အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း (၃၉) ပန်းပဲဖိုရှေ့၌ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း

အနောက်မြောက်ဘက်မှ သွေးမြစ်တစ်စင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းလာခဲ့ပြီး အကျယ်ခုနစ်မီတာ သို့မဟုတ် ရှစ်မီတာခန့်နှင့် အနက်သုံးမီတာကျော်ခန့် ရှိပေသည်။

ဤမြစ်မှာ မြို့ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသော ရေနီမြစ် ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုဝူ... ဒီမြစ်ထဲမှာ ငါးလေးတွေ၊ ပုစွန်လေးတွေ မရှိတာကို သတိထားမိလား..."

ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းသည် မြစ်ကမ်းစပ်သို့ ရောက်သောအခါ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏လျှာကိုထုတ်ကာ မြစ်ရေကို နှစ်ကြိမ်ခန့် လျက်ကြည့်လိုက်ရာ ခပ်ဖန်ဖန် ငန်ကျိကျိ အရသာမှလွဲ၍ သွေးနံ့မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

ခဏကြာ သောက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိစ္ဆာချီလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏အတွင်းထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

မြစ်ရေ၏ အရောင်ကသာ ထူးဆန်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး ရေ၏ အရည်အသွေးက ကြီးမားသော ပြဿနာမဟုတ်ကြောင်း သူ ကောက်ချက်ချလိုက်ပေသည်။

ကလေးများ ရေကူးနေခြင်းနှင့် အမျိုးသမီးများ အဝတ်လျှော်နေခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤကောက်ချက်ကို ဆွဲနိုင်ပေသည်။

"မြစ်ထဲမှာ ငါး ဒါမှမဟုတ် ပုစွန်မရှိတာ အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်... မြစ်ညာဘက်ကို သွားကြရအောင်..."

ဝမ်ဝူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းတို့က အလကားနေရင်း ဝင်ပါနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤသွေးရောင်ရေသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရရုံသာဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးများအနေဖြင့် သူတို့က ထိုသို့သောအရာများကို အထူးတလည် အကဲဆတ်ကြလေသည်။

သွေးမြစ်တစ်လျှောက် မြစ်ညာဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ဝမ်ဝူသည် အနီးအနားရှိ အပူမြစ်ဖျားခံရာတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိလိုက်ပေသည်။

သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြစ်၏ မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သက်ကယ်မိုးတဲ အနည်းငယ်ပါရှိသော ခြံဝင်းငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် မီးဖိုကြီးတစ်ခုရှိနေပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး အသားမည်းမည်း လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်က မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများကို တောက်လျှောက် ပစ်ထည့်နေပေသည်။

မီးတောက်များက ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသောကြောင့် သူ့ကို ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုသွားစေသည်။

သူက ရေစည်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ၎င်းထဲမှ သံဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပန်းပဲဖိုစင်ပေါ်တွင် တင်ကာ တူတစ်ချောင်းကိုကိုင်၍ စတင်ထုနှက်လေတော့သည်။

ဒေါင်…

ဒင်…

တူတစ်ချက် ထုနှက်လိုက်သည်နှင့် ထင်ရှားသော အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပထမအသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သွားပြီး နှလုံးသားထဲအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ ဒုတိယအသံမှာ အလွန်ပြတ်သားပြီး နားထောင်၍ ကောင်းပေသည်။

ဒေါင်... ဒင်... ဒေါင် ဒင် ဒင်…

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ထုနှက်မှုအရှိန်က ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာသောကြောင့် ဝမ်ဝူ၏ နှလုံးသားကို ခုန်ပေါက်သွားစေသည်။

ဤလူသည် သာမန်မဟုတ်ပေ။

ဤသူမှာ လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ တူသည် သာမန်သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရေခဲသံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက လေးလံပြီး မာကျောကာ ၎င်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသော လက်နက်များသည် အေးစက်သော ချီတစ်မျှင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အလိုအလျောက် ရေဖြင့် အအေးခံပြီးသားနှင့် ညီမျှပေသည်။

