အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)

အခန်း ၁၅၁

**Warning :

ကျောက်အာက အားလုံးရှင်းလို့ပြီးတော့ ရွှီထင်းရှန်းကလည်း သူ့ဘာသာ သွားအိပ်တော့မယ်လို့ တွက်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် မှန်းချက်နဲ့နှမ်းထွက်ကွဲပြားစွာပဲ ဒီကောင်လေးက မသွားတဲ့အပြင် သူမကို လာကပ်တွယ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။

လူငယ်လေးကြည့်ရတာ အရက်ရှိန်ကြောင့်လည်းပါမယ် ထင်ပါရဲ့။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိသလိုနဲ့ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်နေပုံ ရတယ်။ သူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ကျောက်အာအနောက်ကို ရောက်လာပြီး ပုခုံးပေါ်မေးတင်ကာ သူမ နားသန်သီးလေးတွေကို ဆွဲဆိတ်လိုက် လည်ပင်းသားလေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ပွတ်ဆွဲလိုက် လုပ်နေတယ်။

သူ ရှူထုတ်လိုက်တဲ့ ပူနွေးနွေး ထွက်သက်တချို့က ကျောက်အာရဲ့အရေပြားကို တိုက်ရိုက်လာထိခတ်နေပြီး ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ အကျင့်ကို ကောင်းကောင်းသိတဲ့ ကျောက်အာက သေချာပေါက် မဟုတ်တာကြံနေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် သူမမှာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထုတ်ပြောလိုက်လို့လည်း မရပြန်ဘူး။ ဒီကောင်လေးက သိပ်ဉာဏ်များလွန်းတယ်။ တကယ်လို့ သူမသာ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ပြောလိုက်ရင် ရွှီထင်းရှန်းက မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ပဲ အထင်လွဲနေတာလို့ ငြင်းပြီး သူလုပ်ချင်တာ ဆက်လုပ်နေမှာ ကျိန်းသေပေါက်ပဲ။

ပြီးရင် သူမ စိတ်ထဲကအလိုရှိတဲ့အတိုင်း ဖြည့်ဆည်းပေးရုံပဲဆိုပြီး လက်နှစ်လုံးကြား လှိမ့်ကာ သူ့အပြစ်ကို သူမ အပြစ်လုပ်လိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ တကယ်တမ်း နစ်နာရမယ့်သူက သူမမို့လို့ ကျောက်အာက သူ့ထောင်ချောက်ထဲ မကျမယ့်နည်းလမ်း စဥ်းစားလိုက်တယ်။

လောလောဆယ် တခြားလုပ်စရာတွေရှိပြီး အခန်းထဲမှာကျန်ခဲ့တဲ့ သားလေးကိုလည်း သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်လို့တော့ ဆင်ခြေပေးလို့ရတယ်။ ဥပမာ သူသောက်နေတာကို တစ်ချိန်လုံး အဖော်ပြုပေးနေရလို့ သူတို့ညစာတောင် မစားရသေးကြောင်းကို အရင်ထုတ်ပြောမယ်။ လူကြီးတွေက တစ်နပ်မစားလို့ရပေမယ့် ကလေးတွေကတော့ ဘယ်နေနိုင်ပါ့မလဲ။

တကယ်တော့ ကျောက်အာဆိုလိုချင်တာက သူမ ညစာချက်တော့မှာမို့ လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းက သူ မလုပ်ချင်တာတွေကို ကွက်ပြီး မကြားချင်ဟန်ဆောင်တဲ့နေရာမှာ ဆရာတစ်ဆူဆိုတာ မေ့သွားတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ခြုံပြောရရင် ရွှီထင်းရှန်းက ကျောက်အာရဲ့အကြောင်းပြချက်တိုင်းကို ဟုန်းအာလည်း စားပြီးသွားပြီဖြစ်သလို သူလည်း လက်ရှိဗိုက်မဆာဘူးဆိုကာ ယတိပြတ် ငြင်းဆန်လိုက်တော့တယ်။ ဒါကြောင့် သူမ ဟင်းချက်ချက်မချက်ချက် သူ ဂရုမစိုက်ပါဘူးပေါ့။

“အင်း နင်တို့တစ်ယောက်မှ မဆာလည်း ငါကတော့ စားမယ်”

“ဒါဆို လုပ်လေ”

ကျောက်အာရဲ့ ဆူအောင့်အောင့်အသံကို ရွှီထင်းရှန်းက မကြားသလိုနဲ့ အေးအေးလူလူ ပြန်ဖြေတယ်။

ဒါပေမယ့် နင်က ဒီလိုတွေလာလုပ်နေမှတော့ ဘယ်လိုချက်လို့ရမလဲ။

ကျောက်အာက စိတ်ထဲမကျေမချမ်း အော်ဟစ်လိုက်မိတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမ ခါးတစ်ဝိုက်ကို မြွေလိုရစ်ပတ်လာတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့လက်က အောက်ဆက်လျှောလာတာကို ခံစားမိလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံး ငြိမ်မခံနိုင်တော့တဲ့ ကျောက်အာက ထိုမကောင်းတဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ဖတ်ခနဲရိုက်ချကာ တားဆီးလိုက်ရတယ်။

“မလုပ်နဲ့ဆို”

သူမက အလျင်စလို တောင်းပန်တယ်။

“ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ”

ရွှီထင်းရှန်းပါးစပ်ကထွက်လာတဲ့ ဒီတစ်ခွန်းက အပြစ်ကင်းဖြူစင်လွန်းလို့ စာရွက်ဖြူတောင် အရှုံးပေးရမယ်။

151 02

“ငြိမ်ငြိမ်နေ”

“နေနေတာပဲလေ”

သူက ပြောလည်းပြော မျက်နှာကိုလည်း ကျောက်အာလည်ပင်းနဲ့ပုခုံးစပ်ကြားထဲ ထိုးထည့်ကာ ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်နေပြန်တယ်။ မီးဖိုထဲက မီးတောက်တွေက အညွှန့်တလူလူတက်ကာ လိမ္မော်ရောင်တောက်နေပေမယ့် တစ်ခန်းလုံးက ဒီအလင်းတစ်ခုထဲကိုပဲ အားကိုးနေရတာကြောင့် နံရံပေါ်က အရိပ်နှစ်ခုက အတော်လေး အထင်လွဲချင်စရာ ကောင်းနေတယ်။

လက်ရှိ ကျောက်အာလည်တိုင်ကို မင်းမူထားတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့လေသံက ခပ်နိမ့်နိမ့်နဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတာတော့ အမှန်ပဲ။

“သာ့ထျန်နဲ့တခြားလူတွေက ဒီတစ်ချိန်လုံး ရှိနေတာ အခုသူတို့လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကလေးလည်း အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီဆိုတော့ …. ငါတို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ်လေး ….”

ကျောက်အာလည်း ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အသံကိုတိုးချပြီး ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။

“ဒါပေမယ့် ဒီမှာကြီးတော့ မရဘူးလေ။ ဒီလိုလုပ် ငါတို့ထမင်းစားပြီးမှ ဟုန်အာကိုလည်း သိပ်ပြီးတဲ့အခါကျရင်ရော..”

“ဟင့်အင်း”

သူ့လက်တစ်ချောင်း အကွေးမှာတင် စကပ်အောက်က တစ်စုံတစ်ရာ ကျွတ်ကျသွားတယ်။ ကျောက်အာက လန့်ပြီးပြန်ကောက်ဝတ်ဖို့ ကုန်းလိုက်မိတဲ့အချိန်မှာပဲ အနောက်ကလူက သူမခါးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

“မစောင့်နိုင်ဘူး”

၇ လပိုင်းဆိုတာ တစ်နှစ်ပတ်လုံးမှာ အပူပြင်းဆုံးကာလ၊ ဒါကြောင့် အိမ်နောက်ဖေးတံခါးနဲ့ ပြူတင်းပေါက်တွေကို ဖွင့်ထားမိတော့ ညလေက မီးဖိုခန်းကို အလျဥ်းသင့်သလို လာရောက်နှုတ်ဆက်တတ်တယ်။

ပုစဥ်းရင်ကွဲကောင်တွေရဲ့ တကျစ်ကျစ်အော်သံကလွဲလို့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်မှုအောက် ကျရောက်နေတယ်။ အခုလည်း လေပြည်က ပါးလွှာတဲ့သူမ စကပ်အောက်ဝင်လာတဲ့အခါ ကျောက်အာက ကြက်သီးထပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို အလိုလို စေ့ပိတ်လိုက်မိတယ်။

လေထက်ပိုမြန်တာက သူမရဲ့ဖောင်းကြွနေတဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ် နယ်ချဲ့လာတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့လက်တွေပဲ။ နွေရာသီမို့ ကျောက်အာက အစိမ်းဖျော့ဖျော့ အင်္ကျီခပ်ပါးပါးလေးကိုပဲ ဝတ်ထားတာ။ အခုအင်္ကျီက အတင်းအကျပ် ဆွဲဖွင့်ခံလိုက်ရတော့ ကြာပန်းသဏ္ဍာန်အဆင်ရှိတဲ့ ပန်းနုရောင်အတွင်းခံလေးက ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ပါးစပ်နားရောက်နေတဲ့ သူမနားသန်သီးလေးကို ဆွဲကိုက်ရင်း ရှည်သွယ်တဲ့လက်ဖြူဖြူကလည်း အတွင်းခံအောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်လာတယ်။ နယ်ကျော်လာတာ ဘယ်ဘက်လက်ဖြစ်ပြီး သူက ဒီတစ်လျှောက်လုံး အလုပ်ကြမ်းမလုပ်ခဲ့ရတဲ့အပြင် စုတ်တံပဲကိုင်ခဲ့ရတာ။

ယောက်ျားလက်ဆိုပေမယ့် သူ့လက်ဖဝါးတွေက စာရေးလို့ လက်မ၊ လက်ညှိုးနဲ့လက်ခလယ်ကြား အသားမာတက်တာကလွဲရင် အတော်လေး နူးညံ့တယ်။ ပါးလွှာတဲ့အတွင်းဝတ်လေးကို ဖြည်ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျောက်အာတစ်ယောက် ပြင်ပလေ ထိတွေ့မှုကြောင့် အေးခနဲ စိမ့်တက်သွားတယ်။

အမျိုးသားရဲ့လက်တွေကတော့ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ပန်းငုံဖူးလေးတွေကို တစ်ချက်နှစ်ချက် လိမ်ဆွဲနှိုးဆွပြီးတော့မှ လုံးဝန်းတဲ့အသားစိုင်ကို အောက်ကနေပင့်ကိုင်ကာ ဆုပ်နယ်နေတယ်။

“ကြည့်ပါဦး သိပ်ထွားတာပဲ”

ကျောက်အာက သူ့အပြုအမူတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကောင်လေးရဲ့လက်ထဲက သူမ ရင်သားက ထိပ်ဖူးလေးတွေ နီရဲနေကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့အထိအတွေ့ကို တောင့်တနေသလိုမျိုး တဆတ်ဆတ်တုန်နေတာ ရှက်ဖွယ်ကောင်းစွာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

“သနားစရာလေး ငါ ငုံထွေးပေးလိုက်ရမလား …”

“….”

“ဟင်မ်…”

151 03

သူက ခပ်အက်အက်အသံနဲ့ ဆိုရင်း အစသန်တဲ့ လက်ကလည်း အဆက်မပြတ် ဆော့နေသေးတယ်။ သာယာတဲ့အပူလှိုင်းတချို့က သူမရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက်ကနေ ဦးခေါင်းခွံအထိ ကျဥ်တက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် သူမ ထိပ်ဖူးလေးတွေက ဆူတောင်လာတာ ခံစားလိုက်မိတယ်။

အခုချိန်မှာတော့ ကျောက်အာက မလွတ်နိုင်တော့တာသိလို့ ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ သနားစရာအမူအရာလေးနဲ့ တောင်းဆိုလိုက်တယ်။

“ငါတို့အခန်းကို သွားကြရအောင်နော်”

ရွှီထင်းရှန်းက နူးညံ့ဟန်နဲ့ အေးစက်စက်ရယ်ရင်း “အဟင်း အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒီညလရောင်က ဘယ်လောက်လှသလဲလို့ ဒီလောက် အေးချမ်းတဲ့အချိန်မျိုးမှာ ဘဝကို အဆုံးစွန်ပျော်မွေ့သင့်တာပေါ့ ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် ဘာဂရုစိုက်နေစရာရှိလဲ”

ကျောက်အာလည်း ကောင်းကင်မှာ လထိန်ထိန်သာနေတာကို မြင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမ အာရုံမရှိတဲ့အချိန်မှာပဲ ကြီးမားပူနွေးတဲ့ မာကျောကျောတစ်စုံတစ်ရာက စကပ်အောက်ကနေ တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။

ကျောက်အာက အလိုအလျောက် ရှေ့တိုးလိုက်မိပေမယ့် ရွှီထင်းရှန်းကလည်း လိုက်တိုးလာတော့ သူမခန္ဓာကိုယ်က ခါးလောက်ရှိတဲ့သစ်သားအမြင့်နဲ့ အနောက်ကလူကြား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်မိသွားတော့တယ်။ သူက အဆုံးထိ ရောက်ပြီးမှ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတယ်။

“ငါ့ကျောက်အာက အရမ်းစိုနေတာပဲ …”

ကျောက်အာရဲ့အသက်ရှူနှုန်းတွေက အခုနကတည်းက ဗြောင်းဆန်ကုန်တာ။ အခုလည်း သူမက လေသံလေးနဲ့ပဲ တီးတိုးဆိုနိုင်တယ်။

“အဲဒါချွေးတွေ … ဒီနေ့အရမ်းပူလို့”

“ဟွန်း…”

သူက နှာမှုတ်သံနဲ့ပဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှပြောမလာဘူး။ အဲဒီအစား နောက်တစ်ကြိမ် အရှေ့အနောက် လှုပ်ရှားပြီးမှ

“ဒါဆို ငါ ပိုကြိုးစားရတော့မှာပဲ မင်းလမ်းကြောင်းလေးက လက်မခံရင် ငါဘယ်လို ချောချောချူချူ ဝင်လာလို့ရမလဲ”

ကျောက်အာက ရှက်လွန်းလို့ လဲသေချင်နေပြီ။ ဒါပေမယ့်လည်း ဟန်ကိုယ့်ဖို့ လည်ချောင်းအသာရှင်းလိုက်တယ်။

“ဘယ်သူက ဝင်လာခိုင်းလို့လဲ၊ နင့်ဘာသာ ဇွတ်ဝင်လာချင်နေတာ”

“အာ … မင်းက ဝင်မလာစေချင်ဘူးပေါ့”

“ဟင့်အင်း”

ကျောက်အာက သူမ ပြောချင်တာကို အဓိကထောက်ပြဖို့ ခေါင်းတောင်ခါပြလိုက်သေးတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ လည်ချောင်းသံနဲ့ ထုတ်ညည်းလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ခါးလေးကနေ ထပ်ဆောင့်ပြန်တယ်။

