အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း ၁၃၁ နန်းတွင်းမှ အမှောင်ရိပ်နှင့် နှင်းပွင့်ကြားက ပိုးပန်းများ

မြို့တော်တစ်ခုလုံးဟာ ရွှန့်ထျန်ဖုရဲ့ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ သတင်းတွေကြောင့် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ၊ အိမ်ရှေ့စံ စံမြန်းရာ အရှေ့နန်းဆောင်ရဲ့ လေထုကတော့ အလွန်ကို မှေးမှိန်လေးလံနေတယ်။

သာမန်လူတစ်ယောက် ဒေါသထွက်ရင် သုံးပေလောက် သွေးစင်နိုင်ပေမဲ့၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အမျက်တော်ရှရင်တော့ လူသန်းပေါင်းများစွာရဲ့ အလောင်းတွေ မြေခရတတ်တာမျိုးပါ။ အဲဒီလောက်အထိ မပြင်းထန်သေးဘူး ဆိုစေဦးတော့၊ အိမ်ရှေ့စံ ပြဿနာတက်ကတည်းက ခရမ်းရောင်တားမြစ်နန်းတော် တစ်ခုလုံးဟာ လူတိုင်း ကိုယ့်အသက်ကိုယ် စိုးရိမ်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရတယ်။

အိမ်ရှေ့စံရဲ့အခြေအနေကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီးဆိုးရွားလာနေတယ်။ အစတုန်းက အဝတ်အစားတွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရသေးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အနာတွေဟာ၊ အခုဆိုရင် လက်တွေနဲ့ မျက်နှာအထိ ပျံ့နှံ့လာပါပြီ။ မူလက ဖြူစင်ဝင်းပပြီး ခန့်ညားလှတဲ့ မျက်နှာလေးပေါ်မှာ၊ အကြောင်းမဲ့စွာနဲ့ ခရမ်းနီရောင် အဆိပ်နာတွေ ဗရပွ ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ အဲဒီအနာတွေဟာ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်ဖို့ ကောင်းလွန်းလှတာကြောင့် ဘယ်သူမှ စေ့စေ့မကြည့်ရဲကြပါဘူး။

တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှပတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ၊ အခုတော့ ကြည့်မကောင်းအောင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားရရှာတယ်။ ပိုပြီးတော့ ဆိုးတာက မျက်နှာနဲ့ ဦးခေါင်းတင် မဟုတ်ဘဲ၊ လူရှေ့မပြနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်တဲ့ နေရာတွေမှာပါ အခြေအနေက ပိုပြင်းထန်နေတာပါပဲ။

အိမ်ရှေ့စံဟာ အစပိုင်းမှာတော့ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေပြီမို့လို့ ခုတင်ပေါ်မှာပဲ လှဲနေရင်း အသက်ကို အနိုင်နိုင် ရှူနေရရှာတယ်။ တစ်ခါတလေ စိတ်ဓာတ်လေး နည်းနည်း ပြန်တက်လာတဲ့ အချိန်မျိုးကျရင်တော့ သူ့ဘေးနားက အစေခံတွေကို ရိုက်နှက်ဆဲဆိုတတ်တာကြောင့် အရှေ့နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးဟာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့တယ်။

နန်းတွင်းသမားတော်တွေဟာလည်း အဝင်အထွက် မပြတ်ရှိနေကြပေမဲ့၊ ဘယ်သူမှ ထိရောက်တဲ့ ကုထုံးကို မရှာနိုင်ကြပါဘူး။

ကာလသားရောဂါဆိုတာက အဲဒီခေတ်မှာတော့ ကုလို့မရတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီးလေ။ ဒါပေမဲ့ ကုလို့မရဘူးလို့တော့ ပါးစပ်က ထုတ်မပြောရဲကြပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလို ပြောမိတဲ့ သမားတော် အတော်များများဟာ ခေါင်းဖြတ် အသတ်ခံလိုက်ရလို့ပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ရောဂါကို ဒီအတိုင်း ဆွဲထားရင်း၊ နည်းမျိုးစုံနဲ့ စမ်းသပ်ကုသနေကြရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောဂါက သက်သာမလာတဲ့အပြင်၊ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပိုပြီးတော့တောင် အားနည်းလာပါတော့တယ်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးဟာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့နေပြီး၊ အစေခံတွေရဲ့ တွဲကူမှုနဲ့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့အိပ်ဆောင်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူမဟာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ အရမ်းကို ပိန်ကျသွားခဲ့တာကြောင့်၊ မူလက ကိုယ်နဲ့အတော်ဖြစ်တဲ့ ဇာမဏီဝတ်ရုံတောင် အခုတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပွယောင်းယောင်းကြီး ဖြစ်နေတော့တယ်။

အိမ်ရှေ့စံဟာ သူမရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားတော် ဖြစ်တယ်။ တကယ်လို့ အိမ်ရှေ့စံသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင်၊ သူမလည်း အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပါဘူး။

အရှေ့နန်းဆောင်ရဲ့ တံခါးမကြီးကနေ ထွက်လာတဲ့ အခါမှာတော့၊ သူမဟာ အစေခံတွေရဲ့ လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ် နန်းဆောင်ဆီကို တရွေ့ရွေ့ ပြန်လျှောက်သွားပါတော့တယ်။

တံခါးဝနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးကို မြင်တာနဲ့ သူမဟာ အနားကို တိုးလာပြီး သုံးမီတာလောက် အကွာမှာ ရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ နီမြန်းနေပြီး ငိုတော့မလိုလို အမူအရာနဲ့ တကယ့်ကို သနားစရာ ကောင်းလှတယ်။

"ဧကရီမယ်မယ်... အိမ်ရှေ့စံ ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်"

131 02

မိဖုရားခေါင်ကြီး ပြန်ဖြေစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ ဘေးနားက လူတွေရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အဖြေက ထွက်နေတာကိုး။ သူမဟာ ပုဝါလေးကို ကိုင်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့ ငိုပါတော့တယ်။ "ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်ရတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်သွားရတာလဲ ဘယ်လိုလုပ်ကြရင် ကောင်းမလဲနော်..."

မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဘာမှမပြောပေမဲ့၊ သူမရဲ့ဘေးနားက အနီးကပ် အစေခံမလေးကတော့ ဒီကိုယ်လုပ်တော်မာရဲ့ငိုယိုနေတဲ့ ပုံစံကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်နေပုံရတယ်။ သူမက တိုးတိုးလေး ငေါက်လိုက်တယ်။ "ကိုယ်လုပ်တော်မာ မငိုပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မတို့ အရှင်မက စိတ်ရှုပ်နေတာပါ။ အပိုတွေ လာမလုပ်ပါနဲ့ဦး"

ကိုယ်လုပ်တော်မာကတော့ ပုဝါနဲ့ မျက်ရည်တွေကို အမြန်သုတ်ရင်း တုန်တုန်ရင်ရင် ပြောရှာတယ်။ "မငိုတော့ပါဘူး၊ အခုပဲ ရပ်လိုက်ပါ့မယ်..." သူမက ပင်ကိုကတည်းက နုနုနယ်နယ်နဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးမို့လို့၊ အခုလို ငိုလိုက်တဲ့အခါမှာ ပိုပြီးတော့တောင် ကြည့်မကောင်း ဖြစ်သွားတာပေါ့။

မိဖုရားခေါင်ကြီးဟာ စိတ်ကို ပြန်စုစည်းပြီး အစေခံမလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ကိုယ်လုပ်တော်မာကို အနားလာဖို့ လက်ယပ်ခေါ်ပြီး မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ "သူ့စကားကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့၊ မင်းက စေတနာနဲ့ လုပ်တာမှန်း ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက..."

"ဧကရီမယ်မယ်... အဲဒီလို မမိန့်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးမက နိမ့်ကျတဲ့ မျိုးရိုးက လာတာဆိုတော့ စည်းကမ်းတွေကို သိပ်မနားလည်ပါဘူး။ အိမ်ရှေ့စံအတွက် စိတ်ပူလွန်းလို့ အခုလို လောမိသွားတာပါ၊ ဧကရီမယ်မယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ရင် နောင်ကျရင် သတိထားပါ့မယ်"

"ငါလည်း ဒီရက်ပိုင်း စိတ်ညစ်နေတာနဲ့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ မေ့နေတာ။ မင်းသာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရှေ့မှာ ငါ့အတွက် စကားကောင်း ပြောမပေးခဲ့ရင်၊ ငါ အခုလို ချီဟယ်ကို လာကြည့်ခွင့် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

မိဖုရားခေါင်ကြီးက သူမရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ပုတ်ရင်း ဆိုတယ်။

ကိုယ်လုပ်တော်မာကတော့ ပိုပြီး ရိုသေကိုင်ညွတ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြန်လျှောက်တယ်။ "ဧကရီမယ်မယ်ရယ်... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကလည်း ဧကရီမယ်မယ်ကို ဂရုစိုက်တာပါ၊ အဲဒီနေ့က ဒေါသထွက်နေလို့ မျက်နှာပူနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးမက နည်းနည်းလေး ပြောလိုက်တာနဲ့တင် မင်းမြတ်က အပြင်မထွက်ရအမိန့်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းပေးလိုက်တာပဲလေ"

ဒီစကားကြောင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့မျက်နှာလေးဟာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသလို၊ ဘေးကအစေခံတွေကလည်း ကိုယ်လုပ်တော်မာကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ပိုပြီး ကောင်းလာတော့တယ်။

"တတိယ မင်းသားလေးကော အခုတလော နေကောင်းရဲ့လား" မိဖုရားခေါင်ကြီးက လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

"နေကောင်းပါတယ်၊ စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ် ဧကရီမယ်မယ်။ တတိယ မင်းသားလေးက အိမ်ရှေ့စံကို အမြဲတမ်း သတိရနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမြတ်က လာကြည့်ခွင့် မပေးထားတော့၊ သူက နန်းဆောင်ထဲမှာပဲ နေ့တိုင်း ဘုရားစာတွေ ကူးရေးပြီး အိမ်ရှေ့စံအတွက် ဆုတောင်းပေးနေတယ်။ အိမ်ရှေ့စံ အမြန်ဆုံး ကျန်းမာလာပြီး ဘေးကင်းပါစေလို့ပေါ့"

