အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း(၄၉) ဒီနေရာက အလုံခြုံဆုံးပဲ

ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်မှ ၁၁၀ အော်ပရေတာမှာ ဤမယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသော "မိစ္ဆာ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှု" ဖြစ်ရပ်၏ အဖြစ်အပျက် အစဉ်အလာတစ်ခုလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ဆက်စပ်မိသွားတော့၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ငိုအားထက်ရယ်အားသန် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးကာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဝရမ်းပြေးကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်ပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ရှင်... ကျွန်မတို့ရဲ့ စနစ်အရ ရှင်ပြောတဲ့... အင်း... 'မိစ္ဆာ' က ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက် ဖြစ်ရပါမယ်..."

"လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဟုတ်လား..."

ချန်ဟောင်၏ ငိုယိုသံများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ပို၍ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ခင်ဗျားတို့ ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲမှာ အဲ့လိုအရာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ... အဲဒါက သူ့ရဲ့ အယောင်ဆောင်မှုပဲ... သူက ခင်ဗျားတို့ အဖွဲ့ထဲကို ခိုးဝင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်... ခင်ဗျားတို့အားလုံး သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံနေရတာ..."

သူ၏ အမြင်တွင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ရုပ်ရည်ရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်က ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းမှာ ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေခြင်းထက် အဆပေါင်း သောင်းချီ၍ ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းနေ၏။ ဤအရာက သူသည် နောက်ဆုံး တရားစီရင်မှုကိုပင် မခံယူရဘဲ ဤ "လာဘ်စားတဲ့ ရဲ" ၏ လက်ချက်ဖြင့် ထိုနေရာမှာတင် "ရှင်းလင်း" ခံရပြီး မည်သူမျှ မသိလိုက်ဘဲ လောကကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ မယုံဘူး..."

ချန်ဟောင်၏ အသံတွင် ခုခံမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ငါ ရဲစခန်းကို သွားချင်တယ်... လူအများဆုံးရှိတဲ့ နေရာကို ငါ သွားချင်တယ်... မင်းတို့ အားလုံးရဲ့ မျက်စိအောက်မှာရှိနေမှသာ ငါက လုံခြုံမှာ..."

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်သော အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ထွက်ပြေးရန်ပင်။ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူထံမှ ထွက်ပြေးရန် မဟုတ်ဘဲ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူ၏ ဂူဆီသို့ ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်၏။

သူက လမ်းကြားများထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယင်းအစား လီဗာကို အဆုံးထိ နင်းကာ မြေပုံပေါ်တွင် ရဲတံဆိပ်သင်္ကေတ ပြသထားသော အနီးဆုံးနေရာ ဖြစ်သည့် နန့်ချန်ခရိုင် ရဲစခန်း လက်အောက်ရှိ ဟေရှီး ရဲစခန်းဆီသို့ မြို့ပြ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

သူ၏ အနောက်တွင် ရှိနေသော ချူးရှန့်မှာ အရှေ့ဘက်မှ ယာမဟာအာဝမ်းက လမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အက်ဒရီနယ်လင်းများ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသည့်အလား ယာဉ်ကြောများကြားတွင် ရူးသွပ်စွာ ဝင်ထွက် မောင်းနှင်နေသည်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားမိ၏။

"ဒီကောင်က ဘာလို့ တောင်ဘက်ကို ဦးမတည်တော့တာလဲ... ဘာလို့ မြို့ထဲကို ပြန်ဝင်လာတာလဲ... ရှုပ်ထွေးတဲ့ မြို့ပြ ယာဉ်ကြောတွေကို အသုံးချပြီး ငါ့ကို ခါချဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ချူးရှန့်က သိပ်အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် နောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ [မာစတာအဆင့် ယာဉ်မောင်းကျွမ်းကျင်မှု] စွမ်းရည်ဖြင့် မည်မျှပင် ရှုပ်ထွေးသော လမ်းအခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပါစေ မပြောပလောက်သော အရာသာ ဖြစ်၏။

ထိုသို့ဖြင့် ညဥ့်နက်သန်းခေါင်ယံ ကျန်းချန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

မီးတောက်ပုံစံများ ဆေးခြယ်ထားသော မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီးက ရှေ့နောက်မညီသော အော်ဟစ်သံများဖြင့် ရှေ့မှ မဆင်မခြင် ပြေးလွှားနေ၏။ ၎င်း၏ အနောက်တွင်တော့ ပိုမို ကြီးမားသော အနက်ရောင် သံမဏိသားရဲကြီး တစ်ကောင်က တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါလာပြီး တလက်လက် တောက်ပနေသော ရဲကားမီးများနှင့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ဥသြသံများက လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းပေါ်တွင် နာရေးသီချင်း တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေကာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ယာဉ်အားလုံးကို ကြောက်လန့်တကြား ဖယ်ပေးစေခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဟေရှီး ရဲစခန်း၏ တံခါးဝကို ချန်ဟောင် မြင်လိုက်ရ၏။

ခန့်ညားသော ရဲတံဆိပ်က ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် နူးညံ့ကာ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ၎င်းက ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဝင်ပေါက်၊ ကယ်တင်ခြင်း၏ သန့်စင်သော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်တော့၏။

"ရောက်ပြီ... ငါ လွတ်ပြီ..."

