အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)

အခန်း ၁၂၁ သဝန်တိုတတ်တဲ့ ကျူးရန်သခင်ကြီး

အလုပ်ရုံကိစ္စ အဆင်ပြေသွားတာက တကယ်တော့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ပဲ ပြောရမယ်။ သူဌေးချန်းနဲ့ ရွှီထင်းရှန်းတို့ သဘောတူပြီးတဲ့နောက် သူဌေးချန်းက မြို့ကိုပြန်ပြီး စက္ကူလုပ်ငန်းအကြောင်းတွေ လိုက်စုံစမ်းခဲ့တယ်။ သူတို့လို စာအုပ်စာပေလောကမှာ ကျင်လည်နေတဲ့သူတွေအတွက် စက္ကူနဲ့ မှင်ဆိုတာ အမြဲထိတွေ့နေရတဲ့ အရာတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလက်မှုပညာ စီးပွားရေးမျိုးကို ဘယ်သူမှ အလွယ်တကူ လက်လွှဲမရောင်းတတ်ကြမှန်း သူကောင်းကောင်း သိထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းချင်တော့ သူနဲ့ အမြဲအရောင်းအဝယ်လုပ်နေကျ စက္ကူအလုပ်ရုံတစ်ခုက ရောင်းဖို့ပြင်နေတာနဲ့ သွားတိုးခဲ့တယ်။

အကျိုးအကြောင်း မေးကြည့်တော့မှ အဲဒီအလုပ်ရုံက စီးပွားရေးသိပ်မကောင်းဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ သာမန် ဝါးစက္ကူနဲ့ ဝါဂွမ်းစက္ကူလောက်ပဲ ထုတ်နိုင်ပြီး အလုပ်သမားခတောင် မနည်းပေးနေရတာ။ အလုပ်ပါးတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် နတ်စက္ကူတို့၊ ကန်တော့ပွဲသုံး စက္ကူတို့လောက်ပဲ လုပ်ပြီး အနိုင်နိုင် ရုန်းကန်နေရတယ်။

တကယ်တော့ ရှန်းရှီးဒေသက စက္ကူထွက်တဲ့ နာမည်ကြီးဒေသ မဟုတ်ဘူး။ ဖူကျန့်တို့၊ အန်းဟွေးတို့ကထွက်တဲ့ စက္ကူတွေလောက်လည်း နာမည်မကြီးဘူး။ လူတွေကလည်း စက္ကူဝယ်ရင် နာမည်ကြီးတဲ့ အရပ်ကဟာတွေကိုပဲ ရွေးဝယ်ကြတာ။ ရှန်းရှီးကထွက်တဲ့ စက္ကူက အရောင်ကလည်း သိပ်မဖြူဘဲ နည်းနည်းထူတော့ လူတွေက သိပ်မကြိုက်ကြဘူး။ သူဌေးချန်းဆိုင်မှာ ရောင်းတဲ့ အညံ့စားစက္ကူတွေက ဒီဒေသထွက်တွေမို့ ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသားလေးတွေလောက်ပဲ ဝယ်သုံးကြတယ်။

အလုပ်ရုံပိုင်ရှင်ကလည်း အသက်ကြီးပြီ၊ သားသမီးတွေကလည်း တခြားအလုပ်တွေ ပြောင်းလုပ်ကုန်ကြပြီဆိုတော့ ဒီအပင်ပန်းခံရတဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်ချင်တော့ဘဲ ရောင်းဖို့ပြင်နေတာ တော်တော်ကြာနေပြီ။ ဘယ်သူမှ ဝယ်မယ့်သူမရှိလို့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက် စိတ်ညစ်နေတုန်း သူဌေးချန်းက ရောက်သွားတာဆိုတော့ ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ပဲ အလုပ်ရုံကို ဝယ်လိုက်နိုင်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက သူဌေးချန်းနဲ့အတူ မြို့ကိုတစ်ခေါက် လိုက်သွားပြီး ညကျတော့ အိမ်ပြန်လာပြီး ကျောက်အာကို အလုပ်ရုံဝယ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူ သွားကြည့်ခဲ့သလောက်တော့ အလုပ်ရုံက ဟောင်းပေမဲ့ ကိရိယာတွေက အသစ်တွေမို့လို့ သုံးလို့ရသေးတယ်လို့ ဆိုတယ်။ စာချုပ်လည်း ချုပ်ပြီးပြီ။ ရွှီထင်းရှန်းက လုပ်နည်းထုတ်ပေးမယ်၊ သူဌေးချန်းက ငွေစိုက်ထုတ်ပြီး စီးပွားရေးကို ဦးဆောင်မယ်၊ အမြတ်ကိုတော့ ၆ ဆ၊ ၄ ဆ ခွဲမယ်လို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက ၄ ဆ ရမှာပါ။ တကယ်တော့ သူဌေးချန်းက ရွှီထင်းရှန်းကို ၆ ဆ ပေးချင်တာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီခေတ်မှာ ငွေထက် ဒီလိုမျိုး မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းလို့ရတဲ့ နည်းလမ်းကောင်းက ပိုတန်ဖိုးရှိလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းက အတင်းငြင်းခဲ့တယ်။ သူက စီးပွားရေးကို ကိုယ်တိုင်မလုပ်နိုင်တာရယ်၊ အရင်ကလည်း သူဌေးချန်းရဲ့ အကူအညီတွေကို အများကြီး ရခဲ့ဖူးတာရယ်ကြောင့် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ၄ ဆပဲ ယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်း ရွှီထင်းရှန်းက ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်သမားတွေကို စက္ကူလုပ်နည်းတွေ သွားသင်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ 'ယွင်ရှန်းစက္ကူ'ရဲ့ အဓိကလျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်တဲ့ ပိုးမကိုက်အောင် လုပ်တဲ့နည်းကိုတော့ သူဌေးချန်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သီးသန့်သင်ပေးခဲ့ပါတယ်။

အချိန်တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အခုဆိုရင် ၁၂ လပိုင်းထဲ ရောက်လာပြီဖြစ်သလို ရာသီဥတုကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုအေးလာတယ်။ ဒီအချိန်ဆိုရင် ကျောက်အာတို့ရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စီးပွားရေးက နည်းနည်းပါးသွားပြီ။ ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ သိုလှောင်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ အသားတွေလောက်ပဲ ရောင်းရတယ်။ ဟင်းပို့တဲ့အလုပ်တွေ ခဏနားထားတော့ ကျန်းဝူတို့၊ ကောင်းရှန်တို့လည်း အနားရကြတယ်။

121 02

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းဝူ့အိမ်ကနေ မင်္ဂလာသတင်း ထွက်လာတယ်။ ကျန်းဝူ မင်္ဂလာဆောင်ရတော့မယ်။ သူ့အိမ်ကလူတွေက ဘေးရွာက လီမျိုးနွယ်စုက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ပေးထားပြီး အဲဒီမိန်းကလေးက ဖြူဖြူချောချောနဲ့ အိမ်မှုကိစ္စလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ သတင်းကြီးတယ်။ ကျန်းဝူလည်း သဘောကျတာနဲ့ အခုလို အလုပ်ပါးတဲ့ အချိန်မှာပဲ အမြန်ဆောင်လိုက်ကြတယ်။

မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာတော့ ကျန်းဝူ့အိမ်မှာ တကယ့်ကို စည်ကားနေတယ်။ ကျန်းဝူက ရွာမှာ မုဆိုးလုပ်တဲ့အပြင် ကျောက်အာနဲ့ပေါင်းပြီး စီးပွားရေးလုပ်ထားတာဆိုတော့ အတော်လေး ချမ်းသာနေပြီ။ တစ်ရွာလုံးကို ဖိတ်ပြီး ကျွေးမွေးနေတာဆိုတော့ ပျော်စရာကောင်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းတို့ မိသားစုကတော့ ဝမ်းနည်းခြင်းကာလထဲမှာမို့ မင်္ဂလာပွဲကို သွားလို့မရဘူး။

ကျန်းဝူက မင်္ဂလာဝတ်စုံအနီကြီးနဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုနေတုန်းမှာ ခွေးနက်ကြီး ဟေးကျစ် ပြေးလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ရိပ်မိတာနဲ့ သူ့အစ်ကိုကို တစ်ချက်ပြောပြီး ဟေးကျစ်နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားခဲ့တယ်။

အဝေးမှာ ကျောက်အာ ရပ်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျောက်အာက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ရပ်နေတာ၊ အရင်ကလို နေပူထဲမှာ အလုပ်မလုပ်ရတော့ အသားလေးတွေက ပိုဖြူလာပြီး ပါးလေးတွေကလည်း ပန်းရောင်သန်းနေတယ်။ ကျန်းဝူက သူမကိုကြည့်ပြီး တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ အရင်က ကျောက်အာက တက်ကြွဖျတ်လတ်ပြီး အရမ်းတော်တဲ့ မိန်းကလေးဆိုရင် အခုတော့ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာမို့လို့ မျက်နှာလေးက ပိုပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လာတယ်။

"အစ်ကိုကျန်းဝူ..."

ကျောက်အာ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံလေးကအစ ပိုပြီး နူးညံ့နေတယ် ။"ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ၊ အထဲကို လာလေ" ကျန်းဝူက ပြုံးပြီး ပြောပေမဲ့ ကျောက်အာက မျက်စောင်းလေး ထိုးပြီး

"ကျွန်မမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ ရှိနေတာ ရှင် မေ့နေပြီလား။ အစ်မအတွက် လက်ဆောင်ပြင်ထားတာ၊ ရှင်ကလည်း တောင်ကုန်းပေါ်ကို မလာတော့တာနဲ့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ လာပေးလိုက်တာ။ ရှင် အနားမလာနဲ့ဦးနော်၊ ကျွန်မက ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ ရှိနေတာဆိုတော့ ရှင့်ရဲ့ မင်္ဂလာလာဘ်ကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့။ ဟေးကျစ်ကို လာယူခိုင်းလိုက်မယ်"

ကျောက်အာက လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ဟေးကျစ်ဆီ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ကျန်းဝူက လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ကိုင်ထားရင်း ရင်ထဲမှာတော့ စကားတွေ အများကြီး ပြောချင်နေပေမဲ့ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ငြိမ်နေမိတယ်။

"ကျန်းဝူအစ်ကို... ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်နော်"

ကျောက်အာက နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ဗိုက်ကြီးနဲ့မို့လို့ လမ်းလျှောက်တာက နည်းနည်းတော့ လေးကန်နေတယ်။

"ကျောက်အာ" ကျန်းဝူက လှမ်းခေါ်လိုက်ပေမဲ့ သူ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘူး။ "လမ်းလျှောက်ရင် သတိထားဦးနော်၊ လမ်းတွေက ချောတယ်" လို့ပဲ မှာလိုက်နိုင်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့... ရှင်လည်း ပျော်ရွှင်ပါစေနော်" ကျောက်အာက ပြုံးပြပြီး ပြန်သွားတယ်။ ကျန်းဝူကတော့ သူမရဲ့ကျောပြင်လေး ပျောက်သွားတဲ့အထိ ငေးကြည့်နေမိတယ်။

ကျောက်အာလည်း စိတ်ထဲမှာ တင်းထားတာတွေ လျော့သွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာရင်းနဲ့ ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ချမ်းသာနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့နားရောက်တော့ ရွှီထင်းရှန်းက ရပ်စောင့်နေတယ်။

"ဘယ်သွားနေတာလဲ၊ ငါ့ကိုတောင် မပြောဘူး" ရွှီထင်းရှန်းက မေးလိုက်တော့ ကျောက်အာက ချက်ချင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လိမ်ပြောလိုက်မိတယ်။ "ဟို... ကျန်းဝူအစ်ကို့ မင်္ဂလာဆောင်ကို လာကြည့်တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ ရှိတာ သတိရလို့ ပြန်လှည့်လာတာ"

121 03

"လက်ဆောင်တွေကော မပေးခဲ့ဘူးလား၊ မင်း ပြင်ထားတာ ငါ သိသားပဲ" ရွှီထင်းရှန်းက သူမကို တွဲပြီး ပြန်လာရင်း မေးတော့ ကျောက်အာက ကျောက်တိ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်လို့ ထပ်လိမ်လိုက်ပြန်တယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ "အင်း" လို့ပဲ ဖြေခဲ့တယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ အကုန်လုံး မင်္ဂလာဆောင်သွားကြတာ။ ရွှီထင်းရှန်းက မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီး ထမင်းချက်ဖို့ ပြင်တယ်။ ကျောက်အာကလည်း ဘေးကနေ အမြဲလိုက်ကြည့်နေတယ်။

"အထဲဝင်နေလေ၊ အပြင်မှာ အေးတယ်" ရွှီထင်းရှန်းက ပြောပေမဲ့ ကျောက်အာက မဖယ်ဘူး။ ရွှီထင်းရှန်းက အခုဆိုရင် ထမင်းချက်တာလည်း အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ။ ကျောက်အာက ဗိုက်ကြီးနဲ့ ညဘက်ဆို ခဏခဏ ဗိုက်ဆာတတ်တော့ သူကပဲ ထချက်ပေးနေကျပါ။

ရွှီထင်းရှန်းက သိုးသားဟင်းနဲ့ မုန်လာဥနီကို ချက်လိုက်တာ၊ အနံ့လေးက မွှေးနေတက်လာတယ်။

"နင် ချက်တာ တကယ်မွှေးတာပဲ၊ လက်ရာက ပိုကောင်းလာပြီ" ကျောက်အာက သူ့ကို ချော့တဲ့အနေနဲ့ ပြောပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ မျက်နှာသေနဲ့ပဲ "အင်း" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ကျောက်အာလည်း ရိပ်မိတာနဲ့ "ငါ ဘာမှ ကူစရာမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အထဲသွားနှင့်မယ်နော်" လို့ ပြောပြီး အခန်းထဲကို အမြန်ပြေးဝင်သွားတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ သူမရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်တယ်။