ထိုမျှသာမက သူ၏ကြွက်သားများက စည်းချက်ကျကျ တုန်ခါနေပြီး သူ၏အတွင်းထဲ၌ မြစ်များနှင့် လှိုင်းတံပိုးများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ သူ၏ အရိုးများပင်လျှင် တုန်ခါနေပြီး သူ့ထံမှ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူပဲ…

ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းသည် အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ အမွေးအမှင်များ ထောင်မတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူနှင့် ဝမ်ဝူတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်မှုနှင့် သတိထားမှုတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှသေးငယ်သော မြို့လေးတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရှိနေမည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤပန်းပဲဆရာသည် ထူးကဲလှပေသည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လာစေရန် ကျင့်ကြံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟင်…

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ပန်းပဲဆရာသည် သံထုနေရင်းမှ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ဝူသည် မြင်းဖြူတစ်ကောင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရိုးသားသည့်ပုံစံရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်မျှသာဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ရိုးသားစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ထုနှက်ရန် ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ သံဓားသည် ဆက်တိုက် ဆန့်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြမ်းတမ်းသော သံတုံးကို ဓားသန္ဓေသားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့်သာ အချိန်ယူလိုက်ရပေသည်။

ဤသူ၏ ပန်းပဲပညာရပ်သည် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး တာအိုနှင့်ပင် နီးစပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပေသည်။

"ဒီကျွမ်းကျင်သူက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ..."

"တံခါးခြောက်ပေါက်က ကျွမ်းကျင်သူလား... ဒါမှမဟုတ် ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်က လက်ပါးစေလား... ဒါမှမဟုတ် တစ်ချို့ ဂိုဏ်းတွေက ပါရမီရှင် လူငယ်လေးတစ်ယောက်လား..."

"သူတို့ ငါ့ဆီကို ဘယ်လို ရှာတွေ့သွားတာလဲ..."

"အဲ့ဒီမြင်းက သာမန်မဟုတ်ဘူး..."

ပြန်လှည့်သွားပြီးနောက် ပန်းပဲဆရာ၏ အကြည့်က မှိုင်းညို့သွားပြီး ဝမ်ဝူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းတို့၏ ရောက်ရှိလာမှုကို မကြိုဆိုသည့်အလား သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရန်လိုမှုများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒီမှာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေရှိတယ်... ပြီးတော့ အရမ်းကို သိပ်သည်းနေတယ်..."

ဝမ်ဝူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သွေးရောင်ရေကို လက်ညိုးထိုးကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ငါးတွေ ပုစွန်တွေမရှိတာ ဒီသတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒကြောင့်ပဲ... ဒီပန်းပဲဆရာက မသင်္ကာစရာပဲ..."

"သူက ငါတို့ရှာနေတဲ့ အခွင့်အရေးတွေထဲကတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်..."

သိုင်းတာအို ဂြိုဟ်လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်သည် ကြီးမားသော ကံကြမ္မာကောင်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားမည်မှာ သေချာပြီး ဝမ်ဝူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းတို့ကို သူတို့၏ဆရာက တောင်ပေါ်မှ စေလွှတ်လိုက်သောကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ၎င်းကို လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။

သူတို့၏ ဆရာအတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေကို ယူဆောင်လာပေးရန် သူတို့ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆရာသည် လက်ရှိအချိန်တွင် သာမန်ခန္ဓာကိုယ်သာရှိသေးပြီး ဤကံကြမ္မာကောင်းများကို လိုအပ်ကြောင်း နတ်ဆိုးအားလုံးက ကောင်းကောင်း သိထားကြပေသည်။

အခွင့်အရေးများကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းမှလွဲ၍ သူတို့တွင် အခြားလုပ်ဆောင်ပေးစရာ မရှိပေ။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်…

