အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အခန်း ၁၂၇ မြို့တော်၏ နေ့ရက်များနှင့် နောင်တရစရာ စာရင်းဇယားများ

အိမ်ဂရန်ကို လက်ဝယ်ရရှိပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဟုန်ရှီဟာ အလွန်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေတယ်။ အိမ်ဈေးနှုန်းဟာ သူမ ခန့်မှန်းထားတာထက် အများကြီး ပိုနေခဲ့ပေမဲ့လည်း၊ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ အစဉ်တစိုက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရတဲ့ ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို အောင်မြင်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူမဟာ ထောင်ရှီဆီကို ချက်ချင်းသွားပြီး၊ လူငယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စကို စတင်ဆွေးနွေးတော့တယ်။ အိမ်ကိုတော့ သူမတို့ဘက်က အကုန်အကျခံ ဝယ်ပေးထားကြောင်း၊ တင်တောင်းငွေနဲ့ မင်္ဂလာလက်ဆောင်တွေကိုလည်း ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ပေးသွားမှာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြတယ်။ တင်တောင်းငွေက နည်းနည်း နည်းကောင်းနည်းနိုင်ပေမဲ့လည်း၊ ကဏ္ဍစုံမှာ လိုအပ်တဲ့ ဝတ္တရားတွေအားလုံးကို စေ့စပ်သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးမှာဖြစ်လို့ အမျိုးသမီးဘက်က သိက္ခာကျရတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် နစ်နာရတာမျိုး လုံးဝမရှိစေရဘူးလို့ အာမခံလိုက်တယ်။

ဆရာကတော် ထောင်ရှီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ တွေးတောမိမှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့်လည်း ဟုန်ရှီက ဆက်ပြီးရှင်းပြလိုက်တယ်။ နောင်ကျရင် လူငယ်နှစ်ယောက်ပဲ သီးသန့်အိမ်ခွဲနေကြမှာဖြစ်ပြီး၊ သူမတို့ ဇနီးမောင်နှံကတော့ ရှန်းရှီးဇာတိမှာပဲ ဆက်နေမှာဖြစ်လို့၊ မြို့တော်မှာ ကျန်ရစ်မယ့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို လင်းမိသားစုကပဲ ဆွေမျိုးရင်းချာလို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အလေးအနက် မေတ္တာရပ်ခံလိုက်တယ်။

ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့မှ ထောင်ရှီရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ မတင်မကျ ဖြစ်မှုတွေဟာ နှင်းတွေ နေရောင်အောက်မှာ အရည်ပျော်သွားသလို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။ အစောပိုင်းတုန်းက မောက်မိသားစုဝင်တွေ အပြင်ထွက်ပြီး အိမ်ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာကို မြင်တော့၊ သူမက သမီးဖြစ်သူ လင်းယန့်ရန်ကို တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားခဲ့ဖူးတာပါ။ သူမက ဒီခမည်းခမက်တွေဟာ အကွက်မြင်လွန်းပြီး တွက်ကပ်လွန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူမတို့ဘက်က ဘာမှတောင် မပြောရသေးခင်မှာ အလောတကြီး အိမ်ဝယ်နေကြတာဟာ၊ သားသမက်ကို အိမ်ဝင်သားသမက်လုပ်ခိုင်းမှာကို အရမ်းကြောက်နေကြလို့များလားဆိုပြီး အထင်လွဲခဲ့တာ။ တကယ်တော့ ဆရာကတော်ထောင်ရှီရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာပူတာရယ်၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ လင်းမြောင်က သဘောမတူတာရယ်ကြောင့်သာ ထုတ်မပြောခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

အခုတော့ မောက်မိသားစုရဲ့ အစအဆုံး စေ့စပ်သေချာလှတဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံတွေကို မြင်လိုက်ရသလို၊ ဟုန်ရှီကိုယ်တိုင်ကလည်း ပွင့်လင်းရိုးသားသူ ဖြစ်နေတာကြောင့်ရော၊ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတာကို မြင်လိုက်ရတော့မှ ထောင်ရှီလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ဟုန်ရှီကို ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပေးတော့တယ်။ သူမကလည်း သူမမှာ ဒီသမီးလေး တစ်ယောက်တည်းပဲရှိတာမို့လို့ နောင်ကျရင် အစွမ်းကုန် စောင့်ရှောက်ပေးမှာဖြစ်ကြောင်းနဲ့၊ မောက်ပါ့သိုကိုလည်း သားအရင်းတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားမှာဖြစ်ကြောင်း ကတိပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မောက်ဇနီးမောင်နှံအနေနဲ့ ဇာတိမှာ အပူအပင်မရှိဘူးဆိုရင် မြို့တော်ကိုပဲ ပြောင်းလာပြီး အတူတူနေကြဖို့တောင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါသေးတယ်။ ဒါမှလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖေးမကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်လား။

အမေနှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်းဟာ ပိုပြီးရင်းနှီးနွေးထွေးလာတာကြောင့် မောက်ပါ့သိုတင်မကဘဲ လင်းယန့်ရန်ပါ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားတော့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ကိန်းအောင်းလာခဲ့ပါတယ်။ မောက်ပါ့သိုကတော့ ပြဿနာတွေ အားလုံး ပြေလည်သွားပြီး နှစ်ဖက်မိသားစုရဲ့ သိက္ခာကိုလည်း မထိခိုက်တော့ဘူးလို့ တွေးမိပြီး ကျေနပ်နေသလို၊ လင်းယန့်ရန်ကတော့ သူမဟာ မကြာခင်မှာ အိမ်ထောင်ရှင်မလေး ဖြစ်တော့မှာဖြစ်ပြီး၊ ဒီလူနဲ့အတူ ဘဝရဲ့ သာမန်နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းရတော့မှာပါလားလို့ တွေးမိရင်း ရှက်သွေးဖြန်းနေရှာတယ်။ ဘယ်လိုပဲတွေးတွေး အရမ်းကို ရှက်စရာကောင်းနေတယ်လေ။

127 02

အဲဒီနောက်ပိုင်း နေ့ရက်တွေမှာတော့ လူတိုင်းဟာ အလုပ်တွေနဲ့ လုံးပန်းနေကြရပါတယ်။ အိမ်သစ်ကို ပြင်ဆင်ခြယ်သရတာတွေရော၊ မင်္ဂလာပွဲနေ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အစီအစဉ်တွေရောပေါ့။ နှစ်ဖက်မိသားစုလုံးဟာ မြို့တော်ကို အခုမှ ရောက်ဖူးကြတာဖြစ်ပြီး နီးစပ်တဲ့ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေလည်း မရှိကြပေမဲ့၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ လုပ်ဆောင်ရမယ့် အရာမှန်သမျှကိုတော့ တစ်ခုမှ မကျန်အောင် အားစိုက်လုပ်ဆောင်နေကြပါတယ်။

ကျောက်အာနဲ့ရွှီထင်းရှန်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ သူတို့ဟာ လိုအပ်တဲ့ အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူပြီး လင်းအိမ်ကနေ အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာ။ ဒါမှလည်း လူတွေ အများကြီး စုပြုံနေပြီး အနေရခက်တာမျိုး မဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်လား။ အိမ်မှာ ပရိဘောဂတွေက အဆင်သင့် ရှိနေတာကြောင့် အိပ်ရာခင်းတွေ၊ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေနဲ့ လိုအပ်တဲ့ အသုံးအဆောင် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ဝယ်လိုက်ရင် ပြည့်စုံသွားပါပြီ။ ဒီပစ္စည်းတွေက နောင်တစ်ချိန်မှာ အိမ်ကို သူတစ်ပါးဆီ ငှားလိုက်ရင်တောင်မှ ဆက်ပြီး အသုံးဝင်နေမှာလေ။

တကယ်တော့ ကျောက်အာရဲ့စိတ်ကူးထဲမှာတော့ တကယ်လို့ သူတို့တွေ မြို့တော်မှာ မရှိတဲ့အချိန်ကျရင် ဒီအိမ်ကို ချန်ကျန်းတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ပေးနေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ ချန်ကျန်းရဲ့မိသားစုမှာက ဒီမောင်နှမ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ။ ချန်ကျန်းက ကျွန့်ယွမ် ပထမစွဲဘွဲ့ ရထားပေမဲ့လည်း အစိုးရဆီကရတဲ့ လစာရိက္ခာက တစ်လကို ငွေစင် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိတာမို့၊ မိသားစုကို ဝဝလင်လင် ကျွေးမွေးဖို့တောင် အနိုင်နိုင်ပါပဲ။ မြို့တော်မှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ဆိုတာကတော့ သူတို့အတွက် တကယ့်ကို ခဲယဉ်းလွန်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်အာကတော့ ဒါကို အခုထိ ထုတ်မပြောသေးပါဘူး။ သူတို့တွေ ပြန်ခါနီးမှ ချန်ကျန်းတို့ မောင်နှမကို အိမ်စောင့်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းသလိုမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်ရင် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် သိက္ခာရှိရှိနဲ့ အဆင်ပြေသွားမှာ ဖြစ်တယ်။

ကျောက်အာက ဒါကို ထုတ်မပြောပေမဲ့၊ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ သူမ ဘာတွေးနေသလဲဆိုတာကို ရိပ်မိနေတယ်။ ကျောက်အာရဲ့အလွန်ကို စေ့စပ်သေချာပြီး တစ်ပါးသူအပေါ် ငဲ့ညှာတတ်တဲ့ စိတ်ထားလေးကို တွေးမိပြီး သူဟာ ရင်ထဲမှာ အလွန်ကို လေးစားမိသလို သံယောဇဉ်လည်း ပိုရမိတယ်။