ဒီနေ့က သူက ခါတိုင်းထက် ပိုစိတ်ရှည်နေပြီး အရင်လိုမဟုတ်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် စီးချက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတယ်။ နောက်တော့ ကြီးမားတဲ့နဂါးကြီးက သူမ ပွင့်ဖတ်လေးတွေကို အဝတ်ပေါ်ကနေတစ်ဆင့် ပွတ်သပ်စနောက်လာတယ်။

အဝတ်ပါးလေးက စိုရွှဲနေပြီမို့ အသားစိုင်နှစ်ခုကို ပူးကပ်သွားစေပြီး အဟန့်အတားမဖြစ်တဲ့အပြင် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ပိုတောင်သာယာမှု ပေးစွမ်းနိုင်သေးတယ်။ ကျောက်အာက အသက်ကို အောင့်ထားမိတယ်။

သူမ ထည့်တော့မယ်လို့ တွေးလိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း ရွှီထင်းရှန်းက တမင်တကာကို ပွတ်ကာသီကာ ကျော်ကျော်သွားတတ်တယ်။ တဖြည်းဖြည်း ချွေးရွှဲလာတဲ့ကျောက်အာက သစ်သားစွန်းကို ကိုင်ကာ ခွေကျချင်နေတဲ့ခြေထောက်တွေကို ထိန်းထားရတယ်။

အဲဒါထက် သူမရဲ့ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှာ သည်းမခံနိုင်အောင် တင်းကျပ်လာပြီး ပူနွေးတဲ့ခံစားချက်တချို့လည်း ပြည့်နှက်လာတယ်။ မသိရင် အဲဒီပူနွေးနွေးအရာတွေက မကြာခင် အပြင်ကို စီးကျလာတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။

“အိုး ကျောက်အာ မင်း ငါ့ကို အရမ်းဆွဲစုပ်ထားတာပဲ။ ထည့်ပေးစေချင်နေပြီလား”

151 04

သူက ရက်စက်စွာ ထုတ်ရယ်လာတယ်။

“ဟင့်အင်း မလိုဘူး”

“ဟုတ်လို့လား”

ရွှီထင်းရှန်းက ရုတ်တရက်ကြီး ပြုံးတုံ့တုံ့နဲ့ လျှောထည့်လိုက်ပြီး တစ်ချက်နှစ်ချက် ဆောင့်ပေးလိုက်တာနဲ့ ကျောက်အာဆီက မီးရှူးမီးပန်းတချို့ ပန်းထွက်လာတော့မယ့်အချိန်မှာပဲ သူက ရုတ်ခြည်း ပြန်ထုတ်လိုက်တော့ ခံစားချက်တွေက အမြင့်ဆုံးကနေ အောက်ဆုံးအထိ ထိုးကျသွားတော့တယ်။

ကျောက်အာက သူ့ကိုယ်သူ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို အနောက်ပစ်ပြီး သာယာမှုကို ရှာဖွေပေမယ့် အချည်းနှီးပဲ။

“ဘာလို့ဆက်မသွားတာလဲ”

“အခု ငါ့ဟာကို မင်းထဲ ထည့်ပေးစေချင်ပြီလား”

“အိုး ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ။ နင်က ပညာတတ်တစ်ယောက်နော် ဘာလို့စကားကို … အရမ်းရိုင်းရိုင်းကြီး ပြောတာလဲ”

“ဒါဆို ဘယ်လိုပြောပေးရမလဲ” ရွှီထင်းရှန်းက တမင်တကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကျောက်အာနားနား ကပ်ကာ “-ုပ်ပေးစေချင်လား ဆိုတာမျိုးလား”

‘ရီနုံး’ဆိုတာ ယွီချင်းရွာရဲ့ ဒေသသုံးစကားဖြစ်ပြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာနည်း တစ်မျိုးလည်း ဟုတ်တယ်။ ငယ်စဥ်ကတည်းက ကျောက်အာက ရွာက ကာလသားတွေ အချင်းချင်း ‘မင်း‌ေ-ြ ’ ဆိုပြီး စနောက်ပြောဆိုတာတွေကို နားရည်ဝနေပြီ။

ဒီစကားလုံးထွက်လာတိုင်းလည်း ဘေးနားက လူတွေက အော်ရယ်နေကျပဲ။ သူမက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း အတိအကျမသိတောင် မကောင်းတဲ့စကားဆိုတာတော့ သိတယ်။ သူမ လက်ထပ်ပြီးမှ အဓိပ္ပာယ်အစစ်ကို သဘောပေါက်သွားတာ။

ဒီလိုကျတော့လည်း ကျောက်အာက ကြင်စဦးတုန်းက သူမ ဘယ်လိုအမဲလိုက်ခံရတာတွေကို ပြန်တွေးမိသွားပြန်ရော။ ကျောက်အာက အာရုံလွင့်နေပေမယ့် သူမခန္ဓာကိုယ်က တုံ့ပြန်လာတာကို ရွှီထင်းရှန်းက ကွက်တိရိပ်ဖမ်းမိလိုက်လို့ ရယ်သံသေးသေးတောင် ထွက်လာတယ်။

“အဟင်း ငါတို့ကျောက်အာကို ဒီလိုတွေကြိုက်မယ်လို့တောင် မထင်ထားဘူး … ဆိုတော့ ငါ ဒီလိုပြောပေးတာကို ကြိုက်တယ်ပေါ့”

“မင်းကို လုပ်ပေးစေချင်လား”

ပွင့်လင်းလွန်းတဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျောက်အာရဲ့ နားစည်ကနေတစ်ဆင့် ဦးနှောက်အတွင်းပိုင်းအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာရုံနဲ့တင် စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးကို ထုံထိုင်းသွားအောင် လုပ်ဖို့လုံလောက်တယ်။ သူမခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အလိုလိုတုံ့ပြန်လာပြီး တစ်စုံတစ်ရာ တိုးဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ အသက်ရှူဖို့ပါ မေ့သွားတယ်။

ကျောက်အာ မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ လေတစ်သုတ် မိုးတစ်လှိုင်းက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူတို့အပေါ် ပြိုကျလာတော့တယ်။ ကျောက်အာက အရှေ့ကသစ်သားစင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ အနောက်က တိုက်ခိုက်မှုကို စည်းခံနေရတယ်။

သူမရဲ့ဖြူဖွေးအိစက်တဲ့ တင်ပါးနှစ်ဖက်က လှုပ်ရှားမှုစည်းချက်အလိုက် တုန်ခါနေပြီး ရေကာတာတောင် တားမနိုင်တဲ့အထိ ရမ္မက်လှိုင်းကလည်း ပေါင်တံတစ်လျှောက် စီးကျလာတယ်။ ဖြူသွယ်ရှည်လျားတဲ့ လက်အစုံကတော့ အခုချိန်အထိ သူမရင်ဘတ်လေးနဲ့ ဆော့ကောင်းတုန်းပဲ။

ကျောက်အာက မောဟိုက်နေတဲ့ကြားက အံတင်းတင်းကြိတ်မိသော်လည်း ရုတ်ခြည်းခုန်ထွက်လာတဲ့ ညည်းသံသဲ့သဲ့ကို မထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ဘူး။

“ကုန်းအာ ဟာ့ ဖြည်းဖြည်း …”

“ဖြည်းဖြည်းသွားရမလား မြန်မြန်သွားရမလား”

“မသိဘူး ဟင့် တော် … ပါတော့ မရတော့ဘူး အာ့ဟာ့”

151 05

“ငါတို့ကျောက်အာလေးက အပြောတစ်မျိုး အလုပ်တစ်မျိုးပဲ။ ပါးစပ်ကသာ ရပ်ခိုင်းနေတာ မင်းဟာလေးက ငါ့ကိုဆွဲစုပ်ထားတာများ လွှတ်ပေးချင်ပုံတောင် မရဘူး”

သူ့ရဲ့အေးဆေးဟန်ရတဲ့‌လေသံကို နားမထောင်ဘူးဆို ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ နဖူးကြောကြီးတွေလည်း ထောင်ထနေတာ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ လက်ရှိမှာတော့ သူက သိက္ခာကြီးတည်ငြိမ်တဲ့ စာသင်သားမဟုတ်တော့ဘဲ အရိုင်းဆန်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်နေပြီ။

ချိတ်ဆက်မှုက အားကောင်းလာတာခံစားရတော့ ရုတ်တရက် တပ်ပြန်ဆုတ်ကာ ကျောက်အာကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်အောင် ဆွဲလှည့်လိုက်တယ်။ အခုတော့ ကျောက်အာက သစ်သားစင်ကို နောက်ကျောပေးလိုက်ရတယ်။

သနားစရာ သစ်သားစင်လေးခမျာ အခုတော့ သူတို့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့စည်းချက်ကြောင့် ခပ်နဲ့နဲ့အသံလေးတွေတောင် ထွက်လာတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်‌ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့နေရာကနေ အကြည့်မလွှဲနိုင်တော့ဘူး။

အားပါတဲ့ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် နီရဲနေတဲ့ပွင့်ဖတ်လေးတွေက ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် အဝင်အထွက်လုပ်နေတဲ့ ခရမ်းပုပ်ရောင်အရာနဲ့ မညှာမတာ ခွဲခံထားရတယ်။ သူ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း အထဲက ကတ္တီပါအတွင်းသားလေးတွေ ပါလာပေမယ့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်သွင်းလိုက်ရင်တော့ သနားစရာကောင်းအောင် ပြန်တိုးဝင်သွားကြတယ်။

သူ့အကြည့်ကို အပေါ်ပြန်ပို့လိုက်တဲ့အခါ တစ်ချိန်က သူမရဲ့ကြည်လင်တောက်ပခဲ့တဲ့ မျက်ဝန်းလေးတွေက အခုတော့ဖြင့် မြူမှိုင်းရီဝေနေခဲ့ပြီ။ အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတဲ့ သူမက အပျိုဖြန်းလေးလို မဟုတ်တော့ပေမယ့် ရင့်ကျက်တဲ့အသွင်နဲ့ ပိုတောင်ညှို့အားပြင်းနေတယ်။

“ကျောက်အာက သိပ်လောဘကြီးတာပဲ အင့် ငါ့ကို ဝါးစားမတတ်ပဲ အဟင်း”

ကျောက်အာက မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးမကျေမနပ် ပြောတော့တယ်။

“မြန်မြန် … ဟုန်အာလေး နိုးလာလိမ့်မယ်”

“အဲဒီကောင်က အိပ်ရင် ဝက်ကလေးလိုပဲ အိမ်ပြိုတောင် နိုးမှာမဟုတ်ဘူး …”

ထိုအချိန်မှာပဲ အရိပ်လေးတစ်ခုက မီးဖိုချောင်တံခါးဝမှာ ပေါ်လာတယ်။

“မေမေနဲ့ ဖေဖေ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ကလေးငယ်က မျက်စိကို လက်နဲ့ပွတ်ရင်း အိပ်ချင်မူးတူး ဆိုလာတယ်။ ကျောက်အာက နှလုံးအပြင်ထွက်ကျမတတ် လန့်သွားပေမယ့် လက်ရှိနှစ်ယောက်အနေအထားကြီးက သေချာပေါက် ငြင်းမရအောင် သံသယဝင်ချင်စရာ ကောင်းနေတာ အမှန်ပဲ။

အလုံးအရင်းဝင်လာတဲ့ ရှက်စိတ်တွေကြောင့် ငိုမိမတတ်ဖြစ်သွားပြီး အခုချက်ချင်း စင်ပေါ်က ခုန်ချကာ ကျွင်းတူးပြီး ဝင်ပုန်းချင်နေလိုက်တော့တယ်။ သို့သော် ဒါပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ အမြင်ကပ်စရာကောင်းအောင် တည်ငြိမ်နေပြီး သူမစကပ်ကို မသိမသာ ဆွဲချပေးကာ သူ့သားဘက် လှည့်ပြောတယ်။

“မင်းအမေ မျက်လုံးထဲ ဖုန်ဝင်သွားလို့ အဖေ မှုတ်ပေးနေတာ”

မီးဖိုချောင်က မှိန်ကုပ်နေတဲ့အပြင် ကလေးတစ်ယောက်က ဘာသိမှာလဲ။ တကယ်လည်း သူ့အဖေက အမေ မျက်လုံးထဲဖုန်ဝင်ရင် မှုတ်ပေးနေကျဆိုတော့ ဘာထူးဆန်းတဲ့မေးခွန်းမှ မေးမလာတော့ဘူး။ ဟုန်အာက သူ့ရဲ့ဆူထွက်နေတဲ့ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ပြပြီး “မေမေ သား ဗိုက်ဆာလို့”

“အေး အေး အမေ ချက်နေတယ်နော် ခဏနေ စားလို့ရပြီ”

ကျောက်အာက အလျင်စလို စင်ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့အချိန် မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့အသံတစ်ခု ထွက်လာပြန်တယ်။ အခုနက ရိုလာကိုစတာအရှိန်ကြောင့် ခြေမခိုင်ဘဲ ပြုတ်ကျမလိုဖြစ်သွားပေမယ့် ရွှီထင်းရှန်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှမ်းဖမ်းပေးလိုက်လို့ တော်သေးတယ်။

သုံးယောက်သား တိတ်ဆိတ်သွားတော့ မီးဖိုထဲက တချွတ်ချွတ်အသံက ထင်ရှားလာတယ်။ ဒီတော့မှ ဟုန်အာလေးက အနားလျှောက်လာပြီး လောလောဆယ် မီးစလေးသာ ကျန်တော့တဲ့ ငြိမ်းလုဆဲဆဲ မိးသွေးလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။

“မေမေ မီးကုန်နေပြီဟာ ဘာနဲ့ချက်နေတာလဲ”

151 06

“ဟမ်… အယ် အင်း အားလုံးချက်ပြီးသွားလို့ မီးသတ်လိုက်တာ ဟုန်အာ စကားနားထောင် ဒီမှာမီးခိုးတွေချည်းပဲ သားမွှန်မယ်။ အခန်းထဲပြန် သွား အဖေ လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်။ အမေ ခူးခပ်ပြီးလာခဲ့မယ်”

ကျောက်အာရဲ့လေသံက တည်ငြိမ်ဟန်ရပေမယ့် သူမ မျက်နှာကတော့ မီးခဲတွေနဲ့အပြိုင် ရဲတက်နေတယ်။

“အမေ့အတွက် သား မီးပြန်မွှေးပေးမယ်”

တုံးအပြီး သိတတ်တဲ့သားလိမ္မာလေးက မီးဖိုအရှေ့က ခွေးခြေခုံအပုလေးမှာ ထိုင်ချကာ တကယ်ကြီး မီးထိုးပေးဖို့ လုပ်ပေမယ့် သူ့အဖေက ကောက်ချီလိုက်လို့ မအောင်မြင်လိုက်ဘူး။

“ကဲ မင်းအမေ သူ့ဘာသာ ချက်ပါစေ အဖေတို့ အထဲပြန်သွားကြမယ်”

