အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း (၃၅) ဂြိုဟ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း၊ သိုင်းလောကသို့ ရောက်ရှိခြင်းနှင့် ဓားပြများနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း

ထျန်းယွီတောင်တန်း။

တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာ။

ကျိုင်းပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင်။

ယဲ့ချန်သည် စာသင်ကြားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ရွာတစ်ဝိုက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

လင်လင်းအာနှင့် ဟူမိန်အာတို့က သူ့ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အဖော်ပြု၍ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

သူသည် ရွာတစ်ဝိုက်၌ ရံဖန်ရံခါ လမ်းလျှောက်လေ့ရှိပြီး လေပြေလေညင်းနှင့် ပန်းရနံ့များကို ခံစားကာ မြေပြင်အကျယ်အဝန်းကို ခြေလှမ်းများဖြင့် တိုင်းတာလေ့ရှိရာ ဤအရာက သူ၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း တစ်မျိုးဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ယနေ့တွင် တပည့်နှစ်ယောက်အား တောင်အောက်သို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်၏ စိတ်အခြေအနေက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေခဲ့ပေသည်။

သူက စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတောင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ရှောင်မာနဲ့ ဝမ်ဝူတို့ ပြဿနာမရှာဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ... သူတို့ ကြီးကျယ်တဲ့အရာတွေ လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ ငါမမျှော်လင့်ပါဘူး... သူတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်..."

"သူတို့ အပြင်လောကက ဘဝနဲ့ အသားကျနိုင်ပါ့မလား..."

"ဒီကလေးနှစ်ယောက် အနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်..."

ယဲ့ချန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှောင်မာနှင့် ဝမ်ဝူတို့ ထွက်ခွာသွားသော အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အနိုင်ကျင့်ခံရမယ်..."

လင်လင်းအာနှင့် ဟူမိန်အာတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အစ်ကိုဝူက ရိုးသားတဲ့သူဆိုတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ရှောင်မာကလည်း ပုံမှန်ဆို စကားနားထောင်ပြီး လိမ္မာတယ်လေ... ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင်လည်း သူများနဲ့ တိုင်ပင်တတ်တော့ သူ့ကို ဘယ်သူကမှ အနိုင်ကျင့်ရက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှောင်မာနှင့် အစ်ကိုဝူတို့က အခြားသူများကို အနိုင်မကျင့်လျှင်ပင် တော်လှပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူက သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲမည်နည်း။ ထိုသူများက အသက်ရှင်ရသည်ကို ငြီးငွေ့နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

"ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"သူတို့နဲ့ အမြဲတမ်း အဆက်အသွယ်ရှိပါစေ..."

"တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို အသိပေးရမယ်..."

"သိတယ်မဟုတ်လား..."

ယဲ့ချန်က မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ညွှန်ကြားလိုက်ရာ သူတို့က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး ပြန်လည်အာမခံလိုက်သည်။

"ဆရာစိတ်ချပါ... ဆရာ တပည့်တို့ကို လွှဲထားလိုက်ပါ... အတန်းခေါင်းဆောင်လည်း ရှိနေတော့ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး..."

ဓားအင်မော်တယ်၏ ညီလေးကို ဤလောကတွင် မည်သူက အနိုင်ကျင့်ရဲမည်နည်း။

သူတို့က ပြုံးလိုက်ကြပြီး ဆရာဖြစ်သူကို ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်သာ အဖြေပေးလိုက်ကြသည်။

သူ၏ တပည့်များက မည်မျှအစွမ်းထက်ကြောင်းကို သူ လုံးဝ သိရှိထားခြင်း မရှိပေ။

ခါမြို့၏ အရှေ့ဘက်။

မိုင်တစ်ထောင်အကွာတွင်။

မြင့်မြတ်သင်္ချိုင်းဟု ခေါ်သော တောင်ကုန်းသည် တကယ်တမ်းတွင် အလွန်မမြင့်မားဘဲ ဆယ်မီတာကျော်ခန့်သာ မြင့်မားပေသည်။