ရှေ့ဆက်ရမယ့် နေ့ရက်တွေမှာတော့ မောက်မိသားစုနဲ့လင်းမိသားစုဘက်က အလုပ်တွေ များနေချိန်မှာ၊ ဒီအဖေနဲ့အမေ နှစ်ယောက်ကတော့ ဟုန်အာလေးကို ခေါ်ပြီး မြို့တော်တစ်ခွင်မှာ လှည့်လည်သွားလာနေကြတယ်။ တစ်ဖက်က ပစ္စည်းဝယ်ရင်း၊ တစ်ဖက်ကလည်း အလည်အပတ် သွားကြတာပေါ့။ အခု ရာသီဥတုကလည်း အလွန်သာယာနေတာကြောင့် အပြင်ထွက်ပြီး သဘာဝအလှတရားတွေကို ခံစားဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲ။ ဟုန်အာလေးက လမ်းမလျှောက်တတ်သေးတာကြောင့် မိဘနှစ်ပါးကပဲ တွဲပြီး လမ်းလျှောက်သင်ပေးနေရတယ်။ ကံကောင်းတာက ဒီတစ်ခေါက်မှာ ကျောက်အာက ကလေးပိုးဖို့အတွက် သီးသန့်လုပ်ထားတဲ့ ဝါးခြင်းတောင်းကို ယူလာခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင်တော့ လူချင်းချီနေရတာနဲ့တင် တော်တော်လေး ပင်ပန်းရမှာ အသေအချာပါပဲ။

127 03

ဒီကလေးပိုးတဲ့ ခြင်းတောင်းကို ဝါး၊နွယ်ပင်တွေနဲ့ သေသေချာချာ ယက်လုပ်ထားတာဖြစ်တယ်။ မယက်ခင်မှာလည်း ဝါးတွေကို အထူးစီမံထားတာကြောင့် ပုံစံလည်းလှသလို ကလေးကိုလည်း နာကျင်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခုလုံးက ဝါဂွမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ဖြစ်ပြီး အပေါ်ဘက်က ကျယ်ကာ အောက်ဘက်က ကျဉ်းသွားတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။ အထဲမှာ ဂွမ်းစောင်လေး ခင်းထားပေးတာကြောင့် ကလေးက အထဲမှာ ထိုင်ချင်ရင်ထိုင်၊ မတ်တတ်ရပ်ချင်ရင် ရပ်လို့ရပါတယ်။ မူလကတော့ ကျောက်အာက ရွှီထင်းရှန်း ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ သူမကိုယ်တိုင် ပိုးဖို့လုပ်ပေမဲ့၊ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ လုံးဝ ခွင့်မပြုဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။

"ငါက ယောကျာ်းကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လက်ဗလာနဲ့ သွားနေပြီး၊ ကိုယ့်မိန်းမကို ကလေးပိုးခိုင်းထားရတာက ဘယ်လိုမှ မသင့်တော်ဘူး"

ဒါကြောင့်လည်း အခုတလော မြို့တော်ရဲ့လမ်းမတွေပေါ်မှာ ထူးခြားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့နေရတယ်။ အင်္ကျီအပြာနုရောင် ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်ပညာတတ်လေး တစ်ယောက်ဟာ ကျောမှာ ကလေးပိုးထားတဲ့ ခြင်းတောင်းကို လွယ်ထားတယ်။ အထဲက ကလေးလေးကလည်း အသားဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့ အရမ်းကိုချစ်စရာကောင်းလှသလို၊ မျက်လုံးမျက်ဖန်တွေကလည်း အဖေဖြစ်သူနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဘေးမှာတော့ လှပတောက်ပတဲ့ ဇနီးသည်လေးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ လိုက်ပါလာတယ်။ မိသားစု သုံးယောက်လုံးရဲ့ ရုပ်ရည်က ထူးခြားလှတာကြောင့် ဘယ်သူကြည့်ကြည့် တစ်မိသားစုတည်းမှန်း ချက်ချင်း သိနိုင်တယ်။

ဒါဟာ ကျောက်အာအတွက်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာ အားအရှိဆုံးနဲ့ စိတ်အအေးရဆုံး နေ့ရက်တွေပါပဲ။ အိမ်ထောင်မှုကိစ္စတွေကို ပူနေစရာမလို၊ စီးပွားရေးကိုလည်း စိတ်ပူနေစရာမလိုဘဲ ငွေတွေကို စိတ်ကြိုက် သုံးစွဲနေရတယ်။ ငွေသုံးရတာကလည်း စွဲလမ်းစရာ တစ်ခုလိုပါပဲ။ အစကတော့ အနည်းအကျဉ်းပဲ ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားထားပေမဲ့၊ ဝယ်ရင်းဝယ်ရင်းနဲ့ ဒါလေးလည်း လိုအပ်တယ်၊ ဟိုဟာလေးလည်း ဝယ်သင့်တယ်ဆိုပြီး ဖြစ်လာတာ။ နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်လာရင်တော့ လက်ထဲမှာ အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေတော့တယ်။

အခုဆိုရင် မောက်မိသားစု၊ ရွှီထင်းရှန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံ၊ လီသာ့ထျန်တို့ ဇနီးမောင်နှံနဲ့ ချန်မိသားစု မောင်နှမတွေဟာ လင်းအိမ်ကနေ ပြောင်းလာကြပါပြီ။ လီသာ့ထျန်တို့နဲ့ ချန်ကျန်းတို့ကတော့ ကျောက်အာတို့ အိမ်မှာပဲ အတူတူနေကြပြီး၊ မောက်မိသားစုကတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မှာ နေထိုင်ကြပါတယ်။ ဒီကိစ္စကို ချန်ကျန်းကလည်း ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိပါဘူး။ လင်းအိမ်မှာက ဆရာကတော်နဲ့လင်းယန့်ရန်တို့ ရှိနေတာကြောင့်၊ သူလို အိမ်ထောင်မကျသေးတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်အတွက်တော့ အမိုးတစ်ခုတည်းအောက်မှာ အတူနေဖို့က အတော်လေး အနေရခက်လို့ပါပဲ။

ဒီနေ့ညမှာတော့ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးတဲ့နောက် မိသားစုသုံးယောက်လုံး ခုတင်ပေါ်မှာ အနားယူနေကြတော့တယ်။ ကျောက်အာက ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်လာပြီး လက်ကျန်ငွေ ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာကို စစ်ဆေးဖို့ လုပ်တော့တယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ သူမကို မတားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေပါတယ်။ တကယ်လည်း ခဏအကြာမှာပဲ ကျောက်အာဆီကနေ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ "ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ငါ ဘာတွေများ ဒီလောက်အထိ ဝယ်လိုက်မိလို့လဲ"

127 04

ကျောက်အာဟာ အိမ်တွင်းဝတ်စုံ ပါးပါးလေးကို ဝတ်ထားပြီး ခုတင်ခြေရင်းမှာ ခြေဗလာနဲ့ ထိုင်နေတယ်။ ဟုန်အာလေးကတော့ ခုတင်ရဲ့ အတွင်းဘက်မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ သူ့အမေ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို အထူးအဆန်းလုပ်ပြီး ကြည့်နေရှာတယ်။ ဒီအရွယ် ကလေးလေးတွေကတော့ တကယ့်ကို ချစ်စရာအကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲ။ ကိုယ်လုံးလေးကလည်း ဖြူဖြူလုံးလုံးနဲ့၊ မျက်လုံးလေးတွေကလည်း စပျစ်သီးလေးတွေလို ဝိုင်းစက်တောက်ပနေသလို၊ မျက်တောင်လေးတွေကလည်း အဖေဖြစ်သူနဲ့တူပြီး ရှည်လျားနက်မှောင်နေတာ။ သူက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်သူမဆို ရင်ထဲမှာ အေးမြသွားမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်အာကတော့ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ဖို့ စိတ်မပါတော့ဘဲ သူမရဲ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ ပြောင်သလင်းခါနေတဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတော့တယ်။

"မြန်မြန်... နင် ကျွန်မကို ကူတွက်ပေးပါဦး၊ ငါ ဘာတွေများ ဝယ်လိုက်မိတာလဲ"

ကျောက်အာဟာ ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တုန်းက ငွေတွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေရဲ့ အများစုဖြစ်တဲ့ ငွေစင် ၁၀၀၀ တောင် ပါတာလေ။ ဆင်းရဲသား အိမ်မှာနေရင် ချွေတာနိုင်ပေမဲ့၊ လမ်းခရီးမှာတော့ ငွေရှိမှ အဆင်ပြေမယ်ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း၊ သူမက အရေးပေါ်ကိစ္စတွေအတွက် ငွေအလုံအလောက် ယူလာခဲ့တာ။

အခုတော့ ကြည့်ပါဦး... ငွေ ၁၀၀၀ ထဲမှာ ၄၀၀ ကျော်ပဲ ကျန်တော့တာဆိုတော့၊ ၆၀၀ နီးပါးလောက် ကုန်သွားပြီပေါ့။ ဝယ်တုန်းကတော့ စိတ်မနှမြောပေမဲ့၊ အခု စာရင်းတွက်ကြည့်တော့မှ သူမမှာ ရင်ကျိုးရတော့တယ်။