“သား မီးမွှေး…”

“နောက်မှမွှေး ကြီးလာတော့မှ ဟုတ်ပြီလား”

ဒီအချိန်တော့ အလိုက်သိသိနဲ့ သားလေးကို ချော့မြှူခေါ်သွားတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းနောက်ကျောကို ကျောက်အာက နဂါးမျက်စောင်းနဲ့ စိုက်ကြည့်ပေးပြီးမှ ပေပွသွားတာတွေ ပြန်ရှင်းရတော့တယ်။ ကျောက်အာက တစ်ညလုံးစိတ်ဆိုးနေခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့နံနက်ကျမှ စိတ်ပြေသွားတယ်။

မခွင့်လွှတ်ပေးလို့လည်း မရဘူးလေ။ ဒီလူက မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းပြီး စိတ်မပြေမချင်း သူမကို လွှတ်မှမလွှတ်ပေးတာ။ သူက ကိုယ်တိုင်မထတဲ့အပြင် သူမကိုလည်း ရေဘဝဲတစ်ကောင်လို ဖက်တွယ်ထားပြီး နည်းနည်းမှလှုပ်ခွင့်မပေးဘူး။

ဒီလိုနဲ့ သုံးယောက်သား အပူပေးအိပ်ရာပေါ်မှာပဲ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်နဲ့ အခင်းတွေကြား မြုပ်နေပြီး နေမြင့်မှထရတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းပြောတာတော့ သန်ဘက်ခါမှ ချုံးလင်ညစာစားပွဲတက်ရမှာမို့ ဒီနှစ်ရက်အတောအတွင်း ဘာမှအထွေအထူးလုပ်စရာမရှိဘူးတဲ့။

မိသားစုဆုံတုန်း ကျောက်အာကလည်း အိမ်မှာချက်ပြုတ်မနေတော့ဘဲ အပြင်မှာ ထွက်စားဖြစ်ကြတယ်။ ဆန်ဈေးနားမှာ စားသောက်ဆိုင်တွေရော လှည်းရပ်ရောင်းတဲ့ နံနက်စာဆိုင်လေးတွေရော အတော်စုံတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့စာသင်သားဝတ်စုံကို ခြုံလိုက်တာနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ပညာတတ်တစ်ယောက်ပုံစံ ပေါက်ပြီးသားပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့သိမ်းသွင်းချက်အရ မြို့တော်မှာက စာတတ်ပေတတ်တွေများတာမို့ လူအုပ်ထဲရောဝင်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှမမှတ်မိတော့ဘူးဆိုပဲ။

အစကတော့ ကျောက်အာက သူ့ကို မှတ်မိသွားမှာစိုးနေပေမယ့် သူက ဒီလိုပြောလာတော့လည်း နားထောင်လိုက်တော့တယ်။ ဟုန်အာလေးက ဖက်ထုပ်ခေါက်ဆွဲစားချင်တယ်လို့ ဆိုလာတော့ အနီးနားက ခေါက်ဆွဲဆိုင်ထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက ကြက်သားဖက်ထုပ်ခေါက်ဆွဲ ၃ပွဲမှာလိုက်တဲ့အခါ ဆိုင်ရှင်ကြီးက သူ့ကို သေချာကြည့်ရင်း တစ်ခုခုစဥ်းစားနေပုံနဲ့ ပြောလာတယ်။

“ဘာလို့ … မင်းကြည့်ရတာ အဲဒီနံပါတ်တစ် ကျောင်းသားနဲ့တူနေရတာလဲ”

ရွှီထင်းရှန်းက မျက်တောင်တစ်ချက်နှစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်ဘဲ ပေါ်တင်လိမ်တယ်။

“ကျွန်တော်နဲ့တူလို့လား။ ဟိုတစ်နေ့ကလည်း လူတွေတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒီလိုပဲပြောပြီးသွားပြီ ဆိုင်ရှင်ကြီး ကြည့်ပါဦး။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ အဲဒီထိပ်တန်းကျောင်းသားဆို ဒီလိုဆိုင်လေးမှာ လာစားနေပါ့မလား?”

ဆိုင်ရှင်ဦးလေးကြီးက စိတ်မကွက်တဲ့အပြင် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ ထောက်ခံတယ်။

“အေးကွ သူ့လိုလူက ဒီကိုဘယ်လာပါ့မလဲ”

ရွှီထင်းရှန်း သူ့နေရာသူ ပြန်ဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ ကျောက်အာက ပြုံးတုံ့တုံ့လုပ်နေတယ်။ စားပွဲပေါ် ခေါင်းပဲထွက်နေတဲ့ ဟုန်အာလေးတောင် ပြုံးစိစိနဲ့ ငြိမ်နေတယ်။ တကယ်တော့ ကျောက်အာက အိမ်ကမထွက်ခင်ကတည်းက သူ့အဖေက ထိပ်တန်းကျောင်းသားဆိုတာ လုံးဝထုတ်မပြောရဘူးလို့ မှာထားတာ။ မဟုတ်ရင် အပြင်ထွက်ကစားခွင့် မပေးတော့ဘူးဆိုပြီးပါ ခြောက်ထားသေးတယ်။

151 07

ဟုန်အာလို ကလေးတွေအတွက် မကစားရဘူးဆိုတာ အင်မတန်ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ ဒီလိုနဲ့ သူက ပါးစပ်ကလေး ပိတ်နေတော့တယ်။ သုံးယောက်သား စားသောက်ပြီးတော့ ဈေးထဲဝင်လာကြတယ်။ နာမည်အရသာ ဈေးဆိုပေမယ့် ဒီနေရာရဲ့ တကယ့်စီးပွားရေးက ကျွန်ရောင်းကျွန်ဝယ်လုပ်တာပဲ။

သို့သော် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ထုတ်ပြောလို့မကောင်းတာကြောင့် နောက်ကွယ်မှာ လူအရောင်းအဝယ်လုပ်ရင်း အများအမြင်မှာ မြည်း သို့မဟုတ် ကုန်ပစ္စည်း အလဲအလှယ်လုပ်တဲ့နေရာအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားကြတာ။

မြို့တော်က လူတိုင်းလိုလို ဒါဘာနေရာလဲသိပေမယ့် ဘယ်သူမှ တကူးတက ဂရုစိုက်မနေပါဘူး။ အချိန်ကြာလာတော့ အရပ်သားတွေက ရိုးသွားပြီး အထူးအဆန်းတောင် မလုပ်တော့ဘူး။ ခေတ်ကာလအရ လူတွေငတ်ပြတ်လာတဲ့အခါ ဒီဈေးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လာရောင်းစားနေကြတာပဲ။

အထူးသဖြင့် ဟယ်ပေး ဟယ်နန်နဲ့ ရှန်သုန်းတို့လို ဒေသတွေမှာ ကပ်ဘေးဆိုက်နေတော့ မြို့တော်ကြီးကို တက်လာတဲ့လူတွေ ပိုများလာတယ်။ အဲဒါထက် ဒုက္ခသည်တွေ ရောက်လာလေလေ လူဈေးတွေက ကျလေမို့ သူကြွယ်အိမ်တော်တွေရဲ့ အစုလိုက် အပြုံလိုက် ဝယ်ယူခံရတဲ့အချိန်တွေပေါ့။

ကျောက်အာက ရွှီထင်းရှန်း အရင်ကပြောပြထားဖူးတာကြောင့် ဒီလိုနေရာကို ဘယ်တုန်းကမှ လာချင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ သို့သော်လည်း အခုချိန်အထိ ဘာမှမစီစဥ်ရသေးတဲ့အတွက် ဒီထက်အချိန်ဆွဲလို့မရတော့လို့သာ မလွှဲသာမရှောင်သာ လာခဲ့ရတာ။

ဒါတောင် ဒီနေရာက သူမ တွေးထားတာထက် အများကြီး ပိုစိတ်ဆင်းရဲစရာ ကောင်းနေခဲ့တယ်။ နေမြင့်လာတာနဲ့ အပူရှိန်ကလည်း ပိုပြင်းထန်လာတယ်။ ကျောက်အာက ဟုန်အာလေးကို ချီရင်း လျှောက်နေပြီး ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ဘေးကနေ ထီးမိုးပေးထားတယ်။

စက္ကူထီးလေးက ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ပေမယ့် အရိပ်တော့ရပါသေးတယ်။ ဒီကြားထဲ ကျောက်အာရဲ့မျက်လုံးတွေက ယိုယွင်းပျက်စီးနေတဲ့ တံစက်မြိတ် ခပ်နိမ့်နိမ့်အောက်မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ လူတွေကို မရည်ရွယ်ဘဲ လိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

တကယ်တော့ တံစက်မြိတ်အောက်မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းတာကတင် တော်တော်လေး ညှာတာပေးတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ အင်မတန် အားနည်းပျော့ခွေနေတဲ့သူတွေကိုသာ အရိပ်အောက်မှာ ထားပြီး ကျန်တဲ့လူကောင်းတွေကတော့ ကျစ်ကျစ်ပူနေတဲ့ မြေကြီးမှာ ခြေဗလာနဲ့နေနေရတာကိုလည်း သူမ သတိထားမိလိုက်တယ်။

သူတို့အားလုံးက ညစ်ပတ်နံစော်နေပြီး အရိုးအပေါ်အရေတင်ကာ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ငရဲက တက်လာကြသလိုပဲ။ ကျောက်အာက ဟုန်အာလေး မျက်လုံးတွေကိုသာ လက်နဲ့ပိတ်ကာထားတဲ့အချိန် ရွှီထင်းရှန်းက ဦးဆောင်မေးမြန်းလိုက်တယ်။

“အစ်ကိုကြီး ပုံမှန်ဆို ဈေးမှာ ဒီလောက်လူတွေ မရှိတတ်ပါဘူး။ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ဒီလောက်များလာရတာလဲ”

ကုန်သည်က ဖုံးထားဖို့တောင် မကြိုးစားဘဲ အကုန်အံချတော့တယ်။ ကြည့်ရတာ ဒါလည်း သူ့ရဲ့သုံးနေကျ ပရိယာယ်ပဲထင်ပါတယ်။ သူက အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်း သောကဝေနေတဲ့ပုံနဲ့ သက်ပြင်းအရင်ချတယ်။

“ဟင်း ပြောမနေပါနဲ့တော့ ကောင်လေးရယ်… မင်းမသိလို့ အရင်ရက်ကတင် ဟယ်နန်မှာ ရေကြီးသွားသေးတယ်လေ? အိမ်တွေ နွားတွေအကုန်မျောရော အဲဒါကြောင့် သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ မြို့ပေါ်မှာ လာရောင်းစားကြရတော့တာပေါ့? ကျုပ်က စိတ်နုတော့ သူတို့တွေ အသည်းအသန် ငွေလိုပါတယ် တောင်းပန်လာတော့ ဒီတိုင်း ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ငွေပေးပြီး ဝယ်လာလိုက်တော့တာ အနည်းဆုံး တစ်မိသားစုလောက် ကယ်နိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါတယ်”

ရွှီထင်းရှန်းက ဘာမှမပြောပေမယ့် ထိုလူတွေဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ စိတ်ဝင်စားသွားပုံရတာ မြင်တော့ ကုန်သည်က အတင်းတွေ ထိုးရောင်းပါလေရော။

“ကောင်လေး မင်းရော လူလာဝယ်တာလား။ သွားလေ ကောင်းကောင်း ကြည့်လို့ရတယ်နော်။ မပူနဲ့ သူတို့အားလုံးက ရိုးသားတဲ့တောသားတွေပါပဲ။ တစ်နပ်လောက် ကျွေးလိုက်တာနဲ့ မင်းအတွက် နွားလိုရုန်းပေးလိမ့်မယ်။ ဈေးလည်း မကြီးဘူး။ တစ်ယောက်က အလွန်ဆုံး ငွေ ၅တုံးပဲ။ မင်းသွားကြည့်ကြည့် တခြားတွေမှာဆို ဒီလိုလူကောင်းတွေကို ၁၀ ၂၀လောက်ခေါ်နေကြတာ။ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာလည်း ထားဖို့ နေရာသိပ်မရှိသလို ငွေလည်းလိုတော့ မြန်မြန်ထုတ်ရောင်းချင်လို့ ဈေးအများကြီး လျှော့ပေးထားတာ”

151 08

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့စကားအရှည်ကြီးကို အာရုံရပုံမပေါ်ဘဲ အနောက်က မိသားစုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သလို တခြားနေရာတွေကိုလည်း လှမ်းကြည့်နေတာမြင်တော့ မရောင်းရမှာစိုးတဲ့ ကုန်သည်က ထပ်လျှော့ပေးပြန်တယ်။

“ကဲ ကဲ ဒါဆိုလည်း တစ်တုံး ထပ်လျှော့ပေးမယ်။ ၄တုံးဆိုရင်ရော… ကြိုက်တဲ့လူ ရွေးပြီး အိမ်ခေါ်သွားတော့”

ဘေးက နားထောင်နေတဲ့ ကျောက်အာတစ်ယောက် သည်းမခံနိုင်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာတာမို့ မနေနိုင်ဘဲ အိမ်ပြန်ဖို့ ဆော်ဩလိုက်မိတယ်။

“ထင်းရှန်း ပြန်ကြရအောင်။ ငါ ဒီမှာဆက်မနေချင်တော့ဘူး”

သွားဖြဲပြနေတဲ့ ဒီလူက ဖော်ရွေပြီး စိတ်ကောင်းရှိဟန်ရပေမယ့် အသိဉာဏ်ရှိတဲ့လူတိုင်း သူ ဒီဒုက္ခသည်တွေကို မက်လုံးပေးခေါ်လာတယ်ဆိုတာ နားလည်တယ်။ ကျောက်အာက ရှင်လျက်နဲ့ သေလူဖြစ်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့အသက်ဝိညာဥ်မရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ဖို့တောင် မရဲဘူး။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းပဲ ဒီလာဖို့ပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။ မဝယ်တော့ဘူးလား”

“ဗိုက်နည်းနည်း နာလာလို့ ဒီနေရာက အနံ့အသက်လည်း မကောင်းဘူး။ ကလေးလည်း ကြောက်နေပြီ သွားကြရအောင်နော်”

ဟုန်အာက သူ့အဖေကို သနားစရာကောင်းတဲ့ ပါပီမျက်လုံးတွေနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရွှီထင်းရှန်းလည်း သက်ပြင်းချပြီး သဘောတူလိုက်ရတယ်။

“ကောင်းပြီလေ ပြန်ကြတာပေါ့”

ကုန်သည်က လက်မလျှော့သေးဘူး။ သူတို့ထွက်သွားတဲ့နောက်အထိ လိုက်ပြီး “ကောင်လေး တကယ်ကြီး တစ်ယောက်တောင် မဝယ်သွားတော့ဘူးလား။ ငါ ဈေးထပ်လျှော့ပေးမယ်လေ ၃တုံးပဲ ပေး… တစ်ယောက်ကို ငွေ ၃တုံးပဲလို့ ဟုတ်ပြီလား”

ကျောက်အာ မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီလူက ဘာမှမရင်းထားရတော့ နည်းနည်းပဲမြတ်လည်း ကြိုက်ရာခေါ်ဈေးနဲ့ ရောင်းနိုင်တာပေါ့။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်နေတဲ့ကာလတွေမှာဆို နန်းတွင်းအမှုထမ်းတွေတောင် ဒီပွဲစားတွေလောက် လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိကြဘူး။

ဒီလူတွေက ဒုက္ခသည်တွေစုဖို့ ကပ်ဘေးဆိုက်ဒေသတွေကို ဦးအောင်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီပွဲစားကလည်း ဟယ်နန်ကို သွားရင်း ကံကောင်းပြီး စောစောပြန်ရောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းနေပြည်တော်မှာ လာခိုတဲ့လူတွေ ပိုပိုများလာမှာကို ရိပ်စားမိလို့ သူ အသည်းအသန် ဈေးလျှော့ရောင်းနေတာပဲ။

လုပ်ငန်းတိုင်းမှာ ရင်းရတာတော့ ရှိတာပဲ။ တကယ်လို့ ဒီလူတွေသာ ရောင်းမထွက်ရင် သူပဲ နေ့တိုင်း ရိက္ခာဖိုးကုန်မှာ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို အမြန်ရောင်းထုတ်နေတာပေါ့။

“အခု မဝယ်သေးဘူး တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ သွားရောင်းလိုက်ပါ”

ကျောက်အာက ငြင်းပြီး ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်တော့ ထိုလူက ထပ်လိုက်လာပြန်တယ်။

“ခဏလေး ထပ်လျှော့ပေးမယ်လေ။ လေးယောက်မှ ငွေ ၁၀တုံးကွာ၊ တစ်မြို့လုံးမှာ အပေါဆုံးဈေးနဲ့ပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ?”