"ငါ့ကိုယ်စား တတိယ မင်းသားလေးကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးပါ။ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ခိုင်းလိုက်ဦး၊ အခု ဆောင်းဦးပေါက်နေပြီဆိုတော့ နှင်းတွေလည်း ထူလာပြီ၊ အအေးမမိစေနဲ့ဦး"

"ကျွန်တော်မျိုးမ သေသေချာချာ ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်၊ စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ် ဧကရီမယ်မယ်"

ကွမ်းနင်နန်းဆောင်ကို ရောက်ခါနီးမှာတော့ မိဖုရားခေါင်ကြီးက သူမရဲ့ လက်ကို ပုတ်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ "ကဲ... မင်းလည်း ပြန်ပြီး နားတော့၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်မနေနဲ့တော့"

"မှန်လှပါ၊ ဧကရီမယ်မယ်"

131 03

မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့အဖွဲ့ အဝေးကြီး ရောက်သွားတဲ့အထိ ကိုယ်လုပ်တော်မာကတော့ အရိုအသေပေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ နေရာမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်ကျန်ခဲ့တယ်။

အစေခံမလေး ချိုးဟူက မိဖုရားခေါင်ကြီးကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "ဧကရီမယ်မယ်... ဒီကိုယ်လုပ်တော်မာကတော့ တော်တော်လေး ရိုသေတာပဲနော်။ အိမ်ရှေ့စံ ပြဿနာတက်ကတည်းက နန်းတွင်းက မြေခွေးမတွေ အကုန်လုံး သောင်းကျန်းနေကြတာ၊ ကိုယ်လုပ်တော်မာနဲ့ တတိယ မင်းသားလေးပဲ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ဧကရီမယ်မယ်ကို တကယ် စိတ်ပူပေးကြတာ"

မိဖုရားခေါင်ကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကို ကြုတ်ကာ အတန်ကြာမှ ဆိုတယ်။

"သူတို့က အိမ်ရှေ့စံ မသက်သာတော့ဘူးဆိုတာကို သိနေလို့၊ စိတ်ကူးတွေ ယဉ်နေကြတာပါ"

"ကိုယ့်မှာ အဲဒီလို ကံပါမပါတောင် မသိဘဲနဲ့"

ချိုးဟူက မကျေမနပ် ဆဲဆိုတယ်။

သေချာပေါက် ကံပါတာပေါ့။ အရင်က မပါပေမဲ့ အခုတော့ ပါလာပြီလေ။

အရင်က အိမ်ရှေ့စံ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေပြီး မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ အာဏာက ခိုင်မြဲနေတုန်းမှာတော့ ဘယ်သူမှ မဟုတ်တာ မလုပ်ရဲကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့စံ ပြဿနာတက်တာနဲ့ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ မိစ္ဆာတွေက အသီးသီး ထွက်ပေါ်လာကြတော့တယ်။ ကံကောင်းလို့ ဧကရာဇ်ကျားချန်က အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အကြောင်းကို မဟုတ်မမှန် ပြောဆိုသူမှန်သမျှကို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်မယ်လို့ အမိန့်ထုတ်ထားလို့သာ သတင်းတွေက အပြင်ကို အများကြီး မပေါက်ကြားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းက လူတွေရဲ့ စိတ်ကတော့ လှုပ်ခတ်နေကြပြီလေ။

မိဖုရားခေါင်ကြီးကတော့ အိမ်ရှေ့စံ အခုလို ဖြစ်ရတာဟာ အဲဒီလူတွေ နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်ထားလို့များလားလို့တောင် သံသယ ဖြစ်နေတယ်။ မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ လိမ္မာယဉ်ကျေးလှတဲ့ သားတော်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လူမသိအောင် အဲဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ နေရာတွေကို သွားပြီး ပျော်ပါးပါ့မလဲ။

ဒီကိစ္စ ဖြစ်လာတော့မှပဲ သူမဟာ သူမရဲ့သားတော်မှာ အဲဒီလို ဝါသနာမျိုး ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတာ။ အဲဒီရောဂါဆိုးကြီးကလည်း အဲဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ နေရာတွေကနေ ကူးစက်လာတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အမေဖြစ်သူပီပီ သားကိုတော့ အပြစ်မမြင်ပါဘူး၊ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ဘေးနားက အစေခံတွေက သွေးဆောင်လို့သာ ဖြစ်ရတာလို့ပဲ ယူဆတယ်။ အိမ်ရှေ့စံရဲ့အနီးကပ် အစေခံတွေကိုတော့ အသတ်ခံရတာ သတ်၊ အရိုက်ခံရတာ ရိုက်နဲ့ အကုန်ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့လည်း ဖြစ်ပြီးသားတွေကိုတော့ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့။

ကုလို့မရတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီးတဲ့လား။

မိဖုရားခေါင်ကြီးဟာ ဒါကို တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်။

"ဧကရီမယ်မယ်... ကျွန်တော်မျိုးမ ထင်တာကတော့ ကိုယ်လုပ်တော်မာနဲ့ တတိယ မင်းသားလေးက ဧကရီမယ်မယ်အပေါ် အမြဲတမ်း ရိုသေခဲ့တာဆိုတော့၊ ဧကရီမယ်မယ်အနေနဲ့" စကားပြောသူကတော့ မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ အယုံကြည်ရဆုံး အစေခံ ချိုးယန့်ပါပဲ။ သူမကတော့ အမြဲတမ်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိတယ်။

ချိုးဟူက ချက်ချင်းပဲ ဖြတ်ပြောတယ်။ "ချိုးယန့်... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ နင်... နင်..."

"တော်ကြစမ်း မင်းတို့နှစ်ယောက် ရန်မဖြစ်နဲ့တော့။ ဒီကိစ္စကို ငါ့ဘာသာငါ ဆုံးဖြတ်မယ်"

မြို့တော်ရဲ့ ဆောင်းရာသီဟာ အမြဲတမ်း စောစောစီးစီး ရောက်လာတတ်တယ်။ ၁၀ လပိုင်း ကုန်ခါနီးမှာတင် နှင်းတွေ စကျပါတော့တယ်။

မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးဟာ နှင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ ငွေရောင် အဝတ်တန်ဆာတွေကို ဆင်မြန်းထားသလိုပါပဲ။ သစ်ပင်တွေနဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးတွေပေါ်မှာလည်း နှင်းတွေက ထူထူထဲထဲ ကျနေတယ်။

131 04

မြို့တော်ရဲ့ဆောင်းရာသီက ရှန်းရှီး ဘက်ထက် အများကြီး ပိုအေးတယ်။ ကျောက်အာကတော့ အစောကတည်းက ခန်ကို မီးထိုးထားတာကြောင့်၊ နေ့တိုင်း အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေပြီး ဘယ်မှ မသွားပါဘူး။ ရွှီထင်းရှန်းက စာစီစာကုံး ရေးနေချိန်မှာ၊ သူမကတော့ ပိုးပန်းတွေ လုပ်နေတော့တယ်။

အခုဆိုရင် ဒီအိမ်ထဲမှာ အများဆုံးက အမျိုးမျိုးသော ပိုးပန်းတွေပါပဲ၊ အခန်းအပြည့် စုဆောင်းမိနေပါပြီ။ အမျိုးသမီးတွေ အားလုံးလည်း လက်က မနားကြသလို၊ ရွှီထင်းရှန်းတို့ တစ်သိုက်လည်း စာဖတ်လို့ ပင်ပန်းလာရင် ဘေးနားကနေ ပန်းလေးတစ်ပွင့်၊ နှစ်ပွင့်လောက် ဝိုင်းကူလုပ်ပေးကြပါသေးတယ်။

ဟုန်အာလေးလို အရွယ် ကလေးလေးတွေကတော့ အရောင်စုံတာကို အကြိုက်ဆုံးပါပဲ။ မေမေနဲ့ အဒေါ်တွေ လုပ်ထားတဲ့ ပန်းတွေကို သူက ယူဆော့တော့တယ်။ ဟိုမှာ တစ်ပွင့် ထိုးလိုက်၊ ဒီမှာ တစ်ပွင့် ညှပ်လိုက်နဲ့ပေါ့။ တစ်ခါကဆိုရင် ပန်းတစ်ပွင့်ကို သူ့ရဲ့ဦးထုပ်မှာ သွားထိုးထားတာ မြင်တော့ အားလုံးက ဝိုင်းရယ်ကြရင်း စနောက်ကြတော့တယ်။ "ဟုန်အာလေးက နောင်ကျရင် ကျွမ့်ယွမ်’ရမယ့် ပါရမီရှင်ပဲ၊ ကျွမ့်ယွမ်’တွေမှ အနီရောင် ပန်းကြီးကို ပန်ခွင့်ရှိတာလေ"

ပြောတဲ့သူကတော့ စိတ်မပါဘဲ ပြောလိုက်တာပေမဲ့၊ နားထောင်တဲ့ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ပိုပြီး တွေးတောမိသွားတယ်။

ဟုန်အာလေးက အသက် နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးပေမဲ့၊ သူကတော့ သားဖြစ်သူကို ချီပြီး ဆုံးမပါတော့တယ်။ "ယောကျာ်းကောင်းဆိုတာ ပန်းမပန်ရဘူး၊ ပန်းဆိုတာ မိန်းမတွေပဲ ပန်တာ"

ဟုန်အာလေးက ဘာနားလည်ပါ့မလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဟုတ်ကဲ့ လို့ ပြောသလိုလိုနဲ့၊ နောက်ပိုင်းကျရင် အရောင်လှလှလေးတွေ မြင်ရင် ပြေးကိုင်တာပါပဲ။ အဲဒါကို ရွှီထင်းရှန်းက စိတ်တိုနေတော့ ကျောက်အာက ဘာလို့ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေရသလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတောိ့တယ်။