ဇနီးသည်က တွက်ခိုင်းနေတာကြောင့် ရွှီထင်းရှန်းကလည်း တစ်ခုချင်းစီကို သေသေချာချာ တွက်ပြတော့တယ်။ လမ်းခရီးမှာ စားစရိတ်၊ တည်းခိုစရိတ်၊ သင်္ဘောခတွေကနေစလို့ မြို့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ လင်းမိသားစုအတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ၊ ဒီအိမ်ကို ဝယ်လိုက်တာ၊ ပြီးတော့ အိမ်ထဲမှာ လိုအပ်တဲ့ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူခဲ့တာတွေ အကုန်လုံးပေါ့။

ပညာတတ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျဲယွမ် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ လိုက်ကာချုပ်ဖို့ ဝယ်တဲ့ အဝတ်စဖိုးကအစ တစ်ပြားမကျန် အသေးစိတ် တွက်ပြလိုက်တာကြောင့် ကျောက်အာမှာတော့ နှမြောလွန်းလို့ မျက်နှာလေးတောင် ရှုံ့မဲ့သွားတော့တယ်။ သူမက ငွေရှာတဲ့နေရာမှာ တော်ပေမဲ့ ငွေသုံးရမှာကိုတော့ အရမ်းနှမြောတတ်သူ မဟုတ်လား။ အထူးသဖြင့် မလိုအပ်တဲ့နေရာမှာ ငွေကုန်သွားတာကို သူမ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။

"ဒီလောက်အထိ ကုန်သွားမယ်မှန်း သိရင် အဲဒီအဝတ်စတွေကို မဝယ်ခဲ့ပါဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီ ပန်းအိုးတွေနဲ့ ပန်းချီကားတွေ... အိမ်မှာ ချိတ်ထားတော့လည်း ထူးထူးခြားခြား လှသွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ငါ ဘာတွေ စိတ်ကူးပေါက်ပြီး ဒါတွေကို ဝယ်လိုက်မိတာလဲ မသိဘူး"

ကျောက်အာက နှမြောတသနဲ့ ညည်းတွားနေတုန်းမှာပဲ၊ ဟုန်အာလေးကတော့ သူ့အမေရဲ့ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ သူက အိတ်ကို ဟိုဘက်လှန် ဒီဘက်လှန် လုပ်ရင်းနဲ့ အထဲက ငွေစလေးတွေကို အကုန်သွန်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ လက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ အဲဒီငွေစတွေကို လိုက်ဆုပ်ရင်း၊ ကျန်နေတဲ့ ငွေစက္ကူတွေကိုလည်း လိုက်လံဖွနေတာကြောင့် ကလေးလေးမှာတော့ တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်နေရှာပါတော့တယ်။

အမေဖြစ်သူက ပိုက်ဆံအိတ်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ညည်းတွားနေတာကို မြင်တော့၊ ဟုန်အာလေးဟာ ချော့မော့တဲ့အနေနဲ့ အိတ်ကလေးကို သူမဆီ လှမ်းပေးရှာတယ်။

127 05

"မေမေ... ရော့..." ဟုန်အာလေးရဲ့ စကားသံတွေက အခုထိတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မရှိလှသေးဘဲ ပြောနိုင်တဲ့ စကားလုံးလည်း နည်းပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးတွေ နားလည်ဖို့တော့ အတော်လေး လုံလောက်ပါတယ်။

ကျောက်အာကတော့ လှမ်းမယူပါဘူး။ ကလေးလေးကတော့ တဟဲဟဲနဲ့ ရယ်မောရင်း အိတ်ကို အားနဲ့ လှုပ်ခါလိုက်တာကြောင့်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ အိတ်ထဲက ငွေစက္ကူ အနည်းငယ် အပြင်ကို ကျလာတော့တယ်။ အဲဒီငွေစက္ကူတွေပေါ်က အရောင်အသွေး စုံလင်လှတဲ့ ပုံစံတွေကို မြင်တော့ ကလေးက သဘောကျပြီး လှမ်းဆွဲဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမေရဲ့ လက်က ပိုမြန်တာကြောင့် ကျောက်အာက အမြန်လှမ်းယူလိုက်ရင်း ခြောက်လိုက်ပါတယ်။

"ဒါတွေကိုတော့ လာမဖြဲနဲ့ဦးနော်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့မိသားစု တစ်လမ်းဝင်တစ်လမ်းထွက် တောင်းစားရလိမ့်မယ်"

တကယ်တော့ ဒါက တော်တော်လေး ပုံကြီးချဲ့ပြောလိုက်တာပါ။

127 06

တကယ်တမ်းတော့ ဟုန်အာလေး စက္ကူဖြဲရတာ ဝါသနာပါတာဟာ သူ့အဖေဖြစ်သူ ရွှီထင်းရှန်း အလိုလိုက်ထားလို့ ဖြစ်လာတဲ့ အကျင့်ဆိုးပါပဲ။ ကလေးဆိုတာ အရာရာကို စပ်စုချင်တာ ထုံးစံမို့၊ တစ်ခါက ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မိသွားပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ဖြဲပစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက အဖေဖြစ်သူက မဆုံးမတဲ့အပြင်၊ စာပေရနံ့နဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ရင်းနှီးအောင်ဆိုပြီး စာရေးထားတဲ့ စက္ကူစုတ်တွေကိုတောင် တကူးတက ကောက်ပေးပြီး ဆော့ခိုင်းခဲ့တာပါ။ နောင်ကျရင် သူ့လိုပဲ စာပေမှာ ထူးချွန်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့ပေါ့။

ကောင်းပါပြီလေ... အဖေဖြစ်သူကတောင် ဒီလိုပြောနေမှတော့ အမေဖြစ်သူ ကျောက်အာမှာလည်း ဘာပြောစရာ ရှိတော့မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခါကတော့ ဟုန်အာလေးဟာ ရွှီထင်းရှန်း အသစ်စက်စက် ရေးထားတဲ့ စာစီစာကုံးကို ဖြဲပစ်လိုက်တာကြောင့်၊ အဖေဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းပဲ အိုးမည်းသုတ်ထားသလို ညိုမှောင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျောက်အာတစ်ယောက် ရွှီထင်းရှန်းကို အားရပါးရ လှောင်ပြောင်ခဲ့တာပေါ့။

ဟုန်အာလေးကတော့ သူ့အမေက သူ့ကို စနောက်နေတယ်လို့ ထင်ပြီး တဟားဟားနဲ့ ရယ်နေတာကြောင့် တံတွေးတွေတောင် စီးကျနေရင်း မျက်လုံးဝိုင်းလေးတွေကလည်း လခြမ်းကွေးလေးတွေလို ဖြစ်နေတော့တယ်။ ဒီကလေးက အခုတလော သွားပေါက်နေတာဆိုတော့ တံတွေးကလည်း မပြတ်နိုင်အောင် ထွက်နေတော့တာ။

ကျောက်အာက သူမရဲ့လက်ညှိုးလေးနဲ့ ကလေးရဲ့ နှာခေါင်းလေးကို တို့လိုက်ပြီး ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းက တကယ့် လူလည်လေးပဲ။ အမေ့ရဲ့ငွေစက္ကူတွေကို တကယ်သာ ဖြဲလိုက်ရင်တော့၊ မင်းကို လမ်းပေါ်မှာ သူတောင်းစားလေး လုပ်ခိုင်းပြီး အမေ့အတွက် ထမင်းတောင်းခိုင်းရလိမ့်မယ်"

ဒီစကားတွေကို ဟုန်အာလေးကတော့ ဘယ်နားလည်ပါ့မလဲ။ သူက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း လက်ကလေးတွေနဲ့ မျက်လုံးကို အုပ်လိုက်ပြီး မောက် (ပုန်းတမ်းကစားသည့်အသံ) လို့ အသံပြုကာ လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပါတယ်။ ဒါက ကြောင်အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျောက်အာနဲ့ ပုန်းတမ်းကစားနေတယ်လို့ သူက ထင်နေတာပါ။

ကျောက်အာမှာတော့ ကလေးရဲ့အမူအရာကြောင့် ရယ်လွန်းလို့ ဗိုက်တောင် နာလာရတယ်။ သူမက ရွှီထင်းရှန်းကို လှမ်းအော်လိုက်တော့တယ်။ "ရွှီထင်းရှန်း... နင် နင့်သားကို တကယ်ပဲ မထိန်းတော့ဘူးလား ဒီအကောင်ပေါက်လေးကို မြန်မြန် လာခေါ်သွားစမ်းပါ"

ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ လျှောက်လာပြီး ကလေးကို ပွေ့ချီဖို့ လုပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟုန်အာလေးကတော့ အမေနဲ့ ဆော့လို့ ကောင်းနေတုန်းမို့ အဖေ့ဆီ မသွားချင်ပါဘူး။ သူက အတင်းပဲ ကျောက်အာဆီကို ပြန်တွားသွားပြီး သူ့ရဲ့မျက်နှာလေးကို အမေ့ရှေ့ ထိုးပေးကာ နှာခေါင်းလေးကို ထပ်ပြီး တို့ခိုင်းနေတော့တယ်။

အကြာကြီး ဆော့ကစားပြီးတဲ့နောက်မှ ကျောက်အာဟာ သားဖြစ်သူကို အိပ်အောင် ချော့သိပ်နိုင်ခဲ့တော့တယ်။