၎င်းက ကြီးမားသော ဧရိယာကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ပြန့်ကျဲနေသော ပေါင်းပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားပေသည်။ အစွန်အဖျားဒေသများက တည်ငြိမ်နေပြီး မြေဆီလွှာနှင့် ရေများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက အထဲသို့ ပြုတ်ကျကာ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ကြမ်းမောင်း ကားများ၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်များနှင့် ရဟတ်ယာဉ် အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်းက ၎င်းတို့၏ ယာဉ်များပေါ်မှ ဆင်းကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျက်မြင်အားဖြင့် ဂြိုဟ်သည် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာကာ မြူခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပို၍ လွင့်မျောလာပြီး ၎င်း၏ ဆင်းသက်မှု အရှိန်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာခဲ့သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ဟာသတစ်ခုများလား..."

"ဒါက တံလျှပ်တစ်ခုနဲ့ တူတယ်... ပိုပိုပြီးတော့ အစစ်အမှန်နဲ့ မတူတော့ဘူး..."

"အထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိပ်တွေ ရှိနေသလိုပဲ... သူတို့က တကယ်ပဲ လူတွေလား..."

"အကယ်လို့ ပြုတ်ကျလာရင် ငါတို့ကို သေစေနိုင်မလား..."

လူများက စတင်ဆွေးနွေးလာကြပြီး အချို့က စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ အဖွဲ့အစည်းများစွာက နောက်ဆုတ်ရန် စတင်လာကြသော်လည်း အချို့ကမူ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

စောစီးစွာ အသာစီးရရန်အတွက် သေဆုံးရမည်ကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် ရှန့်ကွမ်းချီသာမက နဂါးလိပ် ဝမ်ဝူနှင့် ရှောင်မာတို့လည်း ပါဝင်ပေသည်။

သူသည် မြင်းငယ်လေးပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက တမ်းတနေပုံရသည်။

ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော စွမ်းအားအမျှင်တန်းများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် လွင့်မျောနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပေသည်။

ဤအရာက သိုင်းအစစ်အမှန်ချီ ဖြစ်ပေသည်။

စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ သွေးကြောများ ပွင့်သွားခဲ့သည်ကို ဝမ်ဝူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ပြီး သူ့အား မူလတာအိုခန္ဓာတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသွားစေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူသည် မဟာစက်ဝန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေစေခဲ့သည်။

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ အလင်းရောင်နှင့် အပူရှိန်တို့ကို ထုတ်လွှတ်နေသော အစစ်အမှန်ချီများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမ၏ ဒန်ထျန်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းငယ်လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လည်ပတ်နေကြောင်းကိုလည်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ပေသည်။

ဤအစစ်အမှန်ချီသည် ရှန့်ကွမ်းချီက ယဲ့ချန်၏ သင်ခန်းစာများကို နားထောင်ခြင်းမှ သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ရရှိကာ သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သောအခါ ၎င်းက သိုင်းအစစ်အမှန်ချီအဖြစ် ဖြစ်တည်လာခဲ့ပေသည်။

သိုင်းဂြိုဟ်ကြီး ပြုတ်ကျလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အစစ်အမှန်ချီများကလည်း ဆွဲငင်ခံရကာ မီးနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလိုအလျောက် စီးဆင်းသွားပြီး အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေခဲ့သည်။

ဖူး…

ရှန့်ကွမ်းချီက သွေးများ အန်ကျလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပူလောင်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကမူ ပြန်လည်နိုးထလာမည့် လက္ခဏာများကို ပြသနေသည့်အလား အဆက်မပြတ် တောက်ပနေခဲ့သည်။

သူမက ခါးကိုကိုင်းထားကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကျပ်တည်းမှုကို ခံစားနေရသည်။

"မြန်မြန်... ကြည့်လိုက်ကြ..."

