အခန်း (၂၆၁-၂၆၂)

အခန်း။ ၂၆၁

စုန်ယန်သည် ငါးနှစ်တာကာလအတွင်း သူ၏ မူလစွမ်းအားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်

လိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်ဆိုးပေါင်း နှစ်သိန်းကျော်ကို သူ၏လက်အောက်ခံများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲပစ်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာမူ ထင်သလောက် မြန်ဆန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတွင် သူသည် တစ်ရက်လျှင် ဝိညာဉ်ငါးထောင်မှ ခြောက်ထောင်ခန့်အထိ အသွင်ပြောင်းနိုင်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အရှိန်မှာ လျော့ကျလာခဲ့သည်။

သို့သော် စုန်ယန်တွင် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု အပြည့်ရှိသည်။ ဤကဲ့သို့ မြင့်မားသောအဆင့်အတန်းရှိ နယ်ပယ်တစ်ခုကို စူးစမ်းရှာဖွေရာတွင် ရက်ပိုင်းအတွင်း ပြီးစီးရန် မလွယ်ကူဘဲ လနှင့်ချီ၍သော်လည်းကောင်း၊ နှစ်နှင့်ချီ၍သော်လည်းကောင်း ကြာမြင့်တတ်သည်မှာ ထုံးစံပင်။

ဤခရီးစဉ်တွင် သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းသွားကို ဖြစ်နိုင်သမျှ သုတ်သင်ရန်၊ ကလေးငိုသံသခင်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်၊ ထို့နောက် မိစ္ဆာရတနာကို လုယူကာ ထိုနေရာမှ ဖောက်ထွက်၍ ပြေးရန်ပင်။

သို့သော် ပထမအချက်အနေဖြင့် သူသည် မိစ္ဆာရတနာကို လွယ်လွယ်နှင့် ရနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်သလို ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဤဝိညာဉ်လက်အောက်ခံ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်၏ အန္တရာယ်များကိုလည်း သူ မေ့လျော့မထားပေ။

အကယ်၍ သူသာ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု ကင်းမဲ့ခဲ့ပါက ရှေးဟောင်းသွားနှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ မရောက်မီကပင် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ သူ အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူ၏ အဓိကတာဝန်မှာ မကြာမီ ကျရောက်တော့မည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် ယာယီလုံခြုံသောနေရာတစ်ခု ရှာဖွေရန်ပင်။

သုံးလတိုင်တိုင် အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်တွင် စုန်ယန်သည် ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံကို ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံ တစ္ဆေအလံအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အလံအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆိုးအားလုံးမှာ သူ ညွှန်ပြသည့် နေရာတိုင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း ရေမျက်နှာပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး အိမ်ခေါင်မိုးများကိုပါ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် မြင့်တက်လာသော ရေများကို ကြည့်ရင်း စုန်ယန်သည် စက္ကူအိမ်ကို ထုတ်သုံးရန် လုံးဝ မကြိုးစားခဲ့ပေ။

သုံးလပတ်လုံး ရေမျက်နှာပြင်မှာ ပြန်ကျခြင်းမရှိဘဲ တိုးလာနေခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ ငါသာ စက္ကူအိမ်ကို သုံးပြီး ရေအောက်ကို ဆင်းသွားခဲ့လို့ ရေတွေ ပြန်မကျတော့တဲ့အခါ ဒီနေရာမှာပဲ ထာဝရ ပိတ်မိနေတော့မှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်က ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေရဲ့ ဖိအားနဲ့ စွမ်းအားတွေ မြင့်တက်လာမယ်ဆိုရင်ကော ဒီစက္ကူအိမ်က ဆက်ပြီး ခံနိုင်ရည် ရှိပါဦးမလား"

"ပထမအကြိမ်မှာ ပျက်စီးခြင်း မရှိတာကြောင့် ရေရှည်လုံခြုံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်ဆိုတာက... ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားရင်တောင် စမ်းသပ်မှုအသစ်တွေ မလိုဘဲ အမြဲတမ်း ခံနိုင်ရည် ရှိနေမယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာမှ မဟုတ်တာ"