ဝမ်ဝူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းတို့က ပန်းပဲဖိုအနီးသို့ချဉ်းကပ်ကာ သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာချင်နေချိန်မှာပင် အဝေးမှ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာသော မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းသည် သူ၏ နားရွက်များကို ထောင်လိုက်ကာ နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ပြီး အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မြစ်ဘေးရှိ လမ်းငယ်လေးတစ်လျှောက် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသော လူတစ်စုကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေသည်။

သူမ၏ လက်များကို နောက်ပြန်ကြိုးတုပ်ထားပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ သွေးများဖြင့် ပေကျံနေခဲ့သည်။

သူမသည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပြီး လှပသော မျက်နှာလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်စားထားပေသည်။

သူမ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ ဖိနပ်မပါဘဲ နီရဲပူလောင်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းထားရပြီး သူမတွင် သွေးကြည်ဖုနှစ်ခုပင် ရှိနေပေသည်။

"အဖေ..."

"ပြေး..."

ကောင်မလေးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သံထုနေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန်တရာ အေးစက်သွားပြီး အနီးနားရှိ မီးဖို၏ အပူချိန်ကိုပင် ဒီဂရီအနည်းငယ်ခန့် လျှော့ချပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

ကောင်မလေး၏ အနောက်တွင် အရပ်မြင့်သော မြင်းများကိုစီးကာ ယူနီဖောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် အဖိုးတန်ဆေဘာများကို ချိတ်ဆွဲထားသော အမျိုးသားတစ်စု ရှိနေပေသည်။

ပျံလွှားငါးဝတ်ရုံများ။

နွေဦးရွှေချည်ဓားများ။

သူတို့သည် တကယ်တော့ ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ် ဖြစ်ပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤအဖွဲ့ထဲတွင် ဆာကူရာဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျွန်းနိုင်ငံမှ အမျိုးသားနှစ်ဦး ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က အရပ်ပုပြီး နှုတ်ခမ်းမွေးစူးစူးလေးများ ရှိကြသည်။

ပဲစေ့အရွယ်အစားရှိသော သူတို့၏ မျက်လုံးများက ရက်စက်သော အကြည့်များကို ဖော်ပြနေကြသည်။

သူတို့သည်လည်း မြင်းများကို စီးနင်းထားကြပြီး ပန်းပဲဖိုဘက်သို့ ကြည့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး အကြွင်းအကျန်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်ထံမှ သူတို့ သိရှိခဲ့ရသည်။

သူက အဖိုးတန်ဆေဘာတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကာ စစ်မှန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒကို ကျင့်ကြံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က သူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်သရွေ့ သူတို့သည် သိုင်းလောကအတွင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကကို ကြီးစိုးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်သည် သူ၏ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာကို မတွေ့မီ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့ရသော်လည်း လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးချင်း ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အရာနှင့် ဆုံတွေ့ရမည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့၏ ကံက ကောင်းလှပေသည်။ ဤနေရာသို့ ပို့ဆောင်ခံရပြီးချင်းပင် ဤရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ် အဖွဲ့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စကားပြောဆိုခြင်းမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤလူကို ဖမ်းဆီးရန်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးက ကူညီပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းကာ အရေးယူဆောင်ရွက်ရန် ကိုယ်တိုင် တက်ကြွစွာ စေတနာ့ဝန်ထမ်းခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ ပထမဦးစွာ ပန်းပဲဆရာကို သတ်ရန်၊ အဖိုးတန်ဆေဘာကို ရယူရန်၊ ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်ကို ကွပ်မျက်ရန်နှင့် ထို့နောက်တွင် သူတို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်း...

ပန်းပဲဆရာက ဆေဘာကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ဤဆေဘာကို လက်နက်စင်ပေါ်တွင် တင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူက ချီကို အသုံးပြုကာ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခြံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေစဉ် ထိုလူစုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ တည်နေရာ ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သိလိုက်ပေသည်။

သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် သုံးနှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ပြောင်းရွှေ့ကာ ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တသီးတခြား နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခံခဲ့ရဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ သမီးဖြစ်သူပါ ပါဝင်ပတ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

"ရှောင်ယွီကို လွှတ်ပေးလိုက်... မင်းတို့ ဘာလိုချင်လိုချင် ငါတို့ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်..."