ချန်ဟောင်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူက အရှိန်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မလျှော့ချဘဲ ရဲစခန်း၏ လျှပ်စစ်အလိုအလျောက် တံခါးကို အမြောက်ဆံတစ်လုံးကဲ့သို့ တိုးဝင် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့၏။ တံခါးဝတွင် တာဝန်ကျနေသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိခင် လေပြင်းတစ်ချက်က သူ၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဟောင်က ရဲစခန်း၏ ကျယ်ဝန်းသော ဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ဘရိတ်ကို အတင်းနင်းလိုက်သော်လည်း အလွန်အမင်း တင်းမာမှုနှင့် ခြေလက်များ အားနည်းနေမှုကြောင့် ယာဉ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယာမဟာ အာဝမ်းမှာ "ဒုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ မှောက်သွားပြီး မီတာ အနည်းငယ်အထိ လျှောတိုက် သွားတော့သည်။

သူက ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး အမဲလိုက်ခွေး တစ်ကောင်၏ လိုက်ဖမ်းခြင်းကို ခံနေရသော ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မီးလင်းထိန်နေသော ရဲစခန်း၏ ပင်မ တံခါးဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် တွားသွား ပြေးဝင်သွားတော့၏။

တာဝန်ကျခန်းထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းများကို စီစစ်နေကြသော ငယ်ရွယ်သည့် ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးမှာ ဝင်းထဲမှ ကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် လန့်သွားကြသည်။ သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဆုတ်ပြတ်နေသော ဆိုင်ကယ်စီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်က စောင်းနေကာ မျက်နှာတွင် နှာရည်နှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော အရူးတစ်ယောက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"အရာရှိ... ကယ်ပါဦး..."

ချန်ဟောင်က အနီးဆုံးရှိ ရဲအရာရှိ၏ ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သွေးစုပ်ကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွယ်ကပ်ကာ ငိုယိုတော့သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပါ... အခုချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်ပါ... ကျွန်တော့်ကို ချုပ်ထားပါ... အထဲဆုံးက အချုပ်ခန်းထဲမှာ ထည့်ထားပါ... တံခါးကိုပါ ဂဟေဆော်ပြီး ပိတ်ထားပေးပါ... သူ့ကို အထဲ ပေးမဝင်ပါနဲ့... သူ ရောက်လာပြီ... အဲဒီမိစ္ဆာကြီး ရောက်လာပြီ..."

ခြေထောက်ကို အဖမ်းခံထားရသော ငယ်ရွယ်သည့် ရဲအရာရှိမှာ လက်ထဲတွင် ဂေါ့ဂျီသီး ရေနွေးကြမ်း ခွက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ တွေဝေသွားတော့၏။ သူက ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်းကို လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။

*ဒီလူက ဘယ်သူလဲ... သူ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လို့လဲ... ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးကို ပြောနေတာလဲ…*

ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤမြင်ကွင်းကို ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေချိန်မှာပင် တံခါးဝမှနေ၍ ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ ခြေသံကဲ့သို့ လေးလံသော "ဒေါက် ဒေါက်" အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းက အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ရဲစခန်း၏ အလိုအလျောက် ဖန်တံခါးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားပြီး အလွန်အရပ်ရှည်ကာ ခန့်ညားသော ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခုက အလင်းကို ကျောပေးကာ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူက မျက်နှာဖုံး အပြည့်ပါသော အနက်ရောင် ဆိုင်ကယ်စီး ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင် အေးအေးလူလူ ညှပ်ထားလိုက်၏။ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်နှင့် အခါ၌ ဇာတ်လမ်းများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ထွင်းထုထားသည့် သူ၏ မျက်နှာက တောက်ပသော မီးရောင်အောက်တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အသားအရေက နေပူလေပူဒဏ်ကြောင့် ကြေးညိုရောင် တောက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များက ဓားဖြင့် ထွင်းထုထားသည့်အလား ထင်ရှားနေ၏။ မျက်ခုံးရိုးမှနေ၍ နှာခေါင်းကို ဖြတ်ကာ မေးစေ့အထိ သွယ်တန်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အမာရွတ်ကြီး တစ်ခုကလည်း ရှိနေသည်။ ပြင်းထန်သော လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကြောင့် သူ၏ ခေါင်းမှနေ၍ အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ချွေးများက အမာရွတ်၏ အကြောင်းများ တစ်လျှောက် စီးကျနေသဖြင့် ၎င်းက အနည်းငယ် လူးလွန့်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။

