အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း ၁၁၉

ရွှီထင်းရှန်းတစ်ယောက် ဂုဏ်ထူးဆောင်အလံတိုင်အောက်မှာ ရပ်နေမိတာ တော်တော်တောင် ကြာသွားတယ်။ ရွာသားတစ်ယောက် သူ့ကိုလှမ်းမြင်ပြီး အနားကို လျှောက်လာတဲ့အထိပဲ။

"ရွှီသခင်ကြီး... ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ။ အလံမှာ တစ်ခုခုများ မှားနေလို့လား"

အဲဒီလူက ရွှီမျိုးနွယ်စုဝင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူစိမ်းပဲဖြစ်ဖြစ် အခုဆိုရင်တော့ ရွှီထင်းရှန်းကို မြင်တာနဲ့ 'ရွှီသခင်ကြီး' လို့ပဲ ခေါ်နေကြပြီ။ သူ ကျူးရန်စာမေးပွဲ အောင်ပြီးကတည်းက လူတွေအတွက် သူဟာ 'ရွှီထင်းရှန်း' မဟုတ်တော့သလို၊ သူ့ရဲ့ငယ်မည် 'ကုန်းအာ' ဆိုတာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ။

တကယ်တော့ ရှေ့မှာရပ်နေတဲ့လူကို သူက 'ဦးလေး'ပြန်ခေါ်ရမှာပါ။ မျိုးနွယ်စုက လူတွေကလည်း များလွန်းတော့ တစ်ခါတလေ ဘယ်သူက ဘယ်သူမှန်းတောင် မကွဲချင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြမ်းဖျင်းတော့ သူ မှတ်မိပါသေးတယ်။

"ဦးလေး... ကျွန်တော့်ကို သခင်ကြီးလို့ ခေါ်မနေပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ဖင်တုံးလုံးနဲ့ ရွာထဲပြေးဆော့နေတာကို ဦးလေးလည်း မြင်ဖူးတာပဲ မဟုတ်လား" သူက ရယ်ရယ်မောမောပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီလူက ခေါင်းကိုကုတ်ပြီး ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "အဲဒါဆို သခင်ကြီးလို့ မခေါ်လို့ ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က မှာထားတယ်လေ၊ ကျူးရန်ဖြစ်ပြီဆိုရင် သခင်ကြီးပဲ ခေါ်ပုံခေါ်နည်း လွဲလို့မရဘူးလေ"

"ထင်းအာလို့ ခေါ်လည်း ရပါတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကုန်းအာလို့ပဲ ခေါ်ပါဦးလေးရာ။ အဆင်ပြေသလို ခေါ်လို့ရပါတယ်"

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ငါ ထင်းအာလို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ငယ်မည် 'ကုန်းအာ' (ခွေးလေး) ဆိုတာကိုတော့ ခေါ်လို့မဖြစ်တော့ဘူး။ ကျူးရန်သခင်ကြီးကို ခွေးလေးလို့ ခေါ်ဖို့ကတော့ ငါလည်း မရဲပါဘူးကွာ။ ဒါနဲ့ အလံက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးနော်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ဒါကို သေချာစောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာ။ ဆေးနည်းနည်း ကွာတာမျိုးရှိရင်တောင် ချက်ချင်းသတင်းပို့ရမယ်လို့ မှာထားလို့ပါ"

"မရှိပါဘူး၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဦးလေးရဲ့။ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်နေတာပါ။ ကျွန်တော် အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်၊ နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့"

"အေးအေး... သွားသွား"

အဲဒီလူက ရွှီထင်းရှန်း ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိတယ်... "ငါ့အမြင်တော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အရမ်းတွေ အလေးအနက်ထားလွန်းနေတာ။ ရွှီသခင်ကြီး... မဟုတ်ဘူး၊ ထင်းအာက အဲဒီလောက်ကြီး စည်းကမ်းမကြီးပါဘူး"

ရွှီထင်းရှန်း ရွာထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ညနေစောင်းနေပြီဆိုတော့ လမ်းပေါ်မှာ လူသိပ်မရှိဘူး။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားတော့ သူ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းတွေ တန့်သွားတယ်။ မလှမ်းမကမ်းက ဘိုးဘွားရိပ်သာကို ကြည့်ရင်း အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သတိရသွားမိတာ။ အဲဒီတုန်းက သူ အရာရှိဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ ရွာကိုပြန်လာပြီး ဘိုးဘွားကန်တော့ခဲ့ဖူးတယ်။

အဲဒီတုန်းကလည်း မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက သူ့ကို အခုလိုပဲ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ ဆက်ဆံခဲ့ကြပေမဲ့၊ သူကတော့ သူတို့ကို ရင်ထဲကနေ အထင်သေးခဲ့တာ။ အမှန်တော့ သူ့ဘဝရဲ့ဒုက္ခအားလုံးဟာ ဒီနေရာကနေ အစပြုခဲ့တယ်လို့ သူ ယူဆခဲ့လို့ သူက အဲဒီလူတွေကို မုန်းတီးခဲ့တာ။ ဒီနေရာသာ မဟုတ်ရင်၊ ဒီလူတွေသာ မရှိရင် သူ ဒီလောက် ပင်ပန်းဆင်းရဲစရာ မလိုဘူး၊ ပြီးတော့ ကျောက်အာလည်း သေဆုံးခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ တွေးခဲ့တာ။

ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီတုန်းက သူဟာ မျက်နှာမှာတော့ ယဉ်ကျေးပျူငှာတဲ့ အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ရွံရှာမုန်းတီးမှုတွေ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီလို စိတ်နဲ့ပဲ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက သူ့ကို အကာအကွယ်တောင်းတဲ့အခါ သူက အလွယ်တကူ သဘောတူပေးခဲ့တာပေါ့။

119 02

"ထင်းအာ... ဘာလို့ အပြင်မှာ ရပ်နေတာလဲ ဘိုးဘိုးကြီးကို လာရှာတာ မဟုတ်လား၊ မြန်မြန် ဝင်လာလေ"

လှမ်းခေါ်လိုက်သူက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ သားကြီး ရွှီကျင်းချွမ်ပါ။ ထုံးစံအရဆိုရင် ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ကို 'ဦးလေး'ခေါ်ရမယ်။ ရွှီထင်းရှန်းလည်း ဦးလေးလို့ နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ထဲဝင်ခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းမရောက်ခင်မှာတင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးက ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုနေပြီ။

"ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ။ ငါ အရင်က ပြောထားတဲ့ကိစ္စကို မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ အမှန်တော့ မင်း စိတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိသလိုမျိုး မခံစားပါနဲ့။ ဘိုးဘိုးကြီး စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ တခြားနေရာက ကျူးရန်သခင်ကြီးတွေလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပဲ။ ငါတို့က သူတို့ကို အကာအကွယ်ပေးမယ်၊ သူတို့က ငါတို့ကို အကျိုးအမြတ် ပြန်ပေးမယ်။ ဒါက အပြန်အလှန် အကျိုးရှိတာပဲလေ"