ကလေးကို စောင်သေသေချာချာ ခြုံပေးပြီးတဲ့နောက်၊ သူမဟာ ခုတင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ငွေစလေးတွေနဲ့ ငွေစက္ကူတွေကို ပြန်သိမ်းရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "မနက်ဖြန်တော့ အပြင်မထွက်တော့ဘူး၊ ငွေတွေကို နည်းနည်း ချွေတာမှ ဖြစ်မယ်"

ပါးစပ်ကသာ ဒီလိုပြောတာပါ၊ နောက်တစ်နေ့မှာ မောက်ရူယွိ ရောက်လာပြီး မောင်ဖြစ်သူ မောက်ပါ့သိုအတွက် အဝတ်အစားချုပ်ဖို့ အထည်စတွေ သွားဝယ်မယ်လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့၊ ကျောက်အာဟာ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လိုက်သွားပြန်တော့တယ်။

127 07

ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ရွှီထင်းရှန်း မလိုက်ပါဘူး၊ ဟုန်အာလေးနဲ့အတူ အိမ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျောက်အာ အပြင်က ပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း လက်ထဲမှာ အထုပ်အပိုးတွေ အများကြီး ပါလာခဲ့ပြန်တာပေါ့။

ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ဒါကို ဘာမှအပြစ်မပြောပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်အာက ငွေတွေ ကုန်သွားပြီလို့ ထပ်ပြီးညည်းတွားနေတဲ့ အချိန်ကျမှ၊ သူက သူ့ရဲ့အင်္ကျီလက်ထဲကနေ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး သူမကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

အဲဒါကတော့ ငွေစင် ၅၀၀ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ငွေစက္ကူ တစ်ရွက်ပါပဲ။

ကျောက်အာဟာ အဲဒီငွေစက္ကူကို ကိုင်ထားရင်း အလွန်ကို အံ့သြမှင်သက်နေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းကတော့ အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားသလိုနဲ့ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီးမှ၊ ဒီငွေတွေ ဘယ်ကရသလဲဆိုတာကို ရှင်းပြတော့တယ်။

ဒါတွေဟာ သူ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူဟာ သုံးသင့်တာကို သုံးပြီး မလိုအပ်တာကို မသုံးဘဲ ချွေတာခဲ့တာပါ။ လင်ရှန်း လစာရိက္ခာတွေအပြင်၊ စာမေးပွဲ သုံးကြိမ်စလုံးမှာ ပထမစွဲရခဲ့တာနဲ့ ပြည်နယ်အဆင့်မှာ ပထမစွဲရခဲ့လို့ ရုံးတော်ကပေးတဲ့ ဆုငွေတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းထားတာ ငွေစင် ၁၀၀ ကျော် ရှိပါတယ်။ ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းကတော့ အရင်က သူဌေးချန်းနဲ့ စပ်တူလုပ်ခဲ့တဲ့ စက္ကူလုပ်ငန်းကနေ ရတဲ့အမြတ်ဝေစုတွေပါ။

ယွင်ရှန်းစက္ကူဟာ ဈေးကွက်ထဲ ရောက်ကတည်းက အတော်လေး အရောင်းသွက်ခဲ့ပါတယ်။ လုပ်ငန်းစတာ မကြာသေးသလို နာမည်ကလည်း တစ်ပြည်လုံး မကျော်သေးတာကြောင့် အမြတ်ငွေက သိပ်မများလှပေမဲ့၊ သူ့အတွက်တော့ ငွေစင် ရာဂဏန်းလောက်အထိ စုဆောင်းမိသွားစေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

"ဒါဆို ဒီငွေတွေကို ငါ့ကို ပေးမလို့လား" ကျောက်အာက ဝေခွဲမရစွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "အိမ်ထောင်စုအတွက် သုံးဖို့ပါ"

ကိုယ့်ယောကျာ်းမှာ ငွေဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာကို ကျောက်အာက အမြဲတမ်း စူးစမ်းနေတာ။ အခုလောက် များပြားတဲ့ ငွေဆိုရင်တော့ သူ့မှာရှိသမျှ ငွေတွေ အကုန်လုံးကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်မှာ။

"ဒါဆို နင်ကော ဘာသုံးမလဲ နင်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ငွေမရှိရင် အပြင်သွားတဲ့အခါ အလုပ်ကိစ္စတွေအတွက် အဆင်မပြေဘဲ နေဦးမယ်"

"ငါ သုံးစရာရှိရင် မင်းဆီမှာ ပြန်တောင်းမှာပေါ့"

ကျောက်အာက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ "အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ရူယွိအစ်မက ပြောတယ်၊ ယောကျာ်းတွေရဲ့ အိတ်ထဲမှာ ငွေအများကြီး ရှိမနေသင့်ဘူးတဲ့၊ ငွေများရင် စိတ်က လေချင်လာတတ်တယ်တဲ့လေ။ နင်က ပေးမှတော့ ငါပဲ သိမ်းထားပေးမယ်၊ နင် သုံးချင်တဲ့အခါမှ ပြောပေါ့"

ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ရွှီထင်းရှန်းက အိမ်ထောင်စုအတွက် သုံးဖို့လို့ ပြောတာကို သူမက နားထဲ သိပ်မဝင်ပါဘူး။ သူမ သိမ်းထားပေးမယ်ဆိုတာကလည်း ယောကျာ်းတွေ ငွေရှိရင် စိတ်လေတတ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကို ယုံကြည်လို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျောက်အာဟာ အခုဆိုရင် အိမ်ထောင်ရှင်မ ပီသလာပြီး ကိုယ့်ယောကျာ်းရဲ့ ငွေကို စီမံခန့်ခွဲတတ်နေပြီလို့ ဆိုရမှာပေါ့။

ဒီလိုနဲ့ မကြာခင်မှာပဲ မောက်ပါ့သိုရဲ့ မင်္ဂလာပွဲနေ့ကို ရောက်ရှိလာတော့တယ်။

၄ လပိုင်း ၂၀ ရက်နေ့... ဗေဒင်ကျမ်းအရ လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့ အကောင်းဆုံးနေ့ဖြစ်သလို၊ ရာသီဥတုကလည်း သာယာကြည်လင်ပြီး လေပြည်အေးလေးတွေ တိုက်ခတ်နေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။

127 08

မောက်ပါ့သိုဟာ နောက်ဆုံးတော့ သူချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ လင်းမိသားစုနဲ့ မောက်မိသားစုဟာ မြို့တော်မှာ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ သိပ်မရှိတာကြောင့် ပွဲကြီးပွဲကောင်း ကျင်းပတာမျိုး မလုပ်ဘဲ၊ မိသားစုအချင်းချင်း စုပေါင်းပြီး စားပွဲနှစ်ဝိုင်းလောက်နဲ့ပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကျင်းပလိုက်ကြတယ်။

မင်္ဂလာဦးညရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကတော့ အထူးတလည် ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ သုံးရက်မြောက်နေ့ ယောက္ခမအိမ် ပြန်တဲ့အခါမှာတော့ ဆရာကတော် ထောင်ရှီက သမီးဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာလေး ဝင်းပနေတာကို မြင်တော့မှ၊ သမီးနဲ့သမက်တို့ဘဝဟာ အဆင်ပြေနေပြီမှန်း သိလိုက်ရပြီး စိတ်အေးသွားပါတော့တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းတို့ အဖွဲ့ကတော့ အခုဆိုရင် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ ဇာတိကို ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ အဲဒီအချိန်မှာတင် သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာပါတယ်။

မယ်တော်ကြီးရဲ့ မွေးနေ့အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဟာ တစ်နိုင်ငံလုံးကို အထူးလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးသနားလိုက်ရုံတင်မကဘဲ၊ 'အင်းခယ်' (ဧကရာဇ်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ကျင်းပသော အထူးစာမေးပွဲ) ကိုပါ ကျင်းပဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

******

128 01

အခန်း ၁၂၈ အထူးကရုဏာတော်စာမေးပွဲနှင့် နန်းတွင်းမှ လှိုင်းဂယက်များ

အင်းခယ်ဆိုတာကတော့ အစိုးရရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အောင်ပွဲခံ အထိမ်းအမှတ်တွေနဲ့ ကြုံကြိုက်တဲ့အခါမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ပြင်ပမှာ အထူးတိုးမြှင့် ကျင်းပပေးတဲ့ စာမေးပွဲပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒါဟာ ပုံမှန်စာမေးပွဲတွေနဲ့ ဘာမှမခြားနားပေမဲ့၊ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပရမယ်ဆိုတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တော့ မရှိပါဘူး။ ဒီသတင်းကို လင်းမြောင်က ဟန်လင်းကျောင်းတော်ကနေ သယ်ဆောင်လာတာပါ။ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်တရားဝင် ထွက်မလာသေးပေမဲ့လည်း သတင်းကတော့ အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ ဇာတိကို ပြန်မလား၊ မပြန်ဘူးလားဆိုတာကို သေသေချာချာ ပြန်လည်စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။

မြို့တော်ကနေ ရှန်းရှီးအထိ သွားမယ်ဆိုရင် အမြန်ဆုံး သွားရင်တောင် တစ်လခွဲလောက် ကြာမှာဖြစ်ပြီး၊ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ အခါမှာတော့ ခုနစ်လပိုင်းကို ရောက်နေပါပြီ။ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲက ရှစ်လပိုင်းမှာ ကျင်းပမှာဆိုတော့၊ လီသာ့ထျန်အနေနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးမှ ထိုက်ယွမ်ကို ပြန်လှည့်ပြီး စာမေးပွဲ သွားဖြေဖို့ဆိုတာ အချိန်က ဘယ်လိုမှ မမီနိုင်ပါဘူး။