သူမကတော့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဘယ်သိပါ့မလဲ။

ဒီနေ့မှာတော့ ချန်ရှို့လန်က ယွဲ့ကျိပန်းအိုးလေး တစ်အိုးကို ယူလာတယ်။ ဒီပန်းအိုးကို သူမ အကြာကြီး အားစိုက်လုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ပြီးသွားတာနဲ့ ကျောက်အာတို့ကို လာပြချင်ဇောနဲ့ အပြေးအလွှား ရောက်လာတယ်။

အားလုံးက စားပွဲဝိုင်းမှာ ဝိုင်းထိုင်ပြီး အလယ်မှာ တင်ထားတဲ့ လှပတောက်ပစွာ ပွင့်လန်းနေတဲ့ နှင်းဆီပန်းအိုးကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။

အဲဒါကတော့ ပန်းနုရောင် နှင်းဆီပန်းလေး တစ်အိုးပါပဲ။ ပန်းပွင့်ဖတ်တွေက အောက်ခြေမှာ ပန်းရောင်ရင့်ရင့်ရှိပြီး၊ အပေါ်ကို တက်သွားလေလေ ဖြူသွားလေလေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖြူသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ပန်းနုရောင် သန်းနေတဲ့ အဖြူမျိုး ဖြစ်တယ်။ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေက အောက်ဘက်ကို နည်းနည်းလေး လိပ်နေပြီး တစ်လွှာချင်း ထပ်နေတာ။ အထဲကို ရောက်သွားလေလေ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေက ပိုပြီး သေးသွားကာ စုစည်းနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။ အလယ်တည့်တည့်မှာတော့ အဝါရောင် ဝတ်ဆံလေးတွေ ရှိနေပေမဲ့ သိပ်တော့ မမြင်ရဘူး၊ ပန်းငုံထဲကို သေသေချာချာ ကြည့်မှသာ အနည်းငယ် မြင်ရတယ်။

စိမ်းမြနေတဲ့ သစ်ရွက်နုလေးတွေ၊ လှပစွာ ပွင့်လန်းနေတဲ့ ပန်းပွင့်တွေတင်မကဘဲ၊ ငုံနေတဲ့ ပန်းလေးတွေနဲ့ အကိုင်းပေါ်က ပန်းဖူးလေးတွေပါ ပါဝင်နေတယ်။ အရာအားလုံးဟာ လက်နှစ်ဖက်စာလောက်ရှိတဲ့ ပန်းအိုးလေးထဲမှာ ပွင့်လန်းနေကြတယ်။ ပန်းအိုးထဲမှာလည်း မြေကြီးတွေ ထည့်ထားတာကြောင့် မြေကြီးရဲ့အနံ့ကိုပါ ရနေသလို၊ အဲဒီကြားထဲမှာ သင်းပျံ့လှတဲ့ ပန်းရနံ့လေး တစ်ခုကလည်း ရောပါနေတယ်။ သေသေချာချာ ရှူကြည့်မှသာ အဲဒါဟာ နှင်းဆီပန်းရဲ့ ရနံ့မှန်း သိလိုက်ရတာ။

ရုပ်သွင်ပြင်ရော၊ ရနံ့ပါ ကြည့်လိုက်ရင် ဒါဟာ ပန်းအတုလို့ ဘယ်လိုမှ မထင်ရပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ချန်ရှို့လန် တစ်ယောက်တည်း အစွမ်းကုန် အားစိုက်ပြီး လုပ်ထားတဲ့ ပန်းအတု စစ်စစ်ကြီးပါပဲ။

131 05

ရွှီထောက်အာက ဘာလို့ ပန်းနံ့ ရနေတာလဲလို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ၊ ချန်ရှို့လန်က မျက်နှာလေး နီမြန်းရင်း ပြန်ဖြေတယ်။ "ကျွန်မ အစ်ကို့ဆီကနေ ငွေတောင်းပြီး နှင်းဆီပန်းရနံ့ပါတဲ့ ပန်းရေ သွားဝယ်ထားတာလေ။ အဲ... ဒါနဲ့ နောက်ထပ် တစ်အိုးလည်း လုပ်ထားသေးတယ်၊ ခဏစောင့်ဦးနော်၊ ကျွန်မ သွားယူလိုက်ဦးမယ်" သူမက ပြောပြီး အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ်။

ကျောက်အာတို့ တစ်သိုက်ကတော့ နောက်တစ်အိုးက ဘာများဖြစ်မလဲဆိုပြီး စပ်စုနေကြပေမဲ့၊ ချန်ကျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ဘာလဲဆိုတာကို သိနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြုံးနေပါတော့တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ချန်ရှို့လန်ဟာ ပန်းအိုးအသေးလေး တစ်လုံးကို ပွေ့ချီပြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။

အဲဒီအိုးလေးထဲမှာတော့ အချိုးအစားသေးငယ်အောင် ပြုလုပ်ထားတဲ့ ပြည်ညောင်ပင်တစ်ပင် ရှိနေတာပါ။ ပင်စည်က တစ်ပေခွဲလောက်ပဲ မြင့်ပေမဲ့၊ သစ်ကိုင်းတွေကတော့ နဂါးတစ်ကောင် ရစ်ပတ်နွဲ့နှောင်းနေသလိုမျိုး ကွေးကောက်လှပနေတယ်။ သစ်ရွက်တွေကတော့ တိမ်တိုက်လွှာလေးတွေလို စုစည်းနေပြီး ထီးတစ်လက်အုပ်ထားသလို ပုံစံမျိုးနဲ့ စိမ်းမြမြ အရောင်တွေက စိုရွှဲနေတာပေါ့။

ဒါဟာ အခုခေတ်မှာ အလွန်ကို ခေတ်စားနေတဲ့ ပြည်ညောင်ပင် အပင်ပုအနုပညာပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒီလို အပင်ပုလေးတွေဟာ သေးငယ်ကျစ်လျစ်ပြီး ဘယ်နေရာမှာမဆို တင်ထားလို့ ရတာကြောင့်၊ ပညာတတ်တွေနဲ့ အဆင့်အတန်းရှိသူတွေကြားမှာ အလွန်ကို ရေပန်းစားလှတယ်။ သာမန်အရပ်သားတွေထဲမှာတောင် ငွေကြေးအနည်းငယ် ရှိသူတွေဆိုရင် အိမ်မှာ အလှပြဖို့နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူတစ်ဦးအဖြစ် ပြသဖို့အတွက် တစ်အိုး၊ နှစ်အိုးလောက် ဝယ်ထားတတ်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ အစောက ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ ဒီလို အပင်ပုအသေးစားလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ဆိုတာ အချိန်ရော လူအားပါ အလွန်စိုက်ထုတ်ရသလို၊ အသက်ရှင်ဖို့ကလည်း မသေချာပါဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ အိမ်တော်တွေမှာပဲ ရှိတတ်တဲ့ အဖိုးတန် အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်တယ်။

"ရှို့လန်... ဒါကော နင်ပဲ လုပ်တာလား" အားလုံးက အံ့သြတကြီး မေးကြတယ်။

ချန်ရှို့လန်ဟာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ရှင်းပြတယ်။

"ဒါက လုပ်ရတာ ပိုလွယ်တယ်။ သံနန်းကြိုးနဲ့ သစ်ပင်ပုံစံကို အရင်လုပ်၊ ပြီးတော့မှ ဖြတ်တောက်ထားတဲ့ သစ်ခေါက်အစစ်တွေကို အပေါ်ကနေ ကပ်လိုက်တာလေ။ သစ်ရွက်တွေကိုတော့ အဝတ်စနဲ့ပဲ လုပ်ထားတာပါ၊ အရောင်လေးတွေ ဆိုးပေးလိုက်ရင် ရပြီပေါ့"

အားလုံးကတော့ ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်နေကြပေမဲ့၊ ကျောက်အာ တစ်ယောက်တည်းသာ လှတော့ လှပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ လုပ်ရတာ တကယ်ကို လက်ဝင်လွန်းတယ်လို့ စိတ်ထဲက တွေးမိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်ကြည့်တော့လည်း၊ တကယ်လို့ ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းလို့ရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလောက်အပင်ပန်းခံရတာက ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။

မူလက ကျောက်အာရဲ့စိတ်ကူးကတော့ အပင်ပုတွေကိုပဲ လုပ်ရောင်းဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း လက်တွေ့လုပ်ကြည့်တော့မှ အားအင်တွေ အလွန်ကုန်မှန်း သိလိုက်ရတယ်။ အထူးသဖြင့် အပင်ပုဆိုတာ တစ်ပင်လုံးကို ခြုံငုံကြည့်ရတာမျိုးမို့လို့၊ အစစ်နဲ့တူဖို့အတွက် ကဏ္ဍစုံမှာ သေသေချာချာ အနုစိတ်ရတာ။ ဒီလိုနည်းနဲ့ လုပ်ရင်တော့ ဈေးက အလွန်ကြီးမှာဖြစ်လို့ သာမန်အရပ်သားတွေ ဘယ်မှာဝယ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ကျောက်အာကတော့ လူတန်းစားမရွေး ဝယ်နိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကိုပဲ သွားချင်တာလေ။

ဒါပေမဲ့လည်း ကျောက်အာမှာ နည်းလမ်းရှိတယ်။ သူမဟာ ပန်းအိုးအသုတ်လိုက်ကို သီးသန့်မှာယူလိုက်တယ်။ ပစ္စည်းအရည်အသွေးထက် ကြည့်လိုက်ရင် လှပနေဖို့ကိုပဲ ဦးစားပေးထားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့လုပ်ထားတဲ့ ပိုးပန်းတွေကို အဲဒီအိုးတွေထဲမှာ ထိုးထည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ကြည့်ရတာ လှပသွားရုံတင်မကဘဲ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ရသကိုပါ ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ပန်းခြင်းလေးတွေလည်း လုပ်ပါသေးတယ်။ ပိုးပန်းတွေကို ပန်းစည်းလေးတွေလုပ်ပြီး ခြင်းတောင်းလေးတွေထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။ သေးသေးလေးနဲ့ စုစုလေးမို့လို့ မြင်လိုက်ရသူတိုင်းရဲ့ ရင်ကို အေးမြစေမှာ အသေအချာပဲ။