"အဖေ... အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြပါဦး"

"အေး... အေး... ငါ့ရဲ့လက်ဖက်ခြောက်ဘူးကို ယူလာပြီး ရေနွေးပေးခဲ့ဦး" မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က မှာလိုက်တယ်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ အမြတ်တနိုးထားတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ဘူးတစ်ဘူး ရှိတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူ ကိုယ်တိုင်တောင် မသောက်ဘူး၊ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်လာမှပဲ ခပ်ခိုင်းတာ။ အခုတော့ ရွှီထင်းရှန်းက အရေးပါတဲ့လူ ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ခေါင်းဆောင်ကြီးကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုတဲ့အထိ ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံခံရတာပေါ့။

နှစ်ယောက်သား အခန်းထဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးကပဲ စကားကို ဆက်ပြောတယ်။

"မင်းက အခု မိဘအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ စောင့်ထိန်းနေရတယ်ဆိုပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ပိုက်ဆံက လိုတာပဲလေ။ ဒီကာလ ပြီးလို့ မြို့တော်ကို စာမေးပွဲသွားဖြေရင် လူမှုဆက်ဆံရေးတွေအတွက် ငွေက ဘယ်မှာ မလိုဘဲ ရှိပါ့မလဲ မင်းက ငယ်သေးလို့ပါ၊ ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီး လက်ထဲရောက်လာတာကို တုံ့ဆိုင်းနေတာ။ ငါတို့လုပ်တာက ဥပဒေနဲ့လည်း ညီညွတ်ပါတယ်ကွာ"

"ဘိုးဘိုးကြီး... ကျွန်တော်က ငြင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က..." ရွှီထင်းရှန်း ခဏတုံ့သွားပြီးမှ "ကျွန်တော်က အားလုံးအတွက် မလွယ်ကူဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါ"

"ဘယ်သူကမှ မလွယ်ပါဘူးကွာ။ မင်းလည်း မလွယ်ဘူး။ ကျူးရန်တစ်ယောက် ထွက်လာဖို့ဆိုတာ ဘယ်မိသားစုအတွက်မဆို မလွယ်တဲ့ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ ကျူးရန်သခင်ကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဘိုးဘိုးကြီးက အကြံပဲပေးနိုင်တာပါ။ ကျန်တာကတော့ မင်းသဘောပါပဲ"

ရွှီထင်းရှန်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူ့အဘိုးကို သတိရသွားမိတယ်။ သူက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး...

"ဘိုးဘိုးကြီး... ဒီလိုဆိုရင်ကော အဆင်ပြေမလား။ သူတို့က မြေယာတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ လာပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် လက်ခံပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အခွန်တို့၊ အငှားခတို့ ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ မူရင်းက ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာက အရမ်းများလွန်းလို့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူမယ်။ အဲဒီ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုလည်း ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်အတွက် မယူဘဲ ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ 'ရွာစာသင်ကျောင်း' တစ်ခု ထောင်လိုက်မယ်။ ဆရာ နှစ်ယောက်လောက် ထပ်ငှားမယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရွာကဖြစ်စေ၊ အနီးအနားက ရွာကဖြစ်စေ စာသင်ချင်တဲ့ ကလေးတွေရှိရင် ဒီမှာ လာသင်ကြပါစေ။ သူတို့ဆီက သင်တန်းကြေးလည်း ပေးစရာ မလိုဘူး။ ဒါဟာ ရွာအတွက် ကုသိုလ်လုပ်ပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်"

"ဒါကတော့…" မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ခဏတော့ စဉ်းစားသွားတယ်။

အတော်ကြာမှ သူက သက်ပြင်းချပြီး "မင်းက တကယ့်ကို စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ ကလေးပဲ။ ကဲပါ... ဘိုးဘိုးကြီးလည်း ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း သေချာစဉ်းစားပါဦးနော်၊ ဒါက ငွေအမြောက်အမြားပဲ၊ နောင်ကျရင် အများကြီး အသုံးဝင်လာမှာ"

119 03

"ဘိုးဘိုးကြီး... ကျွန်တော် သေချာစဉ်းစားပြီးပါပြီ" ရွှီထင်းရှန်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "နောက်ပြီး ကျွန်တော့်အိမ်မှာလည်း အခု ဒါလေးတွေ မရှိလို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွာသားတွေအတွက်ကတော့ ဒါက အသက်သွေးကြောပဲလေ"

"ကောင်းပြီ... မင်းက အဲဒီလို ပြောမှတော့ ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နဲ့ စကားပြောပြီးနောက် ရွှီထင်းရှန်း အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ ကျောက်အာက အင်္ကျီချုပ်မနေတော့ဘဲ ခုတင်ပေါ်မှာ ခါးလေးကို နှိပ်ပြီး လဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းလည်း အနားကိုသွားပြီး သူမရဲ့ ခါးကို ကူညီနှိပ်ပေးလိုက်ရင်း...

"ငါ ပြောသားပဲ၊ အားရင် လှဲနေပါလို့။ အကြာကြီး ထိုင်မနေပါနဲ့ဆိုတာကို နားမထောင်ဘူး၊ အခုတော့ ခါးနာပြီ မဟုတ်လား"

ကျောက်အာက သူ့ကို မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်ပြီး... "အင်္ကျီလေး တစ်ထည် ချုပ်တာပါ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နုနယ်နေရမှာလဲ"

ကိုယ်ဝန် ၆ လထဲ ရောက်လာကတည်းက ကျောက်အာ ခါးခဏခဏ နာလာတယ်။ အကြာကြီး ထိုင်ရင်လည်း နာတယ်၊ လဲနေရင်လည်း နာတယ်။ အထူးသဖြင့် လှဲနေရာက ထတဲ့အခါတိုင်း အရိုးထဲမှာ ဆူးစူးနေသလို ခံစားရလို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ထရတယ်။ အဒေါ်ကောင်းတို့ကတော့ ဒါဟာ ကလေးက ကြီးလာပြီး ခါးကို ဖိထားလို့ဖြစ်တာ၊ ကလေးမွေးပြီးရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။

ကျောက်အာက ရွှီထင်းရှန်းကို ခါးနှိပ်ခိုင်းရင်း... "ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာလို့ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေတာလဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ၊ ခုနက ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ"

ရွှီထင်းရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ရွာထဲကို ခဏသွားတာ၊ ဘိုးဘိုးကြီးအိမ်ကိုလည်း ဝင်ခဲ့သေးတယ်"