သူ၏ အေးစက်ကာ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်း ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရဲအရာရှိ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ တုန်ယင်နေသော ချန်ဟောင် ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များက ရပ်တန့်သွားသည့်အလား ရှိနေ၏။

ချန်ဟောင်က သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူးရှန့်၏ ခံစားချက်မဲ့သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

သူက အလောင်းကောင် တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်များ၊ အဆုံးမဲ့ တွင်းနက်ကြီးနှင့် သူ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုထဲမှ တံစဉ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ခေါင်းပြတ် သေမင်းတမန်ကြီးကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင်။ ထိုပုံရိပ်က သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ မျက်နှာနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ထပ်တူကျသွားတော့သည်။

"အား..."

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတိုလေးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ၎င်းက ဤလောကထဲတွင် ချန်ဟောင်၏ နောက်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာသောအသံ ဖြစ်သွားတော့၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက လန်တက်သွားပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လာကာ ခေါင်းက ဘေးသို့ စောင်းကျသွားပြီး အဝတ်ရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လုံးဝ သတိလစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။

ရဲစခန်းခန်းမတစ်ခုလုံး သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ရဲအရာရှိအားလုံးက လက်တွေ့မဆန်သော ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အမြှုပ်များ ထွက်ကာ လဲနေသော "အရူး" တစ်ယောက်၊ လက်ထဲမှ ဂေါ့ဂျီသီးများ ဖိတ်ကျသွားသည်အထိ ကြောက်လန့်သွားသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ တံခါးဝတွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး။

ချူးရှန့်က မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ချန်ဟောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်လိုက်၏။ သူက အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"အဲ... သူက ဒီနေရာကို... လာအဖမ်းခံတာ ထင်တယ်နော်..."

ဝါရင့် ရဲအရာရှိကြီးတစ်ဦးက သူ၏ စာဖတ်မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ချန်ဟောင်၏ မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဝင်းထဲတွင် လဲနေသော သူ၏ တောက်တောက်ပပ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ရှူမှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက အဆင့်အေ အဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေး မီးတစ္ဆေချန်ဟောင် မဟုတ်ဘူးလား..."

ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့၏။

ဝါရင့် ရဲအရာရှိကြီးက အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသော ချူးရှန့်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်ကာ ကြောက်လန့်နေသော လူဆိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေတ်ကာလ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားရသည့်အလား ရင်ထဲမှနေ၍ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ငါ ခုလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ဒီဘက်ခေတ်မှာ ရာဇဝတ်ကောင်တွေတောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝိုင်းပြီး အနိုင်ကျင့်နေကြပြီလား... ထောင်ထဲ ထည့်ပေးဖို့ကို အသည်းအသန် တောင်းပန်နေကြတာပဲလား..."

ထိတ်လန့်နေကြသော ရဲအရာရှိများက ချန်ဟောင်ကို ဆေးကုသဆောင်သို့ မ,သွားကြစဉ် ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံက ဗျောက်အိုးများ ဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

[ဒင်... ဂုဏ်ပြုပါတယ် ပိုင်ရှင်... အဆင့်အေ အဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေး 'မီးတစ္ဆေ' ချန်ဟောင်ကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပါပြီ...]

[ဒင်... ပိုင်ရှင်သည် အကြမ်းဖက်မှု မဟုတ်သော၊ သန့်စင်သော ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ ပစ်မှတ်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများကို လုံးဝ ဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို လာရောက် အဖမ်းခံစေခဲ့ခြင်းကြောင့် အထူး အောင်မြင်မှု (တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ ရန်သူကို အနိုင်ယူခြင်း) ကို ရရှိသွားပါသည်... အပိုဆု အနေဖြင့် အဓိက ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ သဲလွန်စ အချို့ကိုလည်း ရရှိသွားပါသည်... ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၅၀,၀၀၀...]