131 06

နှင်းတွေ စဲသွားတာနဲ့ ဝမ်ကျိ အထည်ဆိုင် ဟာ ဆိုင်းဘုတ်အသစ် တင်ဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ပါတော့တယ်။

အခုဆိုရင် အထည်ဆိုင်ရဲ့အရောင်းအဝယ်ကတော့ မဆိုးလှပါဘူး။ အနီးအနားက အိမ်နီးချင်းတွေဟာ အဝတ်ချုပ်ဖို့ အထည်စဝယ်တာဖြစ်စေ၊ အသင့်ဝတ်အင်္ကျီ ဝယ်တာဖြစ်စေ ဒီဆိုင်ကိုပဲ လာနေကြတာကြောင့် အချိန်ကြာလာတော့ အားလုံးကလည်း ရင်းနှီးသွားကြတယ်။ ဆိုင်းဘုတ်လဲတာ မြင်တော့ ဆိုင်ရှင် ပြောင်းသွားတာလားဆိုပြီး လမ်းသွားလမ်းလာတွေက စပ်စုကြတော့ ဆိုင်ကလူတွေကလည်း ပြန်ဖြေပေးရတော့တယ်။

"ဆိုင်ရှင် ပြောင်းတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဆိုင်းဘုတ်ပဲ လဲတာပါ"

ဒီ ဝမ်ကျိ အထည်ဆိုင ရဲ့ အရောင်းအဝယ်က သိပ်မကောင်းလှဘူးဆိုတာ အနီးနားကလူတွေ အကုန်သိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီးလေးတွေက စိတ်သဘောထား ကောင်းကြသလို၊ ရုပ်ရည်ကလည်း လှပပြီး လက်ရာကလည်း ထက်မြက်ကြတယ်။ စကားပြောရင်လည်း အမြဲတမ်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ရှိတတ်ကြတာကြောင့် လူတိုင်းက ဒီဆိုင်လေးကိုပဲ အားပေးချင်ကြတယ်။ အခု ဆိုင်ပုံစံ ပြောင်းမယ်ဆိုတာကိုလည်း အားလုံးက နားလည်ပေးကြသလို၊ ဆိုင်ပြန်ဖွင့်တဲ့နေ့ကျရင် မဖြစ်မနေ လာအားပေးမယ်လို့လည်း ကတိပေးသွားကြပါသေးတယ်။

နှစ်ရက်လောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ဆိုင်းဘုတ်က တကယ်ပဲ ပြောင်းသွားပါပြီ။ အဲဒါကတော့ ဝမ်ကျိ ပန်းဆိုင်ဆိုတာပါပဲ။

လူတွေကတော့ သံသယ ဖြစ်ကုန်ကြတာယ်။ ပန်းရောင်းမလို့လား။ ဒီလို နှင်းတွေ ထူထူကျနေတဲ့ အအေးဒဏ်ကြားမှာ ဘယ်မှာ ပန်းတွေ ရှိမှာလဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်တံခါးက ပိတ်ထားတာကြောင့် ဘယ်သူမှလည်း အဖြေမရှာနိုင်ကြပါဘူး။

နောက်တစ်ကြိမ် လူတွေ စုရုံးလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဗြောက်အိုးသံတွေကြောင့်ပါပဲ။

ဒီလို အလွန်အေးလှတဲ့ ဆောင်းလကြီးမှာ ဆိုင်ဖွင့်တာမျိုးက ရှားတာကြောင့်၊ ဗြောက်အိုးသံတွေက ပိုပြီးတော့တောင် ကျယ်လောင်နေသလိုပါပဲ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေလည်း အိမ်ထဲကနေ ထွက်ကြည့်ကြတဲ့အခါမှာတော့၊ အရင်က အထည်ဆိုင်လေးဟာ လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဘယ်လိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားသလဲဆိုတာကိုတော့ လူတွေက စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြဖို့ ခက်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြင်လိုက်ရသူတိုင်းဟာ ကျားမ၊ ကြီးငယ်မရွေးဘဲ မသိစိတ်ကနေ အဲဒီဆိုင်လေးဆီကို ခြေဦးလှည့်မိသွားကြတာပါပဲ။

အခုကတော့ ဆောင်းတွင်းကြီးရဲ့အအေးဆုံးအချိန်၊ နှင်းတွေကလည်း နေရာအနှံ့မှာပါ။

မျက်စိတစ်ဆုံးမှာ မြင်ရသမျှဟာ နှင်းဖြူဖြူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း မှိုင်းညို့နေတဲ့ မီးခိုးရောင်နဲ့ အမည်းရောင်တွေပဲ ရှိတာ။

ဘယ်နေရာမှာမဆို တောက်ပတဲ့ အရောင်လေး တစ်ခုလောက် မြင်ရရင်တောင် လူတွေက အထူးအဆန်းလုပ်ပြီး ကြည့်မိကြတယ်။ အခုလို အချိန်မျိုးမှာပဲ ဝမ်ကျိ ပန်းဆိုင်က ပန်းတွေ စရောင်းပါတော့တယ်။

ပန်းအမျိုးအစားကလည်း အစုံအလင်ပါပဲ။

ကြည့်ပါဦး... ဆိုင်ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ လူတစ်ရပ်နီးပါး မြင့်တဲ့ ပန်းအိုးကြီးတွေထဲမှာ၊ မီးတောက်တွေလို နီမြန်းနေတဲ့ ဇီးပန်းကိုင်းတွေက မာန်ပါပါနဲ့ ထိုးထွက်နေတာ။ နောက်ပြီး ပန်းအိုးလေးတွေထဲမှာ ထိုးထားတဲ့ ကြာပန်းတွေကလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ပန်းနုရောင် သန်းနေတဲ့ အိုးလေးတွေထဲမှာ အဖြူ၊ အနီ၊ ခရမ်း၊ အဝါ စတဲ့ ကြာပန်းရောင်စုံတွေဟာ စိမ်းမြနေတဲ့ ကြာရွက်တွေနဲ့ လိုက်ဖက်လွန်းလှတယ်။ ကြားထဲမှာ ကြာစေ့အိမ်လေးတွေပါ ပါနေတာကြောင့်၊ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တောင်ပိုင်းက ရေမြေဒေသကို ရောက်သွားသလိုမျိုး ခံစားရစေတယ်။

131 07

ဆိုင်ရဲ့နံရံတွေမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ပန်းခြင်းလေးတွေမှာဆိုရင်လည်း မင်းစိတ်ကူးထဲမှာ ရှိသမျှ ပန်းတွေ အကုန်ရှိနေတယ်။ ရှိရုံတင်မကဘဲ အများကြီးမို့လို့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးဟာ ပန်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါပဲ။

ဖွင့်ပွဲနေ့မှာတော့ ဆိုင်ရှင်က ပန်းတွေကို လက်ဆောင်ပေးတယ်။

မိန်းကလေး ဖြစ်နေသရွေ့ အသက်အရွယ် မရွေးဘဲ ဆိုင်ကိုလာပြီး ပန်းတစ်ပွင့်စီ အခမဲ့ ယူနိုင်တယ်။

ပန်းလေးတွေက သိပ်မကြီးပါဘူး၊ ကလေးလက်သီးဆုပ်စာလောက်ပဲ ရှိပေမဲ့၊ တကယ့်ကို အစစ်နဲ့တူအောင် ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်တယ်။ အရောင်တွေကလည်း စိုပြည်နေပြီး သာမန်ခေါင်းပတ်ပန်းတွေလိုမျိုး ပန်းပွင့်ပဲပါတာ မဟုတ်ဘဲ၊ သစ်ရွက်လေးတွေပါ ပါနေတာကြောင့် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ပိုးပန်းမှန်း သိသာပေမဲ့ အစစ်အတိုင်းပဲ လှပနေတယ်။ လက်ဆောင်ရတဲ့သူတွေကလည်း ဟိုလှန်ဒီလှန် ကြည့်ကြပေမဲ့ ပိုးပန်းစစ်စစ်ကြီး ဖြစ်နေတာကိုတော့ အံ့သြနေကြတော့တယ်။

သာမန်အရပ်သားတွေကတော့ အစစ်လား၊ အတုလားဆိုတာ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ လက်ဆောင်ပေးတာပဲ၊ ငွေကုန်စရာ မလိုဘဲ ကြည့်လို့လှနေရင် ပန်ထားလိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ အသက်ကြီးတဲ့ အဘွားအိုတွေတောင် လာယူကြပြီး အိမ်က မြေးမလေးတွေကို ပန်ပေးဖို့ ယူသွားကြတယ်။

ဆိုင်ဖွင့်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ၊ လှချင်ပချင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မလေးတွေဟာ ခေါင်းမှာ ပန်းလေးတွေပန်ပြီး လမ်းမပေါ်မှာ ဟန်ပါပါနဲ့ လျှောက်သွားနေကြတယ်။

ပန်းပန်ထားတဲ့သူတွေ များလာတော့ လူတွေကလည်း စပ်စုကြတော့တယ်။ "ဒီလို ရာသီဥတုကြီးမှာ ဘယ်မှာ ပန်းတွေ ရောင်းနေလို့လဲ"

သူတို့ကတော့ အစစ်လို့ ထင်နေကြတာ ဖြစ်တယ်။

အဲဒီအခါ ပန်းပန်ထားတဲ့သူကလည်း ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "ရှိတာပေါ့... ဝမ်ကျိ ပန်းဆိုင မှာ ရောင်းတာလေ။ ဒီနေ့တော့ မရောင်းဘူး၊ လက်ဆောင်ပဲ ပေးတာ။ မိန်းကလေး ဖြစ်ရင် ဆိုင်ထဲဝင်တာနဲ့ တစ်ပွင့်စီ ပေးတယ်"