"ဘိုးဘိုးကြီးက နင့်ကို ဘာလို့ခေါ်တာလဲ သူက မြေခွေးအိုကြီးပဲ၊ နင် သူ့ကို သတိထားနော်။ နင့်ကို ရောင်းစားပြီး ပိုက်ဆံတောင် အတူတူ ထိုင်ရေနေဦးမယ်"

"ဘိုးဘိုးကြီးက မင်းပြောသလောက် ဆိုးလို့လား"

ကျောက်အာက ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြောင်းလိုက်ရင်း "ဆိုးတယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆိုတော့ ငါတို့နဲ့ စဉ်းစားပုံခြင်း မတူတာနေမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘိုးဘိုးကြီး လုပ်တဲ့ပုံစံတွေက တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ ဘယ်လိုပြောရမလဲတောင် မသိဘူး"

ရွှီထင်းရှန်းလည်း သူမ ဆိုလိုတာကို နားလည်ပါတယ်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဟာ အကျိုးအမြတ်ကို အလွန်ကြည့်တတ်သူလေ။ သူလုပ်သမျှဟာ 'မျိုးနွယ်စု အကျိုးစီးပွား' ကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်တာ။ အဲဒီလိုလူနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ သာမန်လူတွေက စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားရတတ်တယ်။ သူက အကျိုးအမြတ်အတွက် တခြားသူကို စွန့်လွှတ်နိုင်သလို၊ နောက်ပိုင်းမှာလည်း အခြေအနေအရ ရှင့်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ကြတာပေါ့။ ဒါကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်းကတော့ တစ်ခုပဲရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ သူ့အတွက် သင်ဟာ အမြဲတမ်း အားကိုးထိုက်တဲ့၊ အကျိုးရှိတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေဖို့ပါပဲ။

"ဒီရက်ပိုင်း ရွာထဲကနဲ့ အနီးအနားရွာက လူတွေက သူတို့မြေယာတွေကို ငါ့ဆီ လာပေးချင်ကြတယ်တဲ့"

ကျောက်အာက တစ်ဖက်ကို ထပ်မှောက်လိုက်ရင်း "ဒါကြောင့်ပဲ နင် ဒီနေ့ ဒီအကြောင်းကို လာပြောနေတာကိုး။ ဘိုးဘိုးကြီးက နင့်ကို တစ်ခုခု မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်လို့ နင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား"

ဒီစကားက ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ ရင်ကို တည့်တည့်မှန်သွားစေတယ်။ တကယ်တော့ အရင်က သူဟာ ဒီကိစ္စကို အလေးအနက် မထားခဲ့ဘူး။ သူ ကျူးရန်ဖြစ်လာပြီဆိုမှတော့ တခြားသူတွေက မြေလာပေးတာဟာ သဘာဝကျတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတာကြောင့် အခုလို ဖြစ်လာတာ။

119 04

ကျောက်အာက ခေါင်းအုံးလေးပေါ်မှာ သက်တောင့်သက်သာ မှောက်နေရင်း "ငါ အရင်က ပြောဖူးသားပဲ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါနဲ့လို့။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်အခက်အခဲနဲ့ကိုယ် ရှိကြတာပဲလေ"

"ငါ အဲဒါကို ငြင်းလိုက်ပြီ"သူက ဆက်ပြောပြတယ်။ "ဒါက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပဲ၊ နှစ်တိုင်း ငါတို့အိမ်ထဲ ငွေတွေ အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်လာမှာကို ငါ ငြင်းလိုက်တာ။ အမှန်တော့ လုံးလုံးကြီး ငြင်းတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ပေးတဲ့ အခွန်ကိုပဲ မယူဘဲ ရွာမှာ စာသင်ကျောင်းထောင်ဖို့ လုပ်လိုက်တယ်"

"ငြင်းရင်လည်း ပြီးတာပဲလေ" ကျောက်အာက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောတယ်။

"တကယ်ဆိုရင် အိမ်အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပေးနိုင်မှာ၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့မိသားစုက မြေပိုင်ရှင်ကြီး ဖြစ်လာမှာလေ"

"ငါတို့အိမ်မှာ အခုလည်း ပိုက်ဆံ မပြတ်ပါဘူး။ နင်က ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းပါးပါးအတွက်နဲ့ သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးမယ့် အလုပ်မျိုး လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး"

ရွှီထင်းရှန်း ခါးနှိပ်ပေးနေတဲ့ လက်တွေကို ရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ နောက်ကျောကနေ သိုင်းဖက်ပြီး မျက်နှာကို သူမရဲ့လည်ဂုတ်သားလေးထဲမှာ မြှုပ်ထားလိုက်တယ်။

"အဲဒီလိုဆိုရင် ငါက အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ငါက ဒီအိမ်ရဲ့ ယောကျာ်းပဲ၊ ငါကပဲ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးရမှာလေ"

"အော်... နင် တစ်နေကုန် စဉ်းစားရကျပ်နေတာက ဒါကြောင့်ကိုး။ ငါတို့အိမ်မှာ ဘယ်သူက လုပ်ကျွေးကျွေး အတူတူပါပဲဟာ"

"ဘယ်တူပါ့မလဲ၊ ငါက မင်းကို လုပ်ကျွေးရမှာ" သူက ဗလုံးဗထွေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့နှာခေါင်းက ထွက်လာတဲ့ လေပူတွေကြောင့် ကျောက်အာ ယားကျိကျိ ဖြစ်လာလို့ တွန်းထုတ်ပေမဲ့ သူက မဖယ်ပေးဘူး။

ကျောက်အာက ရယ်မောလိုက်ရင်း "နင်က ငါ့ရဲ့ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်မှုကို ခံလာရတာ နှစ်တွေတောင် ကြာနေပြီလေ။ အခုမှ ဒါကို လာတွေးနေတာက နည်းနည်း နောက်ကျမနေဘူးလား"

ဟမ်... ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒါဆို သူက ဒီအတိုင်း စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား ဒါပေမဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ကျွေးမွေးမှုကို ခံနေရတာက တကယ်ကို စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေရတာ။

အရင်က ရွှီထင်းရှန်းဟာ သူ စာမေးပွဲအောင်ပြီး ဂုဏ်ရှိန်တက်လာရင် ငွေတွေ ရလာမယ်၊ အဲဒီအခါ ကျောက်အာကို အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ စည်းစိမ်ခံခိုင်းမယ်လို့ပဲ တွေးခဲ့တာ။ အခုတော့ သူ ကျူးရန်သခင်ကြီး ဖြစ်လာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲမှာ ငွေမရှိသေးဘဲ ကျောက်အာကပဲ ဆက်ပြီး လုပ်ကျွေးနေရတုန်း။