"အဲ့ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ရှိ ဂြိုဟ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဝမ်ဝူကလည်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ထက်ပင် မြင့်မားပုံရသော မိုးပျံတောင်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းက အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ အစစ်အမှန်ချီများက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပေသည်။

ဓားရိုးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသော ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုကလည်း အထက်ရှိ တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် စိုက်ဝင်နေပေသည်။

ထိုတောင်တန်းများသည် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် မိုင်ထောင်ချီ ကွာဝေးနေပုံရသောကြောင့် စာသားများကို ဖတ်ရှုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘုန်း…

ဂြိုဟ်ကြီးက နောက်ဆုံးတွင် အောင်နိုင်သွားပြီး မြင့်မြတ်သင်္ချိုင်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရကာ သဲတောင်များက နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားပြီး သဲမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက သဲမုန်တိုင်းရန်မှ ကာကွယ်ရန် သူတို့ကိုယ်သူတို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ မြင့်မြတ်သင်္ချိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အချင်း သုံးမီတာခန့်ရှိသော ဂြိုဟ်ငယ်လေးတစ်ခုက ထိုနေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက မြူတိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပုံရသည်။

၎င်းက မြေပြင်မှ မီတာဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူပြီး Genshin Impact ဂိမ်းထဲရှိ ဗျာဒိတ်တော်ပန်းနှင့် အလွန်ဆင်တူနေပေသည်။

"ဒါက လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တစ်ခုလား..."

"အရမ်းကို ဆင်တူတယ်..."

"ငါတို့ ဝင်သွားရမလား..."

"ဘယ်သူက အရင်ဆုံးဝင်ရဲလဲ..."

ထိုနေရာရှိ အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးက ထိုကိစ္စကို သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသော်လည်း ဤနေရာက မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိသောကြောင့် မည်သူကမျှ မဝင်ရဲကြပေ။

ရှန့်ကွမ်းချီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသော အပူရှိန်ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ဝမ်ဝူနှင့် ရှောင်မာတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်မထားသည့်အရာမရှိပါက ဤအစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးကြီးနှစ်ကောင်က ၎င်းသည် မည်သို့သော လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း သိရှိသင့်ပေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ဝမ်ဝူနှင့် ရှောင်မာတို့က သူတို့၏ မြင်းများကို နှင်ကာ စီးနင်းသွားကြပြီး မြူခိုးလှိုဏ်ဂူထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"သွားမယ်..."

ရှန့်ကွမ်းချီသည် သွားကိုက်ထားကာ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံရင်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ရှန့်ကွမ်းတာလီနှင့် ရှန့်ကွမ်းရှောင်ချန်တို့ကလည်း မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ဂြိုဟ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

"ဝင်ကြ..."

"ငါနဲ့အတူ မြန်မြန်လိုက်ခဲ့ကြ..."

"ငါတို့ နောက်ကျကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး..."

"သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က အမှုကိစ္စတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေတယ်... ဘေးလူတွေအားလုံး ဖယ်ပေးကြပါ..."

"ငါတို့က အနောက်တိုင်းက နတ်ဘုရားများ အစည်းအရုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး မမှားယွင်းကြပါနဲ့..."

"ငါတို့ လမ်းကနေ ဖယ်ကြ... ငါတို့က နတ်စွမ်းအား စစ်သည်တော်တွေပဲ၊ ငါတို့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့တဲ့သူတွေကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ပစ်မယ်..."

နောက်ကျကျန်ခဲ့မည်ကို မလိုလားသောကြောင့် အဖွဲ့အစည်းအားလုံးမှ အဖွဲ့ဝင်များက မြူခိုးလှိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။

ဂြိုဟ်ကြီး ပြုတ်ကျလာပြီးနောက် ၎င်းက လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်တည်သွားခဲ့သည်။ အဝင်ပေါက်က သေးငယ်ပုံရသော်လည်း အတွင်းပိုင်းသည် အမှန်တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ဝူနှင့် ရှောင်မာတို့ ခုန်ဝင်သွားသောအခါ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရွာတစ်ရွာကို တွေ့လိုက်ရပြီး လုံးဝကို လူသူကင်းမဲ့ကာ မီးခိုးငွေ့များနှင့် မီးပုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ အော်ဟစ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဟီး…