"ရှောင်ယွီ..."

ဝမ်ဝူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းတို့က ကောင်မလေးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမသည် ရှောင်ယွဲ့ ပြောခဲ့ဖူးသော အစ်မ ရှောင်ယွီ ဖြစ်နေပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အဖိုးတန်ဆေဘာက ဤသံထုနေသည့် လူထံတွင် ရှိနေခြင်းလော။

သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် လိပ်နှင့်မြင်းတို့က အလောတကြီး မဖြစ်တော့ပေ။ သူတို့က ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး မြစ်၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရပ်ကာ အခြေအနေများ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူလဲ... မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း... ဒါက ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်ရဲ့ကိစ္စပဲ... မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ အကုန် ထွက်သွား..."

ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်သည် လူတိုင်းကို ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားစေရန် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

သင်က သိုင်းတာအိုကျောင်းများမှ ဖြစ်စေ၊ ဓားပြကြီးတစ်ဦးဖြစ်စေ မည်သူမျှ ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်ကို မမြင်ချင်ကြပေ။

ဤအဖွဲ့သည် သရဲတစ္ဆေများပင် ကြောက်ရွံ့ရသော ကပ်ရောဂါတစ်ခုနှင့်တူပြီး လူတိုင်းက သူတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။

ဝမ်ဝူနှင့် မြင်းဖြူတို့က တကယ့်ကို ပွဲကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်ရာ လုံးဝကို ရဲတင်းလွန်းသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းသံကို ကြားသော်လည်း ထွက်မသွားခဲ့ကြပေ။ ထို့အစား သူတို့က အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံပင် ဖြစ်ပေသည်။

"တကယ် သေချင်နေတာပဲ..."

ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်များထဲမှ တစ်ယောက်က သူ၏ နွေဦးရွှေချည်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

သူသည် ကျိန့်ရှန်အမည်ရှိ အဆင့်ခုနစ် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်အောက်ခံ ဆယ့်ခြောက်ဦးပါဝင်သည့် တပ်ရင်းမှူးရာထူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်ကို ဖမ်းဆီးခြင်းသည် အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စဖြစ်ပြီး သူတို့အနေဖြင့် အာရုံလွှဲခံရန် မတတ်နိုင်ပေ။

ထိုလူနှင့် မြင်းတို့မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ခန့်မှန်းသိရှိနိုင်ပေသည်။

သိုင်းလောကတွင် ခရီးသွားသောအခါ လူငယ်များ၊ တာအိုကျင့်ကြံသူများ၊ ဘုန်းကြီးများနှင့် အဘွားအိုများမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့က လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်နေနိုင်ပြီး ဤအချိန်တွင် သူတို့ကို စော်ကားရန် မလိုအပ်ပေ။

"လူတစ်ယောက်နဲ့ မြင်းတစ်ကောင်..."

ကျွန်းနိုင်ငံမှ ဆာကူရာအဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးသည်လည်း ဝမ်ဝူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းတို့ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့ကို အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက အလွန် ထူးခြားနေပေ။ အခြားသူများအားလုံးက မြေကြမ်းပြင်သုံးယာဉ်များ မောင်းနှင်လာခြင်း သို့မဟုတ် ရဟတ်ယာဉ်များကို စီးနင်းလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဝူတစ်ယောက်သာလျှင် မြင်းကို စီးနင်းထားပြီး ဤမြင်းဖြူမှာ အလွန်တရာ ခမ်းနားတင့်တယ်လှပေသည်။

"စတင်လှုပ်ရှားတော့..."

"အချိန်ဆွဲတာက ပြဿနာတွေ ယူဆောင်လာလိမ့်မယ်..."