ကျောက်အာရဲ့မျက်နှာကြောက တင်းမာလာပြီ။ ရွှီထင်းရှန်းက ရှေ့တက်ဖို့ လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရုတ်ခြည်း သူမက ဆိုတယ်။

“ငါးယောက်ကို ‌ငွေ ၁၀တုံးနဲ့ပေးရင် ဒီလူတွေအကုန်လုံး ယူမယ်”

ရွှီထင်းရှန်းက မှင်သက်သွားတယ်။ လူပွဲစားကလည်း ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ

“တကယ်လား”

“တကယ်”

ဒီမှာစုစုပေါင်း လူအယောက် ၄၀ ၅၀လောက်ရှိတယ်။ ငါးယောက်ကို ငွေ ၁၀တုံးဆို အနည်းဆုံး တစ်ရာလောက်တော့ လိုမှာပဲ။ တကယ်တော့ ငွေပမာဏက အရေးကြီးတာမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့်မေးခွန်းက ဒီလူတွေအကုန်လုံးကို ဘယ်မှာသွားထားမလဲဆိုတာပဲ။

151 09

သူ ဝင်တားချင်ပေမယ့် တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။ ဘာလို့ဆို သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူပြောပြော စိတ်မပြောင်းတဲ့ ကျောက်အာရဲ့အကျင့်ကို နားလည်ထားလို့ပဲ။ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့မှ လူအယောက် လေးငါးဆယ်လောက်ကလည်း သိပ်တော့မများပါဘူး။ အလုပ်ရုံ နှစ်ခုလောက်ဆိုရင်ပဲ အဆင်ပြေနေပါပြီ။

ကျောက်အာရဲ့တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုမှုက သူတို့အားလုံးကို သူမ ပြောတဲ့နေရာကို အရောက်ပို့ဆောင်ပေးဖို့ပဲ။ ကုန်သည်က ပျော်ပျော်ကြီး လက်ခံလိုက်ပြီး ဘယ်ကမှန်းမသိ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လှည်းနှစ်စီး သွားငှားလာတယ်။

နောက်တော့ သူ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မသိ လူဆယ်လောက်ထိုင်ရင်တောင် ကျပ်နေတဲ့ လှည်းထဲကို အယောက်နှစ်ဆယ်စီ ဝင်ဆံ့အောင် ထည့်ဖို့လုပ်နေတယ်။

“ကံကောင်းလို့ နှစ်စီးဆိုတော့ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားလို့ရတာပေါ့ ဟဲဟဲ”

ဒုက္ခသည်တွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထုံထုံထိုင်းထိုင်း ထလာတဲ့အချိန် အနောက်ဆုံးက လဲနေတဲ့လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ကြည့်ရတာ ခြေထောက်မှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားပုံပေါ်ပြီး မထနိုင်လို့ ကျန်တဲ့လူတွေက တွဲကူပေးရတယ်။

ဒါပေမယ့် တော်တော်နဲ့မထူနိုင်တော့ ကြာပွတ်တစ်ချက် ရွှမ်းကနဲကျလာတဲ့အခါ တခြားလူတွေလည်း သူ့ကိုပစ်ချပြီး လှည်းပေါ် အမြန်တက်သွားရတယ်။ ဒါကိုသတိထားမိသွားတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ အကြည့်တွေက စူးရှသွားတယ်။

လူပွဲစားက ဝယ်သူတွေ စိတ်ပြောင်းသွားမှာစိုးလို့ အလျင်စလို ထပြောတယ်။

“ပြောပြီးသားနော် ငါးယောက်ကို ၁၀နဲ့ပေးရင် အားလုံးယူမယ်လို့ ဒီလူက နည်းနည်းတော့ ခြေထောက်ထိထားတယ်။ ကျုပ်လည်း မကုနိုင်လို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူကောင်ကိုပဲကြည့် သူကောင်းသွားတာနဲ့ မင်းတို့ အများကြီးခိုင်းလို့ရပါတယ်”

ထိုအချိန်မှာတင် ရွှီထင်းရှန်းက ပွဲစားစကားတွေကို အာရုံမရဘဲ ဒီလူကို မှတ်မိသွားတယ်။

ဒါ ဟူဆန်းပဲ။ သူက ဘာလို့ဒီရောက်နေတာလဲ။

******

152 01

အခန်း ၁၅၂

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ကိုပြန်ဖြေချိန်မရဘဲ ကိုယ့်ဘာသာအတွေးနက်နေတဲ့အချိန် ကျောက်အာက ထပြောတယ်။

“ကျွန်မတို့ မယူဘူးလို့လည်း မပြောပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် စိတ်ချပါ အလျင်စလို သတိပေးစရာလည်း မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူ ဒဏ်ရာရနေတာ သိသိလျက်နဲ့တောင် ဘာလို့ မကုပေးတာလဲ။ သူ ဒီတိုင်း သေသွားမှာ မစိုးဘူးလား”

ကျောက်အာရဲ့စကားလုံးတွေက ပွဲစားအပေါ် အတော်လေး စက်ဆုပ်ရွံရှာနေတယ်ဆိုတာ သိသာပေမဲ့ ဝယ်သူဖြစ်နေတော့ ပေါ်တင်ကြီး ပြန်ပြောလို့လည်းမရတော့ သူ့မှာ ဘာမှမဆိုဘဲ ဖျစ်ညှစ်ပြီးသာ ပြုံးပြလိုက်ရတယ်။

ကျောက်အာကတော့ အကြောင်းသိပြီးသားမို့ ဘာမှကိုဆက်ပြောမနေတော့ဘူး။ ဒီလူတွေအားလုံးကို အလုပ်ရုံပို့ဖို့က အဓိကမို့ ကျောက်အာက လှည်းနောက်တစ်စီး ငှားလိုက်တယ်။ ပွဲစားငှားလာတဲ့ လှည်းနှစ်စီးက ကျပ်ပိတ်သိပ်နေပြီမို့ ကျောက်အာက ဒဏ်ရာရနေတဲ့လူကို သူမတို့နဲ့ပဲ ခေါ်လာလိုက်တယ်။

ဟုန်အာလေးက တစ်လမ်းလုံး မေ့မျောပြီးပါလာတဲ့လူကို အတော်စိတ်ဝင်စားနေတယ်။ သူတို့လမ်းခရီး တစ်ဝက်ရောက်တဲ့အခါ ‌ကျောက်အာက ဒီလူ့ကို သမားတော်ဆီအရင်ခေါ်သွားဖို့ အကြံပေးလိုက်ပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်းက ဒီအတိုင်း အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပြောပြလိုက်တယ်။

“သူက အခုအရမ်းညစ်ပတ်နေတယ်။ ဆေးခန်းက လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး”

ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ကျောက်အာမှာ သူ့စိုးရိမ်မှုတွေကို ပြန်ဖိနှိပ်ပြီး ဒီလူတွေကို အလုပ်ရုံဆီပို့ကာ ရွှီဟူကို နေရာချပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်တယ်။ နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သမားတော် ပင့်လာစေတယ်။ ဆေးဆရာ မလာခင် တစ်ယောက်က သတိလစ်နေတဲ့လူကို ဆံပင်တွေညှပ်၊ အဝတ်စနဲ့ ရေပတ်တိုက်ပေးလိုက်တော့မှ သူ့မျက်နှာမှာလည်း ဒဏ်ရာကြီးရှိနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတာ။

အနေအထားအရ ဓားဒဏ်ရာဖြစ်နိုင်ချေများပြီး ဖြစ်ဖြစ်ချင်း မကုသခဲ့တဲ့အတွက် လက်ရှိအနာက ပြဲလန်ကာ အဖန်ရည်တွေခြောက်ပြီး အင်မတန် ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားစရာကောင်းနေတယ်။ သူ့မှာ ဒီဒဏ်ရာတစ်ခုတင်မကသေးဘဲ ကျောပြင်မှာလည်း ခုတ်ရာကြီးရှိသေးသလို ခြေထောက်တစ်ဖက်လည်း ကျိုးနေသေးတယ်။ ဒီလောက်ထိခိုက်ထားတာတောင် ဘယ်လိုတောင့်ခံပြီး ရှင်နေနိုင်သလဲဆိုတာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စရာပဲ။

နောက်ကျတော့မှ ကျန်တဲ့ဒုက္ခသည်တွေရဲ့ ပြောပြချက်အရ ဒီလူ့ကို တကယ်ကြီး အဲဒီအယုတ်တမာပွဲစား ကောက်လာခဲ့တာတဲ့။ လောဘကြီးတဲ့ ပွဲစားက လူတစ်ယောက် မြစ်ဘေးမှာ သတိလစ်နေပေမဲ့ အသက်ရှူနေသေးတာတွေ့တော့ ရေဘေးဒုက္ခသည် မျောလာတယ်ထင်ပြီး ခေါ်လာခဲ့တယ်။

သယ်လာပြီးတော့မှ ဒီလူက ကြီးကြီးမားမား ဒဏ်ရာရထားတာ သိသွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် စွန့်ပစ်ဖို့လုပ်ပေမဲ့ တခြားလူတွေက သူတို့ရိက္ခာမျှကျွေးပါမယ်ဆိုလို့ ဆက်ခေါ်ထားတာဆိုပဲ။ သမားတော် ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးထည့်ဆေးစည်းပေးပြီး ဒီကြားထဲ ကောင်းကောင်းနားခိုင်းဖို့နဲ့ ကြိုတိုက်ရမဲ့ ဆေးအမယ်တွေကိုပါ ရေး‌ပေးသွားတယ်။

ထိုလူရဲ့ သေလုမျောပါးပုံစံနဲ့ သမားတော်ပြန်သွားတာတောင် သတိလည်လာဖို့မရှိသေးတဲ့ အခြေအနေကိုမြင်တော့ ကျောက်အာက တကယ်သေသွားမှာ စိုးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမားတော်ကြီးကတော့ ကြိုပြီးနှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပါတယ်။

တကယ်လို့ ဒီလူသာ သေမယ်ဆို အစောကြီးကတည်းက သေသွားပြီတဲ့။ တော်သေးလို့ ဒီစကားတစ်ခွန်းက သူမကို နည်းနည်းတော့ စိတ်အေးသွားစေခဲ့တယ်။ စာရပြီးတဲ့နောက် ကောင်းရှန်လည်း ရောက်ချလာတယ်။

ကျောက်အာက သူ့ကို ဒီလူတွေအတွက် စီစဥ်ပေးဖို့ အပ်ပြီးတဲ့အခါ ရွှီထင်းရှန်းနဲ့ စိတ်ချလက်ချ အိမ်ပြန်သွားတယ်။ ဒီကိစ္စကြီးက တစ်နံနက်ခင်းလုံးကုန်သွားစေပြီး နေမွန်းတည့်တော့မှ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။

ကျောက်အာက ပြန်ရောက်တာနဲ့ အလျင်အမြန် ချက်ပြုတ်ရတယ်။ စားသောက်ပြီးတော့ သားအမိသုံးယောက် တစ်ရေးတစ်မောအိပ်လိုက်သေးတယ်။ သူတို့ပြန်နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ မှောင်ရီတောင်ပျိုးနေပြီ။

ဒီလိုနဲ့ အဲဒီတစ်နေ့တာက ထိုအတိုင်း ကုန်ဆုံးသွားတယ်။ ကောင်းရှန်က အဲဒီညနေတုန်းက ရောက်လာသေးတယ်။ အဓိကကတော့ ဟိုလူသတိရပြီဖြစ်ကြောင်း လာပြောတာပဲ။ သူ့အပြောအရဆို ထိုလူက ဘာမေးမေး ပြန်မဖြေဘဲ ဒဏ်ရာတွေကိုကြည့်ရင်လည်း သာမန်လူတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ကြေးပေးတယ်။

152 02

ဒါကြောင့် ကျောက်အာကို ဘာဆက်လုပ်မလဲ လာ‌မေးခဲ့တာ ဘာလို့ဆို သူ့အမြင်မှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့လူတွေကို ခေါ်ထားတာက နောက်ပိုင်းပြဿနာဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ကျောက်အာလည်း သူ့အပြောကို ထောက်ခံလို့ သက်သာတာနဲ့ ပြန်လွှတ်လိုက်ဖို့ ညွှန်ကြားထားလိုက်တယ်။

သူမနဲ့ဆန့်ကျင်ဘက် ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ဒီလူ့အပေါ် အတော်စိတ်ဝင်စားနေပုံရပြီး နောက်နေ့ သူကိုယ်တိုင်သွားတွေ့ပြီး အနည်းငယ် မေးမြန်းကြည့်ဦးမယ်လို့တောင် ပြောနေတယ်။ အဲဒါကိုဖယ်ထားလိုက်ရင် နောက်တစ်နေ့ကျ ကျောက်အာ နံနက်စာထချက်ပြီးတာနဲ့ အားလုံး ထွက်ဖို့အသင့်ဖြစ်သွားကြတယ်။

ကျောက်အာရဲ့ဆိုင်လေးက မြို့တော်ရဲ့အနောက်ဘက်အစွန်မှာ တည်ရှိတာမို့ သူမတို့နေတဲ့ အရှေ့ဘက်ကနေဆို တော်တော်လေး လျှောက်ရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့က လှည်းတစ်စီးသာ ငှားလာလိုက်တယ်။

