အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း(၄၇) သူ ငါ့အနောက်မှာ... သူက လူမဟုတ်ဘူး…

တောင်နက်ကြီးထဲတွင် ညက မှင်ရည်ကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေပြီး သင့်မျက်စိရှေ့ရှိ သင့်လက်ကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်နေ၏။ ကျဉ်းမြောင်းကာ ကွေ့ကောက်နေသော တောင်ပေါ်လမ်းက တောင်ခါးပန်းတွင် ရစ်ပတ်ထားသည့် အနက်ရောင် ဖဲကြိုးတစ်စနှင့် တူပြီး လမ်း၏ တစ်ဖက်တွင် မတ်စောက်သော တောင်ကမ်းပါးရှိကာ အခြားတစ်ဖက်တွင် အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်ကမ်းပါး ရှိသည်။ လမ်းမီးများ မရှိ၊ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ မရှိသလို ဆဲလ်ဖုန်း လိုင်းများပင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေကာ ၎င်းက တကယ့်ကို ဥပဒေကင်းမဲ့သည့် နေရာတစ်ခုပင်။

"မီးတစ္ဆေ" ဟု အမည်ပြောင် ပေးထားသော ချန်ဟောင်က ဤအမှောင်ကမ္ဘာထဲတွင် တကယ့်ကို အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ၌ ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက ဤလမ်းပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ မောင်းနှင်ခဲ့ဖူးပြီး ချိုင့်ခွက်တိုင်း၊ ကွေ့တိုင်းနှင့် ချော်ကျလွယ်သော ရေညှိကွက်တိုင်းကိုပင် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်နေသည်။ ဤစစ်မှန်သော အမှောင်ထုထဲသို့ သူ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို မည်သူကမျှ ဖမ်းမိနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထား၏။

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သူရဲကောင်းက သူ့ကို အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ၏ အတွင်းစိတ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အခြေခံအကျဆုံးသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကိုလည်း နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။ သူက လမ်းပေါ်မှ ကားပြိုင်ပွဲဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် သက်သက် မဟုတ်ဘဲ လက်တွင် သွေးစွန်းနေသော အဆင့်အေ အဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ အသက်ထက် လွတ်လပ်ခွင့်က သူ့အတွက် ပို၍ အရေးကြီး၏။

"ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... နောက်ဘဝမှပဲ လာခဲ့..."

ချန်ဟောင်က သူ၏ ဦးထုပ်ထဲမှနေ၍ ရက်စက်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေ့မီး တစ်လုံးတည်းကို သူ မမြင်ရတော့သဖြင့် သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

သို့သော်လည်း သူ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်မည် ပြုစဉ်မှာပင် သေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကာ အားကောင်းသော အင်ဂျင် ဟိန်းဟောက်သံက သူ၏ အနောက်ဘက် အမှောင်ထုထဲမှနေ၍ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

ထိုအသံက ကိုယ်ပိုင်အသက်ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသည့်အလား၊ ကိုယ်ပိုင်အလိုဆန္ဒတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်ရန် တုန်လှုပ်၍မရသော သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် လေပြင်းများနှင့် အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွင်းကာ သူ၏ နားစည်များကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ခဲထား၏။

ချန်ဟောင်၏ နှလုံးသားက လည်ချောင်းဝသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေသည့်တိုင် တစ်ဖက်လူက သူ့နောက်သို့ မည်သို့ လိုက်လာနိုင်သနည်းဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ချေ။ သူက အမှောင်ထဲမှာ မြင်နိုင်တာလား။

ထိတ်လန့်မှုထဲတွင် သူက အကူအညီမဲ့စွာ ထွက်ပြေးနေခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အကယ်၍ သူ့ကို ခါချ၍ မရနိုင်လျှင် သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မည်။

ချန်ဟောင်က ကား၏ အနောက်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကိရိယာအိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် လက်နှိုက်လိုက်ပြီး သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သော ဆူးများ ပါဝင်သည့် အထူးပြုလုပ်ထားသော သံဆူးကြိုးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းက ရဲများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သူ၏ အရေးပါသည့် ဖဲချပ်ပင်။