ညကျတော့ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ကြတယ်။ ဒီနေ့ ခန်က အရမ်းပူနေတော့ ကျောက်အာက ဟိုဘက်လှည့် ဒီဘက်လှည့်နဲ့ အိပ်မပျော်ဘူး။ ရွှီထင်းရှန်းကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေတယ်။ ခဏနေတော့ ရွှီထင်းရှန်းက အနောက်ကနေ သူမကို သိုင်းဖက်လိုက်တယ်။ အင်္ကျီတွေကြားထဲကနေ သူ့ရဲ့ လက်အေးအေးကြီးက ဝင်လာတယ်။ ကျောက်အာက အရင်လိုပဲ စတာပဲလို့ ထင်နေတုန်းမှာ သူက တကယ်ကြီး လုပ်လာခဲ့တယ်။

"မလုပ်နဲ့လေ... မရဘူးလေ" ကျောက်အာက အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ တားပေမဲ့ သူက နားမထောင်ဘူး။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာဆိုတော့ သူက သတိထားပြီးတော့ လုပ်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ပညာပေးတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတော့ ကျောက်အာခမျာ နောက်ဆုံးတော့ ငိုပြီး ဝန်ခံလိုက်ရတယ်။

"ငါ မှားပါပြီ... ငါ လိမ်ပြောမိတာပါ။ ကျန်းဝူအစ်ကို့ကို သွားတွေ့ခဲ့တာပါ" ငိုပြီးပြောတော့မှ ရွှီထင်းရှန်းက ရပ်လိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ရွှီထင်းရှန်းက အနောက်ကနေ တောက်လျှောက် လိုက်ကြည့်နေခဲ့တာ။ သူ အကုန်သိနေတယ်။

"မင်းက သူ့ကို စိတ်ထဲရှိနေတုန်းလား" သူက အေးစက်စက် မေးလိုက်တယ်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါက သူ့ကို အစ်ကိုတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားတာပါ" ကျောက်အာက အတင်းငြင်းလိုက်တယ်။

"အစ်ကိုဆိုတာ ရည်းစားကို ပြောတာလား" သူက ထပ်မေးတော့ ကျောက်အာက စိတ်တိုပြီး ပြန်တွန်းထုတ်တယ်။ "နင်ကတော့လေ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

အဲဒီနောက်ပိုင်း ရက်အနည်းငယ်အထိ ရွှီထင်းရှန်းက စိတ်မကြည်ခဲ့ဘူး။ ကျောက်အာက ဘယ်လိုပဲ ချော့ချော့ မရခဲ့ဘူး။ အစ်မ ကျောက်တိတို့တောင် သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေတာလားလို့ လာမေးရတဲ့အထိပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းက ကျောက်အာအပေါ်မှာတော့ အရင်လိုပဲ အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပေးနေတုန်းပါ။ ညဘက် ထချက်ပေးရတာမျိုးကအစ ဘာမှမလစ်ဟင်းစေခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီလိုနဲ့ ရက်တွေ ကုန်လွန်သွားရင်း ၁၂ လပိုင်းထဲ ရောက်လာတော့မှ လီတာ့ထျန် ရောက်လာပြီး ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ စိတ်ဆိုးတာလည်း ပြေသွားခဲ့တယ်။ လီတာ့ထျန်က အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာ ။

******

122 01

အခန်း ၁၂၂ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဖူးစာနဲ့ သောကဗျာပါဒ

ရွှီထောက်အာရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကတော့ အလှည့်အပြောင်း အဖုအထစ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။

အဒေါ်ကျိုးဟာ သမီးဖြစ်သူအတွက် အိမ်ထောင်ဖက် လိုက်ရှာပေးခဲ့တာ အတော်လေး များပြားခဲ့ပေမဲ့ ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းကြောင့် ဘယ်တစ်ခုမှ အောင်မြင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ အရင်က သဘောကျခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုဆိုရင်လည်း မိသားစုအခြေအနေက မဆိုးသလို၊ အမျိုးသားဖြစ်သူရဲ့ စရိုက်ကလည်း ကောင်းမွန်တာကြောင့် နှစ်ဦးသား လူချင်းတွေ့ဆုံကြည့်တဲ့အခါမှာ အဆင်ပြေခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေကို အတည်ပြုတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ အဒေါ်ကျိုးဟာ တစ်ဖက်က ယောက္ခမလောင်းဖြစ်သူနဲ့ တွေ့ဆုံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပဲ စိတ်ကူးပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

တစ်ဖက်က မိခင်ဖြစ်သူဟာ အေးဆေးစွာ နေတတ်သူတစ်ယောက် မဟုတ်တာကြောင့် လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သတင်းတွေက မှန်ကန်နေခဲ့တယ်။ အဒေါ်ကျိုးဟာ ယောက္ခမဆိုးရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခါးစည်းခံခဲ့ရဖူးသူမို့ သမီးဖြစ်သူကိုတော့ အဲဒီလို လက်ခုပ်ထဲက ရေလို အနိုင်ကျင့်မယ့်သူရဲ့ လက်ထဲကို လုံးဝ မထည့်နိုင်တာကြောင့် ဒီအိမ်ထောင်ရေးကိစ္စဟာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရတယ်။

နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့တဲ့သူကတော့ စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လောလောဆယ်မှာ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ မရသေးပေမဲ့ ရုပ်ရည်က သန့်ပြန့်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံ ရပါတယ်။ စာပေသင်ကြားနိုင်တဲ့သူဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲတယ်ပြောပြော အခြေခံတော့ ရှိမှာပဲလို့ တွေးခဲ့တာ။ အဒေါ်ကျိုးက ထောက်အာကို ပြောပြတဲ့အခါမှာ ထောက်အာကလည်း ခေါင်းညိတ် သဘောတူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူလွှတ်စုံစမ်းကြည့်လိုက်ပြန်တော့မှ အဲဒီအိမ်ထောင်စုဟာ အပေါ်ယံ ရွှေပြူး အထဲက ဖျူး ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရပြန်တယ်။ အရင်က ရွှီမိသားစုလိုပဲ သားဖြစ်သူဟာ အဖိုးကြီး အဖွားကြီးမှ ရတဲ့ သားအငယ်ဆုံးဖြစ်နေတာကြောင့် တစ်အိမ်လုံးက သူ့ကိုပဲ ဝိုင်းပြီး ဦးစားပေးနေကြပြီး မိသားစုအတွင်း ပြဿနာတွေက အရှုပ်တော်ပုံ တစ်ပုံကြီး ရှိနေခဲ့တာ။

ဒီလိုနဲ့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လွဲချော်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရွှီထောက်အာဟာ စိတ်ပျက်ပြီး ခေါင်းမာလာခဲ့တယ်။ အဒေါ်ကျိုးက သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း စကားစလိုက်တိုင်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေတော့တာပါပဲ။ ဒါဟာ အဒေါ်ကျိုးကို သောကမီးတွေ တောက်လောင်စေပြီး သမီးဖြစ်သူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းဖို့လည်း စိတ်မပါတာကြောင့် နှစ်ဦးသားကြားမှာ အေးစက်စက် အခြေအနေကြီးက ကြာရှည်နေခဲ့တယ်။