သုံးယောက်သား ဦးတည်ရာကိုရောက်တဲ့အခါ အထဲကမြင်ကွင်းက လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေနှင့်ပြီ။ ကျောက်အာ တံခါးပေါက်ကနေ ရပ်ကြည့်လိုက်တော့ အလုပ်သမား အတော်များများက ပိုးဖဲပန်းလေးတွေကို ကြိုးကြိုးစားစား ထိုင်လုပ်နေတာ တန်းတွေ့လိုက်ရတယ်။

အခုဝမ်ကျီးပန်းဆိုင်လေးက တအားစီးပွားဖြစ်နေပြီ။ ကောင်းရှန်နဲ့အဖွဲ့သားတွေ ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်မှုအဆုံး ကျောက်အာက ဒီမြို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံးပိုးဖဲလုပ်ငန်းရှင်တွေထဲက တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူအင်အားကတော့ လိုအပ်နေဆဲမို့ ဟိုဒုက္ခသည်တွေကို မဖြစ်မနေ သွားဝယ်လိုက်ရတာ။ ပထမအချက် ဒုတိယမိသားစုလိုဖြစ်နေကြတဲ့ အဲဒီလူတွေကို တကွဲတပြား မဖြစ်စေချင်တာလည်း ပါသလို ကိုယ့်အလုပ်သမားတွေကို သုညကနေ ပျိုးထောင်သင်ပြပေးချင်တာလည်း ဒုတိယအချက်ပဲ။ ကျောက်အာက ဟိုဟိုဒီဒီ ခြုံငုံကြည့်ပြီးမှ အနောက်ခြံဆီ ဝင်သွားလိုက်တယ်။

သူမဆိုင်လေးရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ အလုပ်သမားတန်းလျားတဖြစ်လည်း ပစ္စည်းဂိုဒေါင်တွေရှိတဲ့ ခြံဝန်းအကျယ်ကြီး ပါဝင်တယ်။ ရုတ်တရက် လူအများကြီး အပြုံလိုက်ရောက်လာတာကြောင့် အိပ်ရာမလောက်ငှတာတွေ ရှိပေမဲ့ နွေရာသီမို့လို့ တော်သေးတယ်။ ဆောင်းတွင်းသာဆို ဒီလူတွေအတွက် စီစဥ်ပေးရတာကတင် ခေါင်းအကြီးကြီး ကိုက်နိုင်တယ်။

ဒဏ်ရာရတဲ့တစ်ယောက်ကိုတော့ သီးသန့်တစ်ခန်းမှာ ထားထားတယ်။ ကျောက်အာရောက်တဲ့အချိန် ရွှီထင်းရှန်းကလည်း အဲဒီလူနဲ့စကားသွားပြောနေပုံ ရတယ်။ သူမက ဒါကိုအာရုံမထားတော့ဘဲ တခြားဒုက္ခသည်တွေကို အခြေအနေ သွားကြည့်လိုက်တယ်။

အနည်းငယ် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက်မှာတော့ ရေဘေးဒုက္ခသည်တွေက မနေ့ကထက်စာရင် လူရုပ်သူရုပ် ပေါက်လာခဲ့တယ်။ အင်္ကျီတွေကတော့ စုတ်ပြတ်ပေရေနေတုန်းဆိုပေမဲ့ လူတွေကတော့ သန့်သွားပြီလို့ ဆိုနိုင်တယ်။

အခုမှ ဒီလူအုပ်မှာ ယောက်ျားသီးသန့်မဟုတ်ဘဲ မိန်းကလေးတချို့လည်း ပါလာတယ်ဆိုတာ ကျောက်အာသိသွားတာ။ သူတို့ထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံးအဖြစ် လေးဆယ်ကျော်အရွယ် အဒေါ်ကြီးတွေပါပြီး အငယ်ဆုံးကတော့ ၇နှစ် ၈နှစ်အရွယ် ကောင်လေးနဲ့ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ပဲ။

ကျောက်အာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေတာတွေ့တော့ ပိန်လှီနေတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကလေးမလေးကို ဆွဲဖက်ပြီး အလျင်စလို ပြောတယ်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ သူဌေးမလေး ကျွန်မတို့အားလုံး အလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။ သမီးလေးကိုလည်း ခိုင်းလို့ရပါတယ်”

သူမက ကျောက်အာက အလုပ်မလုပ်နိုင်တဲ့လူတွေကို ပြန်ပို့မှာ ကြောက်နေပုံရတယ်။ တကယ်တော့ ပွဲစားလူလိမ်က ကလေးနဲ့မိန်းမတွေကို လူအုပ်ထဲအတင်းထိုးထည့်ပြီး အားလုံးကို ဒဏ်ခံနိုင်တဲ့အလုပ်သမားတွေအဖြစ် ထိုးရောင်းခဲ့တာ။ အမှန်ဆို ကျောက်အာလည်း အဲဒီထဲက ကလေးတွေကို တွေ့ပေမဲ့ ဘာမှမပြောခဲ့တော့ဘူး။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မကြီး ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှင်ထုတ်ပါဘူး။ လောလောဆယ်တော့ ဒီမှာ နေသားကျအောင် အရင်နေနှင့်ပါ။ အလုပ်ကိစ္စကိုတော့ အားလုံးစိတ်အဆင်ပြေသွားမှ ပြောကြတာပေါ့”

ဒီလူတွေအားလုံးက ခြေလက်အကောင်းကြီးဆိုပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ကာလမှာတင် အိုးအိမ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့လူတွေလေ။ ဒီကြားထဲ ဟိုကုန်သည်ကလည်း မသေရုံတမယ်ပဲ ကျွေးခဲ့တာမို့ ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ရော အဆင်ပြေနေဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို ကျောက်အာ ကောင်းကောင်းနားလည်တယ်။

သူတို့ကို ခဏလောက်ထပ်ပြီး နှစ်သိမ့်အားပေးပြီးတော့ ပြန်ထွက်လာတဲ့ ကျောက်အာက ကိုယ်တိုင်လည်း အတော်စိတ်မကောင်းဘူး။ လောကကြီးမှာ ဘာဖြစ်ဖြစ် အရင်ဆုံးခံရတာ သာမန်ပြည်သူပြည်သားတွေပဲ။

152 03

အထူးသဖြင့် ရာသီဥတုကို လုံးဝမှီခိုထားရတဲ့ ကျေးလက်တောရွာက လူတွေပေါ့။ ကောင်းကင်ဘုံက တစ်ချက်လေး စိတ်ဆိုးတာနဲ့တင် သူတို့ရဲ့ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရုတ်သိမ်းသွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက သူမ လုပ်နိုင်စွမ်းနယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်နေတာမို့ ထိုင်ကြည့်ရုံအပြင် မတတ်နိုင်ဘူး။

“အစ်မ ကျောက်အာ”

ကောင်းရှန်ပဲ။ နှစ်ယောက်သားက မျက်နှာချင်းဆိုင်ဆုံပြီးတော့ ခြံရဲ့ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဒီလူတွေကို နောက်ပိုင်းဘာဆက်လုပ်မလဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တိုင်ပင်ဖြစ်ကြတယ်။ ကျောက်အာက စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူမှန်းသိတာမို့ ဒီလူတွေကို တစ်ယောက်မှချန်ခဲ့မှာမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်ပြီးသား။

အဲဒီအပြင် နဂိုကတည်းက လုပ်အားလိုအပ်နေတာမို့ အပြင်သူစိမ်းတွေကို ခေါ်သွင်းတာထက် သူတို့ကို လူယုံအဖြစ် ပုံသွင်းတာက ပိုစိတ်ချရလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မှန်းထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင်လည်း အနည်းဆုံး စားဝတ်နေရေးမပူရတဲ့ အသီးအရွက်ဒိုင်လုပ်ငန်းကိုပဲ ပြန်လုပ်ရုံပေါ့။

ကောင်းရှန်ရဲ့အကြံဉာဏ်က ကျောက်အာ တွေးထားတာနဲ့ တစ်ထေရာတည်းပဲ။ နှစ်ယောက်က လုပ်ငန်းကိစ္စတွေကို အသေးစိတ်ဆွေးနွေးပြီးမှ ကျောက်အာက ရွှီထင်းရှန်းကိုခေါ်ဖို့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထိုစဥ် ရွှီထင်းရှန်းကတော့ အရှေ့က ဟူဆန်းကို တည်ငြိမ်ပေမဲ့ အတွင်းမှာရှုပ်ထွေးနေတဲ့ဟန်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။

အဲဒီအိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ဆွေတစ်မျိုးလုံးနဲ့ သေခန်းပြတ်ထားတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းဘေးမှာ အနီးကပ်ခစားပြီး ယုံကြည်ရတဲ့လူဆိုလို့ ဟူဆန်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ။ ဟူဆန်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအထိ သူ့အပါးမှာ လုပ်ကျွေးပြုစုခဲ့ပြီး ကွယ်လွန်သွားတော့လည်း နာရေးကိစ္စအဝဝကို သူပဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့ပုံပေါ်တယ်။

အိပ်မက်ထဲကအရဆို ဟူဆန်းက ကနဦးထဲက ရွှီထင်းရှန်းဘေးမှာ လူယုံတော်လုပ်ဖို့ လာခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ရဲ့မဟာရန်သူတော်ကြီးကို လက်စားချေဖို့ ကူညီပေးလိုက်တဲ့အချိန်က စပြီးတော့မှ သူသေတဲ့အထိ သစ္စာခံဖို့ ရောက်လာခဲ့တာ။

အခုတော့ ကိစ္စတွေက ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ။ လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်ရဲ့ ကံတရားက အိပ်မက်ထဲကနဲ့ တခြားစီပဲ။ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရုံတင်မက နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှ ပေါ်လာရမဲ့ ဟူဆန်းကလည်း အချိန်မတော် စောရောက်လာခဲ့တယ်။

ရွှီထင်းရှန်း သူ့ကို အိပ်မက်ထဲမှာ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ဟူဆန်းမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး သွေးကြွေးတစ်ခု တင်နေနှင့်ပြီ။ နောက်ပြီးတော့ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ရန်သူက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

အဲဒီတုန်းက ရွှီထင်းရှန်းက ဝူကောလောင်ရဲ့ တန်ဖိုးအထားဆုံး အမြှောက်စားဆုံး သမက်တော်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဟူဆန်းကတော့ လုပ်ကြံရေး ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ အကျဥ်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူ့ကို ဖမ်းခဲ့တာလည်း ရွှီထင်းရှန်းရဲ့လူတွေပဲ။

စစ်ကြောနေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာပဲ နှစ်ယောက်သား နားလည်မှုတစ်ခုရသွားပြီး ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ကို လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် လက်ခံခဲ့တယ်။ ထိုအချိန်မှာ ဟူဆန်းက မျက်နှာပုံပျက်ပြီး ထော့ကျိုးဖြစ်နေပြီ။

ပြောရရင် အခုက ဟူဆန်းရဲ့မသန်စွမ်းဘဝ စတင်ရာကာလပေါ့။ ဒီကြားထဲ ဘာတွေဘယ်လိုမှားယွင်းသွားလို့ နောက်ပိုင်းမှဖြစ်ရမဲ့ ကိစ္စတွေက အစောကြီးလာဖြစ်နေရတာလဲ။

ရွှီထင်းရှန်းက တွေးမတတ်ဖြစ်နေတဲ့အချိန် ဟူဆန်းကတော့ သူ့ကို မှင်သေသေ စိုက်ကြည့်နေဆဲပဲ။ ကုတ်နဲ့ကော်ထုတ်တောင် ဘာမှထွက်မကျလာမဲ့အတူတူ ရွှီထင်းရှန်းလည်း ဆက်မအစ်အောက်နေတော့ဘူး။

အချိန်တွေသာ ပြောင်းသွားမယ် နှုတ်လုံလွန်းတဲ့ သူ့အကျင့်က မပြောင်းနိုင်တာသိလို့ သူလည်း လက်လျှော့လိုက်တယ်။ အဲဒါထက် သူဘာလို့ ဒါတွေသိနေလဲ ပြန်မေးလာခဲ့ရင် ကိုယ့်ရှူးကိုယ်ပြန်ပက်နေဦးမယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူ့ကိုယ်ရေးအကျဥ်းအကြောင်း ထုတ်မေးလိုက်တဲ့အခါ ဟူဆန်းက သူ့မိသားစုက သူ့ကို ရေဘေးမှာ တစ်ယောက်ထဲပစ်ထားခဲ့လို့ မကောင်းတဲ့လူတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဒီလိုကံဆိုးခဲ့တာပါဆိုတဲ့ လုပ်ဇာတ်တစ်ခု ပြောပြလာတယ်။

သူပြောတဲ့အချိန်နဲ့ ကျောက်အာရောက်လာတဲ့အချိန်နဲ့ ကွက်တိကျသွားတော့ သူမက ကြားလိုက်ရတာတွေအတွက် အတော်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ဟူဆန်းကို စိတ်ဓာတ်မကျဖို့ပြောကာ ဒဏ်ရာတွေကို သက်သာအောင်လုပ်တဲ့နေရာမှာပဲ အာရုံထားဖို့ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။

နောက်ရက်တွေမှာတော့ ရွှီထင်းရှန်းက ထိုင်ချိန်မရအောင် အလုပ်စရှုပ်တော့တယ်။ ပထမဆုံး ချုံးလင်ညစာစားပွဲကို တက်ရောက်ပြီး နန်းတော်က ချီးမြှင့်တဲ့ ထိပ်တန်းစာသင်သားဝတ်ရုံတော်နဲ့ ဟန်လင်းကျောင်းတော်မှာ ပြန့်ရှူး(နန်းတော်အရေးတွေနဲ့ အရာရှိတွေအကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ရတဲ့ စာတမ်းပြုစုသူ) ရာထူးကို လက်ခံရတယ်။

152 04

နောက်တော့ အမှတ်အမြင့်ဆုံးကျောင်းသားဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ဧကရာဇ်ကို ပန်းဆံထိုးနဲ့ ဦးထုပ်ညိုနဲ့ ဂါရဝပြုဖို့ နန်းတွင်းဝင်ရသေးတယ်။ ဒီထုံးတမ်းစဥ်လာတွေ ပြီးသွားရင်တော့ နောက်တစ်ဆင့်က နန်းတွင်းစာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်နဲ့ အောင်မြင်လို့ ကိုယ့်နာမည်ထွင်းထားတဲ့ ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင် ထူဖို့ပဲ။

နန်းတွင်းကျောင်းတော်ထဲက ကွန်ဖြူးရှပ်နတ်ကွန်းရဲ့ အပြင်ဘက်ရင်ပြင်မှာ ယွမ်မင်းဆက်ကနေ လက်ရှိအထိ အောင်မြင်ခဲ့သမျှ ကျင်းရှီတွေအတွက် စိုက်ထူပေးထားတဲ့ ဂုဏ်ပြုကျောက်စာချပ် အခုတစ်ရာကျော်က ဝင့်ထည်စွာ ရပ်တည်နေကြတယ်။