[ဒင်... ပိုင်ရှင်သည် 'ကျန်းချန် သူရဲကောင်းများ' အမည်ရှိ မြေအောက် လမ်းပေါ်မှ ကားပြိုင်ပွဲဂိုဏ်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကျော်ကြားမှုနှင့် ဘွဲ့အသစ်တစ်ခုကို ရရှိသွားပါသည် - (ဒုစရိုက်ကို နှိမ်နင်းသူ) ]

[ဘွဲ့အာနိသင် - ဒုစရိုက်ကို နှိမ်နင်းသူ - ပိုင်ရှင်၏ ခြိမ်းခြောက်မှု နယ်ပယ်အတွင်းရှိ ပြစ်မှုတန်ဖိုး ၁၀၀ ထက် မြင့်မားသော ရာဇဝတ်ကောင် အားလုံး၏ အရည်အသွေးများ (စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေး၊ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းနှင့် အကြမ်းဖက်လိုသော သဘောထားများ အပါအဝင်) အားလုံးကို ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖိနှိပ်ထားမည်ဖြစ်သည်။ ပြစ်မှုတန်ဖိုး ပိုမြင့်လေ ဖိနှိပ်မှု အာနိသင် ပိုအားကောင်းလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။]

ချူးရှန့်က စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ကို တိတ်တဆိတ် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိ၏။

သူက တကယ်ပဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ယာဉ်ထိန်းရဲ တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်တာပါ…။

အခန်း(၅၀) ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့ ဆိုင်ကယ်စီးမလို့လား... သူတစ်ပါးကို အနိုင်ကျင့်တာကမှ ပိုသင့်တော်ဦးမယ်…

တောင်ပေါ်လမ်းပေါ်တွင် ခေါင်းပြတ် မြင်းစီးသူရဲ၏ လိုက်လံမှုကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲသွားကာ ညတွင်းချင်း မိုင်ပေါင်းများစွာ မောင်းနှင်၍ ရဲစခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဒူးထောက် တောင်းပန်ခဲ့သည့် နာမည်ကျော် လူဆိုး မီးတစ္ဆေချန်ဟောင်၏ အကြောင်းက မြို့ပြဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပမာ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကျန်းချန်မြို့ တစ်မြို့လုံးနှင့် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရှိ ရဲလောကအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

ထိုဇာတ်လမ်းက ပို၍ပို၍ ဆန်းကြယ်လာကာ အစပိုင်းတွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းဗျူဟာဟု လူသိများရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် "မီးတစ္ဆေ ဆိုင်ကယ်စီးသမား ပူးကပ်ခြင်း" ဟူ၍ပင် ဖြစ်လာပြီး အချို့က အရာရှိချူး၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တာယာများပေါ်တွင် ငရဲမီးများ တောက်လောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟုပင် အခိုင်အမာ ဆိုကြတော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ချူးရှန့်မှာ လုံးဝ "နတ်ဘုရား" တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့၏။ သူ၏ အမည်မှာ လုပ်ငန်းတွင်ကျယ်မှု၊ စွမ်းအားနှင့် "ထူးခြားဆန်းပြားသော" အမှုဖြေရှင်းနည်းတို့၏ ပြယုဂ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချန်မြို့ ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့မှ တပ်ဖွဲ့မှူး ချန်ကော်လျန့်မှာမူ အစွန်းရောက်လှသော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြားတွင် ရှင်သန်နေရ၏။ သူ၏ တပည့်မှာ ဤမျှ စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားကာ အမှုဖြေရှင်းနှုန်း တရိပ်ရိပ် တက်လာသဖြင့် ဂုဏ်ယူနေသော်လည်း အခြားဌာနများမှ ချူးရှန့်ကို သူတို့ နယ်မြေရှိ ခက်ခဲသော အမှုများတွင် "ခြိမ်းခြောက်ရန်" အတွက် အသုံးပြုလို၍ နေ့စဉ် အနည်းဆုံး သုံးစောင်ခန့် ရောက်ရှိလာသော "လူငှားရန် တောင်းဆိုလွှာ" များကို ကိုင်တွယ်နေရသဖြင့် သူ ကြောက်ရွံ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေက ပို၍ အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လာချိန်မှာပင် ပြည်နယ် ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဌာန၏ တရားဝင် တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားသော အနီရောင် ခေါင်းစီးပါ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုက ကျန်းချန်မြို့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဗျူရိုသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

စာရွက်စာတမ်းတွင် ဖော်ပြထားသည်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။

"ကျန်းချန်မြို့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဗျူရိုသည် လမ်းပေါ်မှ တရားမဝင် ပြိုင်ကားမောင်းနှင်မှု ပြစ်မှုများကို နှိမ်နင်းရာတွင် ထူးချွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ယာဉ်မောင်းကျွမ်းကျင်မှုနှင့် သတ္တိနှစ်ရပ်လုံး ပြည့်စုံသော ရဲအရာရှိကောင်းများ ပေါ်ထွက်လာမှုအပေါ် အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် ယခုနှစ် ပြည်နယ်အဆင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲ - မော်တော်ဆိုင်ကယ် အတားအဆီးကျော် လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း ပြိုင်ပွဲတွင် ကျန်းချန်မြို့ကို ကိုယ်စားပြု ယှဉ်ပြိုင်ရန် အဆိုပါ ရဲအရာရှိအား အထူး ဖိတ်ကြားအပ်ပါသည်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