ထိုအချိန်တွင် ဓားပျံတစ်လက်သည် ဟင်းလင်းပြင်၌ မြူဆိုင်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖြာထွက်စေလျက် ရှိသည်။

စုန်ယန်နှင့် ပိုင်ရွှယ်ဟန်တို့သည် ထိုမြူဆိုင်းသော အလင်းတန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ စုန်

ယန်က လက်နက်ကို သွေးစစ်ခြင်းတွင် အာရုံစိုက်နေပြီး ပိုင်ရွှယ်ဟန်ကမူ ဓားပျံကို လေထဲတွင် ဝဲပျံနေစေရန် ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားရသည်။

ဓားပျံကို ထိုသို့ထိန်းချုပ်ရခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေကာ အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဤနေရာတွင် ထူးကဲချီစွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝနေသလို ပိုင်ရွှယ်ဟန်ကိုယ်တိုင်လည်း ချီစွမ်းအင်ကျောက်စိမ်းများကို အလုံအလောက် ယူဆောင်လာခဲ့သဖြင့် အဆင်ပြေနေခြင်းပင်။

နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်ဆိုးကို အောင်မြင်စွာ အသွင်ပြောင်းပြီးသည့်နောက်တွင် စုန်ယန်သည် အလံကို ရုတ်တရက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[အမည် - စုန်ယန်]

[သက်တမ်း - ၄၁ / ၈၆၄၀]

[မှော်အတတ်များ - မဟာဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းအတတ် (ပြီးပြည့်စုံခြင်း) (တစ်ဆင့်တိုး အသွင်ပြောင်းခြင်း)]

အကယ်၍ ဝိညာဉ်ပေါက်ကွဲခြင်းအတတ်သည် သူ ကျွန်ပြုထားသော ဝိညာဉ်များ၏ အကျိုးအကြောင်းများကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချီစွမ်းအင်ကို ထွက်ပေါ်စေခြင်းဖြစ်ပါက မဟာဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းအတတ်မှာမူ ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဝါးမြိုစေခြင်း၊ ချိတ်ဆက်စေခြင်းတို့ကို အသုံးချ၍ ဧရာမဝိညာဉ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးကာ ပေါက်ကွဲစေခြင်းပင်။ ယင်း၏ ဖျက်ဆီးအားမှာ မူလထက် အဆင့်များစွာ သာလွန်သည်။

စုန်ယန်သည် ပထမအတတ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် နားလည်ရန် နှစ်ပေါင်း ၆၅၀ ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ဒုတိယအတတ်အတွက်မူ နှစ်ပေါင်း ၄၃၁၀ တိုင်တိုင် အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဧရာမဝိညာဉ်ဟု ခေါ်ဆိုသည့်အရာမှာ မိစ္ဆာလက်နက်များ၏ နယ်ပယ်ထဲတွင်သာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ထူးကဲအသုံးအဆောင်၊ ထူးကဲရတနာ၊ ဝိညာဉ်အသုံးအဆောင်၊ ဝိညာဉ်ရတနာ၊ မိစ္ဆာအသုံးအဆောင် ထို့နောက်တွင်မှ မိစ္ဆာရတနာ ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် ထူးကဲအသုံးအဆောင်မှသည် ဝိညာဉ်အသုံးအဆောင်အထိမှာ ဖန်တီးပြုလုပ်နိုင်သော အဆင့်တွင် ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် ဝိညာဉ်ရတနာ အဆင့်မှစ၍မူ ပိုင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲမှုမှာ အဆင့်ဆင့် မြင့်တက်သွားပြီး အချို့သော အဓိကပစ္စည်းများမှာ ကံကြမ္မာ အခွင့်အလမ်းမရှိပါက သေသည်အထိပင် ရရှိနိုင်ရန် မလွယ်ကူလှချေ။