အတိအကျပြောရရင် ထိုထဲမှာ ယွမ်မင်းဆက်က ကျောက်စာ ၃ချပ် မင်မင်းဆက်က ၇၇ချပ်နဲ့ ကျန်တဲ့သုံးဆယ်ကျော်ကတော့ လက်ရှိတာ့ချန်းမင်းဆက်က ဖြစ်တယ်။ ကျင်းရှီကျောက်စာချပ်တွေမှာ အောက်ခြေ ခေါင်းစဥ်ပိုင်းနဲ့ အချက်အလက်ဖြည့်စွက်ရာ ဆိုပြီး သုံးပိုင်းရှိတယ်။

ပြာလဲ့လဲ့ ကျောက်စာချပ်ကို ထိပ်ဦးပိုင်းနှစ်ဖက်မှာ အကွန့်အညွှန့်နဲ့ အလှဆင်ထားပြီး မျက်နှာပြင်မှာတော့ ကျောင်းသားအမည် မွေးရပ်မြေနဲ့ တစ်နှစ်စီက ကျင်းရှီတွေအားလုံးရဲ့ နာမည်တွေ ထုထွင်းထားတယ်။

ဒါက စာသင်သားတစ်ယောက် ဆွတ်ခူးရရှိနိုင်တဲ့ အမြင့်မားဆုံး ဂုဏ်ကျက်သရေတော်ပဲ။ ရာဇဝင်မှာ စာတင်ရလောက်တဲ့အထိ မဟုတ်တောင် ကြီးမြတ်တဲ့မြေမှာ နာမည်တစ်လုံးထွင်းနိုင်တာနဲ့တင် လွန်လေပြီးသော မမှီလိုက်တဲ့ ပညာရှိအကျော်အမော်ကြီးတွေနဲ့ တစ်တန်းတည်း ရှိနေရမှာ။

လောကမှာ အဖြူအမည်းဒွန်တွဲနေသလို ဒီထဲက နာမည်ကျော်တွေမှာလည်း မွှေးရနံ့နဲ့ ကျော်ကြားတဲ့သူရှိသလို အပုပ်နံ့နဲ့ ထင်ရှားတဲ့အရာရှိဆိုးတွေလည်း အများကြီး ရှိတာပေါ့။ ဘယ်လိုမဆို အားလုံးက သူ့ခေတ်နဲ့သူအခါမှာတော့ နာမည်ကြားရုံနဲ့ အရှိန်အဝါကိုခံစားရလောက်တဲ့အထိ အင်အားကြီးခဲ့ကြတာချည်းပဲ။

အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂုဏ်တော်ကို သယ်ဆောင်ဖို့ တိုင်းပြည်အတွက် ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘဲ သေသည်အထိ အမှုတော်ထမ်းရွက်သွားပါမယ်။

ကျောက်စာချပ် အောင်မြင်စွာ စိုက်ထူပြီးသွားတာနဲ့ ရွှီထင်းရှန်း ဦးဆောင်တဲ့ အသစ်စက်စက် စာသင်သားတွေအားလုံးက အားမာန်အပြည့်နဲ့ ဒီကျမ်းသစ္စာကို ကျိန်ဆိုကြတယ်။ ဒီငယ်သွေးကြွနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားတော့ ရွှီထင်းရှန်းက အားလုံးသိမြင်နေတဲ့ အဘိုးကြီးလို သက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိလိုက်တယ်။

အာဏာက သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ရိုးသားခဲ့ချိန်တုန်းက တရားမျှတမှုကို လက်ကိုင်ထားခဲ့တဲ့ လူတွေကိုတောင် ခုံရပြီးတဲ့အခါ သွေးဆာရက်စက်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်နိုင်တယ်။

ဥပမာ သူကိုယ်တိုင် အပါအဝင်ပေါ့။ ဒီအရာရှိလမ်းကြောင်းကို နှစ်ကြိမ်လောက် ကြုံတွေ့ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် သူ့တစ်ဘဝလုံးကို ပုံပြီးလောင်းကြေးထပ်ရတဲ့အထိ မရူးမိုက်မိတော့ဘူး။

အမှန်တရားဘက်တော်သား စိတ်ဓာတ်ကို ဘယ်အချိန်အထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မလဲပဲ သူသိချင်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲမှာ ရေမရောတဲ့ မျှတသူကြီးတစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်လေ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။

အရာအားလုံး ငြိမ်သက်ပြီးစီးသွားတဲ့အခါ အသစ်တက်လာတဲ့ စာသင်သားတွေအတွက် ရာထူးရာခံအသီးသီး ထုတ်ပြန်ချက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ သဘာဝအားဖြင့် မောက်ပါ့သိုနဲ့ လီသာ့ထျန်တို့ကတော့ ဟန်လင်းကျောင်းတော်မှာ နာမည်စာရင်း မပါဝင်ခဲ့ဘူး။

သူတို့ အရင်တွေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ နှစ်ယောက်သားက ဌာနကြီး ၆ခုမှာ အောက်ဆုံးအဆင့်ကနေ လုပ်ရင်လုပ် မဟုတ်ရင်လည်း နယ်ပို့ခံလိုက်ရမှာဖြစ်တယ်။ ဒါပေါ့ ဧကရာဇ်မျက်လုံးအောက် ရှိနေသရွေ့ အမြင့်တက်ဖို့လွယ်တယ်ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးအတိုင်း မြို့တော်ကြီးမှာ ထမ်းဆောင်ရတာကတော့ အကောင်းဆုံးဆိုတာ ဘယ်ငြင်းလို့ရမလဲ။

ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒါက အဆက်အသွယ်နဲ့ နောက်ခံရှိတဲ့သူတွေအတွက်ပဲ သက်ရောက်တာ။ ဒါတွေတစ်ခုမှမရှိတဲ့သူတွေကတော့ သူတို့အရာရှိစစဖြစ်ချင်းမှာ နယ်စွန်နယ်ဖျားပို့ခံလိုက်ရတာ များတယ်။ အဲဒိနေရာက အရမ်းမဆိုးရွားဘဲ ခေါင်လွန်းတဲ့ဒေသမဖြစ်ဖို့က သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုက ဒါတွေစဥ်းစားဖို့ သိပ်စောလွန်းနေပါသေးတယ်။ အရာရှိစနစ် ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်သလဲဆိုရင် နောက်မှတက်လာတဲ့ အသစ်လေးတွေက ကျင်းရှီကလွဲလို့ အမှတ်နည်းတဲ့လူတွေဆို ရာထူးလစ်လပ်မှာကိုတောင် အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ စောင့်ရဦးမယ်။

152 05

ဒီတော့မှ မောက်ပါ့သိုတို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ဘဝကြီးက နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်သွားတာတောင် အခြေမကျနိုင်သေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြတယ်။ ထုံရှန်းတွေကို ဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် မြို့တော်မှာ သူတို့ထက်အရင်‌ အောင်ထားတဲ့ ရှုခိုင်တွေ ကျူးရန်တွေ အမြောက်အမြား ရာထူးတစ်နေရာရဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေရတုန်းပဲ။

ဒီစာသင်သားတွေကို အရန်မင်းမှုထမ်းတွေလို့ ခေါ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ကတော့ သူတို့အတွက် နန်းတော်က တရားဝင်ရာထူးတစ်ခု မချပေးသေးဘူးပေါ့။ အရန်မင်းမှုထမ်းတွေကို မင်းမိန့်ကျလာမှ တရားဝင်အရာရှိဆိုပြီး သုံးနှုန်းရတယ်။

အောင်သွားတဲ့သူတွေထဲမှာ အမြင့်ဆုံးကတော့ ဟန်လင်းကျောင်းတော်က ထွက်တဲ့ ‘လောင်ဟူ(ကျား)အဆင့်’ စာသင်သားတွေပဲ။ ‘လောင်ဟူ’တွေကျ ပညာရေးဆုံးခန်းတိုင်သွားတာနဲ့ ရာထူးတစ်ခု ရဖို့က ကျိန်းသေတယ်။

သူတို့အောက်မှာတော့ နန်းတွင်းကျောင်းတော်က ဒုတိယဦးစားပေးအနေနဲ့ လိုက်တယ်။ အမြင့်တက်ဖို့ အဆက်အသွယ်ရော နောက်ခံရော ကောင်းကောင်းမရှိတဲ့သူတွေနဲ့ သာမန်ထူးချွန်ကျောင်းသားတွေကတော့ အချိန်ဆိုတဲ့ လှေကားကိုသာ ဖြည်းဖြည်းစောင့်တက်ရတယ်။

တစ်ခါတလေ အနိမ့်စားရာထူးလေးတစ်ခုရဖို့တောင် နှစ်ပေါင်း ဆယ်နဲ့ချီကြာသွားတဲ့အခါတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီအမှုထမ်းတွေကတော့ ကံကိုသာ ရိုးမယ်ဖွဲ့ရုံရှိတော့တယ်။ ကံကောင်းလို့ မောက်ပါ့သိုက မိတ်ဆွေဖွဲ့တဲ့နေရာမှာတော်တော့ ဒီတလောအတွင်းမှာတင် မြို့တော်မှာ မိတ်ဆွေအချို့ရနေပြီ။

သူနဲ့လီသာ့ထျန်တို့က နေ့တိုင်း တစ်နေရာရဖို့အတွက် ပြေးလွှားနေကြရတယ်။ ပြောတာတော့ ချန်ကျန်းလည်း တစ်ခါတလေ ရောက်လာပြီး ကူညီပေးလေ့ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒီချိန် ရွှီထင်းရှန်းလည်း သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်မှာပဲ ဟန်လင်းကျောင်းတော်ကို ကွက်တိရောက်လာတယ်။

မြင့်မြတ်တဲ့ ဒီကျောင်းတော်ကြီးက ကျင်းရှီတွေ သူတို့ရဲ့ပညာရေးကို ပိုကျယ်ပြန့်စွာ လေ့လာလို့ရမဲ့ အထူးနေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှုချန်း၊ ချီကျွင်းကျူးနဲ့ ကွော်ရှီးဆိုကာ ခန်းမကြီးသုံးခု ပိုင်းခြားထားတယ်။ ရှုချန်းခန်းမကတော့ ဂျူနီယာလေးတွေ သင်ကြားပေးတဲ့နေရာဖြစ်ပြီး ချီကျွင်းကျူးခန်းမကတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ နေ့စဥ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေနဲ့ ပြောသမျှမိန့်ခွန်းတော်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ရတယ်။

နောက်ဆုံး ကွော်ရှီးခန်းမကတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့သမိုင်းရာဇဝင်တွေ စုဆောင်းထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နေရာဖြစ်တယ်။ ရွှီထင်းရှန်းက စာတမ်းပြုစုသူဖြစ်တဲ့အတွက် သူကတော့ ကွော်ရှီးခန်းမမှာ ကျတာပေါ့။

အစကတော့ ချန်ကျန်းနဲ့အတူလုပ်ရမယ် ထင်ထားပေမဲ့ သူမရောက်ခင်မှာပဲ ချန်ကျန်းက ဝဲဘက်နန်းဆောင်ရဲ့ ဒုလက်ဝဲဝန်မင်းအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားခဲ့တယ်။ ဒီနန်းတွင်းဌာနတွေက မူလတုန်းကတော့ အိမ်ရှေ့မင်းညီမင်းသားတွေအတွက် ကျောင်းတော်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ကျတော့ ဟန်လင်းကျောင်းသားတွေ လွှတ်တော်ထဲမဝင်ခင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာ ဌာနတွေဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အပွင့်လင်းဆုံးဆိုရရင်တော့ အချိန်တစ်ခုအထိ မင်းကို အရေးကြီးကိစ္စတွေ ဆောင်ရွက်ခိုင်းမှာမဟုတ်သေးဘူး။ နန်းတွင်းလွှတ်တော်က ကိုယ့်ကိုလိုအပ်လာတော့မှသာ ကိုယ့်အရည်အချင်းတွေကို သက်သေပြလို့ရမှာ။

ဆိုတော့ ဒါက အလုပ်သင်သဘောမျိုးဆိုရင်တောင် မြို့တော်ကြီးမှာ ရာထူးဂုဏ်သိမ်မြင့်မြင့် ရချင်တဲ့လူတွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ အရေးကြီးကာလလို့ ပြောနိုင်တယ်။ ဟန်လင်းကျောင်းထွက်တွေကတော့ ဘယ်သူ့မျက်စိထဲမှာမဆို အမြင့်ဆုံးသတ်မှတ်ခံရတာကြောင့် တခြားလူတွေနဲ့ယှဥ်လို့မရဘူး။

ဥပမာ ချန်ကျန်းဆို သူသာ နောက်တစ်ဆင့် ထပ်တက်ရင် စာဖတ်အခြွေအရံအဖြစ် ဧကရာဇ်ဘေးနားမှာ အခစားဝင်လို့ရပြီ။ စီရင်စုစာမေးပွဲတို့ ပြည်နယ်စာမေးပွဲတို့မှာ စာစစ်ရာထူးကလည်း ဒီလူတွေထဲကပဲ ရွေးချယ်တာပဲ။ သူတို့ တခြားနေရာအပို့ခံရရင်တောင် စီရင်စုအဆင့်က အနိမ့်ဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒါပေါ့ ချန်ကျန်းရဲ့အသက်မွေးလမ်းကြောင်းအရ ဒီလိုဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသတွေကိုတော့ ဘယ်ပို့ခံရမလဲ။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် သူက ဌာနကြီး ၆ခုမှာ ဒုဝန်မင်းအဖြစ်နဲ့ စတင်လုပ်ကိုင်နိုင်မယ် ထင်ရတာပဲ။ အဲဒီကနေမှ နောက်ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကောင်းသက်သေပြနိုင်ရင်တော့ ဘုရင့်အတွင်းဝန်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

အင်မတန်နည်းပါးတဲ့ လွှတ်တော်အမတ်တွေသာ မြိုတော်ပြင်ပမှာ တာဝန်ပေးခြင်းခံရတာ လုံးဝကြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့တော့မဆိုသာပေမဲ့ အခြေအနေ အချိန်အခါပေါ်လည်း မူတည်တယ်။ ဘယ်လိုမဆို ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ချန်ကျန်းအတွက် တကယ်ဝမ်းသာမိတယ်။

152 06

ဒါပေမဲ့လည်း အခွင့်မသာတာကြောင့် ချန်ကျန်းရဲ့ရာထူးအပ်နှင်းပွဲကို ကိုယ်တိုင်မတက်ရောက်နိုင်ဘဲ မောက်ပါ့သိုနဲ့သာ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ပါးလိုက်တယ်။ အဲဒီအစား ချန်ကျန်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ရွှီထင်းရှန်းတစ်ယောက် ဟန်လင်းကျောင်းတော်မှာ အများကြီးအခက်တွေ့နေရတယ်။