သူတို့က ထပ်မစောင့်ချင်တော့သဖြင့် သတိပေးရန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အခြားအဖွဲ့အစည်းများမှ လူအများအပြား ရှိနေပြီး အကယ်၍ သူတို့သာ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ရပါက အရှုံးက အမြတ်ထက် ပိုများသွားပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ..."

ကျိန့်ရှန်သည်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်သည် အမှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် မည်သည့်အခါမျှ အချိန်ဆွဲလေ့ မရှိပေ။

"သတ်..."

သူက ငွေရောင် ဆေဘာရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လက်များကို ကြိုးတုပ်ခံထားရသော ကောင်မလေးထံသို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဤဆေဘာချက်…

အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပသွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အခန်း (၄၀) ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ပြီး ဓားက အသစ်ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ယွီအမည်ရှိသော မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ဖခင်နောက်ဆုံးအချိန်များကို အမြင်အာရုံဝေဝါးပြီး လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ကာ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုရှိနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားနေကာ ဤဘဝတွင် ဖခင်၏ သမီးဖြစ်ရသည်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်ကြောင်း ပြောနေသည့်အလားပင်။

ဆေဘာအလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းက သူတို့ရှေ့ရှိ ပန်းပဲဖိုကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

ကျွန်းနိုင်ငံမှ ဆာကူရာအဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်နင်ဂျာများ သို့မဟုတ် အောက်အဆင့်နင်ဂျာ ဂျီနင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတို့က အရေအတွက် အများဆုံးဖြစ်ပြီး ရှေ့တန်းသို့ အမြဲတမ်း ပြေးဝင်လေ့ရှိကြသည်။

ယခုအခါ ဤသို့သော ဆေဘာအလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့သည်။

ကျွန်းနိုင်ငံတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ဆေဘာအလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သူ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

မြေကမ္ဘာနင်ဂျာများနှင့် ကောင်းကင်နင်ဂျာများ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှလွဲ၍ အလယ်ဆင့်နင်ဂျာများနှင့် အထက်တန်းအဆင့်နင်ဂျာများပင်လျှင် ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် သူတို့က အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိ ဂျီနင်များသာဖြစ်ကြပြီး ဤကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ သခင်များကို မြင်တွေ့ခွင့် ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်က ကျွန်းနိုင်ငံတွင် လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တစ်ခု ပွင့်လာခဲ့ပြီး ၎င်းထဲမှ ပြီးပြည့်စုံသော အမွေအနှစ်ဖြစ်သည့် ဟိုကူရှင် အစ်တိုရူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

အချို့သူများသည် ဤလျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဆေဘာနည်းစနစ်များက နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုကြသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ ဤရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်မှူးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မည်သူက ပို၍ အားကောင်းမည်နည်း။

ချွင်…

မဟာဆေဘာကြီး ကျဆင်းလာတော့မည့် အချိန်မှာပင် ကျောက်ခဲငယ်တစ်လုံးသည် လေထုကို ခွင်းကာ လေချွန်သံနှင့်အတူ ပျံသန်းလာပြီး ဆေဘာ၏ အသွားကို ရိုက်ခတ်ကာ လမ်းကြောင်းလွှဲသွားစေခဲ့သည်။

ဆေဘာချီသည် မိန်းကလေးကို လွတ်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်မှူးက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းတိုက်ခိုက်မှုက ကြီးမားလှသော အင်အားများ ပါဝင်နေပြီး သူ၏ နွေဦးရွှေချည်ဓားမှာ လက်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသောကြောင့် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကြားနေရာမှာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ သူ၏ ညာဘက်လက်က ထုံကျဉ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ဖြစ်ရပ်က အံ့သြစရာကောင်းလှပြီး ဝမ်ဝူနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းတို့ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။

ကျောက်ခဲပျံသန်းလာသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ အဖြူရောင်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းကို အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ကာ သန့်စင်သော နှင်းတောင်မှ နတ်သမီးတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလားပင်။