119 05

ရွှီထင်းရှန်း စကားမပြောတော့ဘဲ သူမရဲ့လည်ဂုတ်မှာပဲ မျက်နှာအပ်ထားမိတယ်။ ကျောက်အာက သူ အဲဒီလို ငြိမ်နေတာကို မြင်တော့ အားယူပြီး လှည့်ကြည့်ကာ သူ့မျက်နှာကို ဆွဲလှည့်လိုက်တယ်။ ရွှီထင်းရှန်းက အကြည့်မခံချင်လို့ ရုန်းကန်နေသေးပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူမက သူ့မျက်နှာကို မြင်အောင် ကြည့်နိုင်သွားတယ်။

သူ့မျက်နှာကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကို အလေးအနက် တွေးတောနေပုံရတယ်။

ကျောက်အာက အတည်အပေါက် မေးလိုက်တယ် "နင် ဘာလို့ အခုမှ ဒါကို လာပြီး စိတ်ထဲ ထားနေရတာလဲ"

ရွှီထင်းရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "အရင်ကတော့ ဂုဏ်ထူးရရင် ငွေရမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အခုမှ အဲဒါက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလာရတယ်"

"ကဲပါ... တော်ပါတော့၊ မဟုတ်မမှန်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ရလာတဲ့ ငွေဆိုရင် မယူတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ နောက်ပြီး နင်က အခုမှ ကျူးရန်ပဲ ရှိသေးတာ၊ တကယ့် ဂုဏ်ထူးအာဏာလို့ ပြောလို့ မရသေးဘူး။ နင် ကျင်းရှီ စာမေးပွဲ မအောင်မချင်းတော့ အိမ်မှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပြီး ငါ့ရဲ့ကျွေးမွေးမှုကို ခံယူလိုက်ပါဦး" ကျောက်အာက သူ့ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက သူမရဲ့လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ရင်း "ငါ အခု လူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ ငါ့ခေါင်းကို မပုတ်ပါနဲ့"

"ပုတ်မှာပဲ" ကျောက်အာက တဟီးဟီး ရယ်ရင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်ပုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းက သူမရဲ့ လက်ကို ထပ်ဖမ်းလိုက်ပြီး ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လက်ကို ပြန်မလွှတ်တော့ဘဲ ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်တယ်။

"အ... နာတယ်" ကျောက်အာက အော်လိုက်တယ်။

"ဘယ်နားက နာတာလဲ" သူက စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ကျောက်အာက သူ့ကို အကြည့်မခံဘဲ ရှောင်နေတယ်။ နောက်ဆုံးမှ သူမက ရယ်မောရင်း သူ့ကို စလိုက်တာပါလို့ ပြောမှ စိတ်အေးသွားတော့တယ်။

အဲဒီတုန်းက ရွှီထင်းရှန်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုကို စတင်စီစဉ်နေပြီ။ သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတာက ဂုဏ်ထူးရလာရင်တောင်၊ အရာရှိကြီး ဖြစ်လာရင်တောင် အဲဒီအရာရှိတွေမှာ လစာငွေ များများစားစား မရှိကြဘူး။ အဂတိမလိုက်စားသရွေ့ ငွေက အလိုလို ရောက်မလာနိုင်ဘူးလေ။

ငွေဟာ အမှန်တကယ် အရေးကြီးမှန်း ရွှီထင်းရှန်း ပထမဆုံးအကြိမ် လက်တွေ့ကျကျ ခံစားမိလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူဟာ ငွေကို ဘယ်ကရနိုင်မလဲဆိုတာ စတင်စဉ်းစားတော့တယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်နေ့မှာ ရွှီထင်းရှန်းဟာ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကျောက်အာဆီ ယူလာခဲ့တယ်။

"ဒါက ဘာလဲ"

"နည်းလမ်း တွေလေ"

ဒီနည်းလမ်း နှစ်မျိုးဟာ ရွှီထင်းရှန်း အချိန်အတော်ကြာ ပြန်စဉ်းစားပြီးမှ ရေးထားတာပါ။ အိပ်မက်ထဲမှာ ရွှီထင်းရှန်းဟာ ဘာဝါသနာမှ မရှိဘဲ စိတ်အေးအေးထားနေတတ်သူ ဖြစ်ပေမဲ့၊ တစ်ခုတည်းသော ဝါသနာကတော့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို စုဆောင်းတာပဲ။

သူဟာ နည်းလမ်းတွေအများကြီး ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဆီ အကူအညီ လာတောင်းရင် ငွေပေးတာထက် ကောင်းတဲ့နည်းလမ်းတွေကို ပေးတာက ပိုပြီး ထိရောက်မှန်း သူ သိထားတယ်။ အဲဒီအခါ ပါးနပ်တဲ့သူတွေက သူ့စိတ်ကြိုက်ကို သိလာကြပြီး သူတို့ပေးပို့လာတဲ့ နည်းလမ်းတွေက ပိုကောင်းလေ၊ ရွှီအမတ်ချုပ်က ပိုသဘောကျလေ ဖြစ်ခဲ့တာ။

119 06

ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြပေမဲ့ ရွှီအမတ်ချုပ်ဟာ အဲဒီနည်းလမ်းတွေကို စုဆောင်းရုံပဲ လုပ်ပြီး ဘာဆိုင်မှ ဖွင့်တာကို မတွေ့ခဲ့ကြဘူး။ သူ ဘာကြောင့် ဒါတွေကို စုဆောင်းနေသလဲဆိုတာ လူတွေအတွက် ပဟေဠိ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။

ရွှီထင်းရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ သိတာက သူဟာ မသိစိတ်နဲ့ အဲဒီအရာတွေကို စုဆောင်းနေတာပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ခါက တစ်စုံတစ်ယောက်က 'သူမသာ နည်းလမ်းကောင်းတွေ ရှိရင် စီးပွားရေး လုပ်ရတာ သိပ်လွယ်မှာပဲ'ပြောခဲ့ဖူးတာကို မှတ်မိနေလို့ပဲ။

အဲဒီသေတ္တာထဲက နည်းလမ်းတွေထဲမှာ သူ အမြဲတမ်း ပြန်ကြည့်လေ့ရှိတဲ့ နည်းလမ်း နှစ်မျိုးကတော့ စက္ကူပြုလုပ်နည်းနဲ့ ပုန်းရည် ပြုလုပ်နည်းတို့ပဲ။ စက္ကူပြုလုပ်နည်းကို စိတ်ဝင်စားတာက အဲဒီနည်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ စက္ကူက ဖြူစင်ချောမွေ့ပြီး၊ စုတ်ချက်တင်ရင်လည်း အရောင်မပြန့်သလို၊ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့လည်း ရှိတယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ပိုးမွှားတွေ မကိုက်နိုင်တာပဲ။