ဒီလောက် ကောင်းတဲ့အစီအစဉ်ကို ဘယ်သူကများ တွန့်ဆုတ်နေပါ့မလဲ။ နေရာကို အသေသေချာချာ မေးမြန်းပြီးတာနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ်ကာ အပြေးအလွှား သွားကြတော့တယ်။

ဖွင့်ပွဲ ပထမနေ့မှာတော့ ပန်းအပွင့် ၁၀၀ ပဲ လက်ဆောင်ပေးတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် လူတွေက အလုအယက် လာယူကြတာကြောင့် ပန်းတွေက ကုန်သွားတော့တယ်။ "မနက်ဖြန်လည်း ပေးဦးမှာပါ၊ အပွင့် ၁၀၀ ပဲနော်" ဆိုင်ရှင်ကလည်း ပြောပြီးတာနဲ့ ဆိုင်တံခါးကို အထဲကနေ ပိတ်လိုက်ပါတော့တယ်။

ပန်းရလိုက်တဲ့သူတွေကတော့ အလွန်ကို ပျော်ရွှင်ပြီး ဂုဏ်ယူနေကြတာပေါ့။ မရလိုက်တဲ့သူတွေကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ နောက်ရက်ကိုပဲ မျှော်နေကြရတယ်။

ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့လုံးမှာ မြို့တော်အရှေ့ပိုင်းရဲ့ လမ်းကြားတိုင်းမှာ ဝမ်ကျိ ပန်းဆိုင် အကြောင်းနဲ့ ပန်းလက်ဆောင်ပေးတဲ့ သတင်းတွေက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ ရေပန်းစားနေပါတော့တယ်။ တစ်ယောက်ကနေ တစ်ယောက်ကို သတင်းပေးရင်းနဲ့ အားလုံးက ဒီဆိုင်အကြောင်းကို သိသွားကြတယ်။

******

132 01

အခန်း ၁၃၂ ပန်းဝတ်မှုန်ကြားက လှိုင်းဂယက်များနှင့် နန်းတွင်းအပြောင်းအလဲ

နောက်တစ်နေ့ကို ရောက်တော့ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင် မဖွင့်ခင်ကတည်းက ဆိုင်ရှေ့မှာ လူတွေဟာ အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ ဝိုင်းအုံနေကြပါပြီ။

ချန်အချိန်လောက်ကျမှ ဆိုင်တံခါးကို အထဲကနေ ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သွယ်လျလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာတယ်။ ဆိုင်ရှေ့မှာ လူတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာကို မြင်တော့ သူမဟာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပေမဲ့၊ ပန်းလက်ဆောင် လာယူကြတာမှန်း သိလိုက်ရတာကြောင့် ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်ရတယ်။

"အားလုံး ခဏလောက် သည်းခံပြီး စောင့်ပေးကြပါဦးရှင်၊ ဆိုင်တံခါးလေးတွေ အရင်ဖွင့်ပါရစေဦး"

ဒီဆိုင်ရဲ့ တံခါးတွေက သစ်သားပြားတွေကို တစ်ချပ်ချင်းစီ တပ်ရ၊ ဖြုတ်ရတာမျိုးဆိုတော့ အချိန်နည်းနည်း ပေးရတယ်။ ကံကောင်းတာက ဆိုင်ရှင်မလေးရဲ့ လက်လှုပ်ရှားမှုက တော်တော်လေး မြန်ဆန်နေလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ စိတ်မရှည်တဲ့ လူအချို့က ဝိုင်းကူဖြုတ်ပေးကြမယ့် အလားပါပဲ။

ဆိုင်ရှင်မလေးက အထဲဝင်ပြီး ပန်းတွေကို ယူလာတဲ့အခါ၊ အိမ်ထောင်ရှင်မ ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ယောက်ကလည်း ဘေးကနေ ဝိုင်းကူပေးကြတယ်။ မနေ့ကအတိုင်းပဲ လူတွေဟာ အလုအယက် တိုးဝှေ့ယူကြတာကြောင့်၊ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ပန်းအပွင့် ၁၀၀ ဟာ ပြောင်သလင်း ခါသွားပါတော့တယ်။

အဲဒီမှာတင် အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရတဲ့သူတွေ၊ အထူးသဖြင့် မနေ့ကတည်းက လာခဲ့ပေမဲ့ မရလိုက်တဲ့သူတွေကတော့ တကယ်ပဲ စိတ်တိုကုန်ကြတာပေါ့။

ဆိုင်ရှင်မလေးကလည်း ချော့မော့ပြောနေရတယ်။

"မနက်ဖြန်လည်း ထပ်ပေးဦးမှာပါ၊ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြပါဦးနော်"

ဒါပေမဲ့ လူတွေက မစောင့်နိုင်ကြတော့ပါဘူး။ အိမ်နီးနားချင်း လျူချွေချွေ တောင်မှ ခေါင်းမှာ ပန်းလှလှလေး ပန်နေတာ မြင်ခဲ့ရပြီလေ။ ကိုယ်က သူမထက် ပိုလှပါရက်နဲ့ ဘာလို့ သူမအောက် နောက်ကျနေရမှာလဲ၊ သူမက ကိုယ့်ရှေ့မှာ ကြွားလုံးထုတ်နေတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရတော့မှာလား။ မနက်ဖြန် ပြန်လာရင်တောင် အခုလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ထပ်ရမယ်လို့ မသေချာဘူး မဟုတ်လား။

"အလကား မရရင်လည်း ဝယ်မယ်လေ၊ ပန်းဝယ်ဖို့ ငွေလောက်တော့ ငါတို့မှာ ရှိတယ်" ဆိုပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မလေးကို ပန်းရောင်းပေးဖို့ အတင်းအကျပ် ဝိုင်းပြီး ဖိအားပေးတော့တယ်။

တစ်ယောက်က ဝယ်မယ် လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း ဈေးနှုန်းတွေ ဝိုင်းမေးပြီး ဝယ်ဖို့ပဲ ပြင်ကြပါတော့တယ်။

စကားသံတွေကလည်း အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက်နဲ့မို့လို့၊ ဆိုင်ရှင်မလေးလည်း နောက်ဆုံးတော့ မတတ်နိုင်ဘဲ ရောင်းပေးဖို့ သဘောတူလိုက်ရတယ်။ မူလကတော့ သုံးရက်ဆက်တိုက် လက်ဆောင်ပဲ ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတာဖြစ်ပြီး၊ ရောင်းဖို့အတွက်တော့ အစီအစဉ် မရှိသေးဘူးလေ။

132 02

ကြည့်ရတာ ဆိုင်ရှင်မလေးက တကယ်ပဲ ရောင်းဖို့ ပြင်မထားတာပါ။ သူမက လူတွေကို အမြန်လွှတ်ပြီး ပစ္စည်းသွားယူခိုင်းရင်း "ဆိုင်ထဲမှာ ပစ္စည်းမရှိလို့ပါ၊ အလုပ်ရုံထဲမှာ သိမ်းထားတာမို့လို့ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါဦး" လို့ ဆိုတာကြောင့်၊ ပန်းဝယ်မယ့် လူအုပ်ကြီးဟာ ဆိုင်ရှေ့မှာတင် အစီအရီ စောင့်နေကြတယ်။ လူတွေကလည်း သိပ်သည်းလွန်းလို့ ပုခုံးချင်းတောင် တိုက်နေရတော့တယ်။

လမ်းမကြီးပေါ်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လူတွေကလည်း လမ်းကြားထဲကနေ အပြင်အထိ တန်းစီနေတာကို မြင်တော့ ဘာတွေရောင်းနေတာလဲဆိုပြီး စပ်စုကြတယ်။ "ပန်းရောင်းတာ" လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အံ့သြနေကြတော့တယ်။

"ဒီလို ရာသီဥတုကြီးမှာ ဘယ်မှာ ပန်းတွေ ရှိလို့လဲ"

တကယ်တော့ ဒီလို အအေးဓာတ်ကြားမှာ ပန်းအစစ်တွေက လုံးဝမရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အလွန်ကို ရှားပါးလှတာပါ။ အဲဒီပန်းတွေက သာမန်အရပ်သားတွေရဲ့ မျက်စိရှေ့ကို မရောက်ခင်မှာတင် အထက်တန်းလွှာတွေနဲ့ အရာရှိကြီးတွေက လက်ဝါးကြီးအုပ် ဝယ်ယူသွားကြတာလေ။ တချို့ကတော့ အယုံအကြည်မရှိဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့သွားကြပေမဲ့၊ တချို့ကတော့ စပ်စုချင်တာနဲ့ပဲ ဘာတွေဖြစ်မလဲဆိုပြီး ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။

လူတွေက အရမ်းများပြီး တိုးဝှေ့နေကြတာကြောင့်၊ ဆိုင်ထဲက ပန်းတွေကို တိုက်မိပြီး ပျက်စီးမှာစိုးလို့ တစ်ခါဝင်ရင် သုံးယောက်ပဲ ဝင်ခွင့်ပြုပါတော့တယ်။ ရှေ့က သုံးယောက် ဝယ်ပြီးမှ အနောက်က သုံးယောက် ဝင်ရတဲ့ စနစ်ပေါ့။

လူတန်းကြီးကို အနိုင်နိုင် စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရတာကြောင့် ကျောက်အာမှာတော့ ချွေးတွေတောင် ရွှဲနေပါပြီ။ သူမနဲ့ရွှီထောက်အာ က ဆိုင်ရှေ့မှာ လူတွေကို ထိန်းကျောင်းပေးနေရပြီး၊ ဆိုင်ထဲမှာတော့ လင်းယန့်ရန် နဲ့ ချန်ရှို့လန် တို့က ပန်းရောင်းပေးနေကြတယ်။