အခက်တွေ့တယ်ဆိုတာလည်း တခြားမဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုဆို ပြောဆိုဆက်ဆံမဲ့သူ သိပ်မရှိတာပဲ။ တခြားမှာသာဆို ရွှီထင်းရှန်းလို ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ယောက်နားမှာ လူတွေ ဝိုင်းနေမှာဆိုပေမဲ့ ဒီမှာတော့ အတော်လေး ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သိသာတဲ့ ဖယ်ကျဥ်မှုကို ခံစားနေရတယ်။

ဟန်လင်းကျောင်းတော်မှာ သူ့ကို ဘယ်သူမှ တရင်းတနှီးဆက်ဆံမဲ့သူမရှိသလို အများဆုံး လမ်းတွေ့ရင် မကောင်းတတ်လို့ နှုတ်ဆက်ရုံလောက်သာ ရှိတယ်။ တော်သေးတာက ရွှီထင်းရှန်းဆိုတာ အဖော်မက်တတ်တဲ့လူစားမျိုး မဟုတ်လို့ပေါ့။

တစ်ခါတလေ ပျင်းစရာကောင်းတာကလွဲလို့ သူလည်း သိပ်စိတ်ထဲထားမနေပါဘူး။ ရွှီထင်းရှန်းက နေ့တိုင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန် ကွက်တိလာတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီစာတမ်းပြုစုတယ်ဆိုတဲ့ တာဝန်က အပြောသာရှိတာ ဧကရာဇ်ကျားချန်က ဒီဘက် အာရုံလှည့်မလာသရွေ့ ဘယ်သူမှ အထူးတလည် ဂရုစိုက်မနေဘူး။

ဒီလိုနဲ့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့နေ့ရက်တွေက ဟန်လင်းကျောင်းတော်ကို လာမယ် အကြမ်းရည်နှပ်မယ်။ ရံဖန်ရံခါ ဆောင်းပါးနည်းနည်းရေးချင်ရေးသလို အများစုကတော့ ခန်းမထဲက သမိုင်းစာအုပ်တွေဖတ်တာနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးဖြစ်တယ်။

++++++

152.2 01

အခန်း ၁၅၂.၂

အခုမှဟန်လင်းကို စစဝင်လာကာစ ကျောင်းသားသစ်လေးတွေကတော့ နောက်တစ်လနေရင် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေရတော့မှာမို့ အတော်လေး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြတဲ့အချိန် တစ်ဖက်က သူကတော့ အင်မတန် အပူအပင်ကင်းတဲ့ ဘဝလေးရထားတယ်။

နောက်ဆက်တွဲရလဒ်ကတော့ ရွှီထင်းရှန်းတစ်ယောက် ဝိတ်တက်လာတာပဲ။ ကျင်းအာဟူထုန်းရဲ့ တစ်ခုသော နံနက်ခင်းအစောပိုင်းမှာတော့ ရွှီထင်းရှန်းက စားသောက်ပြီး သူ့တာဝန်အတိုင်း နန်းတွင်းထဲဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တယ်။

ကျောက်အာက သူ့ယောက်ျားကို အရာရှိဝတ်စုံကူဝတ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သေချာအနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့မှ ဝတ်ရုံရဲ့လက်မောင်းနားနဲ့ ခါးတစ်ဝိုက်က ခါတိုင်းထက်ပို ကျပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“နင် ဝလာတာပဲ”

ကျောက်အာ ထောက်ပြတော့ ရွှီထင်းရှန်းက နည်းနည်းရှက်သွားပြီး ဗြောင်ငြင်းတယ်။

“ဝတာ မဟုတ်ပါဘူး ပိုထွားလာတာ အရပ်လည်းပိုရှည်လာတယ်လေ”

“ရှည်လာတာလား”

ကျောက်အာက ပါးစပ်မှာ တတွတ်တွတ်ရေရွတ်ရင်း သူမခေါင်းနဲ့ ရွှီထင်းရှန်းခေါင်းကို လက်နဲ့တိုင်းကြည့်လိုက်တယ်။

“အင်း နည်းနည်းတော့ ရှည်လာတယ် ထင်တယ်”

ရွှီထင်းရှန်းက အရင်တုန်းက ကျောက်အာနဲ့မတိမ်းမယိမ်းပဲ ဒီနှစ်တွေထဲမှာမှ ခေါင်းတစ်လုံးစာ ပိုရှည်လာခဲ့တာ။ သူ့မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတွေကလည်း ပိုသိသာထင်ရှားလာပြီး လည်စေ့ချွန်ချွန်နဲ့ ပြတ်သားဟန်ရတဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံကတော့ သူ့ကို အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်မှန်း သက်သေပြနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ မပြောင်းလဲတာတစ်ခုကတော့ ဖြူမြဲဖြူဆဲ အသားအရည်ပဲ။ နွေတစ်ဝက်လောက် ကုန်သွားလို့ ကျောက်အာတောင် အတော်လေး ညိုကျသွားတဲ့အချိန် သူကတော့ ကျောက်စိမ်းလိုဖွေးနေတုန်းပဲ။ နေရောင်ခြည်နဲ့ တိုက်ရိုက်ထိလည်း ရဲတက်လာတာကလွဲပြီး ညိုမသွားဘူး။

“ဒါဆို နင် နင့်ဝတ်စုံကို လဲသင့်နေပြီ ထင်တယ်။ အခုကတည်းက ကြိုအပ်ထားမှ ဖြစ်မှာလေ”

ပုံမှန်အားဖြင့် နန်းတော်က တရားဝင်ခန့်အပ်ထားတဲ့ မင်းမှုထမ်းတိုင်းကို အရာရှိဝတ်စုံတစ်ဆက် ထောက်ပံ့ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ လွှတ်တော်ဝတ်ရုံတစ်ထည်ပါသလို ကိုယ့်ရာထူးအဆင့်လိုက် ပြထားတဲ့ဝတ်စုံရယ် နေ့စဥ်ဝတ်ရယ်ဆိုကာ တွဲလျက်ပါဝင်တယ်။

ဒီအထည်တွေအားလုံးက နေ့စဥ်နေ့တိုင်း ထပ်ကာတလဲလဲဝတ်နေရတာမို့ ပေါက်ပြဲနွမ်းစုတ်သွားပြီဆိုရင်တော့ သက်ဆိုင်ရာကို တင်ပြပြီး အသစ်တစ်ဆက် ထပ်ဝယ်ရမှာဖြစ်တယ်။

နန်းတွင်းထဲက ထိုအထည်ဌာနက တစ်ဦးတည်းပိုင်လုပ်ငန်းမို့ ဒီအင်္ကျီတွေက သာမန်ပိတ်သားနဲ့ ဘာမှမထူးခြားဘူးဆိုရင်တောင် တစ်ခါမှာရင် ငွေ ၁၀တုံးလောက် ကုန်ကျတယ်။

“ပြောတော့ အသက် ၁၈ပြည့်ပြီးရင် အရွယ်ထပ်မတက်တော့ဘူးဆို နင်ကျ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ထွားနေရတာလဲ”

သူမ ထပ်အထွန့်တက်လာတော့ ရွှီထင်းရှန်းက မျက်လုံးတွေမှေးကြည့်ကာ ကျောက်အာကို ခါးက ဆွဲဖက်လိုက်တယ်။

“ဘာလဲ မင်းက မင်းယောက်ျား ပိုအရပ်ရှည်ပြီး ပိုသန်မာလာတာ မလိုချင်ဘူးလား”

ဒီလူက တစ်ပါးသူကို ဘယ်လိုကိုင်လှုပ်ရမလဲ သိပ်သိလွန်းတယ်။ မှန်းထားတဲ့အတိုင်း ကျောက်အာက အလျင်အမြန် ပြန်ချော့လာတယ်။

“ဘယ်ကသာ လိုချင်တာပေါ့။ နင် ဒီထက်ပိုပြီး အများကြီးထွားလာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ရွှီထင်းရှန်းက ခပ်လွင်လွင်ရယ်ရင်း သူမကိုပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ဖျားကို ပြန်ပြင်ကာ စားပွဲပေါ်က အိတ်လေးကို ကောက်ဆွဲပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲက ထွက်သွားတယ်။ ဟုန်အာလေးက ခြံထဲမှာ ဆော့နေတယ်။

ဒီကလေးက အတော်လေး တက်ကြွလွန်းတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဘာလို့ဆို နေ့တိုင်းမိုးမလင်းခင် အိပ်ရာထထားတာတောင် ဘယ်တော့မှ ကစားဖို့အား အင်မကုန်သွားလို့ပဲ။ ကလေးက ဖျတ်လတ်လွန်းတော့ ကျောက်အာမှာ သူ့ကို ထိန်းရတာနဲ့တင် အတော်မောပန်းရတယ်။

152.2 02

ကံကောင်းလို့ အခုဟူဆန်းက ကူပြီးထိန်းပေးလို့ သူမ အတော်သက်သာသွားတာ။ ဟုတ်တယ်။ အခုဟူဆန်းက အလုပ်ရုံကနေ ကျင်းအာဟူထုန်းဘက် ရောက်လာပြီ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာအကျက်မြန်ပြီး လဝက်အတွင်းမှာတင် လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်တယ်။

အဲဒီအချိန် တခြားဒုက္ခသည်တွေလည်း ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ နေသားကျလို့ ကိုယ်စီအလုပ်ရနေကြပြီ။ ထောက်ဟွား(မက်မွန်ပန်း)လို့ခေါ်တဲ့ ကလေးမလေးတောင် သူ့အမေနဲ့လိုက်ပြီး အားလုံးအတွက် ထမင်းဟင်း ကူချက်ပေးနေတာ သူ့လို လူကြီးတစ်ယောက်က ဘယ်မျက်နှာနဲ့ ဒီတိုင်းထိုင်နေနိုင်တော့မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက ပုံပျက်သွားပြီး ခြေထောက်ကလည်း မသန်တော့ တခြားအလုပ်မှာထည့်ဖို့ ခက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အကြံရသွားတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းကပဲ သူ့ကိုအိမ်လာပြီး ရွှီမိသားစုအတွက် တံခါးစောင့်နဲ့ လှည်းမောင်းသူလုပ်ဖို့ ခေါ်လိုက်တာ။

အစကတော့ ကျောက်အာက နေသားမကျဖြစ်နေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟူဆန်းက အလုပ်ကြိုးစားပြီး သင်လွယ်တတ်လွယ်တယ်။ ဒီအပြင် လှည်းမောင်းတာလည်း တော်တော့ ကိုယ်တိုင်ပင်ပန်းမဲ့အစား သူများမောင်းပေးတာ အခန့်သားထိုင်စီးရတာလည်း မဆိုးပါဘူးလေ။

အဓိကအချက်က ဟုန်အာလေးက သူ့ကို အတော်သဘောကျတာကြောင့် ကျောက်အာလည်း ကန့်ကွက်မနေတော့ဘူး။ တခြားကလေးသာဆို အကျည်းတန်မျက်နှာကို မြင်တာနဲ့ ကြောက်လန့်ထွက်ပြေးမှာဆိုပေမဲ့ သူကတော့ ဖြုံတောင်မဖြုံဘူး။

အခုလည်း နံနက်စောစောစီးစီး ခြံထဲမှာ ဒုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ တီကောင်ထိုင်တူးနေတယ်။ ဟူဆန်းကတော့ ဘေးမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်ပေးနေတယ်။ ရွှီထင်းရှန်း ထွက်လာတာတွေ့တော့ ဟုန်အာက မော့မကြည့်ဘဲ လှမ်းအော်တယ်။

“အဖေ ပြန်လာရင် သားအတွက် သစ်ကြားသီးလှော်ဝယ်လာပေးနော်”

“သိပြီ”

ဟူဆန်းက တံခါးလိုက်ဖွင့်ပေးတော့ ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ဦးတည်ရာကို မထွက်ခွာခင် အနောက်က လူကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါတစ်ချက် ကြည့်လိုက်သေးတယ်။ ဟူဆန်းကတော့ သခင်ကြီးရွှီက တစ်စုံတစ်ရာကို ထိုးထွင်းသိမြင်နေတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု အမြဲရနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့ကိုတစ်ခါမှထုတ်မမေးတာလဲ။

သူပြန်လာတော့ ဟုန်အာက အခုလေးတင် ကလော်ထုတ်လိုက်တဲ့ တွန့်လိမ်လိမ် တီကောင်တစ်ကောင်ကို တခြားတူးထားတဲ့အကောင်တွေ ဘေးမှာထားလိုက်တာ မြင်လိုက်ရတယ်။ မြင်ကွင်းက ရွံစရာဆိုသော်ငြား ကောင်လေးငယ်ကတော့ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။

“ဟူဆန်း သားတို့ ဒီတီကောင်တွေနဲ့ ငါးသွားမျှားကြမလား”

“ဒါဆိုလည်း နေအရမ်းမပြင်းတဲ့ မွန်းလွဲပိုင်းလောက်ကျမှ ဟော့ရှန်းလမ်းဘေးက ရေကန်လေးဆီ သွားကြမယ်”

“သွားမယ်လေ ဒါဆို ဒီအကောင်တွေကို ကရားတစ်ခုထဲ ထည့်လိုက်ဦးမယ်။ မဟုတ်ရင် သေကုန်မှာစိုးလို့”

ဟုန်အာက ပျော်ရွှင်မြူးထူးစွာနဲ့ မီးဖိုချောင်ဆီ ခုန်ပေါက်ရောက်လာတယ်။ ကျောက်အာက သူတို့ပြောနေတာ ကြားထားပြီးသားမို့ အမွှေစိန်ရောက်လာတာနဲ့ တံခါးပေါက်မှာ ပိတ်ရပ်ပြီး အော်တယ်။

“ဟုန်အာ နင် အမေဆေးထားတာတွေ ထိရဲထိကြည့်စမ်း။ ဒီအိမ်မှာ နင်ခွဲလို့ ငါ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက်ကုန်သွားပြီလဲ သိလား။ ဟိုတစ်နေ့တုန်းက မီးဖိုအောက်မှာထည့်ထားတဲ့ ခွက်လေးရှိတယ်မလား အဲဒါယူသွား”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီခွက်မှာအဖုံးမှမပါတာ အကောင်လေးတွေ ထွက်ကုန်မှာပေါ့”

“မရဘူး အဲဒီခွက်ပဲ ယူသွား အမေ့ကရားတွေ တစ်ခုမှ လာမထိနဲ့”

ကျောက်အာက သားဖြစ်သူရဲ့ပါပီမျက်လုံးလေးတွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ လျစ်လျူရှုရင်း ခပ်မာမာပြောတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဟုန်အာလည်း တစ်ထစ်လျှော့ပြီး သူ့ခွက်လေးကိုသာ ယူလာလိုက်ရတယ်။

ကျောက်အာက တရွေ့ရွေ့ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း ရယ်လိုက်မိတယ်။ ဒီကလေး ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ဉာဏ်များတတ်လာတာလဲ မသိဘူး။ ကြီးလေ ဆိုးလေပဲ။ လူတွေကို ချော့တစ်လှည့်ခြောက်တစ်လှည့် တောင်းဆိုတဲ့နေရာမှာ ဆရာကျပြီး နစ်နာသူဇာတ်လည်း ကတတ်သေးတယ်။