ရွှီထင်းရှန်းအတွက်ဆိုရင် ပိုလို့တောင် ဆိုးပါသေးတယ်။ နန်းတွင်းအဆင့် စာမေးပွဲက နောက်နှစ် နှစ်လပိုင်းမှာ ရှိတာဆိုတော့၊ ၁၂ လပိုင်းမှာတင် မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ ခရီးစတင်ရတော့မှာပါ။ အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲနေရမှာကို အခုလိုမျိုး ဟိုဘက်ဒီဘက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြေးလွှားနေရတာက တကယ့်ကို မတန်တဲ့ အလုပ်ပဲ မဟုတ်လား။

ရွှီထင်းရှန်းနဲ့ လီသာ့ထျန်တို့ နှစ်ယောက် တိုင်ပင်လိုက်ကြပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မြို့တော်မှာပဲ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။

ရွှန့်ထျန်ဖုမှာ ကျင်းပတဲ့ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲဟာ ပြည်နယ်အသီးသီးက ပညာတတ်တွေ လာရောက်ဖြေဆိုခွင့် ရှိတာကြောင့် လီသာ့ထျန်အနေနဲ့ ဒီမှာတင် ဖြေဆိုလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက် တစ်ခုကတော့ ရွှန့်ထျန်ဖုရဲ့ စာမေးပွဲဟာ ဇာတိအရပ်ကို ကန့်သတ်မထားတာကြောင့် လာရောက်ဖြေဆိုတဲ့သူ အလွန်များပြားသလို၊ ယှဉ်ပြိုင်မှုကလည်း တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းလှတယ်။

အရိုးရှင်းဆုံး ဥပမာပေးရရင်တော့ လီသာ့ထျန်ဟာ ရှန်းရှီးမှာဆိုရင် စာမေးပွဲ အောင်နိုင်ပေမဲ့၊ ဒီရွှန့်ထျန်ဖုမှာတော့ အောင်ဖို့ မသေချာပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လီသာ့ထျန်ကတော့ အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်နေတတ်သူမို့လို့ ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါ မအောင်ရင်လည်း နောက်နှစ် ရှစ်လပိုင်းမှာ ကျင်းပမယ့် ပုံမှန်စာမေးပွဲမှာ ထပ်ဖြေမှာပေါ့၊ အခု နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ စာမေးပွဲတွေက ဆက်တိုက်ရှိနေတာဆိုတော့ အတွေ့အကြုံယူတဲ့ အနေနဲ့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့တယ်။

အရာရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး စာဖတ်ရင်းနဲ့ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်။

သိပ်ပြီးတော့လည်း မစောင့်လိုက်ရပါဘူး၊ ရက်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အထက်ကနေ အမိန့်တော် ကျလာပြီး အင်းခယ် ကျင်းပမယ်ဆိုတာ အတည်ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။

အင်းခယ် ကျင်းပတိုင်းဟာ တစ်ပြည်လုံးမှာရှိတဲ့ ပညာတတ်တွေအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ နေ့ရက်တွေပါပဲ။ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ်ဆိုတာက ကြည့်လိုက်ရင် သိပ်မကြာလှဘူး ထင်ရပေမဲ့၊ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် အံကြိတ်ပြီး ကြိုးစားနေကြရတဲ့ ပညာတတ်တွေအတွက်တော့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခုရတာဟာ တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်။

မြို့တော်ကြီး တစ်ခုလုံးတောင်မှ ဒီသတင်းကြောင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားရင်၊ တခြား ဒေသတွေကိုတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ မောက်မိသားစုကတော့ ဇာတိကို ပြန်ကြရပါမယ်။ အိမ်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ ရှိနေသလို၊ ကျိုးချန်ကလည်း ဒီတစ်ခေါက်မှာ လုံခြုံရေးလုပ်ငန်းနဲ့ လိုက်လာတာဖြစ်ပြီး အိမ်မှာလည်း မိဘတွေ ရှိနေတာကြောင့် အပြင်မှာ အကြာကြီး နေလို့မရပါဘူး။ ရွှီထင်းရှန်းနဲ့ လီသာ့ထျန်တို့ဟာ အိမ်ကို စာတွေ ရေးလိုက်ကြပြီး ကျိုးချန်ဆီမှာ ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျောက်အာကလည်း သူမရဲ့ အစ်မ ကျောက်တိ ဆီကိုရော၊ ဦးလေးလေး ရွှီချင်းဟွိုင်နဲ့ ကောင်းရှန်တို့ဆီကိုပါ စာတွေ အများကြီး ရေးလိုက်တယ်။

128 02

ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားရင် ရွှီထင်းရှန်းတို့အဖွဲ့ဟာ ဒီမြို့တော်မှာပဲ အခြေချ နေထိုင်သွားကြပါတယ်။

နေ့တိုင်း စာဖတ်လိုက်၊ စာစီစာကုံး ရေးလိုက်၊ စာလုံးအလှ လေ့ကျင့်လိုက်နဲ့ ဘေးနားမှာလည်း ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ ဇနီးသည်လေး ရှိနေတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဘဝဟာ နတ်ပြည် ရောက်နေသလိုပါပဲ။

ယောကျာ်း သုံးယောက်စလုံး စာဖတ်တာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ၊ ကျောက်အာ၊ ရွှီထောက်အာနဲ့ လင်းယန့်ရန် ဆိုတဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မလေး သုံးယောက်လည်း အလုပ်များလာကြပါတယ်။ ဒါဟာ ကျောက်အာရဲ့ အကြံဉာဏ်ပါပဲ၊ သူမက မိသားစုရဲ့ စရိတ်စကတွေကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေဖို့အတွက် စီးပွားရေးလေး တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတယ်လေ။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရွှီထောက်အာနဲ့ လင်းယန့်ရန်တို့ဟာ အစပိုင်းမှာ နည်းနည်း ယောက်ယက်ခတ်သွားပေမဲ့၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သဘောတူလိုက်ကြပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်လာတော့မှပဲ ဆန်ရေစပါး ဈေးနှုန်းတွေက ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားတယ်ဆိုတာ သိလာရတာ။ နှစ်ဖက်မိသားစုလုံးကလည်း အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြတာ မဟုတ်တာကြောင့် အိမ်အတွက် ငွေလေး ဘာလေး ဝင်လာရင် ပိုကောင်းမှာပေါ့။

ကျောက်အာရဲ့စိတ်ကူးကတော့ လမ်းဘေးနဲ့ ကပ်နေတဲ့ ဥယျာဉ်လေးရဲ့ ခြံစည်းရိုးကို ဖောက်ပြီး၊ အဲဒီနေရာမှာ ဆိုင်ခန်းလေး တစ်ခန်း ဆောက်ဖို့ပါပဲ။ အဲဒီမှာ စီးပွားရေးလေး တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ဝင်ငွေလေး ရတာပေါ့။

ဒီအကြံက အိမ်ဝယ်ကတည်းက သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ဥယျာဉ်လေးပါတဲ့ အိမ်ကို ငွေစင် ၅၀ ပိုပေးပြီး ဝယ်ခဲ့တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကလည်း ဒါပါပဲ။

အစီအစဉ် ချပြီးတာနဲ့ ကျောက်အာဟာ ခြံစည်းရိုးကို ဖျက်ဖို့ လူရှာပါတော့တယ်။ ဒါကတော့ သူမ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ မရတာကြောင့် မောက်ပါ့သိုက ကူညီပေးရတော့တယ်။ မောက်ပါ့သိုက လက်သမားတွေကို ရှာပေးလိုက်တာကြောင့် သုံးလေးရက်အတွင်းမှာတင် ကျန်အာ လမ်းကြားကနေ ရှီးဟွားအာ ဈေးလမ်းရဲ့ တောင်ဘက် လက်ပတ် လမ်းကြား ထောင့်မှာ ဆိုင်ခန်းလေး တစ်ခန်း ပေါ်လာပါတော့တယ်။

ဆိုင်တံခါးဝကတော့ သိပ်မကျယ်ပါဘူး၊ နှစ်မီတာကျော်လောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ ဆိုင်ထဲမှာတော့ အပြင်ထက် အများကြီး ပိုကျယ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အဆောင်တစ်ခုလုံးကို တစ်ဆက်တည်း လုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အနောက်ဘက်က ဥယျာဉ်လေးအထိ ပေါက်သွားပါတယ်။

အရင်ကတည်းက သိပ်မကြီးလှတဲ့ ဥယျာဉ်လေးဟာ အခုတော့ ပိုပြီး သေးသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခန်းတစ်ခန်းစာလောက်တော့ နေရာကျန်သေးတာကြောင့် ပုံမှန် နေပူစာလှုံဖို့နဲ့ အပန်းဖြေဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်ပါသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ မြို့တော်လို နေရာမျိုးမှာ ဆိုင်ဖွင့်ချင်တိုင်း ဖွင့်လို့မရပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျောက်အာဟာ အရင်က အိမ်ရောင်းပေးခဲ့တဲ့ ပွဲစားကို ထပ်ရှာပြီး၊ ငွေပေးကာ လိုအပ်တဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို ညှိနှိုင်းခိုင်းပြီးမှ ဆိုင်ဂရန်ကို ထပ်မံ လျှောက်ထားခဲ့ရတယ်။