မိစ္ဆာလက်နက်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများ၏ အဆိုအရ မိစ္ဆာလက်နက်ဆိုသည်မှာ အတိုင်းအဆမရှိသော မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းနေသည့် ရတနာများပင်။

မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တွင် ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ဟူ၍ မရှိသောကြောင့် ပိုင်ရှင်၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ထံတွင် ကပ်တွယ်သွားကာ ပိုင်ရှင်၏ ဝိညာဉ်ကို ဧရာမဝိညာဉ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးတတ်သည်။

ထိုဧရာမဝိညာဉ်တွင် အချက်နှစ်ချက်ရှိကာ ပထမအချက်မှာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို မိမိကိုယ်ပိုင် အကျိုးအကြောင်းတရားများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားခြင်းပင်။ အကယ်၍ ကိုယ်ထိန်းချုပ်ထားသော ပြင်ပအကျိုးအကြောင်းတရားများစွာကိုပါ ထပ်မံပူးကပ်လိုက်ပါက ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ အကျိတ်နယ်ပယ်၏ အခြေအနေသုံးရပ်အထိ တိုက်ရိုက် ထင်ဟပ်လာနိုင်သည်။

ပြင်းထန်သော မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုအတွင်း မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မိုးစက်များက ထိုအကျိုးအကြောင်းတရားများကို ဆေးကြောပစ်လျှင်ပင် ဧရာမဝိညာဉ်၏ ပြင်ပ၌ရှိသော ကိုယ်နှင့်မသက်ဆိုင်သည့် အကျိုးအကြောင်းတရားများကိုသာ ဆေးကြောနိုင်မည်ပင်။

ဒုတိယအချက်မှာ ထိုဧရာမဝိညာဉ် ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားသည် မှန်းဆ၍မရနိုင်အောင် ပြင်းထန်လှခြင်းပင်။

မဟာဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းအတတ်သည် စုန်ယန်အား ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုကို မိစ္ဆာလက်နက်များစွာ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်သည့် စက်ယန္တရားတစ်ခုအဖြစ် အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းလဲပစ်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

၎င်းသည် တိုက်စစ်ရော ခံစစ်တွင်ပါ အသုံးဝင်ပြီး အကာအကွယ်ပေးနိုင်သလို ပေါက်ကွဲမှုများကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်သည်။

ထို့ပြင် လက်အောက်ခံဝိညာဉ်များမှာ သူ၏အမိန့်ကို လုံးဝနာခံကြသဖြင့် ထိုပေါက်ကွဲမှုများက တစ်နေရာတည်းတွင် ထပ်ဆင့်ပေါက်ကွဲသည့် တိကျလှသော တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်လာပေတော့မည်။

သို့သော်လည်း စိတ်မကောင်းစရာမှာ မဟာဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းအတတ်ကို တိုက်စစ် သို့မဟုတ် ခံစစ်အတွက် အသုံးပြုတိုင်း အလံအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ သေချာပေါက် ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ရာ အသုံးပြုလေလေ အရေအတွက် လျော့နည်းသွားလေလေ ဖြစ်ပေမည်။

ယခုအခါ စုန်ယန်သည် သက်တမ်းမလုံလောက်ခြင်းဟူသော ခံစားချက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

မဟာဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းအတတ်၏ ဒုတိယအဆင့် ပြီးပြည့်စုံသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို အဆုံးသတ်ရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ အချိန်ယူရမည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး ထိုကာလမှာ သူ၏ လက်ရှိအမြင့်ဆုံးသက်တမ်းထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုမဟာဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းအတတ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အခြေပြု မှော်ပညာရပ်များထဲတွင် အစကတည်းက အစွမ်းထက်လှသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရာ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုပင် ကျော်ဖြတ်ကာ အားအကိုးရဆုံးသော အတတ်ပညာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အရှင်းဆုံးပြောရလျှင် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရာမိစ္ဆာခန္ဓာသည် စွမ်းအားပမာဏပိုင်းတွင် အားသာချက်ရှိသော်လည်း ဤစွမ်းဆောင်ရည် ယန္တရားသစ်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားရသည်။

ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံနှင့် မဟာဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းအတတ်တို့ကို အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ဘေးတွင်ရှိနေသော ပိုင်ရွှယ်ဟန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဆက်ပြီး တောင့်ခံနိုင်သေးရဲ့လား"

ပိုင်ရွှယ်ဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေးမှာ စုန်ယန်

ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများက သူ့ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေကြသည်။

စုန်ယန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားသောအခါ သူမက ကမန်းကတန်းပင် ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။

ဤအမျိုးသားနှင့် မဆုံတွေ့မီက သူမ၏ ဘဝဟောင်းမှာ လွင့်ပါးနေသော လေလွင့်ဘဝတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုမှသာ အိမ်တစ်လုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား သူမ ခံစားနေရသည်။ သွေးကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားသည့်ကိစ္စကိုမူ သူမ လုံးဝပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ... အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ခံစားနေရသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိရှိချေ။

သို့သော် သူမ ခံစားချက်မှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ခေါင်းငုံ့နေရကာ သွေးကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲတွင် ရပ်နေရသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားကြမှာလား"

အခန်း။ ၂၆၂

ပိုင်ရွှယ်ဟန်က ထိုသို့မေးမြန်းရာတွင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မပါဝင်ပေ။

သွားမည်ဖြစ်စေ၊ မသွားမည်ဖြစ်စေ၊ အဘယ်အရပ်သို့ ရောက်မည်ဖြစ်စေ သူမအတွက် အရေးမကြီးတော့ချေ။

စုန်ယန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားအဆုံးတွင် သူသည် သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ရှေးဟောင်းသွား၏ အလောင်းကို ထုတ်ယူကာ အရေခွံခွာ၍ သားရေနယ်သည့် အလုပ်ကို စတင်လေတော့သည်။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းသွား၏ အလောင်းအပြင် ယခင်က သရဲတစ္ဆေတိုက်ခိုက်ရေးဂိုဏ်းမှ လုယူလာခဲ့သော အရင်းအမြစ်များစွာ ရှိနေပြီး ထိုအထဲတွင် မိစ္ဆာသားရဲ အရေခွံများစွာလည်း ပါဝင်သည်။

သူသည် အရိပ်ရုပ်သေးများကို မပြုလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း လိုအပ်သော ပစ္စည်းကိရိယာများကိုမူ အလုံအလောက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ဖူးသည်။

...

...

"ဝုန်း..."

"ဂျိမ်း..."

ကလေးငိုသံသခင်သည် သူ၏ လက်သည်းများကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း သူကိုယ်တိုင် ဆွဲဖြဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သော ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလေး ကစားလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနားငြီးစရာကောင်းတဲ့ အရာက ငါ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားနေတာလား။ ငါ့နောက်ကို ချော့ပါးတောင်ကုန်းကနေ ဒီအထိ တစ်လျှောက်လုံး လိုက်လာတာလား။ ဒါက တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့လား။ ထန်ဖန်းလေး... မင်းကော ဘယ်လိုထင်သလဲ"

သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ထန်ဖန်းက "အဖွား... ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး" ဟု တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စကားလုံးများ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် ထန်ဖန်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပင်ကိုယ်ဗီဇအတိုင်းသာ ဖြေလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင်။

ထိုဗီဇမှာ သူသည် ထူးဆန်းသော စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ကျရောက်သွားခြင်းကြောင့်ပင်။

ထိုစိတ်အာရုံထဲတွင် သူနှင့် ကလေးငိုသံသခင်တို့မှာ မည်သို့မည်ပုံ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်သွားကြသည် မသိချေ။