သူက အနောက်သို့ မလှည့်ဘဲ သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်အတိုင်း တလက်လက် တောက်ပနေသော သံဆူးကြိုးကို သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ အပြင်းအထန် ပစ်ပေါက်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ် ရှေ့ဘီးက သံဆူးကြိုးကို ဝင်တိုက်မိပြီး ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲကာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းနှင့်အတူ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ လိမ့်ကျသွားမည့် မြင်ကွင်းကို သူ မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသော တာယာပေါက်ကွဲသံနှင့် အော်ဟစ်သံများက ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်မှ အင်ဂျင် ဟိန်းဟောက်သံက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်လေးတစ်ခုမျှသာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဟိန်းဟောက်လာတော့၏။

ဤအချိန်တွင် ဦးထုပ်မှတစ်ဆင့် ချူးရှန့်၏ အမြင်အာရုံက သရဲတစ္ဆေဆန်ဆန် အစိမ်းရောင် ဖြစ်နေသည်။ [ရဲတပ်ဖွဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း စနစ်] မှ ပံ့ပိုးပေးထားသော [ညကြည့်မုဒ်] အောက်တွင် မှောင်မိုက်နေသော တောင်ပေါ်လမ်းက နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေ၏။ ချန်ဟောင် သံဆူးကြိုးကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ တောက်ပသော အနီရောင် [အန္တရာယ်ရှိသော အသိပေးချက်] တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေထဲတွင် လွင့်စင်လာသော သံဆူးကြိုးကို စနစ်က တောက်ပသော စက်ဝိုင်းများဖြင့် မှတ်သားပြသထားသည်။

ချူးရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးသွား၏။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် အကြီးစား စီအက်ဖ်မိုတို ၁၂၅၀ ဂျေ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးက သူ၏ ပေါင်ကြားတွင် ပေါ့ပါးသော စက်ဘီးလေး တစ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက် ထူးဆန်းလုနီးပါးဖြစ်သော "Z" ပုံစံ လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကွေ့ရှောင်သွားတော့သည်။ ဧရာမ ဆိုင်ကယ်ကြီးက တလက်လက် တောက်ပနေသော သေမင်းတမန် ထောင်ချောက်တိုင်းကို အနည်းငယ်မျှသော အကွာအဝေးဖြင့် တိကျစွာ ရှောင်ရှားသွား၏။

သံဆူးကြိုးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ခလွမ်ခနဲ ကျသွားသော်လည်း သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ အန္တရာယ် မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

အနောက်ဘက်မှ အင်ဂျင်သံက ပျောက်ကွယ်မသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် နီးကပ်လာသည်။ ချန်ဟောင် ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပေါ်လာ၏။

*သံဆူးကြိုးကတောင် သူ့ကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်ဘူးလား။ ဒီလူက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား*

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းရောင် တစ်ခု တောက်ပလာသည်။ သူက လက်ကို ထပ်မံ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ခန်းတွင် ချည်နှောင်ထားသော အပို ဆိုင်ကယ်စီး ဦးထုပ်ကို ဖြုတ်လိုက်၏။ ၎င်းက အုတ်ခဲတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံသော သူ၏ အလေးဆုံး မျက်နှာဖုံး အပြည့်ပါ ဆိုင်ကယ်စီး ဦးထုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

"သေစမ်း..."

ချန်ဟောင်က အင်ဂျင်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ ဦးတည်ချက်သို့ သူ၏ ဦးထုပ်ဖြင့် အစွမ်းကုန် အပြင်းအထန် ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

ဦးထုပ်က လေထဲတွင် ဝီစီသံ မြည်သွားပြီး အနက်ရောင် ခုံးဝိုက်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ချူးရှန့်၏ [မာစတာအဆင့် ယာဉ်မောင်းကျွမ်းကျင်မှု] အလိုအလျောက် သိစိတ်များက နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ဝင်လာပြန်၏။ သူက အရှိန်ကို မလျှော့ချခဲ့သလို ရုတ်တရက် ကွေ့ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ချေ။ ဦးထုပ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် စောင်းလိုက်ရာ သူ၏ အောက်ရှိ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကလည်း အတူတူ စောင်းသွားတော့သည်။