ချန်ရှို့လန်ကိုတော့ ကျောက်အာက လူတွေ အရမ်းများလွန်းလို့ အကူအညီတောင်းပြီး ခေါ်ထားတာပါ။ တကယ်တော့ ဆိုင်တံခါးနောက်ကွယ်မှာ ယောကျာ်းသား အချို့လည်း ရှိနေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာက အမျိုးသမီးတွေချည်း ဖြစ်နေတာကြောင့်၊ ယောကျာ်းတွေ ထွက်လာရင် မသင့်တော်ဘူးဆိုပြီး ကျောက်အာက အနားမှာပဲ နေခိုင်းထားတာပါ။

ခေါင်းပတ်ပန်းအသေးလေး တစ်ပွင့်ကို ၁၀ ပြား ပေးရတယ်။ အဲဒါက ကလေးလက်သီးဆုပ်စာလောက်ပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီထက် ကြီးတဲ့ပန်းတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်၊ အကြီးဆုံးဆိုရင် ပန်းကန်လုံးအဝစာလောက်အထိ ရှိပြီး၊ အဲဒီလို ပန်းမျိုးဆိုရင်တော့ ၁၀၀ ပြား တောင် ပေးရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ဈေးကြီးကြီး၊ လှနေတော့လည်း လူတွေက မနေနိုင်ကြပါဘူး။ ပန်းလေးတွေက အသက်ဝင်လွန်းလှသလို၊ အနီရောင်ကလည်း စိုပြည်ပြီး အစိမ်းရောင်ကလည်း ဝင်းလက်နေတယ်။ ပန်းဝတ်ဆံလေးတွေဆိုရင်လည်း နုဖတ်နေတဲ့ အဝါရောင်လေးတွေနဲ့ လှပနေတယ်။ မြို့တော်ကြီးဆိုတာက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ခြေရင်းမှာမို့လို့၊ လောကမှာရှိတဲ့ အကောင်းဆုံး အရာမှန်သမျှ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့အပြင် တစ်ပြည်လုံးက ခေတ်အမီဆုံး ပုံစံတွေကလည်း ဒီမှာပဲ အစုံလင်ဆုံးရှိနေခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့်လည်း အခုရှေ့မှာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက သာမန်အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားကြပေမဲ့၊ သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်ကတော့ ခေတ်သစ်ကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်။

အိမ်ထောင်ရှင်မလေး တစ်ယောက်က ပန်းကန်လုံးအဝစာလောက် ရှိတဲ့ ပျိုနီပန်းကြီးကို သဘောကျသွားတယ်။ ဈေးမေးကြည့်တော့ ၁၀၀ ပြား တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဖွင့်ပွဲရက် အထူးဈေးအနေနဲ့ ၈၀ ပြား ပဲ ပေးရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ သူမမှာ ငွေကုန်ရမှာ နှမြောပေမဲ့လည်း၊ အံကြိတ်ပြီးတော့ပဲ ဝယ်လိုက်တော့တယ်။

လင်းယန့်ရန်က ပန်းကို ယူလာပြီး ထည့်စရာ တစ်ခုခု ရှာပေးဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့၊ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမက အဲဒီအိမ်ထောင်ရှင်မလေးကို ပြုံးပြလိုက်ကာ ခေါင်းကို နည်းနည်း ငုံ့ခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ပန်းလေးကို သူမရဲ့ နောက်ဆံထုံးလေးမှာ အသာအယာ ထိုးပေးလိုက်တာပေါ့။

132 03

ဒီအိမ်ထောင်ရှင်မလေးက ကြည့်လိုက်ရင် ရုပ်ရည်က အလွန်ကို သာမန်ပါပဲ။ မျက်ခုံးမျက်လုံးလေးတွေက သေးကျင်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း မှိန်ဖျော့နေတာပါ။ သူမမှာ ရှိတဲ့ အားသာချက်ကတော့ အသားဖြူတာလေး တစ်ခုပါပဲ။ သူမ ဝတ်ထားတာကလည်း ကြာပွင့်ရောင် အပေါ်အင်္ကျီနဲ့ ငွေမီးခိုးရောင် စကတ်ဆိုတော့ အရမ်းကို ရိုးစင်းလွန်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပန်းလေးကို ပန်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ သူမရဲ့ရုပ်သွင်က လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။

ဘယ်လိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားသလဲဆိုရင်တော့ တောက်ပနီမြန်းနေတဲ့ မူတန်ပန်းကြီးဟာ ပွင့်လွှာတွေ တစ်လွှာချင်း ထပ်နေပြီး အလွန်ကို ခန့်ညားထည်ဝါလှတယ်။ အဲဒီပန်းကို သူမရဲ့နောက်ဆံထုံးရဲ့ အောက်ဘက်နားမှာ အသာလေး စောင်းပြီး ပန်ပေးထားတာပါ။ ပန်းလေးက နည်းနည်းလေး စောင်းပြီး အောက်ကို ငိုက်ကျနေတာကြောင့်၊ သူမကို မသိစိတ်ကနေ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပျင်းရိခြင်း အရသာလေး တစ်ခုကို ပေးစွမ်းလိုက်သလိုပါပဲ။

ကိုယ်ကို တစ်ချက်လှည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ရှေ့ကနေ ကြည့်ရင် ပန်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကိုပဲ မြင်ရပေမဲ့၊ အဲဒီ အလွန်လှပတဲ့ ပန်းတစ်ဝက်ကတင် သူမရဲ့မျက်နှာကို ပိုပြီးဝင်းပသွားစေသလို၊ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကလည်း အသက်ဝင်သွားပါတော့တယ်။

အရင်ကဆိုရင် ရုပ်မဆိုးဘူးလို့ပဲ ပြောနိုင်ပေမဲ့၊ အခုတော့ တကယ့်ကို လှပတဲ့ ဇနီးသည်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပါပြီ။

ကျောက်အာက အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ကြေးမုံတစ်ချပ်ကို ယူလာပြီး သူမကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"မိန်းကလေး... ကြည့်ပါဦး၊ လှရဲ့လားလို့။ ကျွန်မတို့ဆိုင်က ပန်းတွေက ဈေးကြီးတယ် ထင်ရပေမဲ့၊ ပစ္စည်းကတော့ တကယ့် အကောင်းစားတွေပါရှင်။ ဒီပန်းတစ်ပွင့်တည်းနဲ့တင် မိန်းကလေး လမ်းပေါ်ထွက်လိုက်ရင် တခြားမိန်းကလေးတွေ အားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရမှာ အသေအချာပဲ"

အဲဒီအိမ်ထောင်ရှင်မလေးလည်း မှန်ကိုကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်နေပါတော့တယ်။ ခေါင်းကို ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက် နည်းနည်းစီ စောင်းပြီး ကြည့်လေလေ ပိုသဘောကျလေလေပါပဲ။ သူမမှာ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိပြီး ကျောက်အာကို စနောက်လိုက်တယ်။ "ငါ့ကလေးတောင်မှ ဆိုင်ကို လိုက်သွားတတ်နေပြီ၊ ဘာ မိန်းကလေးလဲ"

"ကြည့်လို့ ဝပြီလား ဝရင်လည်း မြန်မြန်ထွက်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့လည်း ဝယ်ဖို့ စောင့်နေရတာလေ"

"ဟုတ်ပါ့... ဟုတ်ပါ့"

အနောက်က လူတွေက ဝိုင်းအော်တော့မှပဲ၊ အဲဒီအိမ်ထောင်ရှင်မလေးက တစ်ချက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျောက်အာကို မှန်ပြန်ပေးကာ၊ သူမရဲ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကနေ ငွေစလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ကြည့်ရတာ အဲဒီငွေစက တန်ဖိုး တော်တော်ရှိပုံရတယ်၊ အကြွေ ပြန်အမ်းရမှာဖြစ်ပေမဲ့ သူမကတော့ လက်ယမ်းပြပြီး အဲဒီပန်းကို ပန်ထားရင်းနဲ့ပဲ ဟန်ပါပါနဲ့ ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်သွားပါတော့တယ်။

132 04

စောစောက သူမကို အတင်းအော်နေတဲ့ အမျိုးသမီးရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါကျမှ၊ သူမက ခေါင်းပေါ်က ပန်းကို တကူးတက ပြန်ပြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကြွားလိုက်ပါသေးတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်ဖက်လူကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးပြပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားတော့တယ်။

အဲဒီအမူအရာက တကယ့်ကို လူကို ဒေါသထွက်စေတာကြောင့် ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ အမျိုးသမီးက စိတ်တိုတိုနဲ့ပဲ အော်လိုက်ပါတော့တယ်။

"စောစောက သူမ ဝယ်သွားတဲ့ ပန်းမျိုး... ငါ့ကို တစ်ပွင့် ပေးစမ်း"

ပစ္စည်းကောင်းကို မြင်ဖူးသွားတော့ အသေးလေးတွေကို လူတွေက သိပ်မကြည့်ချင်ကြတော့ပါဘူး။ အစကတော့ အသေးလေးတွေ ဝယ်ဖို့ လာကြတာပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးကျတော့ အသေးလေးတွေက ရောင်းမထွက်ဘဲ၊ ပန်းကန်လုံးအဝစာ ပန်းအကြီးကြီးတွေကသာ အလုအယက် ရောင်းထွက်သွားတော့တယ်။

တချို့ကတော့ ပန်းတင်မကဘဲ၊ ပန်းအိုးနဲ့တကွ ထိုးထားတဲ့ ပန်းခြင်းတွေကိုပါ သဘောကျသွားကြတယ်။ အဲဒီလို ပစ္စည်းတွေကတော့ ဈေးနည်းနည်း ကြီးတယ်၊ တစ်အိုးကို ၃၀၀၊ ၄၀၀ ပြား လောက် ရှိတာပါ။ ဒါတောင်မှ အိုးပေါင်း ၂၀ နီးပါးလောက် ရောင်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ လူတွေက အိမ်မှာ အလှဆင်ဖို့အတွက် အသီးသီး ဝယ်သွားကြတာ။ ပန်းခြင်းလေးတွေဆိုရင်တော့ ပြား ၁၅၀ ပဲ ရှိတာကြောင့်၊ အမျိုးသမီးတွေ မြင်ရင် မျက်စိမလွှဲနိုင်အောင် ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ ဘယ်နေရာမှာပဲ တင်ထားထား လှနေမှာ မဟုတ်လား။