ဒီစက္ကူအမည်က 'ယွင်ရှန်းစက္ကူ' သူ စာဖတ်တာ ဝါသနာပါမှန်း သိတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက လက်ဆောင်ပေးထားတာ။ စာအုပ်တွေအတွက် အကြောက်ဆုံးက ပိုးကိုက်တာပဲလေ။ ဒီယွင်ရှန်းစက္ကူက အဲဒီပြဿနာကို အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်။ အထက်တန်းစား 'ရွှမ်း' စက္ကူ ထက် မနိမ့်တဲ့ အရည်အသွေးရှိသလို ပိုးမကိုက်တာက တကယ့်ကို ထူးခြားချက်ပဲ။

ပုန်းရည်ပြုလုပ်နည်းကတော့ ဘယ်ကရလာမှန်း သူ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ စားနေကျ ပုန်းရည်တွေက သူ့စိတ်ကြိုက် အရသာ မဖြစ်တာကြောင့် ဒါကိုပဲ အမြဲ ပြန်ဖတ်မိနေတာ။ ရွှီထင်းရှန်း အချိန်အတော်ကြာ ပြန်စဉ်းစားပြီးမှ ဒီနည်းလမ်း နှစ်ခုကို မှတ်မိခဲ့တာ။

"နင် ဒီနည်းလမ်းတွေကို ဘယ်က ရလာတာလဲ"

"စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာပါ"

"ဒါနဲ့ စက္ကူ လုပ်လို့ရမှာလား ပုန်းရည်ရော လုပ်လို့ရမှာလား" ကျောက်အာက မယုံသလို မေးတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ရွှီထင်းရှန်းက သူမကို ခေါ်ပြီး လက်တွေ့ စလုပ်တော့တာပဲ။ ပုန်းရည်ကို ထားပါဦး၊ အိပ်မက်ထဲက ရွှီထင်းရှန်းဟာ ယွင်ရှန်းစက္ကူကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဖူးလို့ အဆင့်ဆင့်ကို နားလည်ထားတယ်။ ကုန်ကြမ်းတွေအတွက် ဟူကွမ်ဒေသက 'ချူ' သစ်ခေါက်နဲ့ ရွှမ်းကျိုးဒေသက 'ချင်းထန်' သစ်ခေါက်တွေကို သုံးရတယ်။ ဒီကုန်ကြမ်းတွေကို သူဌေးချန်းဆီကတစ်ဆင့် ရအောင် ရှာခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သစ်ခေါက်တွေကို ရေစိမ်၊ ထုရိုက်ပြီး အမာတွေကို ဖယ်ထုတ်၊ ထုံးရေနဲ့စိမ်၊ ပြုတ်၊ ဆေးကြောတာတွေကို လုပ်ရတယ်။

သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆေးကြောရပြီး နောက်ဆုံး နှစ်ကြိမ်မှာ ပြာရေနဲ့ ပြုတ်ပြီး ဆေးရတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ အနှစ်တွေကို ရအောင် ထုထောင်းပြီး 'ယန်ထောင်' နွယ်ရေနဲ့ ရွှီထင်းရှန်း ရှာခိုင်းထားတဲ့ 'ယွင်ရှန်း' မြက်ရည်တွေကို ထည့်ပြီး စက္ကူချပ်တွေ စထုတ်ရတာပေါ့။ စက္ကူစစ်တဲ့ ဇကာကိုတောင် ဆံပင်အမျှင်လို သေးတဲ့ ဝါးမျှင်လေးတွေနဲ့ ရက်ထားရတာ။

အဲဒီကာလအတွင်းမှာ တခြားသူတွေက နားမလည်တော့ ရွှီထင်းရှန်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဝင်လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ကျောက်အာကလည်း သူ အဲဒီလောက် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လုပ်နိုင်တာကို မြင်တော့ အံ့သြသွားတာပေါ့။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ကျောင်းတော်မှာတုန်းက လုပ်ဖူးတယ်လို့ပဲ အကြောင်းပြလိုက်တယ်။

စက္ကူတွေ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ဖို့ ဆယ်ရက်ကျော်တောင် ကြာသွားတယ်။ ထိုနေ့မှာ သူဌေးချန်းလည်း ရောက်လာတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းက အိမ်မှာ စက္ကူလုပ်နေတယ်လို့ ကြားတုန်းက သူ သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ မှာခိုင်းတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေက လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ သိတဲ့အရာတွေ ဖြစ်နေတော့ စိတ်ဝင်စားသွားတာ။

သူဌေးချန်း ရောက်လာချိန်က စက္ကူတွေ အောင်မြင်စွာ လုပ်ပြီးချိန်နဲ့ ကွက်တိပဲ။ ဒီစက္ကူတွေကို အခြောက်ခံဖို့ ကျောက်အာက ခုတင်တစ်လုံးကို သုံးထားတယ်။ စက္ကူတွေက တစ်နေ့နဲ့ တစ်ည အခြောက်ခံပြီးပြီ၊ အပူချိန်ကိုလည်း သေသေချာချာ ထိန်းထားရတယ်။ အပူချိန် များသွားရင် စက္ကူတွေ ဝါသွားပြီး လိပ်တက်သွားတတ်လို့လေ။

119 07

ရွှီထင်းရှန်းက စက္ကူတစ်ချပ်ကို ကိုယ်တိုင် ခွာယူပြီး ကိုင်ကြည့်နေတယ်။ သူဌေးချန်း ဝင်လာတော့ သူ့ကိုလည်း လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။

"ဦးလေးချန်း... ဒီစက္ကူကို ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လိုနေလဲ"

သူဌေးချန်းက စက္ကူကို ယူပြီး လက်နဲ့ ပွတ်ကြည့်၊ ချိုးကြည့်၊ တစ်ထောင့်ကို ဆွဲဖြဲကြည့်လိုက်တယ်။

"ဖြူစင်ပြီး ခိုင်ခံ့သားပဲ၊ မျက်နှာပြင်ကလည်း ချောမွေ့တာပဲ။ အပြင်ပန်း ကြည့်ရတာတော့ တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ စက္ကူဆိုတာ မှင်ကို ဘယ်လောက် စုပ်ယူနိုင်သလဲ ဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ရဦးမယ်"

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ကို မှင်နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပါတော့တယ်။

******

120 01

အခန်း ၁၂၀ အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

မှင်ကတော့ အဆင့်မြင့် 'ဟွေးမှင်' ကြီးပါပဲ။ ရွှီထင်းရှန်း ထိုက်ယွမ်မြို့ကို သွားတုန်းက ဝယ်လာခဲ့တဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းပေါ့။

သူက မှင်တောင့်ကို ရေလေးနည်းနည်းထည့်ပြီး မှင်အိုးထဲမှာ သေသေချာချာ သွေးလိုက်တယ်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ မှင်အိုးထဲမှာ ဆီလို ပြောင်လက်နေပြီး ကတ္တရာစေးလို နက်မှောင်နေတဲ့ မှင်ရည်တွေ ထွက်လာတော့တယ်။ သူဌေးချန်းက ဘေးကနေကြည့်ပြီး တဖွဖွ ချီးကျူးနေတော့တယ်။ "မှင်ကောင်းပဲ"