152.2 03

ကျောက်အာက သူငယ်ငယ်တုန်းက ဒီလိုမဟုတ်တာ ပြန်တွေးလိုက်မိတော့ ရွှီထင်းရှန်းကိုသာ အပြစ်ပုံချလိုက်တော့တယ်။ ဟူဆန်းကို မှာစရာရှိတာတွေ မှာခဲ့ပြီးတော့မှ ပန်းဆိုင်လေးကို ထွက်လာခဲ့တယ်။

အခုသူတို့က အိမ်ခွဲလိုက်ပြီဆိုတော့ လင်းယန့်ရန်နဲ့ ရွှီထောက်အာတို့လည်း လာမကူပေးနိုင်တော့တာကြောင့် သူမ တစ်ယောက်တည်း ဦးစီးနေရတယ်။ တော်သေးလို့ ‘ဝမ်ရဲ့ပန်းဆိုင်လေး’က လက်လီကို အဓိကမထားတော့တာကြောင့်သာ နေ့တစ်ဝက်လောက် ဖွင့်ပြီးတာနဲ့ ပိတ်လိုက်လို့ ရတာ။

သို့သော် ရေရှည်တော့ အဆင်မပြေနိုင်မှာသိလို့ အဒေါ်ထူနဲ့ ကျန်တဲ့မိန်းကလေးတွေကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးဖို့တောင် စီစဥ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကလည်း တစ်ခါမှမလုပ်ဖူးတော့ သူတို့ကြောင့် စီးပွားပျက်မှာစိုးရင်း သင်ဖို့ပြောတိုင်း တွန့်ဆုတ်နေတယ်။

ကံကောင်းချင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ကမှ မှီခိုစရာဘယ်သူမှမရှိတော့တဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူမက ကျောက်အာဆိုင်ရှေ့မှာ ကပ်ထားတဲ့ အလုပ်သမားခေါ်စာကိုတွေ့ပြီး လာစုံစမ်းရာက စကားပြောကြည့်တဲ့အခါ အမျိုးသမီးက ဖော်ရွေယဥ်ကျေးတာတွေ့တော့ ကျောက်အာလည်း သဘောကျသွားတယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူမတို့ ညှိကြည့်တဲ့အခါ အမျိုးသမီးက သူ့မိသားစုဘက်က ကိစ္စတွေရှင်းပြီးတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီး ဒီနေ့က သူတို့တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတဲ့နေ့ပဲ။ ကျောက်အာက ဆိုင်တံခါးနှစ်ဖက်စလုံးကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်လိုက်ပြီး ဈေးစရောင်းဖို့လုပ်တဲ့အခိုက်မှာပဲ သူမကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အမျိုးသမီးက ရုပ်ရည်သန့်တဲ့အထဲပါပြီး သာမန်ဗြောင်အဝတ်အစားနဲ့တောင် လှပတဲ့မျက်နှာက ထင်းထွက်နေတယ်။

“အစ်မဝမ့်ချုံး ရောက်လာပြီလား”

အမျိုးသမီးက နည်းနည်း ပျာယာခတ်သွားပြီး “သူဌေး ကျွန်မကို အစ်မတပ်ခေါ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဝမ့်ချုံးလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်”

ကျောက်အာက လက်မခံချင်သလို ပြုံးလိုက်ပြီး “အစ်မက ကျွန်မထက် ကြီးတော့ အစ်မလို့ခေါ်ရမှာ ပုံမှန်ပဲလေ။ လာပါ အခုမှ ဆိုင်ဖွင့်ဖွင့်ချင်းဆိုတော့ ဝယ်သူသိပ်လာဦးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဆိုင်မှာ ဘာတွေလုပ်ရမလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးမယ်။ တကယ်တော့ ဘာမှမခက်ခဲတာမို့ အရမ်းစိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး သိလား။ ပန်းဆိုင်ဆိုတော့ မိန်းကလေးဖောက်သည်တွေနဲ့ပဲ တွေ့ရမှာ။ ပစ္စည်းတစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဈေးမတူတာလေးတွေရှိပေမဲ့ နည်းနည်းပါးပါးဆို ကြည့်ကျက်ရောင်းလိုက်လို့ ရတယ်။ နောက်မှ ကျွန်မကို ပြန်ပြောပေါ့ ….”

ထိုစဥ် ရွှီထင်းရှန်းက ဟန်လင်းကျောင်းတော် ဂိတ်ပေါက်ကနေ ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းတော်ကြီးက နန်းတော်ရဲ့အဓိကအသက်သွေးကြော ဌာနကြီး ၆ခုဘေးမှာ တည်ရှိပြီး စုစုပေါင်း ဂိတ်တံခါးကြီး သုံးခုနဲ့ ကာရံထားတယ်။

နောက်ဆုံးဂိတ်ကိုတော့ ခမ်းနားလှပလွန်းလို့ နတ်သမီးဝင်ပေါက်လို့တောင် တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြတယ်။ သို့သော် ဒီနေ့အထဲက အခြေအနေကတော့ မူမမှန်လှဘူး။ ရွှီထင်းရှန်း သူ့ရုံးဘက်ဆိုင်ရာဝန်းထဲ ခြေချကတည်းက မဟာအမတ်ချုပ်ဝူ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ စကားသံတွေကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်။

အမှန်တော့ ရွှီထင်းရှန်းကပဲ နားပါးလွန်းနေတာမဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါထက် ဒီအကြောင်းအရာကိုပဲ အာပေါင်အာရင်းသန်သန် ပြောဆိုနေတဲ့ ပါးစပ်တွေက များလွန်းလို့သာ သိသွားရတာပါ။ ထူးခြားတာတစ်ခုက သူတို့ခေါင်းချင်းဆိုင်နေတုန်း ရွှီထင်းရှန်း ရောက်လာတာ တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း ပိတ်သွားကြတာပဲ။

ကြည့်ရတာ သူနဲ့မဟာအမတ်ချုပ်ဝူတို့ကြားမှာ ရန်ငြှိုးဟောင်းတွေရှိမှန်းသိလို့ သူကြားသွားမှာ စိုးလို့နဲ့ တူပါရဲ့။ ဘယ်လိုမဆို ကြားသင့်တာတော့ ကြားပြီးသွားပါပြီလေ။ ရွှီထင်းရှန်းက ရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်မနေဘဲ သူ့ကို သီးသန့်ပေးအပ်ထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်အဆောင်ထဲ တန်းဝင်သွားတယ်။

အထဲရောက်တာနဲ့ မထိုင်ခင် အကြမ်းရည်တစ်အိုးနှပ်ပြီးတော့မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ဆွဲယူကာ ဖွင့်ဖတ်နေသော်ငြား သူ့အာရုံတွေက စာအုပ်ထဲရှိမနေခဲ့ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ ဘုရင်နဲ့လက်အောက်ခံတို့ကြားက ပြိုင်ပွဲမှာ လက်အောက်ခံက နိုင်သွားတယ်တဲ့လား။ အမတ်ချုပ်ဝူက တကယ်မခေဘူးပဲ။

တစ်နံနက်လုံး ဒီရေအလား တိုးပွားနေခဲ့တဲ့ သိချင်စိတ်တွေက နေ့လယ်ရောက်မှ ပျောက်ပြယ်သွားတယ်။ သူ့မေးခွန်းတွေကို လာဖြေပေးတဲ့သူကတော့ ချန်ကျန်းပဲ။ လက်ရှိ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့အဆောင်က အရင်ချန်ကျန်းသုံးခဲ့တာနဲ့ အတူတူပဲ။

သူက ဟန်လင်းကျောင်းတော်မှာ တစ်ခုခုကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်အတုနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ရွှီထင်းရှန်းနဲ့မတူဘဲ ချန်ကျန်းက ရာထူးတိုးပြီးကတည်းက သူ့အနာဂတ်လမ်းက တောက်ပဖို့ပဲရှိတာမို့ အဆောင်ထဲကတောင် အပြင်က တခြားလူတွေ ချန်ကျန်းကို တရိုတသေ နှုတ်ဆက်သံတွေ ကြားနေရတယ်။

152.203

ခဏနေတော့ ချန်ကျန်းဝင်လာတယ်။

“ဒီနေ့ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းအရင်းလေး ဆိုစမ်းပါဦး”

ရွှီထင်းရှန်းက မတ်တပ်ထရပ်ရင်း သူ့သူငယ်ချင်းကို ကြိုဆိုတော့ ချန်ကျန်းကလည်း အချိန်ဆွဲမနေဘဲ လာရင်းကိစ္စကို တည့်ပြောတယ်။

“ဒီနေ့ပဲ အမတ်ချုပ်ဝူ နန်းတွင်းထဲ ပြန်ဝင်လာပြီ အပြင်က ကောလဟာလတွေကြားပြီး မင်းဒွိဟဖြစ်နေမှာ စိုးတာနဲ့ ငါတမင်လာခဲ့လိုက်တာ”

“အရင်ထိုင် ပြီးမှပြောကြတာပေါ့”

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတစ်ခွက် ပြင်ပေးလိုက်ပြီး ချန်ကျန်းကလည်း ထိုင်ပြီးသွားမှ ဆက်ပြောတယ်။

“ဟယ်နန်မှာ အရမ်းရေကြီးရေလျှံဖြစ်နေပြီး နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်မှာလည်း ကပ်ဘေးအတွက် ငွေအလုံအလောက်မရှိဘူး။ ဝူမိသားစုက ဒီအခက်အခဲကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် သူတို့မိသားစုပိုင် ငွေတုံး ၂သိန်းကို ကူညီလှူဒါန်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်ဆိုတာကို ရှိသမျှအဆက်အသွယ်အကုန်သုံးပြီး အရှင်မင်းကြီးနားထဲ ပေါက်အောင် လျှောက်တင်လာတယ်လေ။ ပြီးတော့ ဝူတွေကိုယ်တိုင်က ဝူဝမ်ရွှမ်းက သူတို့မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူမို့ သူ့အသက်အရွယ်ကိုလည်း ထောက်ပြီး ညှာတာပေးဖို့ အသနားလွှာ တင်လိုက်သေးတယ်”

ဒီအထိပြောပြီးတော့ ချန်ကျန်းက တန့်သွားပေမဲ့ ရွှီထင်းရှန်း အလုံးစုံသဘောပေါက်သွားပါပြီ။ လက်တွေ့မှာ ကိစ္စတွေက ချန်ကျန်းပြောသလောက် လွယ်မနေဘူး။ အမတ်ချုပ်ဝူ မို့လို့သာ ဒါမျိုးလုပ်နိုင်တာ။

သို့ပေမဲ့လည်း သူက ဧကရာဇ်ကိုတောင် လက်နက်ချပြီး သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့လို့သာ အခုလူတိုင်း ပါးစပ်ဖျား သူ့သတင်းတွေချည်း ဝေဝေဆာနေတာပေါ့။ အမှန်တော့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အမဲစက်ကြီးပြီးကတည်းက ပါဝင်သူမှန်သမျှ ပိုင်ဆိုင်မှုသိမ်းခံရတာနဲ့ အိမ်ချိတ်ပိတ်ခံရတာနဲ့ ကွပ်မျက်ခံရတဲ့သူတွေတောင် ရှိသေးတယ်။

သူတို့ထဲမှာ ဝူမိသားစုကပဲ မရေမရာကျန်ခဲ့ပြီး အရှင်မင်းကြီးကလည်း ဆက်တိုက်အချိန်ဆွဲနေကတည်းက သူ သဘောပေါက်လိုက်ပြီ။ လောလောဆယ် အရှင်မင်းကြီးက တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူတွေကြောင့်သာ လက်ခံလိုက်ရတာမို့ အတော်လေး အမျက်ခြောင်းခြောင်းထွက်နေမှာ ဧကန်မုချပဲ။

“အရှင်မင်းကြီးက အရမ်းအမျက်ရှသွားပေမဲ့ တိုင်းပြည်က အမတ်ကောင်းတစ်ဦး လိုအပ်သလို နန်းတွင်းလွှတ်တော်ကလည်း သူမရှိရင်မဖြစ်ဘူးဆိုပြီး အမတ်ချုပ်ဝူရဲ့ အငြိမ်းစားယူခွင့်ကို ပယ်ချလိုက်လို့ သူ ဒီနေ့ရောက်လာတာပဲ”

“ဒါတွေ ငါ့ဆရာ ပြောလို့သိတာ။ ပြီးတော့ မင်းကိုလည်း သွားပြောပြလိုက်ဆိုလို့ သူက ပြောလိုက်သေးတယ်။ အရမ်းစိတ်ထဲမထားနဲ့တဲ့။ အခု သူ တစ်ခုခုလုပ်ချင်ရင်တောင် စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ ထောင်နဲ့ချီအောက်မှာတော့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လှုပ်ရှားရဲမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့”

ရွှီထင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “အေး မင်းဆရာကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြန်ပြောပေးဦး။ ကျေးဇူးပဲ အားကျန်း”

“ဟူး ငါ့ကိုကျေးဇူးစွတ်တင်မနေနဲ့။ လက်ရှိငါလုပ်ပေးနိုင်တာ ဒါအကုန်ပဲ။ တကယ်တော့ မင်းအရမ်းစိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဝူကောလောင်ရဲ့ဂိုဏ်းက သူ့ထောင်ချောက်သူပြန်မိလို့ ဘက်တော်သားအများကြီး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ သူလည်း အလောတကြီး လုပ်ရဲမှာမဟုတ်သေးဘူး။ ဒီတလောအတွင်း မင်းက သူ့လျှပ်တစ်ပြက်အကွက်ထဲ မဝင်သွားဖို့ဘဲ အရေးကြီးတယ်။ ဟန်လင်းမှာ ရောက်နေတာလည်း တစ်ချက်ကောင်းပါတယ်။ ဒီအထိတော့ သူ့ခြေတံလက်တံ မရှည်ပါဘူး”

နှစ်ယောက်သားက ခဏတစ်ဖြုတ် စကားပြောပြီးတာနဲ့ ချန်ကျန်းက ကြာကြာနေလို့မသင့်တာကြောင့် အမြန်ပြန်သွားတယ်။ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ စာရွက်တစ်ရွက်ယူပြီး ဟယ်နန်၊ ဝူကောလောင်နဲ့ ဟူဆန်းဆိုတဲ့ နာမည်သုံးခု ချရေးလိုက်တယ်။

ဟယ်နန်ကို စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဝိုင်းပြီးတော့မှ ဝူကောလောင်ကိုလည်း ထပ်ဝိုင်းလိုက်တယ်။ နောက်တော့ စက်ဝိုင်းနှစ်ခုကို အလယ်မှာမျဥ်းတစ်ကြောင်းနဲ့ ဆက်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ထရပ်ကာ စာရွက်ကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။

……………

******