ဒီအတွက်လည်း သူမဟာ ငွေစင် ၁၀၀ ထပ်ပြီး ကုန်ကျခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ပွဲစားတောင်မှ အစတုန်းက သူ ဘာလို့ ဒီအကွက်ကို မစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲဆိုပြီး အံ့သြနေခဲ့တယ်။ အိမ်နဲ့ ဆိုင်ခန်းဆိုတာက တခြားစီလေ။ ဆိုင်က ကြည့်လိုက်ရင် သေးပေမဲ့ ပန်းဈေးနဲ့ ကပ်နေတာကြောင့် ဒီဆိုင်ခန်းလေး တစ်ခုတည်းရဲ့တန်ဖိုးကတင် အိမ်တစ်လုံးရဲ့ ဈေးနှုန်းလောက် ရှိနေတာ။

ဒီဆိုင်ခန်းမှာတော့ ကျောက်အာက အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ အခုက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ သူမမှာ ကူညီမယ့်သူ မရှိသလို၊ ဒီနေရာမှာလည်း လူစိမ်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ရွှီထောက်အာနဲ့ လင်းယန့်ရန်တို့ကလည်း မိန်းကလေးတွေ ဖြစ်တာကြောင့် အပြင်ထွက်ပြီး လူလုံးပြရမယ့် စီးပွားရေးမျိုးနဲ့ မသင့်တော်ဘူးလေ။

128 03

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အပ်ချုပ်ပညာမှာ တော်ကြတာကြောင့်၊ အထည်စတွေနဲ့ အဝတ်အထည်တွေကို ရောင်းချရင်း၊ ခေါင်းပတ်တွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေကိုပါ တွဲရောင်းရင် အိမ်ထောင်စုအတွက် လုံလောက်တဲ့ ဝင်ငွေ ရနိုင်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ကျောက်အာက ဆိုင်ရဲ့ဘေးနားမှာ အိုးကြီး တစ်လုံးထားပြီး၊ ရွှီထင်းရှန်း ပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း ကျိုချက်ထားတဲ့ ရှာလကာရည်ကို ရောင်းဖို့လည်း စဉ်းစားထားပါသေးတယ်။

အဲဒီရှာလကာရည်ကို သူမ မြည်းကြည့်ပြီးပါပြီ။ ခြောက်လလောက်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ငါးနှစ်ကျော် သိုလှောင်ထားတဲ့ ရှာလကာရည်ဟောင်းတွေရဲ့ အရသာကို မှီနေတာပါ။ ရှာလကာရည်က ဈေးကြီးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရပြီး အထွက်နှုန်း နည်းလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကို လျှော့ချနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ လုပ်အားခနဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေက အများကြီး သက်သာသွားမှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ အစီအစဉ်အဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ မြို့တော်မှာက ရှာလကာရည် ကျိုလို့မရတာကြောင့် ရှန်းရှီးဘက်ကနေ သယ်လာဖို့ လိုပါတယ်။ ကံကောင်းတာက မြို့တော်ကလူတွေ စားတဲ့ ရှာလကာရည်ကလည်း တခြားဒေသကနေ လာတာများတာကြောင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရတာက သိပ်ပြီးတော့ အခက်အခဲ မရှိလှပါဘူး။

ဒီဘက်မှာတော့ စီးပွားရေးအတွက် အပူတပြင်း ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ၊ နန်းတွင်းထဲမှာလည်း အင်းခယ် ကျင်းပမယ့် ကိစ္စကြောင့် အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်နေပါတယ်။

တကယ်တော့ စာမေးပွဲ ကျင်းပပြီး လူရွေးချယ်တိုင်းဟာ နန်းတွင်းမှာ ဒီလိုမျိုး ဆူညံနေကျပါပဲ။

အကြောင်းရင်းကတော့ တခြားမဟုတ်ပါဘူး။ ပြည်နယ်အသီးသီးကို စာစစ်ဖို့ သွားရမယ့် အရာရှိချုပ်နဲ့ လက်ထောက်အရာရှိတွေဟာ မြို့တော်က အရာရှိတွေကိုပဲ ခန့်ထားရတာကြောင့်ပါ။ ဒီအလုပ်က ကြည့်လိုက်ရင် သိပ်မကြီးကျယ်ပေမဲ့၊ နန်းတွင်းက အစုအဖွဲ့တွေရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေလို့ပါပဲ။

ဥပမာအားဖြင့် အရင်က ရှန်းရှီးပြည်နယ်ရဲ့ စာမေးပွဲတုန်းကဆိုရင်၊ အရာရှိချုပ် နေရာအတွက် အုပ်စုတွေကြားမှာ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်လုနီးပါး အပြိုင်အဆိုင် လုခဲ့ကြရတာ။

ရှန်းရှီးဟာ ရှန်မိသားစုရဲ့ အမာခံ နယ်မြေဖြစ်တာကြောင့် တခြား အင်အားစုတွေ ဝင်လာမှာကို သူတို့ မလိုလားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြားအစုအဖွဲ့တွေကလည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အဲဒီမှာ ခြေကုပ်ယူချင်ကြတယ်။

သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပတဲ့ စာမေးပွဲဟာ တစ်ပြည်လုံးက ပညာတတ်တွေအတွက် ပျော်စရာနေ့ ဖြစ်သလို၊ နန်းတွင်း အရာရှိကြီးတွေအတွက်လည်း လူတော်တွေကို လုယူရမယ့် နေ့ရက်တွေပါပဲ။ ဒီ ကျူးရင်နဲ့ ကျင်းရှီတွေဟာ အနာဂတ် အစိုးရရဲ့ အုတ်မြစ်တွေ ဖြစ်လာကြမှာ။ အပြင်ပန်းမှာတော့ အစိုးရအတွက်လို့ ပြောပေမဲ့၊ တကယ်တမ်းမှာတော့ ကိုယ့်ရဲ့တပည့်ရင်းတွေ များလေလေ၊ ကိုယ့်ရဲ့အာဏာက ပိုပြီး ခိုင်မြဲလေလေ မဟုတ်လား။

ဒါကြောင့် ဒီလိုအချိန်မျိုး ရောက်တိုင်း၊ ပုံမှန်ဆိုရင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေတတ်တဲ့ အရာရှိကြီးတွေတောင်မှ မျက်နှာတွေ နီရဲတဲ့အထိ ငြင်းခုံကြပါတော့တယ်။ အဲဒီ အရာရှိချုပ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ရွေးချယ်ဖို့အတွက်တင် သူတို့တွေ တစ်လလောက် အချိန်ဖြုန်းပြီး အငြင်းပွားနေကြတာ။

ဧကရာဇ်ကျားချန်ကတော့ ဒီအခြေအနေတွေကို နေသားကျနေပါပြီ။ သူဟာ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ သူတို့ ငြင်းနေတာကို ကြည့်နေတတ်ပြီး၊ တော်လောက်ပြီဆိုတော့မှ အကုန်လုံးကို ဟန့်တားကာ အင်အားစု အသီးသီးကြားမှာ မျှတသွားအောင် စီမံလိုက်ပါတယ်။

128 04

ဒီလိုနဲ့ ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်သွားတော့တယ်။ အပြောကတော့ လွယ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒါဟာ ဧကရာဇ်နဲ့ အမတ်တွေကြားက ဉာဏ်စမ်း တိုက်ပွဲတွေရဲ့ သွေးနဲ့ မျက်ရည်တွေ ပါဝင်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ဧကရာဇ်ဟာ ဒါတွေကို အာရုံစိုက်ဖို့ အားမရှိတော့ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ အလေးအထားဆုံး သားတော်ဖြစ်သူ အိမ်ရှေ့စံချီဟယ်ဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီး တစ်ခုကို ကူးစက်ခံထားရလို့ပါပဲ။

ဧကရာဇ်ကျားချန်ဟာ အသက်သုံးဆယ်မှာ နန်းတက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အခုဆိုရင် နန်းသက်ရှစ်နှစ် ရှိပါပြီ။ အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ လက်ထဲကနေ ဒီရာထူးကို ဆက်ခံကတည်းက သူ့ရဲ့အနာဂတ်ဟာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူ သိထားပြီးသားပါ။

ထိုက်ကျူဟာ စစ်သူကြီး ဘဝကနေ လာတာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီတုန်းက တစ်ပြည်လုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ အသက်ကို ရင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရတာ။ သူ အမြင့်ဆုံး ရာထူးကို ရခဲ့တာဟာ သူ့ရဲ့တော်ပုံ၊ တတ်ပုံတွေအပြင် အင်အားစု အသီးသီးနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့ရလို့ပါပဲ။

တိုင်းပြည် ငြိမ်းချမ်းသွားတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီ အင်အားစုတွေဟာ နန်းတော်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အနာဆိုးတွေ ဖြစ်လာပါတော့တယ်။ ဖြတ်ထုတ်လို့လည်း မရ၊ ခွာချလို့လည်း မရဘဲ၊ တစ်ခုခုကို ထိလိုက်တာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့သွားနိုင်တာမျိုးပေါ့။ ထိုက်ကျူကိုယ်တိုင်တောင်မှ သူ့ရဲ့သိက္ခာကို အရင်းအနှီးပြုပြီး ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အမြစ်ပြတ်အောင် မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ အပြင်ပန်းမှာတော့ သာယာဝပြောတဲ့ ခေတ်ကြီးလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ အတွင်းထဲမှာတော့ အပေါက်ပေါင်းများစွာနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ တိုင်းပြည်ကိုပဲ သူ့ကို အမွေပေးခဲ့တာ။