တကယ်လည်း မှင်ကောင်းဆိုတာက အမျိုးမျိုး ရှိတာကိုး။ အမည်းရောင် ဖြစ်ရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ အရောင်က ပြောင်လက်နေရမယ်။ ခရမ်းရောင်သန်းတဲ့ အနက်က အကောင်းဆုံး၊ ဒုတိယက အနက်ရောင်စစ်စစ်၊ အပြာရောင်သန်းတာကတော့ တတိယပေါ့။ ပြီးတော့ စုတ်တံနဲ့ ရေးတဲ့အခါမှာလည်း စီးကပ်မနေဘဲ ချောချောမွေ့မွေ့ ရှိရမယ်။ ဒီအတတ်ပညာကို ဝါသနာပါတဲ့သူတွေကတော့ မှင်ရဲ့အရောင်ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အကောင်းအဆိုးကို ချက်ချင်း ခွဲခြားနိုင်ကြတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက စုတ်တံကို မှင်တို့ပြီး သူကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်လုပ်ထားတဲ့ 'ယွင်ရှန်းစက္ကူ' ပေါ်မှာ စာလုံးအကြီးကြီး တစ်ကြောင်း ရေးပြလိုက်တယ်။ စုတ်ချက်တွေက တကယ့်ကို အားပါပြီး နဂါးတစ်ကောင် ဝဲပျံနေသလိုပဲ။ သူဌေးချန်းက စာလုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ထပ်ပြီး ချီးကျူးပြန်တယ်။ "မင်းရဲ့ လက်ရေးက တစ်နေ့တခြား ပိုလှလာပါလား" စက္ကူကို ကြည့်ပြီး သဘောကျလွန်းလို့ သူဌေးချန်းက လက်ကနေတောင် မချနိုင်တော့ဘူး။ "မင်းရဲ့ လက်ရေးကို ကြည့်ပြီး ငါတောင်မှ မင်းဆီကနေ စာမူလေးတစ်ခုလောက် အမှတ်တရ တောင်းချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ"

"ဦးလေးချန်းကလည်း အားနာစရာကြီးဗျာ၊ တောင်းနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဦးလေးကြိုက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အားတဲ့အခါ ရေးပေးမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်လက်ရေးကို ဦးလေးက မနှိမ်ဖို့ပဲ လိုတာပါ" ရွှီထင်းရှန်းက နှိမ့်ချပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က လက်ရေးမဟုတ်ဘူး၊ စက္ကူကို စမ်းသပ်ဖို့ပဲ။ အဆင့်မြင့်မှင်နဲ့ ရေးကြည့်တဲ့အခါမှာ မှင်က စက္ကူသားထဲကို သေသေချာချာ စိမ့်ဝင်သွားပြီး အရောင်ပြန့်သွားတာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ အဲဒီတော့ သူဌေးချန်းက မေးလာတယ်။ "မှင်ညံ့ညံ့နဲ့ရော စမ်းကြည့်လို့ရမလား" ရွှီထင်းရှန်းဆီမှာတော့ အရင်က စာကျင့်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ သာမန်မှင်တောင့်တွေက အများကြီးရှိနေတာဆိုတော့ ချက်ချင်းပဲ ထပ်စမ်းပြလိုက်တယ်။

"စက္ကူက တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်တာပဲ။ ထင်းရှန်း... မင်းမှာ ဒီလို လက်ရာမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားဘူး" အားလုံးစမ်းပြီးတဲ့အခါ သူဌေးချန်းက ပြောရှာတယ်။

"ဒီစက္ကူက စာရေးစာဖတ်လို့ ကောင်းရုံတင် မဟုတ်ဘူးဦးလေးရဲ့။ နောက်ထပ် အားသာချက်တစ်ခုက ပန်းချီရော စာရော ရေးလို့ရတဲ့အပြင် ပိုးမွှားတွေ၊ ခြတွေ မကိုက်တာပဲ" ရွှီထင်းရှန်းက ခပ်အေးအေးပဲ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ပုဝါနဲ့ သုတ်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်တော့ သူဌေးချန်းလို နယ်ပယ်ထဲကလူက ဒါဟာ ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိသလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိသွားတော့တယ်။

စာအုပ်တွေ၊ ပန်းချီကားတွေဆိုတာ ပိုးကိုက်မှာကို အကြောက်ဆုံးလေ။ အဲဒါကြောင့် စာပေပညာရှင်တွေက ပိုးမကိုက်အောင် နည်းမျိုးစုံ သုံးကြတာ။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ သုံးရတာ၊ နံ့သာအိတ်တွေ ထည့်ရတာ၊ တစ်ခါတလေဆိုရင် အနံ့ပြင်းတဲ့ ငရုတ်ကောင်းစေ့တွေတောင် သုံးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အပေါ်ယံပဲ ခံတာ။ အထူးသဖြင့် စာအုပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားတဲ့ သူဌေးချန်းအတွက်တော့ ဒါက အကြီးဆုံးသော သောကပဲ။ မိုးရာသီလို စိုထိုင်းတဲ့ အချိန်ဆိုရင် စာအုပ်တွေ ပိုးကိုက်မှာကို သူ အမြဲ ထိတ်လန့်နေရတာ။ သာမန်စာအုပ်တွေ ပိုးကိုက်တာက ထားပါဦး၊ အဖိုးတန်တဲ့ စာအုပ်အဟောင်းတွေသာ ပိုးကိုက်ခံရရင် နှမြောစရာကြီး မဟုတ်လား။

120 02

သူဌေးချန်းကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ရဲ့အဖိုးတန်စာအုပ်တွေကို သစ်သားသေတ္တာတွေနဲ့ သေသေချာချာ သိမ်းထားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို သစ်သားသေတ္တာတွေက ဈေးကြီးတော့ အကုန်လုံးကို အဲဒီလို မသိမ်းနိုင်ဘူး။ အခု ပိုးမကိုက်တဲ့ စက္ကူမျိုးသာ ရှိလာရင် စာပေပညာရှင်တွေနဲ့ စာအုပ်အရောင်းအဝယ်သမားတွေအတွက် ဘယ်လောက်အဆင်ပြေမလဲဆိုတာ ရွှီထင်းရှန်း ပြောစရာတောင် မလိုဘဲ သူဌေးချန်း သိနေတာပေါ့။

"တကယ်ပဲလား" သူဌေးချန်းက မယုံနိုင်သလို မေးတော့ ရွှီထင်းရှန်းက အတည်ပြုပေးလိုက်တယ်။"တကယ်ပါ"