စာရွက်စာတမ်း၏ အဆုံးတွင် လက်သည်းကွင်းဖြင့် စာလုံးသေးသေးလေး တစ်ကြောင်းကို ထပ်ဖြည့်ထား၏။

(ဖိတ်ကြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ် - နန့်ချန်ခရိုင်မှ ရဲဘော် ချူးရှန့်)။

ယခုအခါ ချူးရှန့်မှာ သူ မည်မျှပင် သိုသိုသိပ်သိပ် နေချင်သော်လည်း မရတော့ချေ။ သူက ကျန်းချန် ရဲတပ်ဖွဲ့အတွက် ဂုဏ်ဆောင်ရန် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ရဲသင်တန်း အခြေစိုက်စခန်းသို့ တစ်ဝက် အတင်းအကျပ်၊ တစ်ဝက် တိုက်တွန်းမှုတို့ဖြင့် သွားရောက်ခဲ့ရတော့သည်။

သင်တန်းအခြေစိုက်စခန်းအတွင်းတွင် ထိပ်တန်း ပြိုင်ပွဲဝင်များ စုဝေးနေကြသဖြင့် တင်းမာသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော လေထုက လွှမ်းမိုးနေ၏။ ပြည်နယ်တစ်ဝှမ်းလုံးမှ ထူးချွန်သော ရဲအရာရှိများက လာမည့် ပြိုင်ပွဲအတွက် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် မော်တော်ဆိုင်ကယ် ပြိုင်ပွဲက ထိပ်တန်းများထဲမှ ထိပ်တန်းများကို ဆွဲဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ဤပြိုင်ပွဲဝင် အများစုမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ယာဉ်ထိန်းရဲ ရွေ့လျားတပ်ဖွဲ့များမှ ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပြိုင်ကားမောင်းသမား နောက်ခံ အတွေ့အကြုံရှိသူများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ကျစ်လျစ်သန်စွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်များ ရှိကြပြီး အမြန်နှုန်းအတွက် မွေးဖွားလာသူများပမာ စူးရှသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။

ထို့နောက်တွင် ချူးရှန့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူက ရိုးရှင်းသော လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သူ၏ ပစ္စည်းအိတ်ကို သယ်ဆောင်လျက် လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းထဲသို့ ပေါ်လာသောအခါ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အခြား အကြောင်းရင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဤနေရာတွင် လုံးဝ လိုက်ဖက်မှုမရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အရပ် ၁.၉ မီတာ ကျော်မြင့်ပြီး သံမဏိ မျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကိုယ်ထည်နှင့် တံခါးပေါက်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်သွားစေနိုင်လောက်သော ကျယ်ပြန့်သည့် ပခုံးများ ရှိသဖြင့် သူ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းက တုန်လှုပ်၍မရသော တည်ငြိမ်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် အမာရွတ် ပါရှိသော သူ၏ မျက်နှာက လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ တောက်ပသော မီးရောင်အောက်တွင် သြဇာတိက္ကမ ကြီးမားလှသော လွှမ်းမိုးမှု အငွေ့အသက်များကို ဖြာထွက်နေစေ၏။

သူက မော်တော်ဆိုင်ကယ် ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ ဆန်းတား (တရုတ် ကစ်ဘောက်ဆင်) သို့မဟုတ် အလေးမ ပြိုင်ပွဲသို့ လာရောက် ယှဉ်ပြိုင်သော ဝိတ်တန်းမြင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။ သူ နေရာမှား ရောက်လာသည်မှာ သိသာလှ၏။

ခဏတာမျှ တီးတိုး ပြောဆိုသံများနှင့် ဖိနှိပ်ထားသော ရယ်မောသံများက လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... ကျန်းချန်မှာ လူမရှိတော့လို့လား... ဆိုင်ကယ်စီးဖို့အတွက် အထူးရဲတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာလား..."