အိမ်ရှေ့စံချီဟယ်ဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့သားဦးဖြစ်သလို၊ သူ အချစ်ဆုံး သားတော်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘေးနားမှာ ထားပြီး သေသေချာချာ သွန်သင်ဆုံးမခဲ့တာ။ ဒီကလေးဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက တကယ်ကို ထက်မြက်ပြီး လိမ္မာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ် မထင်မှတ်ထားတာကတော့ ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ သူက နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များလွန်းလို့ သားတော်ကို ဂရုမစိုက်မိတဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ၊ အိမ်ရှေ့စံဟာ ဒီလို ရောဂါဆိုးကြီးကို ကူးစက်ခံလိုက်ရတာပါပဲ။

အခုဆိုရင် အိမ်ရှေ့စံရဲ့ နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို ချိပ်ပိတ်ထားပါပြီ။ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ဘေးနားက အစေခံတွေ အကုန်လုံး အသတ်ခံရတာ သတ်၊ အပြစ်ပေးခံရတာ ပေးနဲ့ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ဆရာ သုံးယောက်လည်း ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုပြီး အိမ်ရှေ့စံ နန်းဆောင်မှာပဲ အခုထိ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်။

အဲဒီအထဲမှာ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ဆရာဖြစ်သူ ဖုယိုတယ်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ဖုယိုတယ်ဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့အယုံကြည်ရဆုံးသူ တစ်ယောက်ဖြစ်လို့သာ အိမ်ရှေ့စံဘေးမှာ ထားခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ အခုလိုမျိုး ပေါ့လျော့မှု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဧကရာဇ်က လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

တကယ်တော့ ဖုယိုတယ်အတွက်ကတော့ တကယ့်ကို မတရားတဲ့ အပြစ်ပုံချခံရတာ ဖြစ်တယ်။ သူက ဆရာဖြစ်ပေမဲ့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဘေးမှာ နေ့တိုင်း ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ။ အိမ်ရှေ့စံဟာ အဲဒီရောဂါဆိုးကြီးကို ကူးစက်ခံရတာက သူ့ဘေးက ယုတ်မာတဲ့အစေခံတွေက အိမ်ရှေ့စံကို ဖားချင်တာနဲ့၊ အဲဒီလိုနေရာမျိုးကို တမင်တကာ သွေးဆောင် ခေါ်သွားခဲ့ကြလို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ဒေါသဆိုတာက အကျိုးအကြောင်း ပြောနေလို့ မရပါဘူး။ ဒီလို ကံဆိုးတဲ့ ကိစ္စနဲ့ တိုးပြီဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ကံပဲလို့ မှတ်ရတော့မှာပေါ့။

ဒီကိစ္စကြောင့် အိမ်ရှေ့စံနန်းဆောင်တင်မကဘဲ မိဖုရားခေါင်ကြီးလည်း အမျက်တော်ရှခံရပြီး၊ သူမ စံမြန်းရာ ကွမ်းနင်နန်းဆောင်မှာ အပြင်မထွက်ရဘဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရပါတော့တယ်။

နန်းတွင်းမှာ စာစစ်အရာရှိ ရွေးချယ်မှုအတွက် ငြင်းခုံနေကြချိန်မှာ၊ တစ်ဖက်မှာလည်း နန်းတော်တစ်ခုလုံးဟာ မုန်တိုင်းမတိုင်ခင်က တိတ်ဆိတ်မှုလိုမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တယ်။

128 05

တစ်စုံတစ်ယောက်က လင်းမြောင်ဆီကို သတင်းလာပို့ပါတယ်။ သတင်းရပြီးတဲ့နောက် လင်းမြောင်ဟာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပါဘူး။ နောက်တစ်နေ့မှာ ဟန်လင်းကျောင်းတော်ကို သွားပြီး ရုံးတက်ပြီးတဲ့နောက် ညဘက် ပြန်ရောက်တော့၊ ရွှီထင်းရှန်းနဲ့ ချန်ကျန်းတို့ကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်တော့တယ်။

သူက အသေးစိတ်တော့ မပြောပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ မြောက်ပိုင်းကျောင်းတော်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြောဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှာကြားပါတယ်။ အားလုံးက နားမလည်တာကြောင့် ဝိုင်းပြီး မေးကြပေမဲ့၊ ရွှီထင်းရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်လုံးထဲမှာ အရောင်တစ်ချက် တောက်သွားပြီးမှ ပြန်ပြီးတည်ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။ လင်းမြောင်က ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"ဒီကိစ္စက ငါ့ရဲ့ စိုးရိမ်လွန်မှုပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ ငါတို့က မြို့တော်ကို ရောက်တာ မကြာသေးသလို တခြားသူတွေနဲ့လည်း အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိပါဘူး။ ငါကတော့ ထားပါတော့၊ မင်းတို့ကတော့ အခုမှ ပညာသင်နေတဲ့ ငါးလေး တွေပဲ ရှိသေးတာ၊ မြောက်ပိုင်းကျောင်းတော်မှာ နေခဲ့တာလည်း ခဏလေးပဲ ရှိသေးတော့၊ အပြင်လူတွေ သိတာ နည်းပါတယ်။ မင်းတို့ဆီကို အမှုမပတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းရေးဆိုတာက တစ်ခုခု ဖြစ်တာနဲ့ အကုန်လုံးကို ထိခိုက်စေတာမို့လို့၊ မဖြစ်ခင်မှာ ကြိုတင် ကာကွယ်ထားရတာပေါ့"

ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့မှန်း သိလိုက်ရတော့မှ၊ လင်းမြောင်က သူတို့ရဲ့ ဆရာဦးလေးမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြလိုက်တယ်။

မောက်ပါ့သိုတို့ကတော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို နားမလည် ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ၊ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပါတော့တယ်။

မြောက်ပိုင်းအစုအဖွဲ့ဟာ နန်းတွင်းမှာ ဘယ်သူနဲ့မှ မပတ်သက်ဘဲ သီးသန့် အာဏာရှိနေတာဟာ ဆရာကြီး လုဟွမ်ချင်းရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုအပြင်၊ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေလို့ပါပဲ။ အဲဒီလူကတော့ ဆရာကြီး လုဟွမ်ချင်းရဲ့ ပထမဆုံး တပည့်၊ လင်းမြောင်ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး၊ ပြီးတော့ ရွှီထင်းရှန်းတို့ရဲ့ ဆရာဦးလေးဖြစ်တဲ့ ဖုယိုတယ် ပါပဲ။

ဒီဖုယိုတယ်ဟာ အာဏာကြီးမားတဲ့ ရာထူးကို မယူထားဘဲ ကော်ကျစ်ကျန်းရဲ့ အကြီးအကဲအဖြစ်သာ ရှိနေပေမဲ့၊ သူ့မှာ နောက်ထပ် ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခု ရှိနေပါသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ဆရာ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ပါပဲ။

ဒါကြောင့်လည်း နန်းတွင်းက အစုအဖွဲ့တွေဟာ မြောက်ပိုင်းကျောင်းတော်တော်ကို ရန်မစဝံ့ကြတာ ဖြစ်တယ်။ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ဆရာဆိုတာက တစ်နေ့နေ့မှာ အိမ်ရှေ့စံ နန်းတက်လာရင် အမြင့်ဆုံး အမတ်ကြီး ဖြစ်လာမှာလေ။ ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်သူက ရန်စရဲမှာလဲ၊ တတ်နိုင်ရင် ပေါင်းထားဖို့တောင် ကြိုးစားကြမှာပေါ့။

အခုတော့ ကြည့်ရတာ ဖုယိုတယ် ပြဿနာတက်ပြီပေါ့။

အမှန်တကယ် ပြောရရင်တော့ အိမ်ရှေ့စံ ပြဿနာတက်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

128 06

ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ အဲဒီအိပ်မက်ထဲမှာတော့ အိမ်ရှေ့စံ ချီဟယ် ဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ လူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာပဲ ကျန်နေခဲ့တာပါ။ သူ အရာရှိ ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာ ချီဟယ်ဟာ ကွယ်လွန်သွားသော အိမ်ရှေ့စံအဖြစ်သာ လူတွေ ပြောကြတာကို ကြားခဲ့ရတာ။ လူတွေရဲ့အဆိုအရ ချီဟယ်ဟာ အလွန်ကို ထူးချွန်တဲ့သူဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ကျားချန်ကိုယ်တိုင်တောင်မှ သူ့အကြောင်း ပြောရင် အမြဲတမ်း နှမြောတသ ဖြစ်နေတတ်တာပေါ့။

တကယ်လို့သာ ချီဟယ် စောစောစီးစီး ကွယ်လွန်မသွားခဲ့ရင်၊ နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်ရှေ့စံ ရာထူးရော၊ ဧကရာဇ် ရာထူးပါ အိမ်ရှေ့စံဟွေ့ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ နန်းတွင်း အမတ်တွေ အလိုရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာပါ။ အိမ်ရှေ့စံဟွေ့ဟာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သလို၊ အရာရာမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်တတ်သူပါ။ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ရဲ့ ပြတ်သားလွန်းတဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ဒုက္ခရောက်နေကြတဲ့ အမတ်တွေဟာ၊ နောင်ကျရင် ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူတဲ့ ဧကရာဇ်မျိုးကိုပဲ လိုချင်နေကြတာ မဟုတ်လား။