သူမ၏ ခါးတွင် ဓားအိမ်မပါသော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သူမ၏ ညာဘက်လက်ထဲတွင် ခိုဥအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ချောမွေ့သည့် ကျောက်ခဲနှစ်လုံးကို ဆော့ကစားနေပေသည်။

နွေးထွေးသော လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ အဖြူရောင်စကတ်ကို လွင့်ဝဲသွားစေခဲ့သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက သေးသွယ်ကာ ကျက်သရေရှိပြီး သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပန်းပဲဆရာ... ငါမှာထားတဲ့ဓားက သွန်းလုပ်ပြီးပြီလား... ဓားမေးမြန်းခြင်း ညီလာခံကို လွတ်သွားအောင် မလုပ်နဲ့နော်..."

သူမ၏ အသံက အေးစက်နေပြီး သူမ၏ အသက်အရွယ်မှာလည်း ငယ်ရွယ်လှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပန်းပဲဆရာက သတိဝင်လာပြီး သူ၏ သွားများကို တင်းတင်းကျိတ်လိုက်သည်။

သူက မျက်ရည်များ စီးကျလျက် မိန်းကလေးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"သမီးလိမ္မာလေး... ဒီကိုလာခဲ့..."

စောစောက ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်က သူ၏ သမီးကို ဆေဘာဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ချိန်တွင် သူက ဝင်ရောက်ကယ်တင်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အသစ်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းသောနေရာရှိ သော့ခလောက်တစ်ခုက ပွင့်သွားသည့်အလား ဖြစ်ကာ သူ၏ ခံစားချက်များက ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ခြေထောက်များ အားနည်းနေခဲ့သော မိန်းကလေးသည် ယခုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ခွန်အားများ ပြည့်နှက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ပန်းပဲဆရာထံသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမက ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူမက အရာတစ်ခုကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖခင်က သူမကို စွန့်ပစ်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူမက သူ့ကို မနာကြည်းခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အမြင်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ အလွန်သာမန်ဆန်သော ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့ထဲမှလူများက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တတ်ကြပြီး အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသော သံရိုင်းများကိုပင် ဈေးကြီးပေးကာ ရောင်းချတတ်ကြသော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်တတ်ပေ။

သူမ၏ ဖခင်က သူမကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် သူ့ကို မုန်းတီးနေရန် မလိုအပ်ပေ။

"သမီး အရင်ဘေးဖယ်နေလိုက်... အဖေက ဒီလမ်းဆုံးအထိ ဖိအားပေးခံခဲ့ရပြီ... အဖေ ဆက်ပုန်းနေမယ်ဆိုရင် သမီးကို သေချာပေါက် ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ပန်းပဲဆရာက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူ၏ မျက်လုံးများက ထူးထူးခြားခြား တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ဟင်..."

ရှောင်ယွီက အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလျက် ဘေးဘက်သို့ ရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဤကဲ့သို့ ပြတ်သားသော အသွင်အပြင်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဓားသွန်းလုပ်နေချိန်တွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော မျက်လုံးမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မလာတော့မည့်အလား။

"မင်းရဲ့ဓားက ဒီမှာ..."

ပန်းပဲဆရာက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားပုံကြမ်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းက မည်သည့် ထွင်းထုမှုမှ မပါဝင်သေးသည့် ဓားသန္ဓေသား တစ်ခုအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

၎င်းက သာမန်သံမဏိများထက် အနည်းငယ်သာ ပိုမိုခိုင်မာကာ အလွန်ရိုးရှင်းပုံရပေသည်။

"အိုး.."

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်အာလာသည့်အလားပင်။

"ဓားဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက်လား..."

"သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ..."

"ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့သူက ဂရင်းမာစတာ တစ်ယောက်ပဲ..."

"တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် သန်မာတာပဲ..."