အရောင်းအဝယ်က ကောင်းလွန်းလို့ အားလုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်ပြီး မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေကြရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်အာကတော့ အလောတကြီး အများကြီး မရောင်းပါဘူး။ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီးတာနဲ့ ကြေညာလိုက်တယ်။ "ပစ္စည်းတွေ ကုန်သွားပါပြီရှင်" တကယ်တော့ သူမမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တမင်သက်သက် အဲဒီလို ပြောလိုက်တာ ဖြစ်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ အပြင်က စောင့်နေတဲ့သူတွေဟာ အလွန်ကို စိတ်ပျက်သွားကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျောက်အာက မျှော်လင့်ချက်လေး ပြန်ပေးလိုက်တယ်။

"မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြပါဦး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်ရောက်မှာပါ"

စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြန်သွားကြတဲ့သူတွေဟာ အိမ်ရောက်ရင်တော့ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းကြီး ကြော်ငြာပေးကြမှာ အသေအချာပဲ။ ပန်းပန်သွားတဲ့သူတွေကလည်း သက်ရှိ ကြော်ငြာဘုတ်တွေ ဖြစ်နေတာလေ။

အမျိုးသမီးတွေဆိုတာက ဒီလို ပန်းလေးတွေ၊ အလှအပလေးတွေကို သဘာဝအရ သဘောကျကြတာ။ နောက်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြိုင်အဆိုင် စိတ်ကလည်း ရှိကြသေးတယ်လေ။ မင်းမှာ ရှိရင် ငါလည်း ရှိရမယ်၊ ငါ့မှာ ရှိတာ မင်းမှာ မရှိရင် ငါက ကြွားရမယ် ဒီလိုနဲ့ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်ရဲ့ နာမည်ဟာ မြို့တော်အရှေ့ပိုင်းမှာတင် မကတော့ဘဲ၊ တခြား မြို့ခြမ်းတွေက လူတွေပါ သတင်းကြားလို့ လာဝယ်တဲ့အထိ ဖြစ်လာပါတော့တယ်။

တစ်လခွဲလောက်အတွင်းမှာတင် မြို့တော်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပန်းပန်တဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ပန်းပန်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ၊ ဆံထုံးကိုလည်း အောက်ကို ငိုက်ကျအောင် ထုံးရမယ်၊ ပြီးတော့ ပန်းအကြီးကြီးကို ပန်ရမယ်၊ အဲဒါကလည်း ဝမ်ကျိပန်းဆိုင် က ပန်းဖြစ်မှ သိက္ခာရှိမယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေအထိ ဖြစ်လာတော့တယ်။

ကျောက်အာ ကိုယ်တိုင်တောင်မှ သူမရဲ့စိတ်ကူးလေးတစ်ခုက ဒီလောက်အထိ လွှမ်းမိုးမှု ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ ငွေတွေ အများကြီး မြတ်ခဲ့တာကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။

132 05

ဒါပေမဲ့ ချန်ရှို့လန်လေးကတော့ နည်းနည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရှာတယ်။ လူတိုင်းက ခေါင်းပတ်ပန်းတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြပြီး၊ သူမ အစွမ်းကုန် အားစိုက်ထားတဲ့ အပင်ပု လေးတွေကိုတော့ ဘယ်သူမှ လှည့်မကြည့်ကြလို့ပါပဲ။ ကျောက်အာကတော့ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူနဲ့ဦး ညီမလေး၊ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆက်လုပ်ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့လက်ရာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ကြိုးစားနေပါ၊ ရွှေစစ်ရင်တော့ တစ်နေ့မှာ အရောင်တောက်မှာပါ အချိန်လေးတော့ ပေးရမှာပေါ့"

ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်က နှင်းတွေ ထူထူကျနေတဲ့ မြို့တော်ကြီးကို အရောင်အသွေးတွေနဲ့ ခြယ်သပေးနေချိန်မှာပဲ၊ နန်းတွင်းမှာလည်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်နေတယ်။ အားလုံး အာရုံအစိုက်ဆုံးကတော့ နောက်နှစ် ဖေဖော်ဝါရီလမှာ ကျင်းပမယ့် မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲအတွက် စာစစ်အရာရှိချုပ်ရွေးချယ်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ။

ဟွေ့ရှီ ဆိုတာက ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲနဲ့ မတူပါဘူး။ အဆင့်အတန်းက ပိုမြင့်သလို၊ အောင်မြင်တဲ့သူတိုင်းဟာ အနည်းဆုံးတော့ အရာရှိလေးတွေ ဖြစ်ကြမှာလေ။ ပြည်နယ်အဆင့် စာစစ်အရာရှိ နေရာအတွက်တောင်မှ အလုအယက် ဖြစ်နေကြတာဆိုတော့၊ မြို့တော်အဆင့် စာစစ်အရာရှိ နေရာအတွက်ကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။

ဒါကြောင့် နန်းတွင်းမှာလည်း အစုအဖွဲ့တွေကြားမှာ အပြိုင်အဆိုင်တွေ ပြင်းထန်နေပြန်တယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေတွေကြားမှာပဲ၊ အမျိုးသားကျောင်းတော်အကြီးအကဲနဲ့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဆရာဖြစ်သူ ဖုယိုတယ် ဟာ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ပြီး ဇာတိကို ပြန်ဖို့ လျှောက်တင်လိုက်ပါတော့တယ်။

အိမ်ရှေ့စံ ပြဿနာတက်ကတည်းက ဖုယိုတယ်ဟာ နန်းတော်ထဲမှာ အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး၊ အပြင်ထွက်ခွင့် ရတော့လည်း အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေခဲ့တာ။ သူက အမြဲတမ်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေတတ်သူမို့လို့ လူတွေကလည်း သိပ်ပြီး သတိမထားမိကြပါဘူး။ အခု ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်တဲ့ ကိစ္စကလည်း လျှောက်လွှာတင်တဲ့ ပထမရက်မှာတင် ချက်ချင်း အတည်ပြုချက် ရခဲ့တယ်။

ဘယ်သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုမှ မခံရဘဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့တဲ့ အမတ်ကြီး တစ်ယောက်ဟာ ဒီလိုမျိုးမှေးမှိန်စွာနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့အရာရှိဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်ရရှာတယ်။

သူ မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတဲ့နေ့မှာလည်း လိုက်ပို့မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။ အမှောင်ထဲမှာတော့ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့၊ လူသိရှင်ကြားတော့ ဘယ်သူမှ မလာကြပါဘူး။ လင်းမြောင်ကတော့ ရက်အတော်ကြာအောင် မျက်နှာက မကြည်မလင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ဒါကို မြင်ကတည်းက ရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ရိပ်မိနေတယ်။ နောက်ပိုင်း ရက်အနည်းငယ် ကြာတော့မှ လင်းမြောင်က ကျောင်းသားတွေကို ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ဆရာဦးလေး ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး ဇာတိပြန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ပါတော့တယ်။

ဒီကိစ္စက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာကိုတော့ မောက်ပါ့သို တို့က သေသေချာချာ နားမလည်ကြပါဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားမိကြပေမဲ့လည်း၊ သူတို့က နန်းတွင်းရေးတွေကို အပေါ်ယံလောက်ပဲ သိကြတာဆိုတော့ အကျိုးအပြစ်တွေကိုတော့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြတယ်။

132 06

ချန်ကျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ စိတ်လေးလံနေတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေပြီး၊ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ဒီသတင်းကို ကြားပြီးနောက်မှာ ရင်ထဲမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပါတော့တယ်။

လောကမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုခုက အရမ်းကို ခေတ်စားလာပြီဆိုရင်တော့၊ အတုလိုက်လုပ်မယ့်သူတွေ ပေါ်လာတာကတော့ ဓမ္မတာပါပဲ။

မင်းက အသားစားရင် သူတို့က ဟင်းရည်သောက်ချင်ကြတာပေါ့၊ တချို့ဆိုရင် အသားကိုပါ လုယူချင်ကြတာလေ။ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်က ပန်းတွေ ရောင်းတာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးပါဘူး၊ ဈေးကွက်ထဲမှာ အတုတွေ စပေါ်လာပါတော့တယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ လမ်းဘေးက ပန်းသည်လေးတွေက— ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်က ပန်းတွေ ရောင်းကောင်းတာ မြင်တော့၊ ပန်းတစ်ပွင့်၊ နှစ်ပွင့်လောက် ဝယ်သွားပြီး အိမ်မှာ ပြန်ဖြည်ကြည့်ကာ ဘယ်လိုလုပ်သလဲဆိုတာကို လေ့လာကြတယ်။ တကယ်တော့ ဒီပန်းတွေက လုပ်ရတာ အရမ်းကြီး မခက်ခဲလှတာကြောင့်၊ သေသေချာချာ စူးစမ်းလိုက်ရင်တော့ အတုတွေ ထွက်လာဖို့က မခဲယဉ်းပါဘူး။

ဒီလိုနဲ့ လမ်းဘေးပန်းသည်တွေက မြို့အနှံ့မှာ ပျံ့နှံ့နေတာကြောင့် အတုတွေလည်း အများကြီး ရောင်းထွက်သွားပါတော့တယ်။ တခြား ပွဲစားတွေကလည်း ရှေ့ကလူတွေ ငွေရတာ မြင်တော့ အနောက်ကနေ လိုက်လုပ်ကြပြန်တယ်။

လူတိုင်းက ပန်းပုံစံတွေကို အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ကြရင်းနဲ့၊ အရောင်းအဝယ် လုဖို့အတွက် ဈေးနှုန်းတွေကိုပါ အတင်းနှိမ်ချကြပါတော့တယ်။ မင်းက ၇၀ ပြား နဲ့ ရောင်းရင် ငါက ၆၅ ပြား နဲ့ ရောင်းမယ်ဆိုပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ ဖောက်သည်ကို လုယူကြတော့တယ်။ ပိုပြီးတော့ ဆိုးတာကတော့ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်က ပန်းတွေပါလို့ အမည်လွဲပြီး ဈေးကြီးပေး ရောင်းနေတဲ့သူတွေလည်း ရှိလာတယ်။