ဇာတ်လမ်း၏ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျများမှာ များပြားလှသော်လည်း ခြုံငုံရလျှင်မူ ဝိညာဉ်နယ်မြေကို စူးစမ်းရာတွင် မအောင်မြင်ဘဲ သေဆုံးရတော့မည့် ထန်ဖန်းကို ကလေးငိုသံသခင်က ကယ်ဆယ်၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ကို အကျဉ်းချထားသော်လည်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ်မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအတွင်း လုပ်ကြံမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ကလေးငိုသံသခင်မှာ ထွက်ပြေးခဲ့ရပြီး သူသည် မြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှ မထွက်ခွာမီ ထန်ဖန်းကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် ကလေးငိုသံသခင်မှာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခံရပြီး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သော်လည်း ထန်ဖန်းမှာ သူ့ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘဲ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ လူသားတစ်ဦးနှင့် မိစ္ဆာတစ်ဦးဖြစ်ကာ တစ်ဦးမှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော် အလယ်အဆင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော် နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကြာ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီးနောက်တွင် သံယောဇဉ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်း၌ ထန်ဖန်းက ကလေးငိုသံသခင်ကို အဖွားဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပြီးကလေးငိုသံသခင်ကလည်း သူ့ကို "ထန်ဖန်းလေး" ဟု ရင်းနှီးစွာ ခေါ်လေ့ရှိသည်။

ယခုအခါ ကလေးငိုသံသခင်သည် ထန်ဖန်း၏ ခေါ်ဝေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူသည်လည်း စုန်ယန်ကဲ့သို့ပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ စိတ်အာရုံထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသော ထန်ဖန်းသည် အစစ်အမှန် ထန်ဖန်း၏ စိတ်ရင်းအတိုင်း ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်ပင်။

ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ စွမ်းအားသည် သူ၏ ခိုင်မာလှသော စိတ်ဓာတ်အတွင်း၌ပင် တစ်စုံတစ်ရာသော သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုးများကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ်မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအတွင်းမှ သောင်းကျန်းမှုဆိုသည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုများထံမှ မဟုတ်ဘဲ ပြင်ပမျိုးနွယ်စုများထံမှ ဖြစ်သည်။

ထန်ဖန်းအပေါ် သူ၏ ကြင်နာမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုများမှာလည်း အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

သို့သော် ဤခံစားချက်မှာ မည်သည့်အကြောင်းရင်းမှ မရှိဘဲ ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။

ကလေးငိုသံသခင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထန်ဖန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါက စိတ်အာရုံနယ်ပယ်သက်သက်ပါပဲ။ မင်းက ရတနာတွေ ရှာဖွေဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထားပါ။ အဖွားက မင်းကို မတရား မလုပ်ပါဘူး"

စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်းသို့ မကျရောက်မီက သူသည် ထန်ဖန်းကို ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့သာ သဘောထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မရှင်းပြနိုင်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အတွက် ထန်ဖန်းမှာ အသုံးချစရာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း စိတ်အာရုံနယ်ပယ်၏ အကျိုးအကြောင်းတရားများဖြင့် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ခြင်း ခံလိုက်ရသူများမှာ စုန်ယန်နှင့် ကလေးငိုသံသခင် နှစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အကြွင်းအကျန်များသည် အခွင့်အရေးရတိုင်း ပေါ်လာတတ်ပြီး စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်ရန် ငြင်းဆန်ကာ ခေါင်းမာနေသူများကို နည်းလမ်းဟောင်းဖြင့်ပင် ဖမ်းစားတတ်သည်။

ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် လူနှစ်ဦးကို တူညီသော စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲသို့ ပစ်

ထည့်ကာ ဘဝတစ်ခုတည်းကို အတူတူ ဖြတ်သန်းစေခြင်းဖြင့် အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် သံယောဇဉ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သမင်မိစ္ဆာ၊ ရှေးဟောင်းသွားနှင့် ဟန်ယွီလင်းတို့ပင်လျှင် သူတို့၏ ဘေးနားရှိလူများနှင့် မရှင်းပြနိုင်သော သံယောဇဉ်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မည်မျှပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ပါစေဦးတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်တိုင် ဘဝကို အတူတူ မျှဝေခံစားခဲ့သူ၊ အောင်မြင်မှုနှင့် ကျရှုံးမှုများကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသူတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ ထိုနှောင်ကြိုးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ရှေးဟောင်းအလောင်း၏ အရေခွံကို အသုံးပြု၍ အရိပ်ရုပ်သေးတစ်ခုကို အလျင်စလို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဤရုပ်သေးမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှပြီး ထိုသူ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က စွမ်းအားမျိုးကို လုံးဝ ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