ထောက်အာဟာ အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ထဲ ရောက်လာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်သူနဲ့မှ စေ့စပ်ထားခြင်း မရှိသေးတာကြောင့် အဒေါ်ကျိုးခမျာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပူလောင်နေခဲ့ရတယ်။ သမီးဖြစ်သူကို ဘာမှလုပ်လို့မရတဲ့အဆုံးမှာတော့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုပဲ ဒေါသပုံချမိပြီး ဒီကိစ္စကြောင့် လင်မယားနှစ်ယောက်ကြားမှာလည်း အခြေအတင် ဖြစ်ခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ အခုလည်း နှစ်ကုန်ခါနီး အလုပ်ပါးတဲ့အချိန်မှာ အဒေါ်ကျိုးဟာ ထောက်အာအတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ထပ်ရှာဖို့ အားထုတ်နေပြန်တာကြောင့် သူမကို မြင်ရဖို့တောင် ခဲယဉ်းနေခဲ့တယ်။

လီတာ့ထျန်ဟာ ရွှီထင်းရှန်းဆီကို လာရောက်တာဟာလည်း ဒီအကြောင်းအရာကို ပြောပြဖို့ပါပဲ။

"နင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ထောက်အာကို လက်ထပ်ချင်တယ် ဟုတ်လား" ကျောက်အာက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်တယ်။

လီတာ့ထျန်ဟာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှက်သွေးဖြန်းပြီး နီမြန်းသွားခဲ့တယ်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အကျိုးအကြောင်းတွေကို ရှင်းပြတော့တယ်။ သူဟာ သူငယ်ချင်း လေးယောက်ထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အခုဆိုရင် အသက် တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိနေပါပြီ။ မိသားစုက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းနေခဲ့ပေမဲ့ စာပေသင်ကြားရဦးမှာမို့လို့ အမြဲတမ်း ငြင်းဆိုခဲ့တာ။ အခုတော့ ရှို့ချိုင်ဘွဲ့ ရရှိပြီးပြီဖြစ်သလို မြောက်ပိုင်းကျောင်းတော်မှာလည်း ပညာသင်ကြားနေတာဆိုတော့ လူ့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို စဉ်းစားသင့်ပြီလို့ လူကြီးတွေက ယူဆလာကြတယ်။

122 02

ဒီတစ်ခေါက် ရွာကိုပြန်လာတဲ့အခါမှာ ကျူးရန်စာမေးပွဲ မအောင်ခဲ့တာကြောင့် နောက်ထပ် သုံးနှစ်လောက် ပညာဆက်သင်ရဦးမှာပါ။ အဲဒီတော့ သူ့ရဲ့ အဖေနဲ့ အဘိုးဖြစ်သူက 'အိမ်ထောင်အရင်ပြုပြီးမှ အလုပ်ကို တည်ထောင်' ဆိုတဲ့စကားအတိုင်း သူ့ရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကို စီစဉ်ချင်နေကြတာ။ အရင်ကတော့ အလုပ်များတယ်ဆိုပြီး ရှောင်လွှဲခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ရှောင်မရတော့တာကြောင့် ယွီချင်းရွာကို အပြေးအလွှား လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်တယ်။

"ကျွန်တော် အရင်က စုံစမ်းကြည့်ဖူးတယ်၊ ထောက်အာညီမလေးက ဘယ်သူနဲ့မှ စေ့စပ်ထားတာ မရှိသေးဘူးလို့ ကြားခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျောက်အာကို ကူညီပြီး စကားကမ်းလှမ်းပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်တာပါ။ ထောက်အာက ကျွန်တော့်ကို သဘောကျနိုင်ပါ့မလား... တကယ်လို့ သဘောကျတယ်ဆိုရင်..."

လီတာ့ထျန်ဟာ စကားတွေကို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောနေခဲ့တယ်။ ကျောက်အာနဲ့ ရွှီထင်းရှန်းတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လီတာ့ထျန်ဟာ ထောက်အာကို အရင်ကတည်းက စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာလားလို့ တွေးမိသွားကြတယ်။ အရင်ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူးလို့ ထင်ထားတာ။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် သူတို့နှစ်ယောက် ဆုံတွေ့ခဲ့တာဟာ အရင်က နှစ်သစ်ကူးစာတန်းတွေ ရောင်းတုန်းက နှစ်ကြိမ်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ ဒါဆိုရင် အဲဒီအချိန်ကတည်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြလို့ တစ်ဖက်ကလည်း အိမ်ထောင်မပြုဘဲ အချိန်ဆွဲနေပြီး၊ နောက်တစ်ဖက်ကလည်း ဘယ်သူနဲ့မှ သဘောမတူဘဲ ငြင်းနေခဲ့တာလားပေါ့။

"ကောင်းပြီလေ... တာ့ထျန် ကိုယ်တိုင်ပြောမှတော့ ငါ သွားမေးပေးပါ့မယ်" ကျောက်အာဟာ ချက်ချင်းပဲ ထရပ်ပြီး ဗိုက်ကြီးနဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်သွားတော့တယ်။

လီတာ့ထျန်ဟာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘဲ ရွှီထင်းရှန်းကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဒီလောက်ဗိုက်ကြီးနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခိုင်းတာ အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက သူ့မျက်နှာမှာ အထင်အရှားပဲ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက တစ်နေရာတည်းမှာ ငြိမ်ငြိမ်နေတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဟေးကျစ်လည်း အနားမှာ ပါသွားတာပဲ" ရွှီထင်းရှန်းက ပြောလိုက်တယ်။

ကျောက်အာဟာ ရွှီအိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အဒေါ်ကျိုးဟာ မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဒေါ်ကျိုးက ကျောက်အာကို မြင်တာနဲ့ ဒေါသတကြီး ပြောတော့တယ်။

"ကျောက်အာ... နင် လာတာ သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ ဟိုကောင်မစုတ်လေးကို သွားပြီး ပြောပေးပါဦး။ သူ့အမေကတော့ ခြေကုန်လက်ပန်းကျအောင် လိုက်ရှာပေးနေတာကို သူကတော့ ငါ့ကို ရန်သူလို သဘောထားနေတယ်"

ကျောက်အာက အဒေါ်ကျိုးကို ဖျောင်းဖျပြီး အထဲက အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ရွှီထောက်အာဟာ ခုတင်အစွန်းမှာ ထိုင်ပြီး မျက်ရည်သုတ်နေပေမဲ့ ကျောက်အာ ဝင်လာတာ မြင်တော့မှ မျက်နှာကို အမြန်သုတ်လိုက်တယ်။

"အစ်မကျောက်အာ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဒေါ်နဲ့ ရန်ဖြစ်လိုက်ပြန်ပြီလား"