ယခင်နှစ်က ဤပြိုင်ပွဲတွင် ဒုတိယဆု ရရှိခဲ့သော ဒုန်းဟိုင်မြို့မှ ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးက သူ၏ အသင်းဖော်ကို မဲ့ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကိုယ်ထည်ကို ကြည့်လိုက်ဦး... အနည်းဆုံး ပေါင် ၂၀၀ ကျော်လောက် လေးမှာပဲ... အဲဒီ ဆိုင်ကယ်လေးက သူ့ကို ခံနိုင်ပါ့မလား... သူ အပေါ် တက်ထိုင်လိုက်တာနဲ့ ဆိုင်ကယ်ရဲ့ ရှော့ဘား ကျိုးသွားမှာကိုပဲ ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

"ဟားဟား... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့... သူက ခွန်အားသုံး အားကစားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့... အဲဒီကြွက်သားကြီးတွေနဲ့ S ပုံစံ ကွေ့တွေကို သွက်သွက်လက်လက် ဖြတ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာပဲ ငါ မသိတာ... သူကတော့ ကွေ့ပြီးသွားတယ်၊ ဆိုင်ကယ်ကတော့ ကွေ့မှာပဲ တစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"စောင့်ကြည့်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့... ကျန်းချန်ကတော့ ဒီနေရာမှာ အရှက်လာခွဲနေတာပဲ..."

ချူးရှန့်မှာမူ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖုံးကွယ်မထားသော လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် မထီမဲ့မြင် ပြုမှုများကို သတိမထားမိပုံရ၏။ သူက ကျန်းချန်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ပြင်ဆင်ရေး ဧရိယာဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူ၏ "ရဲဘော်ဟောင်း" ဖြစ်သော အစွမ်းထက်သည့် စီအက်ဖ်မိုတို ၁၂၅၀ ဂျေ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီး ရပ်ထား၏။ သူက ဆိုင်ကယ်ကို ပတ်ကြည့်ကာ တာယာများ၊ ဘရိတ်များနှင့် ကွင်းကြိုးများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေပြီး သူ၏ အကြည့်များက သူချစ်ရသော အရာတစ်ခုကို ပွတ်သပ်နေသည့်အလား အာရုံစိုက်မှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

များမကြာမီ သိုင်းပညာ ပြိုင်ပွဲကို တရားဝင် စတင်ခဲ့၏။

ပထမဆုံး ပြိုင်ပွဲမှာ မော်တော်ဆိုင်ကယ် အတားအဆီးကျော် ကွင်းဖြစ်ပြီး ယာဉ်မောင်း၏ တိကျသော ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ယာဉ်အပေါ် အစွမ်းကုန် ကျွမ်းကျင်မှုကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ထူထပ်သော လမ်းညွှန်အမှတ်တိုင်များ၊ ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်လုံးတံတားများ၊ ၁၈၀ ဒီဂရီခန့်ရှိသော စူးရှသည့် အကွေ့များနှင့် အရေးပေါ် ဘရိတ်အုပ်သည့် နေရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ပြိုင်ပွဲဝင်များ တစ်ဦးချင်းစီ စတင် ထွက်ခွာကြသည်။ ပေါ့ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ယာဉ်မောင်းများက အတော်အတန် ပေါ့ပါးသော ရဲမော်တော်ဆိုင်ကယ်များကို စီးနင်းကာ အတားအဆီးများကြားတွင် လိပ်ပြာလေးများပမာ သွက်လက်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက တိကျကာ သပ်ရပ်လွန်းလှသဖြင့် ကြည့်ရှုသူများထံမှ အားပေးသံများကို ရရှိခဲ့သည်။

ချူးရှန့် အလှည့် ရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

သူက ကြီးမားနေပြီးသားဖြစ်သော စီအက်ဖ်မိုတို ၁၂၅၀ ဂျေ ပေါ်သို့ တက်လိုက်ချိန်တွင် ထိုသံမဏိ သားရဲကြီးက ပို၍ပင် ကြီးမားလာသကဲ့သို့ လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အင်ဂျင်ကို စတင် စက်နှိုးလိုက်ရာ ထူးခြားပြီး နက်ရှိုင်းကာ အားကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"စပြီဟေ့... သူ ဘယ်လို အရှက်ခွဲမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."

ဒုန်းဟိုင်မြို့မှ ဒုတိယဆုရှင်က လက်ပိုက်လျက် မျှော်လင့်တကြီး အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက လုံးဝ အေးခဲသွားတော့၏။

လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကြီးမားကာ လေးလံပုံရသော "အနက်ရောင် သားရဲကြီး" မှာ ချူးရှန့်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် သူ၏ အရွယ်အစားနှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်သော အံ့မခန်း သွက်လက်မှုကို ပြသနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဧရာမယာဉ်ကြီးမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်သော အကြိမ်ရေဖြင့် ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့ကာ လမ်းညွှန်အမှတ်တိုင်များကြားရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော ကွက်လပ်များကို နဂါးတစ်ကောင်ပမာ တိကျစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဘီးများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေဟုန်က လမ်းညွှန်အမှတ်တိုင် တစ်ခုကိုပင် ယိမ်းထိုးသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