အနက်ရောင်ဦးထုပ်က သူ၏ ညာဘက် ပခုံးပေါ်ရှိ သံချပ်ကာကို ပွတ်တိုက်လုနီးပါးဖြင့် စူးရှသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ဖြတ်သန်း ပျံသန်းသွားပြီး အဝေးရှိ တောင်နံရံကို ကျယ်လောင်သော "ဒုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဝင်တိုက်ကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတော့၏။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးက ချောမွေ့ကာ အနှောင့်အယှက်ကင်းလွန်းပြီး အံ့မခန်း တိကျမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ဟောင်က နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ လာသည့် ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ သွေးများကို လုံးဝ အေးခဲသွားစေသည်။

*သူက အဲဒါကို ရှောင်ရှားသွားတယ်... သူက အဲဒီ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် ရှောင်ရှားသွားတယ်…*

သူက သာမန်အသိဉာဏ်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍မရသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်၏။ ၎င်းက ကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ဘဲ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်ရေး အလိုအလျောက် သိစိတ်ပင်။

ချန်ဟောင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူက ထူထပ်သော သစ်ပင် သရဖူများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားသော မီတာရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသည့် အမှောင် စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ မောင်းနှင် ဝင်ရောက်သွား၏။ ၎င်းက တောင်ပေါ်လမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အမှောင်မိုက်ဆုံးနှင့် အဖိနှိပ်ဆုံး အပိုင်းဖြစ်သည်။ အတိတ်က အတွေ့အကြုံများအရ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်၏။

သူက အလိုအလျောက် သိစိတ်ဖြင့် အနောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းပါ ရှေ့မီးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်၏။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုတစ်ခုက ချန်ဟောင် ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။

သူ အောင်မြင်သွားပြီ... သူ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီ မိစ္ဆာကို ခါချနိုင်ခဲ့ပြီ...။

သို့သော်လည်း ဤပျော်ရွှင်မှုက သုံးစက္ကန့်ပင် မခံလိုက်ရဘဲ ပို၍ နက်ရှိုင်းကာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြောက်တရားတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရတော့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်ဂျင် ဟိန်းဟောက်သံက ပျောက်ကွယ်မသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် နီးကပ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့အနောက် တည့်တည့်မှာပဲ...။

မမြင်ရသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ၏ ဂုတ်ပိုးကို ဖိထားပြီး ပူလောင်ကာ သေမတတ် အသက်ရှူငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့်အလား ရှိနေ၏။

ဤအချိန်တွင် ချူးရှန့်က သူ၏ ကားမီးများ အားလုံးကို ပိတ်ထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ [ညကြည့်မုဒ်] တွင် သူက အမှောင်ထု၏ ဘုရင်ပင်။ သူက ကြောင်နှင့် ကြွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကစားပွဲတစ်ခုကို ကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူက ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ရာဇဝတ်ကောင်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်ချင်သည်။

ချန်ဟောင်က ရူးသွားပြီဖြစ်၏။

သူ ဘာကိုမှ မမြင်ရချေ။ နောက်ကြည့်မှန်တွင် လုံးဝ အလုံးစုံ လွှမ်းခြုံထားသော အမှောင်ထုကိုသာ ပြသနေသည်။ သို့သော် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ့အနောက် တည့်တည့်မှ လေးလံကာ သတ္တုဆန်သော အင်ဂျင် ဟိန်းဟောက်သံကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရ၏။

တစ်ခါတစ်ရံ အသံက ဘယ်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပုံရသဖြင့် သူက လန့်ဖျပ်ကာ ညာဘက်သို့ ရုတ်တရက် ကွေ့ရှောင်လိုက်ရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အသံက ညာဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပုံရသဖြင့် သူက တောင်နံရံကို ခေါင်းနှင့် အရင် ဝင်တိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။

သူက ဆိုင်ကယ်စီးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလုံပိတ်ထားသော အဆုံးမဲ့ အနက်ရောင် ဝင်္ကပါကြီးတစ်ခုထဲတွင် မမြင်ရသော သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သနားစရာကောင်းသော ကြွက်လေး တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ကြောင်က သူ့ကို ကစားရသည်ကို ပျော်မွေ့နေ၏။

သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများက ရူးသွပ်စွာ စတင် ပြေးလွှားလာတော့သည်။ မိစ္ဆာ၏ ဧရာမ လက်သည်းကြီးများပါသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ပခုံးကို လာထိတော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ ငရဲပြည်မှ ကန့်နံ့များကိုပင် သူ ရနေပြီဖြစ်၏။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေတိုက်သံက အမြန်နှုန်း၏ သက်သေ မဟုတ်တော့ဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော မတရားခံရသည့် ဝိညာဉ်များ၏ ငိုကြွေးသံများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်များ၏ ယိမ်းနွဲ့နေသော အရိပ်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ဤမမြင်ရသော လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုထဲတွင် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံရပြီး တစ်စစီ ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။

ချွေးများက သူ၏ ဆိုင်ကယ်စီး ဝတ်စုံကို စိုရွှဲသွားစေပြီး အေးစက်သော ညလေပြေက သူ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ရေခဲဂူ တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။ အားစိုက်ထုတ်ရမှုကြောင့် သူ၏ လက်များက ထိန်းမရသိမ်းမရ တုန်ယင်နေပြီး လက်ကိုင်က သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့လာတော့သည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့သူဟု သတ်မှတ်ထားသော လူသတ်သမား တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဓားများနှင့် သေနတ်များကို သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အမည်မသိ အရာများမှ မြစ်ဖျားခံပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ထုနှက်လာသည့် ဤကဲ့သို့သော အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးချေ။

မြင်နိုင်သော ရန်သူများက မကြောက်စရာ မကောင်းပေ။ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်မှာ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ၎င်း၏ အစွယ်များကို ပြသလာမည်ကို သင် ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်သော မိစ္ဆာပင် ဖြစ်၏။

သူက ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤအဆုံးမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားရမည့်အစား သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်ခံရမည်ကို သူ ပို၍ လိုလားပေမည်။

သူ သူ့ကို မြင်ရမယ်... သူ သူ့ကို မဖြစ်မနေ မြင်ရမယ်...။

သူ့နောက်ကို လိုက်နေတာက တကယ်တော့ ဘာလဲဆိုတာကို သူ သိဖို့ လိုအပ်တယ်…။

ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဤအတွေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဦးထုပ်ထဲ၌ ပိတ်မိနေသော ရူးသွပ်သည့် အော်ဟစ်သံ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

အခန်း(၄၈) ရဲတွေ... ကယ်ကြပါဦး... ကျွန်တော့်အနောက်မှာ မိစ္ဆာကြီး ပါလာလို့ပါ…

ချန်ဟောင်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများက လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူသည် ရူးသွပ်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့၏ အစွန်းတွင် ယိမ်းထိုးနေစဉ် နောက်ဆုံး၌ ထိုအသက်ရှူကျပ်လောက်သော အမှောင်စင်္ကြံလမ်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့၏။ အရှေ့ဘက်တွင် မီတာတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော လမ်းဖြောင့်ကြီးတစ်ခုရှိနေပြီး ၎င်း၏အဆုံးတွင် နောက်ထပ် စူးရှသော အကွေ့တစ်ခု ရှိနေသည်။

အမှောင်ထုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် ထုံထိုင်းနေပြီဖြစ်သော သူ၏ ဦးနှောက်က ဤအရာသည် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း အလိုအလျောက် သိရှိနေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ဤလမ်းဖြောင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ထိုအကွေ့ကို ကျော်နိုင်လျှင်... ဖြစ်နိုင်တာက…

သို့သော်လည်း ချူးရှန့်က သူ့ကို နောက်ထပ် စိတ်ကူးယဉ်ခွင့် မပေးတော့ချေ။

ချန်ဟောင်၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်က သစ်ပင်အုပ်ထဲမှ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အနောက်ဘက် တွင်းနက်ကြီးကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသော နေရာမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းတို့က သာမန်ကားမီးများ မဟုတ်ချေ။ ချူးရှန့်က စနစ်မှတစ်ဆင့် အထူး ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီး စွမ်းအား နှစ်ဆ မြှင့်တင်ထားသော ရဲတပ်ဖွဲ့သုံး မီးမောင်းကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ရှာဖွေရေး မီးမောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထူထဲပြီး ထိတွေ့ကိုင်တွယ်၍ ရနိုင်လောက်သော ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းကြီးက တစ်ခဏအတွင်း အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည့်အလား ချန်ဟောင်၏ ကျောပြင်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားတော့သည်။