သူတို့က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဆုံးသတ်ကို မမြင်ရပေ။ ဤသည်မှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော စစ်မှန်သည့် မဟာစကြဝဠာငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ ရွာသည် အလွန်ခေတ်နောက်ကျနေပုံရပြီး ဒေသဓလေ့ထုံးစံများကလည်း အတော်လေး ရိုးရာဆန်ပေသည်။

ဟီး...

အဝေးမှ မြင်းဟီသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချဉ်းကပ်လာသော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝမ်ဝူသည် ကောင်းကင်ဘုံမြင်းကို စီးနင်းထားကာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဓားပြတစ်စု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ရိုင်းစိုင်းမှုများ ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

သူတို့က ဓားတစ်လက်ကို ကျောတွင်လွယ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ မြင့်မားပြီး ခန့်ညားသော မြင်းများကို စီးနင်းထားကာ သူတို့အားလုံးက ရက်စက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပုံရသည်။

မြင်းများ၏ အနောက်တွင် ရွာသားအချို့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးများစွာရှိနေပြီး ယခုအခါ သွေးသံတရဲရဲဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲခေါ်ခံနေရပေသည်။

"ဟင်..."

ဝမ်ဝူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နေရခက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ ယဲ့ချန်သာသိပါက ဤတပည့်မှာ အနည်းငယ် အလွန်အမင်း သူတော်စင်ဆန်လွန်းသည်ဟု ပြောမိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်နေပြီး ဤသည်မှာ လူ့လောကသို့ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

"ဒီမြင်းဖြူကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... တကယ့်ကို ခမ်းနားတာပဲ..."

နှုတ်ခမ်းမွေးသေးသေးနှင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းသာရှိသော လူတစ်ယောက်က ယခုအခါ ၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော မျက်လုံးက တောက်ပနေပြီး ကွင်းကိုးကွင်းဧရာမဆေဘာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှောင်မာဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

သူက အလွန်ထူးခြားပေသည်။ သူသာ အတောင်ပံများကို ခေါက်မထားပါက သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမြင်းအဖြစ် အထင်မှားခံရပေလိမ့်မည်။

၎င်း၏ အမွေးများက တောက်ပြောင်ကာ ချောမွေ့နေပေသည်။

"သူ့ကိုသတ်ပြီး မြင်းကိုလုခဲ့..."

ဓားပြခေါင်းဆောင်က ဝမ်ဝူကို ဂရုတစိုက် အာရုံခံလိုက်ပြီး သူက သိပ်မသန်မာကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည်လည်း ထိုမြင်းဖြူကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ ၎င်းကို စီးနင်းရသည်မှာ အလွန်ခမ်းနားပေလိမ့်မည်။

ဤနယ်မြေတွင် နတ်ဘုရားမြင်းတစ်ကောင် ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက ဓားပြတိုက်ရန်နှင့် လုယက်ရန်ဖြစ်စေ၊ ရန်သူများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန်ဖြစ်စေ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဝိုး..ဝူး…..

ဓားပြများက စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အူသံများပေးကာ ဝမ်ဝူဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

"အစ်ကိုဝူ..."

"ဒီလူတွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

"သတ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြှုပ်ပစ်ရမလား..."

"သက်ရှိသတ္တဝါတွေကို မသတ်ဖို့ ဆရာက ငါတို့ကို ပြောထားတယ်လေ..."

ရှောင်မာက ဝမ်ဝူထံသို့ အသံလှိုင်းပို့လွှတ်လိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် နှာမှုတ်လိုက်ကာ မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မပြသဘဲ ဓားပြများကို လုံးဝ အလေးမထားခဲ့ပေ။

အခန်း (၃၆) ရှောင်မာ၏ ဖောက်ပြန်နေသော ဝါသနာ၊ လူများ၏ခေါင်းကို ခြေမွပစ်ရသည်ကို နှစ်သက်ခြင်း

"သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အခါ တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်..."