ဒီလိုနဲ့ လူတွေကြားမှာတော့ ဈေးပေါတဲ့ အတုတွေကိုပဲ ရွေးဝယ်ကြတာကြောင့်၊ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်ဟာ အချိန်အတော်ကြာ စည်ကားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ပြီး အေးသွားပါတော့တယ်။ အရင်က တစ်နေ့ကို အပွင့် ၂၀၀ လောက် ရောင်းရပြီး မလောက်မင ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ ထက်ဝက်တောင် မကုန်တော့ပါဘူး။

လင်းယန့်ရန် နဲ့ ရွှီထောက်အာ တို့ကတော့ စတင်ပြီး ပျာယာခတ်လာပါပြီ။

အထူးသဖြင့် လင်းယန့်ရန်က စိုးရိမ်စိတ် များနေတာကြောင့်၊ သူမရဲ့ယောကျာ်း မောက်ပါ့သိုပါ လိုက်ပြီး ပူပန်နေရတယ်။ မောက်ပါ့သိုကို အပြင်လွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တဲ့အခါ၊ ပြန်လာတော့ သတင်းတွေက ပိုပြီး စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းနေတာကြောင့်၊ မောက်ပါ့သိုမှာ ဇနီးသည်ရဲ့ ဆွဲလိမ်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံလိုက်ရရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ နာကျင်နေပေမဲ့လည်း ပျော်ရွှင်နေရတဲ့ ဘဝပါပဲ။

"ငါ အခုပဲ သွားပြီး အဲဒီ ပွဲစားတွေရဲ့ ဆိုင်တွေကို အကုန်ရိုက်ခွဲပစ်မယ်" မောက်ပါ့သိုကတော့ စိတ်တိုတိုနဲ့ အာခံလိုက်ပေမဲ့၊ လင်းယန့်ရန်ကတော့ သူ့ကို အတင်းပြန်ဆွဲထားရတယ်။ ဒီကိစ္စလေး တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်သား ချွဲနွဲ့နေကြတာကတော့ ဘေးကလူတွေ ကြည့်ရင် မျက်စိစပါးမွေးစူး ဖြစ်စရာ ဖြစ်နေတော့တယ်။

ဈေးကွက်ကို ပြန်လည်လုယူဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာမို့လို့ ရွှီထောက်အာနဲ့ လင်းယန့်ရန်တို့မှာ အတော်လေး ပျာယာခတ်နေကြပေမဲ့၊ ကျောက်အာကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပါပဲ။ အမေးများလာတော့မှပဲ သူမမှာ နည်းလမ်းရှိပြီးသားမို့လို့ အားလုံး စိတ်မလောကြဖို့ကိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

132 07

တစ်ညမှာတော့ ကျောက်အာက သူတို့အားလုံးကို စုပြီး ပန်းတွေ ဝိုင်းလုပ်ခိုင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ထူးထူးခြားခြားပဲ ပစ္စည်းကောင်းဖို့ထက် ပုံစံလေးရရင် တော်ပြီဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ အကြမ်းထည်ပဲ လုပ်ဖို့ မှာကြားလိုက်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင် ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းဖို့နဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို အရှက်မရစေဖို့အတွက်၊ သူတို့တွေဟာ အသေးစိတ်ကအစ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် စေ့စပ်သေချာစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား။ အမှန်အတိုင်း ကြွားဝါပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်က ပန်းတစ်ပွင့်ကို ဝယ်သွားပြီး သေသေချာချာသာ ထိန်းသိမ်းထားရင်၊ နှစ်နဲ့ချီပြီး အလှဆင်ထားလို့ ရတယ်။

အခုတော့ အကြမ်းထည်ပဲ လုပ်ရမှာဆိုတော့ လက်လှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း အလွန်မြန်ဆန်လာပြီး၊ တစ်ညတည်းနဲ့တင် အပွင့်တစ်ရာကျော် ပြီးသွားတယ်။ နောက်နေ့ မနက်စောစောမှာတင် မောက်ပါ့သိုကို လမ်းဘေးပန်းသည်တွေဆီ လွှတ်ပြီး အဲဒီပန်းတွေကို အတင်းလိုက်ရောင်းခိုင်းလိုက်တယ်။ အခုအချိန်မှာ ဝမ်ကျိပန်းဆိုင်က ပန်းတွေက နာမည်ကြီးနေတာရယ်၊ ဈေးနှုန်းကလည်း အလွန်ချိုသာနေတာရယ်ကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ကုန်သွားတော့တယ်။ မောက်ပါ့သိုကတောင် မနက်ဖြန်လည်း ထပ်ပို့ပေးဦးမယ်လို့ ပန်းသည်တွေကို ကတိပေးခဲ့ပါသေးတယ်။

လင်းယန့်ရန်တို့မှာတော့ ကျောက်အာ ဘာတွေ ကြံစည်နေသလဲဆိုတာကို ဘယ်လိုမှ စဉ်းစားလို့မရ ဖြစ်နေကြပေမဲ့၊ ကျောက်အာကလည်း လျှို့ဝှက်ထားတာကြောင့် သူမ ခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး လုပ်နေကြရတယ်။ ရက်အတော်ကြာအောင် ဒီလိုပဲ လုပ်နေကြတာကြောင့် ဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်က ပိုပြီးတော့တောင် အေးသွားပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်အာရဲ့ အလွန်ကို တည်ငြိမ်လှတဲ့ ပုံစံကြောင့် သူတို့လည်း ဆက်ပြီး မမေးရဲကြတော့ပါဘူး။ အဲဒီကြားထဲမှာ ကျောက်အာက ပန်းပွင့်ဖတ်တွေရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရွှေပြား ဒါမှမဟုတ် ငွေပြားလေးတွေ ကပ်ထားတဲ့ ပန်းအမျိုးအစားသစ်တွေကိုပါ လုပ်ခိုင်းပါသေးတယ်။ တကယ်လည်း အဲဒီလိုမျိုး အစက်အပြောက်လေးတွေ ထည့်လိုက်ရုံနဲ့တင်၊ ပန်းတစ်ပွင့်လုံးက ထူးထူးခြားခြား အသက်ဝင်ပြီး တောက်ပသွားပါတော့တယ်။ ရွှီထောက်အာတို့ကလည်း ဘယ်လိုကြောင့်လဲဆိုတာကို သေသေချာချာ ရှင်းမပြတတ်ပေမဲ့၊ အဲဒီလို ပြုပြင်လိုက်တဲ့ ပန်းတွေကတော့ တကယ့်ကို မျက်စိကျိန်းမတတ် ဝင်းလက်တောက်ပနေတာပေါ့။ အစက်အပြောက် မပါတဲ့ ပန်းနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ အစက်အပြောက်ပါတဲ့ ပန်းက အများကြီး ပိုပြီး စိုပြည်လှပနေတာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား။

ဒီလိုမျိုး နားချိန်မရှိဘဲ အလုပ်တွေ ဆက်တိုက်လုပ်နေကြတာကြောင့် ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် အားလုံးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကုန်ကြပါပြီ။ မောက်ပါ့သိုက သူ့ဇနီးသည် ပိန်သွားလို့ ညည်းတွားနေတာတင်မကဘဲ၊ ရွှီထင်းရှန်းကိုယ်တိုင်တောင်မှ ကျောက်အာကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ကြည့်လာပါတော့တယ်။ ကျောက်အာမှာလည်း တကယ်ကို အားနာနေရတယ်။ အခုတလော သူမ အရမ်းအလုပ်များနေတာကြောင့် ဟုန်အာလေးကို ရွှီထင်းရှန်းကပဲ တစ်ယောက်တည်း ထိန်းပေးနေရတာ။ အထူးသဖြင့် ဒီရက်ပိုင်း ညဘက်တွေမှာ ပန်းတွေကို အပူတပြင်း လုပ်နေရတာကြောင့်၊ သူမ အခန်းပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ယောကျာ်းရော သားပါ အိပ်ပျော်နေကြပြီ။

ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူးလို့ သိလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့၊ သူမက နည်းလမ်းပြောင်းလိုက်တယ်။ မောက်ပါ့သိုကို အပြင်လွှတ်ပြီး အလုပ်ရုံတစ်ခုမှာ ပန်းအတုတွေကို အလွန်သက်သာတဲ့ ဈေးနဲ့ အမြောက်အမြား အမှာခိုင်းလိုက်တာပါ။ ဈေးကို အတော်လေး နှိမ်ထားပေမဲ့လည်း အရေအတွက်က များတာရယ်၊ နှစ်သစ်ကူးကာလ နီးနေတာကြောင့် အမြတ်လေး ရလိုရငြားနဲ့ အလုပ်ရုံဘက်ကလည်း စဉ်းစားပြီးမှ လက်ခံလိုက်တယ်။ အရာရာမှာတော့ အရင်းအနှီး ဆိုတာ ရှိတာပဲလေ။ ဈေးနှုန်းက အရမ်းနှိမ်ခံထားရတော့ အလုပ်ရုံဘက်ကလည်း အမြတ်ကျန်ဖို့အတွက် ပစ္စည်းတွေကို အညံ့စားတွေပဲ သုံးပြီး ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုပ်တော့တယ်။

132 08

အဲဒီလို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုပ်ထားတဲ့ ပန်းတွေဟာ မောက်ပါ့သိုရဲ့ လက်ကတစ်ဆင့် ဈေးကွက်ထဲကို တရစပ် စီးဝင်သွားပါတော့တယ်။ ကျောက်အာတို့ကတော့ ဒီကိစ္စကနေ တစ်ပြားမှ မမြတ်တဲ့အပြင်၊ လူအားရော ငွေအားပါ စိုက်ထုတ်ပြီး အရှုံးခံ လုပ်နေတာ ဖြစ်တယ်။

******