သူ၏ နောက်ကြည့်မှန် နှစ်ခုစလုံးက ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သော အလင်းစက် နှစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေ၏။ ချန်ဟောင်၏ မျက်လုံးများက စူးရှသော အလင်းဒဏ်ကြောင့် ခဏတာ ကန်းသွားပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ အဖြူရောင် ဝေဝါးမှုများသာ ကျန်ရစ်တော့ရာ ရှေ့တွင်ရှိသော မည်သည့် လမ်းအခြေအနေကိုမျှ မမြင်နိုင်တော့ချေ။

"အား..."

သူက နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

သို့သော် ဤအရာက အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။

မီးမောင်းကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချူးရှန့်က ဥသြသံ ခလုတ်ကိုပါ နှိပ်လိုက်၏။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

သာမန်ရဲဥသြသံများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားပြီး [ရက်စက်တဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း စနစ်] ၏ "မိစ္ဆာသံစဉ်" ဖြင့် ပြုပြင်ထားသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ထိုအသံက "တီ တီ တီ" ဟူသော စည်းချက်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံ၊ သတ္တုချင်း ပွတ်တိုက်သံနှင့် မတရားခံရသော ဝိညာဉ်များ၏ ငိုကြွေးသံများ ရောနှောနေသော အသံပေါင်းစုံ အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။ ၎င်းက ကြမ်းတမ်းမှု၊ ရူးသွပ်မှုနှင့် နိမိတ်မကောင်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ငရဲတံခါးကြီးများကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် အသံနှင့်ပင် တူလှသည်။

အလင်းနှင့် အသံ၏ နှစ်ထပ်ကွမ်း ထိုးနှက်ချက်က မမြင်ရသော တူကြီး နှစ်လက်ကဲ့သို့ ချန်ဟောင်၏ ကြွေလွယ်နေပြီဖြစ်သော အာရုံကြောများကို ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်လိုက်၏။

ဖြတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အသိတရားကြိုးမျှင်လေးက လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

သူ၏ ဦးနှောက်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် နောက်ဆုံးသော ကာကွယ်ရေး ယန္တရားဖြစ်သည့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်းကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

တောက်ပသော အလင်းဒဏ်ကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည့် သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် နောက်ကြည့်မှန်၏ အဖြူရောင် အလင်းစက်များကြားမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ ပုံပျက်နေသော အရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အနက်ရောင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးက ငရဲမီးများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေပြီး ၎င်း၏ ဘီးများနှင့် ကိုယ်ထည်တို့မှာ ထူးဆန်းသော အပြာရောင် မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရခြင်းပင်။

ယာဉ်ပေါ်ရှိ ယာဉ်မောင်းမှာလည်း လူသားပုံစံ မဟုတ်တော့ချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်ထက် ထူးကဲစွာ ရှည်လျားလာပြီး သူ၏ ပခုံးများက တောင်တန်းများကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်နေသည်။ အကြောက်ရွံ့ဆုံး အချက်မှာ သူ၏ လည်ပင်းနေရာတွင် လုံးဝ ဗလာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူက ခေါင်းပြတ် သူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ညာဘက်လက်တွင် ဧရာမ ရှေးဟောင်း လွှသွားပုံစံတံစဉ်ကြီးတစ်လက်က ဘယ်က ရောက်လာမှန်းမသိ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဓားသွားပေါ်တွင် သံချေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခြောက်ကပ်နေသော သွေးများက ခဲနေဆဲဟု ထင်ရကာ ဖြူဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်တွင် ကြက်သီးထဖွယ် အလင်းကို ထင်ဟပ်နေသည်။

ခေါင်းပြတ်မြင်းစီးသူရဲက သူ၏ လက်ထဲရှိ သေမင်းတံစဉ်ကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကာ သူ့ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

ထိုထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုက အလွန် စစ်မှန်လွန်းလှသဖြင့် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော သံချေးနံ့နှင့် သွေးနံ့ကိုပင် ချန်ဟောင် ရလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သူ သေမင်းကို မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

ဒဏ္ဍာရီထဲမှ အသက်ဝိညာဉ်များကို ရိတ်သိမ်းတတ်သည့် ခေါင်းပြတ်မြင်းစီးသူရဲက သူ၏ အပြစ်သား ဝိညာဉ်ကို လာရောက် သိမ်းဆည်းရန် မီးတောက်နေသော စစ်ရထားကြီးကို စီးနင်းကာ ငရဲပြည်မှ တွားသွား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အား..."