အောက်ဘက်ရှိ ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့် အများအပြားမှာ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ဘဲ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသည့် တပ်ရင်းမှူး ကျိန့်ရှန်ကလည်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီးက ဓားဂိုဏ်းမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်အရေးပါသော နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေပေသည်။

မဟာရှားတိုင်းပြည်တွင် ကြီးမြတ်သော ဓားတာအို မြင့်မြတ်နယ်မြေ နှစ်ခုရှိလေသည်။ တစ်ခုမှာ ဓားဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ဓားမေးမြန်းခြင်းစံအိမ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုသည် မဟာရန်သူများ ဖြစ်ကြပြီး တွေ့ဆုံတိုင်း အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားဖြင့် သေချာပေါက် ယှဉ်ပြိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်က။

ဓားမေးမြန်းခြင်းစံအိမ်သည် သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသော ဓားမေးမြန်းခြင်း ညီလာခံတွင် ပါဝင်ရန် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ဓားသမားများအား ဖိတ်ကြားသည့် သူရဲကောင်း ဖိတ်စာများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။

ဓားသမားတိုင်းတွင် သူတို့အကြိုက်ဆုံး ရတနာဓားတစ်လက် ရှိကြသော်လည်း ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် သံဓားတစ်လက် သွန်းလုပ်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှာဖွေခဲ့သည်။

ဤသည်က မည်သည့်အဆင့်ရှိ ယုံကြည်မှုနှင့် မာနမျိုးနည်း။

သို့သော်လည်း။

သူမ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားအိမ်မပါသည့် ဓားကရော မည်သို့နည်း။

သူမက လက်နှစ်ဖက်သုံး ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မည်လား။

"ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ်က အမှုတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေတယ်... မသက်ဆိုင်သူတွေ ထွက်သွားရမယ်... ဒီလူက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်ဖြစ်ပြီး ငါ ဒီနေ့ သူ့ကို ဖမ်းရမယ်..."

"မင်းက ဝင်စွက်ဖက်ချင်တယ်ဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးပြီလား..."

"ရာအိမ်မှူးက မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်... မင်းက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဟုတ်ရဲ့လား..."

ကျိန့်ရှန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမရှာဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဓားဂိုဏ်းက မြင့်မြတ်ပေမယ့် သိုင်းလောက ဂိုဏ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး မဟာရှားတိုင်းပြည်ရဲ့ ဒဏ်ခတ်အရေးယူမှုတွေကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး... ပြီးတော့ ငါတို့က ဧကရာဇ်ကိုယ်စား ဆောင်ရွက်နေတာပဲ..."

"မင်းကို ငါ အကြံပေးပါရစေ..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမရှာပါနဲ့..."

သူက မာနကြီးပြီး ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရာအိမ်မှူးသည် ဂရင်းမာစတာအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူတို့၏ အကူအညီဖြင့် ဤအမျိုးသမီးက ဓားဂိုဏ်းမှ ဂရင်းမာစတာ တစ်ဦးဖြစ်လျှင်တောင်မှ သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါက ဓားဖိုးငွေပဲ..."

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ကျိန့်ရှန်ကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်းက ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်တပ် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်တပ် ဖြစ်ပါစေ သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဓားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးက စကားလုံးတစ်လုံးတည်းအပေါ်တွင်သာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဓားပင်ဖြစ်သည်။

သူမ တောင်ပေါ်မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆင်းသက်လာခြင်းမှာ ဓားမေးမြန်းခြင်း ညီလာခံ၏ ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဝှစ်…

သူမက ခါးမှ အဝတ်အိတ်ငယ်လေး တစ်လုံးကို ယူကာ ပန်းပဲဆရာထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ အတွင်းထဲတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ငွေစ အပိုင်းအစ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း ငွေတစ်ရာတန်ဖိုး ရှိပေသည်။

သူမက စရန်ငွေ ဆယ်ပြားကို ကြိုတင်ပေးချေထားပြီးဖြစ်ကာ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးပေးချေမှု ဖြစ်သည်။

"သတ်..."