အဲဒီတော့မှ သူဌေးချန်းလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး မေးတော့တယ်။ "အဲဒါဆိုရင် မင်း ဘယ်လို စီစဉ်ထားသလဲ" ရွှီထင်းရှန်းကလည်း အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောပြလိုက်တယ်။ "ဦးလေး သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော့်အိမ်က စီးပွားရေးကိစ္စတွေကို ကျောက်အာ ပဲ အကုန်လုပ်နေရတာလေ။ ကျွန်တော်က ယောကျာ်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ မိန်းမဖြစ်သူ ဒီလောက် ပင်ပန်းနေတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်ပြီး ကိုယ်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး စည်းစိမ်ခံနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ဦးလေး စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ဒီစက္ကူလုပ်ငန်းကို ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ပူးပေါင်းလုပ်ကြမလားလို့ပါ"

"ငါကတော့ စိတ်ဝင်စားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်းတော့ ရှုပ်ထွေးမယ်။ ဒီစက္ကူသာ ဈေးကွက်ထဲ ရောက်သွားရင် လူတွေ ဝိုင်းဝယ်ကြမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အများကြီး ထုတ်ဖို့ဆိုရင် အလုပ်ရုံတွေ၊ ကျွမ်းကျင်လုပ်သားတွေ လိုမယ်။ ဥပမာ - ဖူကျန့်က လျှော်စက္ကူ၊ အန်းဟွေးက ရွှမ်းစက္ကူ၊ ဟဲနန်က ဝါဂွမ်းစက္ကူ၊ ကျန်းရှီးနဲ့ ဖူကျန့်က ဝါးစက္ကူတွေပေါ့... ဒါတွေက နာမည်ကြီးတာဟာ သူတို့ဒေသမှာ ကုန်ကြမ်းတွေ ပေါလို့လေ။ ငါတို့ ရှန်းရှီးဒေသမှာကျတော့..."

အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်ဘက်ကနေ ဒါတွေကို ကြားနေရတဲ့ ကျောက်အာကတော့ အသာလေး လှည့်ပြန်ပြီး အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမက ခုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်းနဲ့ ခါးနာနေတဲ့ ခြေထောက်လေးတွေကို နှိပ်နေရင်း စိတ်ထဲမှာတော့ ရွှီထင်းရှန်း ပြောသွားတဲ့စကားကို ပြန်ကြားနေမိတယ်။ 'ငါက ယောကျာ်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့...' ဆိုတဲ့ စကားလေးပေါ့။

အရင်နေ့က သူပြောတုန်းက ကျောက်အာက ဒီအတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားလို့ ပြောတာပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက နည်းလမ်း နှစ်မျိုးတောင် ရှာလာပြီး စက္ကူကို ကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းခံ စမ်းလုပ်နေတာ တွေ့မှ သူ တကယ် အလေးအနက် ထားနေတာကို သိလိုက်ရတယ်။ စက္ကူလုပ်ဖို့ သူ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့ရမလဲ။

ကျောက်အာရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူမရဲ့အိမ်ထောင်ဦးစီးလေးဟာ တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပါ။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက လက်တွေ ရဲနေအောင် အေးစိမ့်နေတဲ့ကြားက စာကို မနားတမ်း ကျင့်ခဲ့တာ။ လူတွေကတော့ သူ ကျူးရန်ဖြစ်တာကိုပဲ မြင်ကြပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခဲ့ရသလဲဆိုတာကို ကျောက်အာပဲ သိတာလေ။

"ကျောက်အာ... နင်က အရမ်းမာနကြီးလွန်းတယ်၊ နောက်ကျရင် ဘယ်ယောကျာ်းက နင့်ကို ယူမှာလဲ" ရွာကမိန်းမတွေ စခဲ့တာကို သူ သတိရသွားတယ်။ အခုတော့ ရွှီထင်းရှန်းက "ငါက အိမ်ထောင်ဦးစီးပဲ၊ မိသားစုကို ငါပဲ လုပ်ကျွေးရမှာ" ပြောနေတာကို ကြားတော့ သူမ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကြည့်ရတာ သူက ဒီကိစ္စကို အတော်လေး စိတ်ထဲ ထားနေပုံရတယ်။

သူဌေးချန်းကတော့ ရွာကဟင်းလေးတွေကို သိပ်ကြိုက်တာကြောင့် တောင်ကုန်းလေးပေါ်မှာ နေ့လယ်စာ စားပြီးမှ ပြန်သွားတယ်။

120 03

သူဌေးချန်း ပြန်သွားတော့ ရွှီထင်းရှန်း အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ ကျောက်အာက လဲနေပြီ။ "ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး၊ တစ်မနက်လုံး ပင်ပန်းနေပြီ"သူမက ပြောတော့ ရွှီထင်းရှန်းလည်း အင်္ကျီလဲပြီး သူမဘေးမှာ လဲလိုက်တယ်။ ကျောက်အာက ဗိုက်က ကြီးနေပြီဆိုတော့ ဘေးစောင်းပဲ အိပ်လို့ရတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းက သူမကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ပြီး အိပ်ပေးလိုက်တယ်။ ရွှီထင်းရှန်းက ကျောက်အာထက် တစ်ခေါင်းစာလောက် ပိုမြင့်တော့ သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကွက်တိဖြစ်နေတယ်။

"ဦးလေးချန်းနဲ့ ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"ကျောက်အာက မေးတော့

"အကြမ်းဖျင်းတော့ ဆွေးနွေးပြီးပြီ၊ အလုပ်ရုံ ဆောက်ဖို့နဲ့ အလုပ်သမား ရှာဖို့ကိစ္စတွေတော့ ထပ်တိုင်ပင်ရဦးမယ်" ရွှီထင်းရှန်းက ဖြေလိုက်တယ်။

ကျောက်အာက ခဏလောက် ငြိမ်သွားပြီးမှ ဗလုံးဗထွေးနဲ့ မေးရှာတယ်။ "နင်... အိမ်ကိစ္စတွေကို ငါပဲ စီမံနေတာကို တကယ်ပဲ စိတ်ထဲ ထားနေတာလား"

ရွှီထင်းရှန်းက "မင်းကို ပင်ပန်းမခံစေချင်လို့ပါ၊ နောက်ပြီး ဒီနည်းလမ်းကောင်းတွေကိုလည်း အလကား မဖြစ်စေချင်လို့ပါ။ တကယ်ပါ... တခြား ဘာမှမတွေးပါနဲ့" သူပြောလိုက်မှ ကျောက်အာလည်း စိတ်အေးသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။

ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးလာပြီ။ မနေ့ကလည်း နှင်းတွေ ကျသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြေပြင်ပေါ် ရောက်တာနဲ့ အရည်ပျော်ပြီး ရေဖြစ်ကုန်တယ်။