ဝမ်ဝူက သူ၏ခါးမှ ဓားမကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာက တည်ကြည်နေပေသည်။

"တိုက်ခိုက်ရမယ့်အချိန်ရောက်ရင် တိုက်ခိုက်ရမယ်လို့ ဆရာက ပြောခဲ့တယ်... ဒီလူတွေအကုန်လုံးက လူဆိုးတွေပဲ၊ ငါတို့ သူတို့အားလုံးကို သတ်လိုက်ရင်တောင်မှ ဆရာက ငါတို့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး... စိတ်ထဲမှာ ဘာစိုးရိမ်မှုမှ မထားကြနဲ့..."

အိုး အိုး…

ဟီးဟီး...

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရှောင်မာက စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပေသည်။

သူက နောက်ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဓားပြများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ၏လက်များက တောင်ပံများဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားကာ လေနှင့်မိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။ သူ၏ခြေထောက်များက မြင်းခြေထောက်များဖြစ်ပြီး သံမဏိတံဆိပ်တုံးများကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော ခွာများပါရှိကာ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပေသည်။

"မင်း ဘာလို့ အသွင်ပြောင်းလိုက်တာလဲ... ငါတောင် ပြုတ်ကျတော့မလို့..."

ဝမ်ဝူက အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားကာ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိမ်လိုက်ပြီး ရှောင်မာ၏ တင်ပါးကို ဓားမကြီး၏ ဘေးဘက်ဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားပုံရပေသည်။

အသွင်ပြောင်းသည့်အခါတွင် သူက နှုတ်ဆက်စကားပင် မဆိုခဲ့ချေ။

"ဟီးဟီး..."

ရှောင်မာကလည်း ဒေါသထွက်မနေခဲ့ပေ။ သူက သူ၏တင်ပါးကို နှစ်ချက်ခန့် လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ဓားပြများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဖြန်း...

သူက ခွာတစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်နှက်လိုက်ပေသည်။

ဖြန်း...

ထိုလူ၏ ခေါင်းမှာ ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ခြေမွခံလိုက်ရပြီး အနီနှင့် အဖြူရောင်အရာများ နေရာအနှံ့ ပက်ဖြန်းသွားခဲ့ပေသည်။

“ဟားဟားဟား…”

ရှောင်မာက ပျော်ရွှင်သွားပြီး ဤခံစားချက်ကို အလွန်နှစ်သက်နေပုံရပေသည်။

သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ခေါင်းကို ခြေမွရတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ... အစ်ကိုဝူ မင်းလည်း စမ်းကြည့်သင့်တယ်..."

ရွှတ်…

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြားဓားပြတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ခွာကို မြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခြေမွပစ်လိုက်သည်။

ဤသည်က မည်သို့သော ဝါသနာမျိုးနည်း။

နဂါးလိပ်ဝမ်ဝူက ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းကို အနည်းငယ် လက်ခံရန် ခက်ခဲနေပေသည်။ ဤသတ်ဖြတ်နည်းက အလွန်ရက်စက်ပြီး သွေးဆာလွန်းနေပေသည်။

အကယ်၍ ဆရာသာ သိသွားပါက သူ အပြစ်ပေးခံရနိုင်ပေသည်။

"နတ်... နတ်ဆိုး..."

ဓားပြခေါင်းဆောင်တွင် ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများနှင့် ကြယ်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများရှိပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ရှိပေသည်။ သူ၏အတွင်း၌ အစစ်အမှန်ချီများ စီးဆင်းနေပြီး သူ၏ သိသာထင်ရှားသော စွမ်းအားကို ပြသနေပေသည်။

ရှောင်မာက လူတစ်ပိုင်း နတ်ဆိုးတစ်ပိုင်း သတ္တဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

"ပြေး..."

မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းနှင့် ဓားပြ၏ မျက်လုံးမှာ ကျွတ်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူက သူ၏မြင်းကို လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဟီး…

ရှောင်မာက ဟီသံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ရာ ဓားပြများစီးနင်းထားသော မြင်းများအားလုံး အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်သွားခဲ့လေရာ ဓားပြများ ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

"စောစောက မင်းတို့ ငါ့ကို လုယက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အခုကျမှ ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ..."

ဤမျှ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည့် ဓားပြအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မာက အနည်းငယ် အထင်သေးသွားကာ ရှေ့သို့သွား၍ ခွာဖြင့် အချက်အနည်းငယ် ကန်ကျောက်လိုက်ပေသည်။

ခွပ်.. ခွပ်.. ခွပ်...

ဤဓားပြများ၏ ခေါင်းများမှာ ဖရဲသီးများထက်ပင် ပို၍ ပျက်စီးလွယ်နေကာ ချက်ချင်း ခြေမွခံလိုက်ရသည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ သွေးနံ့များက ပြင်းထန်နေပြီး ရှောင်မာ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပို၍ လှုံ့ဆော်ပေးနေပေသည်။

သူ၏ ခွာချက်တိုင်းက အသက်တစ်ချောင်းကို နှုတ်ယူသွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းနှင့် ဓားပြပင် ချွင်းချက်မရှိခဲ့ဘဲ သူ၏ခေါင်းမှာ တိုက်ရိုက် ခြေမွခံလိုက်ရသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့..."

"နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာပြီ..."

"ထွက်ပြေးရင်လည်း သေရမှာပဲ၊ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ကြစို့..."

"မင်းတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ကောက်ကိုင်ကြ..."

"သတ် သတ် သတ်..."

သွေးနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ စိတ်ကွက်လပ်ဖြစ်နေရာမှ အသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အဖိုးတန်ဆေဘာတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်မာထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပေသည်။

“သတ်……”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူက လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ဆေဘာကြီးက မိုးစက်များကဲ့သို့ သိပ်သည်းပြီး တောက်ပသော ဆေဘာချီများ အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ကျွမ်းကျင်နိုင်သော အရာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အလွန် ခေတ်မီဆန်းပြားသော ဆေဘာနည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“ဟမ့်…”

ဝမ်ဝူ၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားပြီး အလွန် အေးစက်နေပေသည်။

သူက သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားမကြီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားချီကဲ့သို့သော ဆေဘာအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ရွှတ်…

ထိုလူမှာ နေရာမှာတင် ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး မျက်လုံးပြူးကာ သေဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

သူက ရှောင်မာသည် နတ်ဆိုးဖြစ်ပြီး အလွန်သန်မာသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် စွမ်းအားကြီးမားသူမှာ ဤရိုးသားသော လူငယ်လေးဖြစ်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သာမန်ပုံပေါက်ပြီး ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း သူသည် တောင်ငယ်တစ်လုံးကိုပင် ပြိုကျစေနိုင်လောက်သည့် အစွမ်းထက်သော ဆေဘာချီများကို အမှန်တကယ် လွှဲယမ်းနိုင်ပေသည်။

"လောင်ဝမ်က အစွမ်းထက်တာပဲ..."

ရှောင်မာက ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ သူ့ကို အစ်ကိုဝူဟု မခေါ်တော့ဘဲ လောင်ဝမ်ဟု တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

သူက လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပေသည်။

ခွာချက်တစ်ခုပြီးတစ်ခုနှင့်အတူ သူက လူတိုင်းကို ခြေမွပစ်လိုက်သည်။

ဟီး…

သူက နောက်ထပ် တိုးညင်းသော ဟီသံတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ထိုအခါမှသာ ဓားပြများ၏ မြင်းများက ၎င်းတို့၏ ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းကို ပြန်လည်ရရှိကာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ရှောင်မာကဲ့သို့သော မဟာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်က သာမန်တိရစ္ဆာန်များအပေါ် သွေးမျိုးဆက် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ဝမ်ဝူက သူ၏ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး အနီးနားတွင် လဲလျောင်းနေကာ လှုပ်ရှားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့သော ရွာသူရွာသားများကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် လူငယ်များရှိပြီး အားလုံးမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေကြပေသည်။

"သူတို့ကို ရွာထဲ အရင်ပြန်သယ်သွားကြစို့..."