သူ၏ အရေခွံနယ်သည့် အတတ်မှာ ယခုလက်ရှိ အရေခွံ၏ ခိုင်မာမှုအဆင့်ကို ကိုင်တွယ်ရန် မလုံလောက်သေးသောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသုံးပြု၍ရသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

စုန်ယန်သည် မိစ္ဆာသားရဲ အရိပ်ရုပ်သေးများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ဤရုပ်သေးများမှာမူ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ ထိုသားရဲများ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်ကထက်ပင် စွမ်းအား ပိုမိုကြီးမားနိုင်သည်။

အလုပ်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စုန်ယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အဝေးရှိ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ထွက်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ပိုင်ရွှယ်ဟန်က သူ့ကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

ကြည်လင်တောက်ပသော ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် နူးညံ့သော သံယောဇဉ်များ ကိန်းအောင်းနေပြီး ဆောင်းဦးရာသီ၏ ရေပြင်ကဲ့သို့ အေးချမ်းလှသည်။

၎င်းမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ပထမဆုံးအချစ်ကြောင့် ရင်ခုန်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် အတူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အချိန်ကာလများက ပေးအပ်သည့် နွေးထွေးမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

စုန်ယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ကြည်နူးမှု၊ စိတ်လက်ပေါ့ပါးမှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်တိုင် အတူဖြတ်သန်းရခြင်း၊ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို တစ်ဖန်ပြန်ရရှိပြီး ဘဝကို အစမှ ပြန်စရခြင်းမှာ ပင်ကိုယ်အားဖြင့်ပင် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှသည်။

တစ်ဦး၏ အကျင့်စရိုက်ကို တစ်ဦးက သိနားလည်နေခြင်းက စိတ်အေးချမ်းမှုနှင့် နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။

သို့သော် ဤခံစားချက်များ၏ အရင်းအမြစ်မှာ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေရသည်မှာ ထူးဆန်းသည်။

ရုတ်တရက် စုန်ယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး ဖုန်းချန်ဇီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ကျန်းဟန်... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ငါ သင်ပေးရမယ့် လျှို့ဝှက်အတတ်တွေကိုလည်း သင်ပေးပြီးပြီ။ မင်းပြောတဲ့ ခရမ်းရောင်နန်းတော် အလယ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးအကြောင်းကိုလည်း ငါ ပြောပြပြီးသားပဲ။

အသိစိတ်ကို ကာကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ်ဆိုတာ လောလို့မရဘူး။ အခြေအနေတွေ မှည့်ဝင်းလာမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်ရမယ်။ အဆင့်တက်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ အန္တရာယ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး အေးချမ်းလုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ ဝေးရာမှာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ဖို့ပဲ။

တစ်နေ့မှာ မင်း ထမင်းစားနေရင်း ဒါမှမဟုတ် အိပ်ပျော်နေရင်းနဲ့ အဆင့်တက်မယ့် အခွင့်အရေးကို ရုတ်တရက် ခံစားမိလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ စိတ်အာရုံကို စူးစိုက်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်မံကျင့်ကြံလိုက်ရင် မင်း အဆင့်တက်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုး၊ မြေခွေးနဲ့ ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ဖိအားတွေ၊ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို ထမ်းပိုးထားရတဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင်တော့ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။

ကဲ... ငါ နိုးနေတဲ့အချိန်ကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ထန်ဖန်းလေးအတွက် ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို အကုန်နီးပါး သုံးလိုက်ရပြီ။ ကျန်းဟန်... တကယ် အရေးမကြီးရင် ငါ့ကို နောက်ထပ် မခေါ်ပါနဲ့တော့..."