ချန်ဟောင်က လူသားမဆန်သော အသံဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြား စူးစိုက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူ၏ ရက်စက်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု အားလုံးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။ သေခြင်းတရားအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အမည်မသိ အရာများအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က သူ့ကို လုံးဝ ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီ။

သူ မသေချင်သေးဘူး... ဤမိစ္ဆာကြီးရဲ့ ငရဲပြည်ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားခြင်း မခံချင်ဘူး...။

အသက်ရှင်သန်လိုသော အလိုအလျောက် သိစိတ်က အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူက နေရာတစ်ခုကို သတိရသွား၏။ ထိုနေရာသည် ဤမိစ္ဆာကြီးထံမှ ခိုလှုံခွင့် ပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာဖြစ်သည့် ရဲစခန်းပင်။ သူ ရဲတွေကို ရှာရမည်။ သူတို့ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းပန်ရမည်။

သူက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသဖြင့် လုံးဝ တုံ့ပြန်မှုမရှိတော့သည့် လက်ဖြင့် သူ၏ ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲမှ အသည်းအသန် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ ချွေးစိုနေသော လက်များကြောင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ အလွန် ချော်နေပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးမှသာ နောက်ဆုံး၌ မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်ဆွဲ၍ ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကြွက်သား မှတ်ဉာဏ်ကို အားကိုးကာ သူ ဘယ်တော့မှ မခေါ်တော့ဘူးဟု ထင်ထားခဲ့သော နံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်၏... ၁၁၀။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ... ဒီနေရာက ၁၁၀ အရေးပေါ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု စင်တာပါ... ဘာများ ကူညီပေးရမလဲရှင်..."

တည်ငြိမ်ပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်သော အမျိုးသမီး အော်ပရေတာတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဤယဉ်ကျေးသော လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံက အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများကြားတွင် ချန်ဟောင် တွယ်ကပ်လိုက်သည့် နောက်ဆုံးသော အသက်ကယ်ကြိုး ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူက သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးပြုကာ ရှိုက်သံများဖြင့် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဖုန်းထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ကယ်ကြပါဦး... ရဲစခန်း ဟုတ်ပါသလား... ကယ်ကြပါဦး..."

သူ့အသံမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စူးရှကာ ပုံပျက်နေပြီး ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် တောင်ပေါ်လမ်းပေါ်မှာ ရောက်နေတာ... မြို့ပြင်က တောင်ပေါ်လမ်းမှာ... မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ပါလာလို့... မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်နေတယ်..."

အော်ပရေတာမှာ ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသော်လည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပီသစွာဖြင့်ပင် မေးလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါရှင်... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးကို ပြောတာလဲရှင်... အသေးစိတ်လောက် ဖော်ပြပေးလို့ ရမလားရှင်..."

"စိတ်အေးအေး မထားနိုင်ဘူး... စိတ်အေးအေး မထားနိုင်ဘူး..."

ချန်ဟောင်က နောက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်ပင် လှည့်မကြည့်ရဲဘဲ သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ရူးသွပ်စွာ မောင်းနှင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဲဒါ... အဲဒါက ခေါင်းပြတ်

မြင်းစီးသူရဲကြီး... မီးတွေ မှုတ်နေတဲ့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စီးထားတာ... ပြီးတော့ ဧရာမတံစဉ်ကြီးကို ကိုင်ထားတယ်... သူ ငါ့ကို သတ်တော့မယ်... ငါ့ဝိညာဉ်ကို လာသိမ်းတာ..."

"..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အော်ပရေတာမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဤသူသည် စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ဦးလား သို့မဟုတ် နောက်ပြောင်နေသူတစ်ဦးလား ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

"ကျွန်တော် ဝန်ခံပါ့မယ်... အရာအားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်..."