ရွှီထောက်အာဟာ ရင်ထဲက သောကတွေကို ပုံအောပြီး ပြောတော့တယ်။ "အမေက ကျွန်မကို အိမ်ထောင်ချပေးချင်နေတာ၊ ကျွန်မက သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာပြောနိုင်မှာလဲ၊ သူ့သဘောအတိုင်း လုပ်ပါလို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ကလည်း မကောင်း၊ ဟိုအိမ်ကလည်း မဆင်ပြေနဲ့ ကျွန်မလည်း လူချင်းတွေ့ဆုံပွဲတွေ အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မက ဟိုလူကို မကြိုက်ဘူးပြောရင် သူက ကျွန်မကို ဇီဇာကြောင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်မက ကောင်းပြီလေ... ဒီလူပဲဆိုရင်လည်း သူက ကျွန်မက ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ် စိတ်မပါဘူးလို့ ပြောပြန်ရော။ အစ်မ... ဒါက ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ခဲနေရတာလဲ၊ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယူချင်တော့ဘူး"

ပြောရင်းနဲ့ သူမဟာ ငိုချလိုက်တော့တယ်။ ကျောက်အာက သူမရဲ့ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးပြီး နှစ်သိမ့်စကားတွေကိုလည်း ဘယ်လိုစပြောရမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ့ခံစားချက်တွေ ငြိမ်သက်သွားတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ စကားစလိုက်တယ်။

122 03

"ဒါဆို ညီမလေးက ဘယ်လိုစဉ်းစားထားလဲ။ ကိုယ့်ဘဝတစ်သက်တာလုံး အတူနေရမယ့်သူလေ၊ အဒေါ်ကလည်း ညီမလေးကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်လို့ပါပဲ။ ညီမလေးမှာ စိတ်ထဲရှိနေတဲ့လူ ရှိလား။ ရှိရင်လည်း အဒေါ်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါ၊ အဲဒါမှ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဒီလိုကြီး တင်းမာမနေတော့မှာ"

ရွှီထောက်အာဟာ ခဏလောက် ငြိမ်ကျသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရတယ်။ သူမဟာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောရှာပါတယ်။ "ကျွန်မမှာ ဘယ်သူရှိမှာလဲ အစ်မရယ်၊ ကျွန်မက အပြင်တောင် ထွက်လေ့မရှိတာကို အစ်မလည်း သိသားပဲ"

"တကယ်လား"

"တကယ်ပါ"

ကျောက်အာဟာ ထောက်အာရဲ့အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ အခုလို ပုံစံမျိုးက တစ်ခုခုတော့ ရှိနေပြီဆိုတာ သိသာလှတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက အတင်းမမေးတော့ဘဲ သူမလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုပဲ ပြောပြလိုက်တယ်။

"တကယ်တော့ ဒီနေ့ အစ်မလာတာက ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ"

"ဘာကိစ္စလဲဟင်"

"တစ်ယောက်ယောက်က ညီမလေးကို လက်ထပ်ချင်လို့ အစ်မကို စကားကမ်းလှမ်းခိုင်းလိုက်လို့လေ"

ရွှီထောက်အာဟာ မသိစိတ်နဲ့ ထရပ်မိသွားပြီးမှ ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။ "အစ်မကလည်း... ဒါမျိုးဆိုရင် အမေ့ကို သွားပြောရမှာလေ၊ ကျွန်မကို လာပြောလို့ ဘာရမှာလဲ"

ကျောက်အာက သူမကို စပ်စုချင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"မမက ညီမလေး သဘောတူလား သိချင်လို့ပေါ့။ ညီမလေးသာ သဘောမတူရင် အဒေါ်ကို သွားပြောလည်း အပိုပဲ မဟုတ်လား"

ထောက်အာဟာ ခေါင်းငုံ့နေပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောနေပြန်တယ်။

"လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ လူကြီးတွေ သဘောပဲလေ၊ ကျွန်မက ဘာဝင်ပြောပိုင်ခွင့် ရှိမှာလဲ"

"ကဲပါ... အစ်မလည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘူး၊ တာ့ထျန်က သူ့အတွက် မေးပေးဖို့ ပြောလိုက်တာ၊ ညီမလေးကော ဘယ်လိုလဲ၊ သဘောတူလား"

"အစ်ကိုတာ့ထျန်လား"

'အစ်ကိုတာ့ထျန်' လို့တောင် အခေါ်အဝေါ် ပြောင်းသွားပြီလား။ ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ။ ကျောက်အာရဲ့ စနောက်ချင်တဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ထောက်အာရဲ့ မျက်နှာဟာ ပိုပြီးနီမြန်းလာတော့တယ်။

"အစ်မ... အစ်မ မှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အစ်ကိုတာ့ထျန်က ကျွန်မကို ဘာလို့ လက်ထပ်ချင်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ သူလည်း အသက်မငယ်တော့ဘူးလေ၊ သူ့အိမ်က အိမ်ထောင်မချပေးဘူးလား"

ကျောက်အာက သူမရဲ့ခြေထောက်ကို ပုတ်ပြီး "မရှိပါဘူး၊ တာ့ထျန်က အလုပ်အရင်တည်ထောင်ပြီးမှ အိမ်ထောင်ပြုချင်တဲ့သူလေ။ အခု ရှို့ချိုင်ဘွဲ့ရပြီးပြီဆိုမှ ဒီကိစ္စကို စပြောတာ"

"အဲဒါဆိုရင်... အဲဒါဆိုရင်..."

"အဲဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲ"

ရွှီထောက်အာဟာ သူမရဲ့ မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ရှက်လွန်းလို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ "အစ်မ... အစ်မကို ကျွန်မ မပြောတော့ဘူး"

122 04

"မပြောရင်လည်း နေပေါ့၊ အစ်မကတော့ ညီမလေး သဘောမတူဘူးလို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့မယ်။ မတူရင်လည်း အစ်မ ပြန်ပြီလေ" ကျောက်အာဟာ ထရပ်ပြီး ထွက်သွားမယ့် ပုံစံလုပ်လိုက်တယ်။ တစ်လှမ်းပဲ လှမ်းရသေးတယ်၊ အနောက်ကနေ သူမရဲ့အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲတာ ခံလိုက်ရတယ်။ ရွှီထောက်အာဟာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး

"အစ်မ... တကယ်လို့... တကယ်လို့ သူကသာ လိုလိုလားလား ရှိတယ်ဆိုရင်... ကျွန်မလည်း... ကျွန်မလည်း သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့နဲ့ မတန်ဘူးလို့ သူ ထင်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်မိတယ်..."