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်။

ပန်းပဲဆရာက သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မြူခိုးများကဲ့သို့ ချီများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ငွေအိတ်ကို ထက်ပိုင်းကျိုးကြေသွားစေခဲ့သည်။

ရိုက်ခတ်သွားသော ငွေစများသည် မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်များဆီသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာလည်း အနည်းငယ် လန့်ဖြတ်သွားသော်လည်း သူမက နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမက ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ယွီ၏ ဘေးနားသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ဝုန်း…

ပန်းပဲဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အစစ်အမှန်ချီများသည် မီးကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပြီး သူ၏ သွေးကြောများကို ရိုက်ခတ်ကာ သူ၏ သွေးချီများကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများ တစ်လျှောက်တွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မူလက အနည်းငယ် မည်းနက်ကာ ပိန်လှီနေသော်လည်း ယခုအခါ သူက ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာခဲ့သည်။

ရွှမ်း...

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားသန္ဓေသားသည် အပြည့်အဝ ပုံမဖော်ရသေးသော်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဓားချီများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤဓားက လွှဲခုတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဓားချီများက သက်တံတစ်တန်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မြန်မြန်..."

"နောက်ဆုတ်..."

မြင်းပေါ်တွင် စီးနင်းနေသော ကျိန့်ရှန်က မြင်း၏ ဗိုက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ညှပ်ထားရင်း အော်ဟစ်လိုက်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ မြင်းမှာမူ ၎င်း၏ နံရိုးများ အားလုံးကျိုးကြေသွားပြီး အတွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ သွေးများ အန်ကျလာခဲ့သည်။

ဖောင်း...

အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့် လေးယောက်မှာ သူတို့၏ ဆေဘာများကိုပင် မဆွဲထုတ်နိုင်မီ ဓားချီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့ကြသည်။

လျှို့ဝှက်လက်နက်များ ကဲ့သို့သော ငွေစများသည် ထိမှန်သူ မည်သူ့ကိုမဆို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိစေခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် လူခြောက်ယောက်သာ ရပ်နေနိုင်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်ခဏလေးက အလွန်ရန်လိုနေခဲ့ကြသော ရွှေချည်လွှမ်း သက်တော်စောင့်များမှာ သေဆုံး သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရကာ လဲကျနေကြသည်။

“ဘုရားရေ…ဒီလောက် ရက်စက်တာလား…”

ကျွန်းနိုင်ငံမှ ဆာကူရာအဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က မီတာဆယ်ဂဏန်းကျော် နောက်ဆုတ်ရန် နင်ဂျာနည်းစနစ်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး ပန်းပဲဆရာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့ကြသည်။

တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

ဤဂြိုဟ်၏ လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်က ရိုးရှင်းမနေပေ။ သူတို့ ဤနေရာတွင် သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုဝူ..."

"ဒီလူက အရမ်းကို စွမ်းအားကြီးတာပဲ..."

ပြိုင်ဘက်ကင်းမြင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခွာများဖြင့် မြေပြင်ကို ညင်သာစွာ နှစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။ မျက်မြင်တွင်ပင် မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ကျောက်စရစ်ခဲ အချို့က ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

"သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို သန်မာလာအောင် ကျင့်ကြံထားတာပဲ... အရေးအကြီးဆုံးက သူက သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန်ကို အသုံးမပြုသေးဘူး... ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနဲ့ ပိုတူနေတယ်..."

ဝမ်ဝူက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော သခင်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် လှုပ်ရှားရန် အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

"ငါ ဓားသွန်းလုပ်နေတာကို အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့အတွက် တကယ့်ကို အကြိမ်တစ်သောင်း သေသင့်တယ်..."

ပန်းပဲဆရာက သူ၏ အသာစီးရမှုကို အသုံးချကာ လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်။

"မိစ္ဆာဓား..."

"ဒီနေ့က မင်းသေရမယ့်နေ့ပဲ..."

အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဝေးကွာနေသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ငွေရောင် သံမဏိချပ်ဝတ်ပျော့ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက လှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိနေပေသည်။