ချန်ဟောင်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။ သူက သူ၏ ဖုန်းကို ဆိုင်ကယ်စီး ဦးထုပ်နှင့် ပခုံးကြားတွင် ညှပ်ထားပြီး ရှေ့နောက်မညီစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ချန်ဟောင်ပါ... ကျွန်တော်က 'မီးတစ္ဆေ' ပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မြို့အနောက်ဘက်က လူသတ်မှုကို ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တာပါ... ရတနာဆိုင်ကိုလည်း ကျွန်တော် ဓားပြတိုက်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော် မှောင်ခိုလုပ်တယ်... မူးယစ်ဆေးဝါး ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားတယ်... ကျွန်တော့်မှာ ဆိုးရွားတဲ့ ပြစ်မှုတွေ ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် သေထိုက်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းကြပါ... ကျွန်တော့်နောက်က အဲဒီ မိစ္ဆာကြီးကို ရပ်တန့်ပေးဖို့ ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရပါ... တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဤသတင်းအချက်အလက်များ ပြည့်နှက်နေသော "ဝန်ခံချက်" က အော်ပရေတာကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ရိုးရှင်းသော နှောင့်ယှက်သည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း သိမြင်သွား၏။ ချန်ဟောင်ကို စိတ်အေးစေရန် ပြောဆိုရင်း သူမက ကွန်ပျူတာပေါ်တွင် အလျင်အမြန် အလုပ်လုပ်လိုက်သည်။

"မစ္စတာချန်... မကြောက်ပါနဲ့ရှင်... ကျွန်မတို့ ရှင်ရှိတဲ့ နေရာကို အခုချက်ချင်း ရှာဖွေပါ့မယ်... အဲဒီ 'မိစ္ဆာကြီး'... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝိသေသလက္ခဏာတွေကို ဖော်ပြပေးလို့ ရမလားရှင်..."

ချန်ဟောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ခုံးကျော်တံတားအောက်၌ ခဏတာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မျက်နှာက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ ထိုမျက်နှာက ဖြစ်ပေါ်စေသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ယခု သူ ခံစားနေရသော ခေါင်းပြတ် မြင်းစီးသူ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ကြောက်ရွံ့မှုထက်ပင် သာလွန်နေ၏။

"သူက ၁.၉ မီတာ ကျော်တယ်... မဟုတ်ဘူး... ၂ မီတာလောက်ရှိမယ်... သူ့မျက်နှာ တစ်ခုလုံးမှာ အမာရွတ်တွေ ပြည့်နေတာ... သူ့မျက်ခုံးကနေ မေးစေ့အထိ အမာရွတ်ကြီး တစ်ခု ရှိတယ်... သူ့မျက်လုံးတွေက ဓားတွေလိုပဲ... သူက လူမဟုတ်ဘူး... သူက ငရဲပြည်က တွားသွား ထွက်လာတဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ ယာမ ပဲ..."

အော်ပရေတာ၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

“၁.၉ မီတာကျော်... မျက်နှာပေါ်မှာ အမာရွတ်တွေ ပြည့်နေတဲ့... အသက်ရှင်နေတဲ့ မိစ္ဆာ…”

ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့တွင် ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာခဲ့သော အမည်တစ်ခု... အမည်တစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသနေသော GPS တည်နေရာ အချက်အလက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဖုန်းခေါ်ဆိုသူကို ကိုယ်စားပြုသော အနီရောင် အစက်လေးက ကွေ့ကောက်နေသော တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက် အလျင်အမြန် ရွေ့လျားနေသည်။ ထိုအနီရောင် အစက်လေး၏ အနောက် တည့်တည့်တွင် ရဲအရာရှိများကို ကိုယ်စားပြုသော အပြာရောင် အစက်လေး တစ်ခုကလည်း တူညီသော အရှိန်ဖြင့် ကပ်လျက် လိုက်ပါနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမက မောက်စ်ကို အပြာရောင် အစက်လေးပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်၏။

ပေါ်လာသော သတင်းအချက်အလက် အကွက်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်မှာ…

[ကျန်းချန် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၊ နန့်ချန်ခရိုင် ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့၊ အရာရှိ - ချူးရှန့်။]

အော်ပရေတာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသွားတော့သည်။