ရွှေလေးနှင့် အခြားသူများ ပါဝင်လေသည်။

ထိုလေးယောက်သည် သူ၏လက်အောက်တွင် နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ကာ များသောအားဖြင့် တည်ငြိမ်ကြပေသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်မာမှာ သတိထားတတ်ပြီး နားမလည်သည့်အရာရှိပါက ဆရာ သို့မဟုတ် အတန်းခေါင်းဆောင်ကို အမြဲတမ်း မေးမြန်းတတ်လေသည်။

သိုင်းလောကထဲတွင် ရှင်သန်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူက တိုက်ပွဲတွင် မနိုင်လျှင်ပင် ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူ၏လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ သိပ်မရှိဘဲ အလွန် စိတ်ချရပေသည်။

ဒုတိယမြောက် ရွေးချယ်ခံရသူအနေဖြင့် ဝမ်ဝူက အလွန်သင့်တော်ပေသည်။ သူက ရိုးသားပြီး စိတ်ရှည်ကာ အားကိုးရသူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

"ရှောင်မာ ဝမ်ဝူ... မင်းတို့နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်က ဆင်းရမယ်..."

ယဲ့ချန်က သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာလိုက်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများကြောင့် နတ်ဆိုးအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

“အား…”

လျူကျီက သူ၏တုတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် လှဲချကာ လူးလှိမ့်နေလေသည်။ သူက စိတ်ကောက်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း စွမ်းအားမဲ့နေပေသည်။ ဆရာ၏ စကားက ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကဲ့သို့ဖြစ်ရာ သူက မငြင်းဆန်ရဲသလို မခုခံရဲဘဲ သူ၏ကံကြမ္မာကိုသာ လက်ခံနိုင်တော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဆရာက သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိထားပေသည်။

သူ၏ ဒေါသထွက်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ထလာကာ သူ၏တုတ်ကို ပြန်ကောက်ယူလိုက်ပြီး နတ်ဆိုးအုပ်စုထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မာနှင့် ဝမ်ဝူတို့က ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံမြင်းနှင့် နဂါးလိပ်တို့ ဖြစ်ကြပေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမြင်းသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော တောင်ပံအစုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ၏ခွာလေးဖက်အောက်တွင် တိမ်တိုက်များ ဖြစ်ပေါ်နေကာ သူ၏အမွေးအမှင်များက မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် တောက်ပနေပေသည်။

သူသည် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း သူ၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကိုသာ ပိုနှစ်သက်သဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲလှပေသည်။

နဂါးလိပ် ဝမ်ဝူက ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရိုးသားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိကာ အရပ် ၁ ဒသမ ၆ မီတာခန့်နှင့် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ရှိပေသည်။ သူ၏ ရိုးရှင်းသော အသွင်အပြင်ကြောင့် လူအုပ်ထဲတွင် အလွယ်တကူ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

သူက ပြုံးလိုက်ရာ သေးငယ်သော မျက်လုံးလေးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..."

ဝမ်ဝူက ဒူးနှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ထောက်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ရှောင်မာကလည်း အလျင်အမြန် လိုက်လုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"တပည့် ထွက်သွားပြီးရင် ဘယ်တော့ပြန်လာဖြစ်မလဲ မသိနိုင်ပါဘူး ဆရာ ဂရုစိုက်ပါနော် တပည့်တို့ ပြန်လာတဲ့အခါ ပြင်ပကမ္ဘာက လက်ဆောင်ကောင်းတွေ ယူလာပြီး ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါ့မယ်..."

"ဒါပေမဲ့... မထွက်သွားခင် တပည့်မှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်..."

"ပြောလေ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး တပည့်ကို လေနဲ့ မိုးကြိုးနှစ်ခုစလုံး ပါဝင်တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်လောက် ချီးမြှင့်ပေးပါ..."

"ရတယ်..."

ယဲ့ချန်က တွေးတောလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဉာဏ်အလင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော စာကြောင်းများကို သူ ရရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။