ဧကရာဇ်က အားနည်းရင် အမတ်တွေက အားကောင်းမယ်၊ ဧကရာဇ်က အားကောင်းရင် အမတ်တွေက အားနည်းမယ် ဒါကတော့ သမိုင်းစဉ်ဆက် ခိုင်မြဲနေတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။

ဒါဆိုရင်... သူတို့တွေက အစောကတည်းက လက်စွမ်းပြနေကြတာလား။ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့လို့သာ နောက်ပိုင်းမှာ သူ သိခဲ့ရတဲ့ သမိုင်းတွေ ဖြစ်လာတာလား။

ဒါတွေကို တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ရွှီထင်းရှန်းလို ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်ထားရှိသူတောင်မှ ကျောချမ်းပြီး ချွေးစေးတွေ ပြန်လာတဲ့အထိ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီလို အာဏာမက်ပြီး ရဲတင်းလှတဲ့ လူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို တွေးကြည့်ရင်း သူဟာ အတော်လေးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခဏအကြာမှာတော့ သူဟာ အဲဒီလို မတွေးတော့ပါဘူး။ တကယ်လို့သာ သူ့ရဲ့နေရာမှာ သူကိုယ်တိုင် ရှိနေခဲ့ရင်လည်း အလားတူပဲ စွန့်စားလုပ်ဆောင်မိလိမ့်မယ်လို့ တွေးမိပြန်တယ်။

အခုလို စွန့်စားလိုက်လို့သာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးမျိုး မဟုတ်လား၊ အဲဒါကြောင့်လည်း ဒီလို အန္တရာယ်ကြားက စွန့်စားတာဟာ ထိုက်တန်တယ်လို့ ဆိုရမှာပင်။

ဒါပေမဲ့ ထင်ရှားနေတာကတော့ ဒီလိုစွန့်စားမှုတွေကြားမှာ ရွှီထင်းရှန်းတို့လို ငါးလေး တွေပါ မြေစာပင် ဖြစ်သွားနိုင်တာပါပဲ။ ငှက်အိမ်ကြီး ပြိုကျသွားရင် အထဲက ဥလေးတွေလည်း ဘယ်လိုမှ ဘေးကင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုသလို၊ အခုချိန်မှာတော့ သူတို့ဟာ အချိန်မရွေး ကြေမွသွားနိုင်တဲ့ ဥလေးတွေလို ဖြစ်နေကြတာပေါ့။

ရွှီထင်းရှန်းဟာ ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်မိပါတယ်။ နတ်ဘုရားတွေ တိုက်ပွဲဖြစ်ရင် လူသားတွေ မြေစာပင်ဖြစ်ရတယ် ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ ခါးသီးလှတဲ့ အရသာကို သူ အခုမှပဲ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပါတော့တယ်။

သူဟာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေလာရတာ ကြာသွားတာကြောင့် အခုလို အရေးကြီးတဲ့ အချက်တွေကို လျစ်လျူရှုမိသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ တကယ်တမ်းတော့ သူဟာ ဒါတွေကို သတိထားမိခဲ့ရင်တောင်မှ၊ သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်တာကြောင့် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်းတော့ မရှိပါဘူး။ အရင်ဘဝက ဒီကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်နေချိန်မှာ သူဟာ ရှန်မိသားစုရဲ့ စာသင်ကျောင်းမှာ ပညာသင်နေတုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အထက်တန်းလွှာတွေကြားက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်ပါ့မလဲ။ သူ စာမေးပွဲအောင်ပြီး အရာရှိ ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက လှိုင်းလေငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။

ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ ဖုယိုတယ်ဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ရာထူးကနေ အနားယူပြီး ဇာတိကို ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မြောက်ပိုင်းကျောင်းတော်မှာပဲ တစ်ကိုယ်တည်း တိတ်တဆိတ် နေထိုင်သွားခဲ့တယ်။ မြောက်ပိုင်းအစုအဖွဲ့ထဲက လူဘယ်လောက်များများ အမှုပတ်ခဲ့သလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အင်အားစုတွေကြားမှာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြစဉ်မှာ ဘယ်သူတွေများ အစတေးခံလိုက်ရသလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူလည်း အသေအချာ မသိပါဘူး။

128 07

ဆိုလိုတာကတော့ ရှေ့ဆက်ပြီး မြောက်ပိုင်းအစုအဖွဲ့ဟာ ခေါင်းငုံ့ပြီး သတိကြီးကြီးထား နေထိုင်သွားကြရမှာပေါ့။ ဆရာလင်းမြောင် ပြောသလိုပဲ ဒီကိစ္စက အဝိုင်းအဝန်း သိပ်မကျယ်ပြန့်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပါပဲ။

ပြန်ပြီးဆင်ခြင်ကြည့်ရင်တော့ ဒီကိစ္စဟာ အများကြီးတော့ ဂယက်ရိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်ကျားချန်ကိုယ်တိုင်တောင်မှ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ သိက္ခာကို ငဲ့ညှာတဲ့အနေနဲ့ အကျယ်အကျယ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှာ မဟုတ်သလို၊ နန်းတွင်းက အစုအဖွဲ့တွေကလည်း ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားအတွက်ကြောင့် အမှုမှန်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဘာမှမသိသလိုပဲ နေကြမှာ အသေအချာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အကြောင်းမဲ့သက်သက်နဲ့ အမှုပတ်သွားရတဲ့ မြောက်ပိုင်းအစုအဖွဲ့အတွက်ကတော့ နန်းတွင်း အခြေအနေတွေ ပြန်ပြီး မကြည်လင်မချင်း နေ့ရက်တွေကို အတော်လေး ခက်ခဲစွာ ဖြတ်သန်းရမှာ ဖြစ်တယ်။

ဒါကို တွေးမိတော့မှ ရွှီထင်းရှန်းလည်း စိတ်အေးသွားတော့တယ်။

ငါးလေး တစ်ကောင် ဖြစ်ရတာကတော့ အကျိုးကျေးဇူး တစ်ခု ရှိပါတယ်၊ အဲဒါကတော့ ဘယ်သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုမှ မခံရတာပါပဲ။ တစ်ခါတလေမှာတော့ တခြားသူတွေရဲ့မျက်စိထဲမှာ မရှိနေတာကတင် အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်နေတတ်တာ။

မောက်ပါ့သိုနဲ့ လီသာ့ထျန်တို့ကတော့ ထားပါတော့၊ ချန်ကျန်းကတော့ အရာရှိလောကထဲကို ရောက်နေပြီဖြစ်တာကြောင့် နောက်ကွယ်က အရှုပ်အထုပ်တွေကို ရိပ်မိပြီး အတော်လေးကို စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းကလည်း အကျိုးအကြောင်းတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့မရတာကြောင့် အနှစ်မပါတဲ့ နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ်ပဲ ပြောလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့အားလုံး အသီးသီး အိမ်ပြန်သွားကြတာမို့ အကျယ်တဝင့်တော့ မဖော်ပြတော့ပါဘူး။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် နောက်ထပ် တစ်လကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး၊ ပြည်နယ်အသီးသီးက စာစစ်အရာရှိတွေ ရွေးချယ်မှု ရလဒ်တွေလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါပြီ။ တခြားဒေသတွေက အရာရှိတွေကိုတော့ ထားပါဦး၊ ရွှန့်ထျန်ဖုအတွက် စာစစ်အရာရှိကိုတော့ နန်းတော်က လုံးဝလျှို့ဝှက်ထားခဲ့တယ်။

ဒါဟာလည်း အချင်းချင်း ပူးပေါင်းပြီး မသမာမှုတွေ မလုပ်နိုင်အောင် ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ပါပဲ။ ရွှန့်ထျန်ဖုရဲ့ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲဆိုတာက နန်းတော်က အထူးအာရုံစိုက်ရတဲ့ နေရာဖြစ်တာကြောင့် စာမေးပွဲ စခါနီးအချိန်ကျမှသာ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်မှာ ဖြစ်တယ်။

တခြားဒေသတွေက စာစစ်အရာရှိကြီးငယ်တွေကတော့ အမိန့်တော်ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ခရီးစတင်ရပါတယ်။ မိသားစုတွေကို ခေါ်သွားခွင့် မရှိသလို၊ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေကို နှုတ်ဆက်ခွင့်လည်း မရှိပါဘူး၊ အခြွေအရံတွေကိုလည်း အများကြီး ခေါ်သွားခွင့် မပြုပါဘူး။ လမ်းခရီးမှာလည်း လည်ပတ်ခွင့် မရှိသလို ဒေသခံအရာရှိတွေရဲ့ ဧည့်ခံမှုကိုလည်း လက်ခံခွင့် မရှိဘူး။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပြည်နယ်ကို ရောက်တာနဲ့ တာဝန်ကျအရာရှိက အဆောင်ဆီကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားမှာဖြစ်ပြီး စာစစ်ရက် မတိုင်မချင်း ဘယ်ဒေသခံ အရာရှိနဲ့မှ တွေ့ခွင့်မရှိဘူး။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျားချန် ၈ နှစ်မြောက်ရဲ့ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲကြီးဟာ အပူတပြင်း စတင်ပါတော့တယ်။

******