၃၀ စင်တီမီတာပင် မပြည့်သော ကျဉ်းမြောင်းလှသည့် သစ်လုံးတံတားကို ဖြတ်ကျော်ချိန်တွင် သူက အခြားသူများကဲ့သို့ အရှိန်ကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်မနေခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူက ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်သားပြားပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ ကျယ်ပြန့်သော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသည့်အလား ဆိုင်ကယ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ယိမ်းထိုးခြင်း မရှိစေဘဲ တည်ငြိမ်ကာ အေးဆေးစွာ ဖြတ်မောင်းသွားခဲ့သည်။

အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ အစွန်းရောက် U-ပုံစံ အကွေ့ပင် ဖြစ်၏။ စီအက်ဖ်မိုတို ၁၂၅၀ ဂျေ ကဲ့သို့သော အကြီးစား ကင်းလှည့်ဆိုင်ကယ် တစ်စီးအတွက် ဤအရာက မဖြစ်နိုင်လောက်သော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချူးရှန့်က အကွေ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆိုင်ကယ်ကို အတွင်းဘက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စောင်းချလိုက်ရာ လက်ကိုင်က မြေပြင်နှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ လူတိုင်းက သူ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့ပြီး လဲကျတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်မှာပင် သူက လီဗာနှင့် နောက်ဘရိတ်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ရာ လေးလံသော ဆိုင်ကယ် အနောက်ပိုင်းက လှပသော ဒရစ်ဆွဲမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်သွားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော စက်ဝိုင်းခြမ်း ပုံစံ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ထွင်းထုကာ ချက်ချင်းပင် U-ပုံစံ အကွေ့ကို ပြီးမြောက်သွားတော့သည် မဟုတ်ပါလား။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်သော အလှတရားနှင့် အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အခြားပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ တင်ဆက်မှုက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဘဲလေးအကဆိုလျှင် ချူးရှန့်၏ တင်ဆက်မှုမှာ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ထားသော ဧရာမဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင် စိတ်အားထက်သန်စွာ တန်ဂိုက ကနေသည့်အလားပင်။ လေးလံထိုင်းမှိုင်းပုံ ပေါ်သော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းက စည်းချက် ပြီးပြည့်စုံနေပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် စွမ်းအားနှင့် တိကျမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ချူးရှန့်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသူ အားလုံးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ ပါးပြင်များ ပူထူးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒုတိယပြိုင်ပွဲမှာ အတုယူပြုလုပ်ထားသော လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း ပြိုင်ပွဲ ဖြစ်၏။ ပြိုင်ပွဲဝင် အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း စတင် ထွက်ခွာကြရပြီး အလုံပိတ် စက်ဝိုင်းပုံ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အချက်ပေး သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်ဒါဇင်ကျော်က မြားများပမာ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ချူးရှန့်မှာ သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ် အလေးချိန်ကြောင့် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့၏။

ပထမဆုံး လမ်းဖြောင့်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူက သူ၏ စွမ်းအားများကို စတင် ထုတ်ဖော်တော့သည်။ ၁၂၅၀ စီစီ အင်ဂျင်မှ သယ်ဆောင်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြောင့် သူက အရှေ့မှ ယာဉ်မောင်းများကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မှီသွားခဲ့၏။

သူက အပြင်ဘက်မှနေ၍ သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သော ဒုန်းဟိုင်မြို့မှ ဒုတိယဆုရှင်ကို ကျော်တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပြိုင်ဘက်က သူ အောင်မြင်သွားမှာကို မလိုလားသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပြီး သူ၏ အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ထားကာ လှုပ်ရှားရန် နေရာမပေးခဲ့ချေ။

ချူးရှန့်က အတင်းအကျပ် တိုးမဝင်ခဲ့ပေ။ ဆိုင်ကယ်နှစ်စီး ဘေးချင်းယှဉ် မောင်းနှင်နေချိန်တွင် သူက သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆိုင်ကယ်စီး ဦးထုပ်မှ မှန်မှတစ်ဆင့် ပြိုင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံသာ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

၎င်းက အကြည့်တစ်ချက်သာ ဖြစ်၏။

ဒုန်းဟိုင်မြို့မှ ဒုတိယဆုရှင်မှာ အရှေ့ဘက်မှ အကွေ့ကို အာရုံစိုက်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ အနက်ရောင် ဦးထုပ်ကြီးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖော်ပြ၍မရသော အခြေခံ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားသည့်အလား သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားတော့၏။

သူက ရဲအရာရှိတစ်ဦးနှင့် ပြိုင်ဆိုင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် သူ့အပေါ် သော့ခတ်ထားသော ကျားတစ်ကောင်၏ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအကြည့်က အေးစက်ကာ ရက်စက်လွန်းလှပြီး သားကောင်အပေါ် အမဲလိုက်သူ၏ စစ်ဆေးမှုနှင့် အကြွင်းမဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ စိတ်က ဗလာနယ်ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ ပြိုင်ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် ကျော်တက်မည့် မဟာဗျူဟာများ အားလုံး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားပြီး အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ပြေးတော့... သူ့အနားကနေ ဝေးဝေးပြေးတော့..."