အိမ်ထဲမှာတော့ အနွေးကုတင် အပူရှိန်ကြောင့် နွေးထွေးနေတယ်။ ကျောက်အာက မွေးဖို့ တစ်လကျော်ပဲ လိုတော့တာဆိုတော့ သူမရဲ့အစ်မ ကျောက်တိ နဲ့အတူ ကလေးအတွက် လိုအပ်တာတွေ ကြိုပြင်နေကြတယ်။ ဝေကောရဲ့ အဝတ်အဟောင်းလေးတွေလည်း ယူတယ်၊ ပြီးတော့ အဝတ်အသစ်လေးတွေကိုလည်း အများကြီး ချုပ်ထားကြတယ်။ အဝတ်လေးတွေကို လျှော်ဖွပ်၊ အခြောက်လှန်းပြီး သေတ္တာထဲမှာ အစီအရီ ထည့်ထားကြတယ်။ နှင်းကျတဲ့ ရာသီမှာ မွေးမှာဆိုတော့ အဝတ်အထူလေးတွေက အများကြီး လိုတယ်လေ။

ရွှီထင်းရှန်းက ကျောက်အာ ချုပ်ထားတဲ့ ကလေးအင်္ကျီ သေးသေးလေးကို ယူကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ "ဒီလောက် သေးတာကြီးက တကယ်ရော ဝတ်လို့ရပါ့မလား" သူက လက်ဖဝါးနဲ့ အင်္ကျီကို တိုင်းကြည့်လိုက်တယ်။

"နင်ကလည်း... ဝေကော မွေးတုန်းကလည်း ဒီလောက်ပဲလေ။ ကလေးဆိုတာ မွေးစမှာ သေးသေးလေးပဲ ရှိတာ"ကျောက်အာက ရယ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက ဝေကော မွေးစတုန်းက ပုံစံကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တယ်။ သူ မှတ်မိတာကတော့ အနှီးထုတ်လေးထဲမှာ သေးသေးလေးနဲ့ သိပ်လှုပ်ရှားလို့ မရတဲ့ ကလေးလေး တစ်ယောက်ပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူက ကလေးကို ထိတောင် မထိရဲခဲ့ဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းက ဟုန်အာ မွေးစတုန်းက ပုံစံကိုတော့ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဟုန်အာလေးက ဖြူဖြူဖွေးဖွေး၊ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်နဲ့ တကယ့်ကို နှစ်သစ်ကူးပန်းချီကားထဲက နတ်ကလေးအတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း အချိန်က မကိုက်ပြန်ဘူး။ ဟုန်အာ မွေးတုန်းက သူက အနားမှာ မရှိဘူးလေ၊ သူ ပြန်ရောက်လာတော့မှ ဟုန်အာက ရက်တစ်ရာတောင် ပြည့်နေပြီ။

အခုတော့ သူက လူပျိုပေါက်အရွယ် ဖြစ်နေတဲ့ ဟုန်အာကို စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပြီး အသေးလေးဖြစ်အောင် ချုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း ဟိုအင်္ကျီသေးသေးလေးကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ "ဒါက တကယ်ပဲ ဝတ်လို့ရပါ့မလား"စိတ်ထဲမှာ မသေမချာနဲ့ တွေးနေမိတယ်။

ကျောက်အာက ပြောရှာတယ်။ "နင်လည်း စာရင်းတွေကို အကြာကြီး ကြည့်မနေပါနဲ့ဦး၊ ပင်ပန်းရင် ခဏနားလိုက်ပါဦး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်မကူးခင် အပြီးလုပ်နိုင်ရင် ရပါပြီ"

ထုံးစံအတိုင်း နှစ်ကုန်ခါနီးပြီဆိုရင် စာရင်းတွေ အကုန်စစ်ရတာ။ အရင်ကတော့ ဒါတွေအားလုံးကို ကျောက်အာ တစ်ယောက်တည်းကပဲ အကုန်လုပ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ သူမက ဗိုက်ကြီးသည် ဖြစ်နေပြီ။ တကယ်တော့ ကျန်းဝူတို့က စာရင်းစာအုပ်တွေ လာပို့ပေးတုန်းက ရွှီထင်းရှန်းက ကျောက်အာကို ဒီအလုပ်တွေ မလုပ်စေချင်လို့ ဘယ်လိုတားရမလဲ စဉ်းစားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်အာကပဲ စာရင်းစာအုပ်တွေကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမကတော့ တခြားအလုပ်တွေကိုပဲ ဆက်လုပ်နေတာ။ သူ စာရင်းတွေ မှားတွက်မိမှာကိုလည်း သူမက လုံးဝ စိုးရိမ်ပုံမရဘူး။

120 04

ရွှီထင်းရှန်းက အရင်က ကျောက်အာကို သင်္ချာတွက်နည်းတွေ သင်ပေးခဲ့တုန်းကတော့ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုလို ငွေအဝင်အထွက်တွေ၊ ဒီဘက်က အမြတ်၊ ဟိုဘက်က အရှုံး စတာတွေကို တစ်ခုချင်း လိုက်စစ်ရတာကျတော့ သူလည်း တော်တော်လေး ရုန်းကန်လိုက်ရတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်သွားရင်တော့ နားလည်သွားပေမဲ့ အမြန်ကြီးတော့ မပြီးဘူး။

ကျောက်အာကလည်း သူ့ကို မလောပါဘူး။ တစ်နေ့ကို နည်းနည်းချင်းပဲ တွက်ခိုင်းထားတာ၊ အလျင်စလိုလည်း မဖြစ်ဘူး။ ကိုယ်ဝန်ရလာကတည်းက ကျောက်အာက အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူး။ အရင်ကဆိုရင် အရာရာကို အလောတကြီးနဲ့ ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ် လုပ်တတ်ပေမဲ့ အခုတော့ စကားပြောတာကအစ၊ အလုပ်လုပ်တာအထိ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်သွားပြီး စိတ်လည်း အရင်လို သိပ်မတိုတော့ဘူး။

ရွှီထင်းရှန်းက စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို စစ်လို့ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျောက်အာကလည်း အင်္ကျီတစ်ထည် ချုပ်လို့ ပြီးသွားပြီ။ "ငါလည်း နားဦးမယ်၊ မင်းလည်း ခဏနားလိုက်ဦး" ရွှီထင်းရှန်းက ပြောရင်းနဲ့ ခုတင်ပေါ်က စားပွဲလေးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဝါဂွမ်းတွေနဲ့ အဝတ်စတွေ ထည့်ထားတဲ့ ခြင်းတောင်းကို ဘေးကို ရွှေ့လိုက်တယ်။

အဲဒီလို ပြောနေတုန်းမှာပဲ အပြင်ဘက်ကနေ သူဌေးချန်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အိမ်ရှေ့က လိုက်ကာစကို မပြီး သူဌေးချန်းက အပြင်က အအေးဒဏ်တွေနဲ့အတူ အခန်းထဲကို ဝင်လာတော့တယ်။

"ထင်းရှန်း... အလုပ်ရုံကိစ္စကတော့ အဆင်ပြေသွားပြီဟေ့" သူဌေးချန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်တယ်။

******