ဝမ်ဝူက သက်ပြင်းချကာ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိမ်လိုက်ပြီး ရှောင်မာကို ကြည့်ကာ သူ့ကို နှစ်ချက်ခန့် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤနေရာက မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းရန် သို့မဟုတ် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် သူတို့က မည်သူ့ကိုမျှ အသက်ရှင်လျက် မချန်ထားခဲ့မိကြောင်းကို သူ ယခုမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်က တောင်ပေါ်မှ သူတို့၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆင်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံ နည်းပါးနေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ရှောင်မာက အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်ပြီး မြင်းအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ဝူက သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများကို မြင်းကျောပေါ်တွင် အရင်တင်ပေးလိုက်သည်။ နောက်ထပ် အခေါက်အနည်းငယ် သွားလိုက်ရုံဖြင့် လူတိုင်းကို ရွာသို့ ပြန်ပို့ရန် လုံလောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရွာသူရွာသားများသည် အတန်အသင့် ပျက်စီးမှုမရှိသေးသော အခန်းတစ်ခုအတွင်း လဲလျောင်းနေကြလေသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် ဝမ်ဝူ အထူးဂရုစိုက်ပေးခဲ့သော အဘိုးအိုတစ်ဦးလည်း ပါဝင်ပေသည်။ ရေသောက်ပြီးနောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ နိုးထလာခဲ့သည်။

သူ၏ဒဏ်ရာများက အလွန်ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်ပြီး အချို့နေရာများတွင် ပြတ်ရှကာ အရိုးများပင် ပေါ်နေပေသည်။

နိုးလာသောအခါ သူက နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး အားနည်းကာ နုံးချည့်နေပေသည်။

"အဘိုး... သက်သာရဲ့လား... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ... ဓားပြတွေက ရွာကို ဘာလို့ သတ်ဖြတ်ချင်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြနိုင်မလား..."

ရှောင်မာက လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးက မကြီးမားဘဲ လူတစ်ရာခန့်သာရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ရွာထဲတွင် အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့အမျိုးသမီးများမှာ အဝတ်အစားပင် ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကိုယ်ဗလာဖြင့် လဲလျောင်းနေကာ သူတို့၏ သေဆုံးမှုမှာ အလွန် ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ကလေးများစွာမှာ ကြိုးဆွဲချခံထားရ သို့မဟုတ် အိုးများထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချခံထားရပြီး ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရှုရန်ပင် အလွန် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ရှောင်မာနှင့် ဝမ်ဝူတို့မှာ လူသားများက ဤမျှ ရက်စက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မတွေးထားခဲ့ဖူးဘဲ လုံးဝ ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့က စောစောက အလွန် သနားညှာတာလွန်းခဲ့သည်ကိုသာ နောင်တရနေကြတော့သည်။

သူတို့အနေဖြင့် ထိုဓားပြများ၏ နတ်ဝိညာဉ်များကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ကာ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ဝင်စားခွင့် မရအောင် လုပ်ဆောင်သင့်ပေသည်။

ယခုအခါ ရွာထဲတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ဤလူအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

သေချာရေတွက်ကြည့်ရာ ဆယ့်သုံးယောက်သာ ရှိပေသည်။

အမျိုးသမီး လေးယောက်၊ အမျိုးသား နှစ်ယောက်၊ သက်ကြီးရွယ်အို လေးယောက်နှင့် ကလေး သုံးယောက်တို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဆေးဝါးကုသမှု မရရှိပါက သူတို့လည်း သေဆုံးရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ဝမ်ဝူကို မြင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်က ချောမောသော မြင်းဖြူလေးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဓားပြများက သူတို့ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲခေါ်သွားချိန်၌ သူတို့က အမှန်တကယ် အပြည့်အဝ သတိလစ်နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