"တန်လား မတန်လားဆိုတာကတော့ ကာယကံရှင်ကပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့။ နောက်ပြီး ငါတို့ ထောက်အာလေးက ရုပ်လည်းလှ၊ စိတ်လည်းကောင်း၊ အိမ်မှုကိစ္စလည်း ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ တစ်နယ်လုံးမှာ ရှာရခက်တဲ့ မိန်းကလေးကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အပြင် ကျူးရန်မင်းကြီးရဲ့ ညီမတော်စပ်သေးတာလေ။ ငါတို့ကပဲ သူများကို ရွေးရမှာ၊ သူများက ငါတို့ကို လာရွေးစရာ မလိုဘူး"

"ဒါကတော့ ဒါပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုတာ့ထျန်က စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်လေ..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမလေး သဘောပဲ၊ သဘောတူရင် အဒေါ်ကို အစ်မ ပြောပေးမယ်။ သဘောမတူရင်တော့ တာ့ထျန်ကို ငြင်းလိုက်မယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ တာ့ထျန်ကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ရင်းနဲ့ လာတာပါ၊ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီအဝေးကြီးအထိ ကိုယ်တိုင်လာမှာလဲ"

ရွှီထောက်အာဟာ အင်္ကျီစကို အကြာကြီး ဆွဲလိမ်နေပြီးမှ အားယူကာ ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ညိတ်ပြလိုက်တယ်။

ကျောက်အာဟာ ပြုံးလိုက်ပြီး အပြင်ကို ထွက်ကာ အဒေါ်ကျိုးကို သွားရှာတော့တယ်။ တကယ်တော့ ရှာစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ အဒေါ်ကျိုးဟာ အပြင်ကနေ အကုန်လုံးကို ခိုးနားထောင်နေခဲ့တာပါ။ အခုမှပဲ သမီးဖြစ်သူ ဘာလို့ ခေါင်းမာနေသလဲဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်သွားတော့တယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း နှစ်သက်တဲ့သူ ရှိနေခဲ့တာကိုး။

လီတာ့ထျန်ရဲ့မိသားစု နောက်ခံကလည်း ကောင်းမွန်တာကြောင့် အဒေါ်ကျိုးအတွက် မနှစ်သက်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်အာကိုတော့ အကြာကြီး စကားတွေ ပြောနေခဲ့သေးတယ်။ ကျောက်အာဟာ ရွှီအိမ်က ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်မိတော့တယ်။ 'မိန်းမတွေဟာ အသက်ကြီးလာလေ စကားများလာလေပါလား'

တောင်ကုန်းပေါ် ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျောက်အာဟာ လီတာ့ထျန်ကို စနောက်ဖို့တောင် စိတ်မပါတော့ဘဲ အဒေါ်ကျိုးတို့ဘက်က သဘောတူတဲ့အကြောင်းကိုပဲ ပြောပြလိုက်တယ်။ လီတာ့ထျန်ဟာ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ချက်ချင်းပဲ အိမ်ကိုပြန်ပြေးတော့တယ်။ ရွှီထင်းရှန်း လှမ်းခေါ်တာတောင် မကြားတော့ဘဲ အိမ်ကို အမြန်သတင်းပို့ချင်နေတာ။

ဒီကိစ္စပြီးတဲ့နောက် ကျောက်အာဟာ ခုတင်ပေါ်မှာ မှီလျက်နေပြီး ဘေးမှာတော့ ရွှီထင်းရှန်း ထိုင်နေတယ်။

"နင် ပြောပါဦး၊ ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဘောကျသွားကြတာလဲ၊ ငါတောင် မသိလိုက်ဘူး" သူမက အံ့သြစွာ ပြောလိုက်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျောက်အာဟာ သူမကိုယ်တိုင်ရဲ့ ကိစ္စတွေမှာတောင် ထုံထိုင်းတတ်သူမို့ တခြားသူရဲ့ ကိစ္စတွေကို မသိတာ မဆန်းပါဘူး။

ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ အကြည့်တွေက ပြင်းထန်လွန်းတာကြောင့် ကျောက်အာက မေးလိုက်တယ်။

"နင်က ဘာလို့ ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ။ နင်ကော သိနေလို့လား"

အမှန်တော့ သူလည်း မသိခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပီပီ ဘာမဆို သိနားလည်သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ထားလိုက်တယ်။

122 05

ရွှီထင်းရှန်းက ဘာမှပြန်မပြောတာကြောင့် ကျောက်အာဟာ သူမဘာသာ အတွေးတွေ နယ်ချဲ့နေတော့တယ်။ "တကယ်တော့ ဒီလိုမျိုးဖြစ်တာက သိပ်ကောင်းတာပဲ။ နင်က ငါ့ကို သဘောကျ၊ ငါက နင့်ကို သဘောကျနဲ့။ စာအုပ်ထဲမှာ ပြောသလို 'တစ်သက်မှာ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်ပြီး၊ ဆံဖြူတဲ့အထိ အတူတူ နေသွားရတာ' ဟာ ဒါမျိုးပဲ ဖြစ်မှာပဲနော်" သူမက အားကျတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

သူမကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ပြီး အားကျနေပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်း ညိုမှောင်သွားတော့တယ်။

ကျောက်အာဟာ သူမရဲ့ ရှေ့က အလင်းရောင် ကွယ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရွှီထင်းရှန်းဟာ မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"မင်းပြောပုံအရဆိုရင် မင်းက ငါ့ကို သဘောမကျဘူးပေါ့"

"ငါ... ငါက..."

"မင်းက ငါနဲ့အတူ ဆံဖြူတဲ့အထိ အတူတူ မနေချင်ဘူးလား"

"ငါ..."

"မင်းက အခုထိ ကျန်းဝူကိုပဲ စိတ်ထဲ ရှိနေတာလား"

ဘာဖြစ်လို့ ကိစ္စတိုင်းမှာ ကျန်းဝူကိုပဲ ဆွဲထည့်နေရတာလဲ။

ကျောက်အာဟာ ချက်ချင်းပဲ ထိုင်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

"နင် ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ၊ ကျန်းဝူအစ်ကိုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ရွှီထင်းရှန်းကတော့ သူမကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ပြီး အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတော့တယ်။

ကျောက်အာဟာ ခုတင်ပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မျက်ရည်မကျရုံတမ်း ခံစားလိုက်ရတယ်။ အခြေအနေလေး နည်းနည်း ပြန်ကောင်းလာကာရှိသေးတယ်၊ အခုတော့ သူက ထပ်ပြီး စိတ်ကောက်သွားပြန်ပြီ။

ဒီစိတ်ကောက်မှုကြီးဟာ နှစ်သစ်ကူးတဲ့အထိ ကြာမြင့်ခဲ့တယ်။

122 06

အဲဒီကာလအတွင်းမှာ ဝမ်ကျိရဲ့ နှစ်သစ်ကူးစာတန်း ရောင်းဝယ်ရေးတွေ စတင်ခဲ့သလို၊ လီမိသားစုကလည်း စကားလာကမ်းလှမ်းခဲ့ကြတယ်။ ရွှီထောက်အာမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ ရှိနေသေးတာကြောင့် နှစ်ဖက်မိသားစုကြားမှာပဲ အရင်ဆုံး သဘောတူထားကြပြီး၊ အဲဒီကာလ ကုန်ဆုံးသွားမှသာ လက်ထပ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စတွေကို တရားဝင် ဆောင်ရွက်ကြဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီတာ့ထျန်ကတော့ ယွီချင်းရွာကို မကြာခဏ လာရောက်လေ့ ရှိတယ်။ သူလာတိုင်းမှာလည်း ရွှီထောက်အာဟာ ကျောက်အာဆီကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရောက်နေတတ်တယ်။ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်လောက် ဆုံပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တခြားသူတွေရဲ့ စနောက်တဲ့ အကြည့်တွေကို ရှက်တာကြောင့် နောက်ပိုင်း လီတာ့ထျန် လာတဲ့အခါ ထောက်အာက မလာတော့ဘူး။