သူက အလိုအလျောက် သိစိတ်ဖြင့် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ဘရိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်မိ၏။

"ကျွီ..."

သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်က အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး အရှိန် ရုတ်တရက် လျော့ကျသွားတော့သည်။

ချူးရှန့်၏ အနက်ရောင် သားရဲကြီးမှာမူ လေပြင်းတစ်ချက်ပမာ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှမရှိဘဲ သူ့ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့၏။

ဤမြင်ကွင်းကို စင်မြင့်ပေါ်မှ ဒိုင်လူကြီးများနှင့် ခေါင်းဆောင်များက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ဒုန်းဟိုင်မြို့မှ ထိပ်တန်း ယာဉ်မောင်းမှာ မည်သည့် ယာဉ်တိုက်မှု သို့မဟုတ် အနှောင့်အယှက်မျှမရှိဘဲ ရှင်းပြ၍မရစွာဖြင့် ဘရိတ်ကို ရုတ်တရက် အုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကောင်းမွန်လှသော ဦးဆောင်မှုကို လက်လွှတ်လိုက်သည်ကိုသာ သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

ဤမြင်ကွင်းက နောက်ဆက်တွဲ ပြိုင်ပွဲများတွင် နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်ခန့် ထပ်မံ ဖြစ်ပွားခဲ့သေးသည်။ ချူးရှန့်က ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို မှီသွားပြီး ကျော်တက်တော့မည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူက သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ပြိုင်ဘက်ကို တည်ငြိမ်စွာ "ကြည့်" လိုက်ရုံသာ လိုအပ်ပြီး ပြိုင်ဘက်က သရဲတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား မည်သို့မှ ရှင်းပြ၍မရသော အမှားမျိုးစုံကို ကျူးလွန်ကာ အလိုအလျောက် အရှိန်လျှော့ခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းဖယ်ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကြတော့သည်။

ချူးရှန့်က သွေးတစ်စက်မှ မကျဘဲ သူ၏ ပြိုင်ဘက် အားလုံးကို ငြိမ်းချမ်းသောနည်းလမ်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အဝေးဆုံးမှာ ဦးဆောင်နေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ဒုတိယနေရာမှ လူထက် ဆိုင်ကယ် ကွင်းဝက်ခန့် ပို၍သာလွန်သော အကြွင်းမဲ့ အားသာချက်ဖြင့် ပန်းဝင်သွားခဲ့သည်။

လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းတစ်ခုလုံး ကြာရှည်လှသော၊ ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ပြည်နယ်အဆင့် ဌာနခွဲ တစ်ခု၏ ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးမှာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ဆိုင်ကယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်ကာ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သော ထိုခန္ဓာကိုယ် တုတ်ခိုင်သည့် ပုံရိပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အနေ၏။ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူက သူ၏ လက်ထောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အိပ်မက်မက်နေသည့် လေသံဖြင့် တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း... အဲ့ချူးရှန့်ဆိုတဲ့လူရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင် အပြည့်အစုံကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမှု အစီရင်ခံစာပါ ပါရမယ်..."

သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့... ကျေးဇူးပြုပြီး သူက ငါတို့ဘက်ကလူ တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို သေချာအောင် ထပ်ပြီး အတည်ပြုပေးပါဦး..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကွင်းထဲရှိ ချူးရှန့်မှာမူ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း တွေဝေသော အမူအရာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်နေ၏။

*အခုနှစ် ပြိုင်ပွဲဝင်တွေက စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု မရှိကြဘူးပဲ... ဘာလို့ သူတို့ အားလုံးက အိပ်ရာက မနိုးသေးတဲ့ ပုံစံတွေ ပေါက်နေရတာလဲ…*

ထိုအကြောင်းကို တွေးရင်း သူက အဝေးရှိ အလိုအလျောက် အရောင်းစက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။ ထိုနေရာတွင် သူ အနှစ်သက်ဆုံး စတော်ဘယ်ရီနို့တစ်ဘူးကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။