အချို့က ရှောင်မာ၏ အသွင်ပြောင်းခြင်းနှင့် သူ၏ခွာများကို အသုံးပြု၍ လူများ၏ခေါင်းကို ခြေမွပစ်သည့် ဝါသနာကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

သူတို့က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု သူက မြင်းတစ်ကောင်နှင့် တူနေသော်လည်း အဘိုးအိုက သူသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သိထားပေသည်။

ဝမ်ဝူက ရိုးသားပြီး အလွန် သာမန်ပုံပေါက်နေသော်လည်း။

သူကလည်း သေချာပေါက် လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

သူက အသက်ရှူပြင်းပြင်း အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီး အသက်ရှင်ရန် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ လောလောဆယ်တွင် ကျေးဇူးဆပ်ရန်သာ လိုလားနေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရွာထဲတွင် သေဆုံးခွင့်ရခြင်းက ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက် ၎င်း၏အမြစ်များဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ညာဘက်လက်က တုန်ယင်နေပြီး ဆေးတံတစ်တံ သောက်ချင်နေသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မရှိခဲ့ပေ။

မတ်မတ်ထိုင်ကာ နံရံကို မှီနိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း သူက စကားပြောလာခဲ့သည်။

"ဒီနေရာက တုန်းဟိုင်ပြည်နယ်ထဲက ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာဖြစ်တဲ့ မဟာရှားတိုင်းပြည်ပဲ... အနီးဆုံးမြို့က မိုင်နှစ်ရာဝေးပြီးတော့ အနောက်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်အကွာမှာ ရေနီမြို့ ရှိတယ်... ရွာကို ဘာလို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဲဒီဓားပြတွေရဲ့ အဆိုအရ သူတို့က ဆေဘာတစ်လက်ကို ရှာနေတာဖြစ်ပြီး အဲဒါက ငါတို့ရွာထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ သံသယရှိနေကြတာပဲ..."

“အဟွတ်…”

အဘိုးအိုက စကားများများပင် မပြောရသေးမီ သွေးများ အန်ထုတ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ဝူက အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက သနားကြင်နာမှုဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မာကလည်း အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သိုင်းလောကသို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာပြီး ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူက အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားရကာ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကို မတတ်နိုင်တော့ချေ။

"ဆေဘာတစ်လက်..."

"ဘယ်လို ဆေဘာမျိုးလဲ..."

ဝမ်ဝူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီးနောက် သူက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီဓားပြတွေရဲ့ အသိုက်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ အဘိုး သိလား... အဘိုးတို့အတွက် ကျွန်တော် လက်စားချေပေးမယ်..."

ဤကမ္ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း ဝမ်ဝူက ဆရာပြောခဲ့သည်များမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

မဟာသူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုရမယ်။

သူက တိုင်းပြည်ကို အလုပ်အကျွေး မပြုနိုင်သော်လည်း ဤလယ်သမားများအတွက် သူ၏ အစိတ်အပိုင်းငယ်လေးကိုတော့

လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပေသည်။

ဓားပြအားလုံးကို သတ်ပစ်ပြီး သွေးကြွေးများကို ရှင်းလင်းပစ်မည်။

"ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

ရှောင်မာက အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်နေရန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျေးလက်ရွာများအနီးတွင် သဘာဝဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှိတတ်သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် လူများကို ကယ်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ခေါင်းမော့ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်ကမ္ဘာမှလည်းဖြစ်သော လူတစ်စု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူတို့လား..."

ရှောင်မာက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤလူများနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူက ဝမ်ဝူထံသို့ အသံလှိုင်းပို့လွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ဝမ် မြန်မြန်ထွက်ခဲ့... ဒီလူတွေက သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်လောက်တယ်..."