ဒါကြောင့် လီတာ့ထျန်ဟာ ရွှီထင်းရှန်းကို တိတ်တဆိတ် အပြစ်တင်မိတော့တယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကျတော့ ဇနီးလောင်းနဲ့ အတူရှိနေပြီး တခြားသူတွေကိုကျတော့ နည်းနည်းလေးတောင် အခွင့်အရေး မပေးဘူးပေါ့။ အခုလို အားတဲ့အချိန်မှာ ထောက်အာရဲ့စိတ်ကို ဖမ်းစားမထားရင် နောက်နှစ် စာသင်ကျောင်းပြန်တက်တဲ့အခါ တစ်နှစ်လုံးနေမှ တစ်ခါပဲ ပြန်လာနိုင်မှာမို့လို့ ထောက်အာကို တခြားလူက လုသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုပြီး စိုးရိမ်နေရှာတယ်။

ဒါတွေကတော့ မောက်ပါ့သို ဆီကနေ သင်ယူထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေဆိုတာ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။

မောက်ပါ့သိုကတော့ အရင်ကတည်းက ချန်ကျန်းနဲ့အတူ ထွက်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲမှာ သူ အောင်မြင်ဖို့ ယုံကြည်ချက် သိပ်မရှိပေမဲ့၊ ဆရာဖြစ်သူ လင်းမြောင်က စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေမှာမို့လို့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို လိုက်လံလုပ်ဆောင်ပေးရမှာ ဖြစ်တယ်။

လင်းယန့်ရန်ကို လက်ထပ်နိုင်ဖို့အတွက် မောက်ပါ့သိုဟာ 'ဆရာ့ကိစ္စ တပည့်မေး' ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာပေါ့။

ဒီနှစ် ရွှီမိသားစုရဲ့ နှစ်သစ်ကူးဟာ အတော်လေး ငြိမ်သက်ပါတယ်။ ရွှီမိသားစုမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ ရှိနေတာကို အားလုံးက သိကြတာကြောင့် ဘယ်သူမှ လာရောက် မနှောက်ယှက်ကြပါဘူး။ နှစ်သစ်ကူး အကြိုညမှာတော့ မိသားစုအားလုံး ဆုံပြီး တူစုံထမင်း စားခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးနေရာကတော့ လစ်လပ်နေခဲ့ပါတယ်။ အဘိုးရွှီ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သလို၊ အဘွားကျောက် လည်း မရှိတော့ပါဘူး။

အဘွားကျောက်ကိုတော့ ရွှီမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘွားရိပ်သာ အနောက်က အခန်းလေးတစ်ခန်းမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအခန်းဟာ မျိုးနွယ်စုထဲက အမျိုးသမီးတွေ ကြီးလေးတဲ့ အမှားကျူးလွန်ပေမဲ့ သတ်လို့ဖြတ်လို့ မရတဲ့အခါမှာ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ နေရာမျိုးပါ။

တကယ်တော့ ပိတ်လှောင်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အပြင်လူတွေကိုတော့ အဘွားကျောက်ဟာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စိတ်သောကရောက်အောင် လုပ်ပြီး သေစေခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တရကာ ဘုရားစာဖတ်ရင်း အပြစ်ဆေးကြောနေပါတယ်လို့ ကြေညာထားခဲ့ပါတယ်။

ဘယ်လောက်အထိ ပိတ်လှောင်ထားမလဲဆိုတာကတော့ အဘိုးရွှီ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်လို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်း ရှိနေသရွေ့နဲ့ အဘွားကျောက်က ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေသရွေ့တော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သူမကို ပြန်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

122.2 02

ဒါပေမဲ့ နှစ်သစ်ကူး ထမင်းမစားခင်မှာတော့ မိသားစုဝင်တွေဟာ ဘိုးဘွားရိပ်သာကို သွားပြီး အဘွားကျောက်အတွက် သတ်သတ်လွတ် ဟင်းလျာတွေကို သွားရောက် ပေးပို့ခဲ့ကြပါသေးတယ်။ ဒါဟာ သားသမီး ကျင့်ဝတ်တစ်ခုအနေနဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်တယ်။

နှစ်သစ်ကူးထမင်းစားပွဲရဲ့ အခြေအနေကတော့ သိပ်မကောင်းပါဘူး။ အဘွားကျောက်ဟာ ရွှီချင်းပိုင်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ မိခင်ဖြစ်နေတာကြောင့် သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးခဲ့ပါစေ၊ အခုလို အကျဉ်းကျနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ သူတို့လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြရတယ်။

အထူးသဖြင့် ရွှီကျွင်းခိုင် ပါပဲ။ သူဟာ အဝေးကနေ ပြန်လာတဲ့အခါမှာ အဘိုး သေဆုံးပြီး အဘွား အကျဉ်းကျနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာ။ အဘွားကျောက်ဟာ သူ့ကို အမြဲတမ်း ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူမို့လို့ သူဟာ ဒီအခြေအနေကို ဘာမှဝင်မပြောနိုင်ဘဲ ကြည့်နေရရုံသာ ရှိတယ်။ ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူဟာ စကားနည်းသွားပြီး လူကလည်း အတော်လေး ပိန်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျောက်အာ မြင်လိုက်ရသလောက်တော့ သူ့ရဲ့ဆံပင်တွေမှာတောင် ဖြူချင်ချင် ဖြစ်နေပါပြီ။

ရွှီကျွင်းခိုင်ဟာ အခုမှ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။

အဒေါ်ယန်လည်း အတော်လေး အိုမင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ရွှီယို့ခိုင်လေးကတော့ အခုဆိုရင် လိမ္မာပါးနပ်လာပြီး လျှောက်မဆော့တော့ဘဲ အိမ်မှာ အမေဖြစ်သူကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးနေရှာတယ်။

ထမင်းစားပြီးလို့ ရွှီအိမ်က ထွက်လာတဲ့အခါ ကျောက်အာနဲ့ ရွှီထင်းရှန်းတို့ နှစ်ဦးလုံးဟာ မသိစိတ်နဲ့ သက်ပြင်းချမိကြပါတယ်။ နှစ်ယောက်သား အိမ်ကို အတူတူ ပြန်လာရင်း လမ်းမှာ ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ကြဘဲ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ရှိနေခဲ့ကြတယ်။

ကျောက်အာဟာ ၁ လပိုင်း ၅ ရက်နေ့မှာ ဗိုက်စတင် နာခဲ့တယ်။ သူမ ဖက်ထုပ်တွေ စားနေတုန်း ဗိုက်နာတဲ့အချိန် စတင်ခဲ့တယ်။

ဒီမှာက မုန့်ထုပ်စားရင် ပဲငံပြာရည်နဲ့ တို့စားကြတာ ထုံးစံပါ။ ဒီပဲငံပြာရည်က ရွှီထင်းရှန်း ပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ကျောက်အာ ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာ။ အချိန်မပြည့်သေးပေမဲ့ သူမက မအောင့်နိုင်တော့တာနဲ့ မြည်းကြည့်ဖို့ အိုးတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

မြည်းကြည့်လိုက်တော့ အရသာက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လွန်းတာကြောင့် ဖက်ထုပ်တွေနဲ့ တို့စားဖို့ ပန်းကန်ထဲကို ခပ်ထည့်လိုက်တယ်။ ဖက်ထုပ် အနည်းငယ် စားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲကနေ 'ဘုတ်'ဆိုတဲ့ အသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ကလေးက ကန်တယ်လို့ပဲ ထင်ပြီး သူမက ကျီစယ်လိုက်ပါသေးတယ်။ "မလောပါနဲ့ဦး ကလေးရဲ့၊ မင်း အပြင်ထွက်လာမှ စားရမှာ၊ အခုတော့ မေမေ စားတာကိုပဲ ကြည့်နေဦးနော်"

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ဘာသံမှ ထပ်မထွက်တော့တာကြောင့် သူမလည်း အမှတ်တမဲ့ပဲ ဖက်ထုပ်တွေကို ကုန်အောင် စားလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှ နာကျင်မှုကို စတင်ခံစားလိုက်ရတော့တယ်။

ဗိုက်နာတယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ရွှီထင်းရှန်းဟာ လက်ထဲက ပန်းကန်ကို လွှတ်ချလိုက်တော့တယ်။ ကျောက်တိကလည်း သူမရဲ့အနားကို အပြေးအလွှား ရောက်လာတယ်။

ကျောက်အာရဲ့အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ကျောက်တိက ဆူပူတော့တယ်။

"နင်... နင်ကတော့ တကယ်ပဲ၊ ရေမြွှာပေါက်နေပြီကို ဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ"

"ပေါက်သွားပြီလား။ ဘယ်မှာ ပေါက်တာလဲ" ကျောက်အာကတော့ လူမှန်းမသိဘဲ ငကြောင်လေးလို မေးနေရှာတယ်။

122.2 03

အဲဒီအချိန်မှာ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ အခန်းထဲကနေ အရှိန်အကုန်နဲ့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဘယ်ကိုမှ မသွားဘဲ အဒေါ်ကောင်းရဲ့ အိမ်တံခါးကို သွားပုတ်လိုက်တယ်။ အဒေါ်ကောင်း ထွက်လာတဲ့အထိ ပုတ်နေတာဆိုပေမဲ့ သူပုတ်နေတဲ့နေရာက တံခါးမဟုတ်ဘဲ ဂိုဒေါင်တံခါး ဖြစ်နေတာတောင် သတိ မထားမိဘူး။ အဒေါ်ကောင်းသာ အသံကြားလို့ ထွက်မလာရင် သူဟာ အဲဒီတံခါးကို ဖျက်ဆီးမိတော့မှာ။

အဒေါ်ကောင်း မြင်လိုက်ရတာကတော့ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လွန်းတဲ့ ကျူးရန်သခင်ကြီး ရွှီထင်းရှန်းဟာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ပြီး လက်တွေပါ တုန်ရင်နေတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။

"အဒေါ်... ကျောက်အာ... ကျောက်အာ ဗိုက်နာနေပြီ"

အဒေါ်ကောင်းကတော့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာနဲ့ပဲ အချိန်တွေကို တွက်ချက်နေတယ်။ သူမက ရွှီထင်းရှန်းနဲ့အတူ လျှောက်လှမ်းရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ "အချိန်ကတော့ စေ့နေပါပြီ။ ရက်အနည်းငယ် စောတာကတော့ ဘာမှစိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး၊ စိတ်မလောပါနဲ့။ မိန်းမသားတွေ ကလေးမွေးတယ်ဆိုတာ ဒီလောက် မမြန်ပါဘူး။ ဗိုက်စနာကနေ မွေးတဲ့အထိ အနည်းဆုံး နေ့တစ်ဝက်လောက် ကြာတတ်သလို၊ တချို့ဆိုရင် ရက်နဲ့ချီပြီး မမွေးနိုင်တာမျိုးတောင် ရှိတတ်တာ"

သူမကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာကတော့ ပိုပြီးတော့တောင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်အိမ်လုံး ပျာယာခတ်သွားကြတယ်။ လက်သည်ကို အပြေးအလွှား သွားခေါ်ရသလို၊ ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေကိုလည်း အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကိုတော့ အဒေါ်ကျိုးက အခန်းပြင်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အပြင်မှာပဲ စောင့်နေဖို့ ပြောလိုက်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းလည်း အပြင်ဘက်မှာပဲ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ထိုင်စောင့်နေတယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ ဦးလေးဖြစ်သူရွှီချင်းပိုင်နဲ့ ရွှီချင်းဟွိုင်တို့က ဝန်းရံပေးထားကြတယ်။ တူဖြစ်သူ ဒီလောက်အထိ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေတာကိုမြင်ရတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ယောကျာ်းကြီးနှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နဲ့ နှစ်သိမ့်စကားတွေ ဆိုကြတော့တယ်။

"တကယ်တော့ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ။ မိန်းမသားတွေ ကလေးမွေးတာက သူတို့ရဲ့ သဘာဝပဲလေ။ ခဏနေရင် မွေးလာမှာပါ"

"ဟိုတစ်ခေါက် စွန်းကျစ် မွေးတုန်းကဆိုရင် ထောက်အာမွေးတာထက်တောင် ပိုမြန်သေးတယ်။ မင်းရဲ့ အဒေါ်သုံးတုန်းကဆိုရင် နေ့တစ်ဝက်လောက် နာနေခဲ့တာ"

"မင်းရဲ့ အဒေါ်လေး မောက်ဒန်ကို မွေးတုန်းကလည်း အတော်လေး ကြာသွားခဲ့ပေမဲ့ တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ မွေးနိုင်ခဲ့တာပဲလေ"

ဒီလူကြီးနှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ လူကို နှစ်သိမ့်နေကြတာလား။

တော်သေးတာက ရွှီထင်းရှန်းဟာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့သာ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလို နားဝမသက်မသာဖြစ်အောင် လာပြီးသောကပွားအောင် ပြောနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို အပြင်ကို ကန်ထုတ်မိမှာ အသေအချာပဲ။

ကံကောင်းတာက ကျောက်အာဟာ ကလေးမွေးရတာ အတော်လေး လွယ်ကူနေခဲ့တယ်။ နေဝင်ရီတရော အချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကနေ စူးရှတဲ့ ကလေးငိုသံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အခန်းထဲမှာလည်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ လက်သည်က အနှီးထုတ်လေးနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ ကလေးကို ပွေ့ချီပြီး ထွက်လာတယ်။

"ကျူးရန်သခင်ကြီးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်ရှင်။ သခင်မက သားရတနာလေး မွေးဖွားပေးလိုက်ပါပြီ။ မိခင်ရော ကလေးပါ ကျန်းမာပါတယ်ရှင်"

မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး အားရပါးရ ငိုယိုနေတဲ့ အနှီးထုတ်ထဲက ကလေးငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရတော့မှ ရွှီထင်းရှန်းဟာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ သူဟာ ကလေးကိုတောင် သေချာမကြည့်နိုင်တော့ဘဲ ကျောက်အာရှိတဲ့ အခန်းထဲကို အလုအယက် တိုးဝင်သွားခဲ့တယ်။

******