အခန်း (၁၀၂၃-၁၀၂၄)
Vol. 99 Ch. 1023-1024
အခန်း ၁၀၂၃ သူမကို သတ်ပစ်လိုက်
သို့သော်... ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားသည် လုံချန်းကို သတ်ဖြတ်ရန် နတ်ဘုရားများအား ခေါ်ယူ၍ မရနိုင်ချေ။ ကံကြမ္မာ၏ နိယာမတရားကို ထိုသို့သော နည်းလမ်းဖြင့် သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရကောင်းပေ။
သူ၏ အမြင်တွင် လုံချန်းကို အထိရောက်ဆုံး သတ်ဖြတ်နိုင်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိ၏။ သို့ရာတွင် ကံကြမ္မာတရားက သူ့အား သာမန်လူသားတစ်ဦးကို အန္တရာယ်ပြုရန် ခွင့်မပြုထားသဖြင့် သူသည်လည်း လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိ။
လုံချန်းသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သည်ဖြစ်စေ၊ ကံကြမ္မာနှင့် မည်မျှပင် ပတ်သက်နေသည်ဖြစ်စေ အမှန်တရားမှာ သူသည် သာမန်လူသား တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးခြင်းပင်။
သူသည် သာမန်လူသားတစ်ဦးကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်။ သာမန်လူသားတစ်ဦးအား သူ တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ထိုလူသားသည် အမှောင်ထု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို အလုံးစုံ ခံလိုက်ရသည့် အချိန်မျိုးတွင်သာ ဖြစ်၏။
လုံချန်းတွင် အမှောင်နိယာမ ရှိနေသဖြင့် သူသည် အမှောင်ထု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရရန် အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားသည် ဤအကွက်ကို အစကတည်းက စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သူ၏ အပေါင်းအပါ ဖြစ်သူသည်လည်း ယခင်က ဤအစီအစဉ်မျိုးကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ လုံချန်းသည် သူတို့၏ တပည့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း အဓိက ဂိုဏ်းကြီးများအား သတင်းပေးကာ လုံချန်း၏ မိသားစုကို အန္တရာယ်တွင်းသို့ တွန်းပို့ခဲ့ဖူး၏။
ထိုအဖြစ်အပျက်ကပင် လုံချန်းအား အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာကို အသုံးပြုရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ထိုစဉ်က အမှောင်ထုမှာ လုံချန်းကို ဝါးမြိုရန် လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် လုံချန်းသည်လည်း ထိုသူတို့နှင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့။
လုံချန်းသည် ထိုသူများနှင့် တိုက်ပွဲတွင် တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ သူသည် မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်နှင့် အမှောင်ထုကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။
သူသည် အမှောင်ထု၏ အဝါးမြိုခံရခြင်းမှ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ရွှေမြို့ တစ်မြို့လုံးကို သူ အပြတ်ရှင်းခဲ့စဉ်ကပင် အမှောင်ထုသည် သူ့ကို မဝါးမြိုနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာက ထိုအမှောင်ထု၏ ဒဏ်ကို ကြားကခံပေးခဲ့သဖြင့် လုံချန်းမှာ သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဘေးကင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကံဆိုးစွာပင်... ဝိညာဉ်လောက၌ သူ၏ကိုယ်ပွားနှင့် ခွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လုံချန်း၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာမှာ မပြည့်စုံတော့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာကို မသုံးသည့်တိုင်အောင် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာချိန်တွင် အမှောင်ထု၏ တိုက်ခိုက်မှုအား ပိုမို ခံရလွယ်ကူနေခြင်း ဖြစ်တော့သည်။
အကယ်၍ သူသာ အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာကို အသုံးပြုလိုက်မည်ဆိုလျှင် အခြေအနေများမှာ မည်မျှထိ ဆိုးရွားသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်းကိုယ်တိုင်ပင် မသိနိုင်တော့ချေ။
....
လုံချန်း၏ မူလကမ္ဘာဆီသို့ ပြန်သွားရသော်... ထိုနေရာတွင်လည်း ကြယ်တာရာ အင်ပါယာဟူ၍ ရှိနေသေး၏။
၎င်းမှာ ထိုတိုက်ကြီးပေါ်တွင် အရာအားလုံးကို စိုးမိုးထားသော တစ်ခုတည်းသော အင်ပါယာကြီး ဖြစ်သည်။ လုံချန်းမှာမူ သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူ၏ အမွေခံအဖြစ် ထိုနေရာတွင် အလိုရှိခံနေရသူ ဖြစ်၏။
ထိုအချိန်တွင် ကြယ်တာရာ နန်းတော်၏ နန်းစောင့်စစ်သည်များသည် လူငယ်တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။
ထိုလူငယ်မှာ ဝူလျာပင် ဖြစ်၏။ သူသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ဝက်စွပ်ထားသော အမျိုးသား၏ အပေါင်းအပါဖြစ်ပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လုံချန်း၏လက်တွင် အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ယခင်က နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၏ အခု ၂၀ မြောက် တံဆိပ်ပြားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်၏။
ရှုလျန်နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်စဉ်အတွင်း လုံချန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အခြားတစ်ယောက်က ဝင်ရောက်ထိန်းချုပ်ခဲ့စဉ်က ဝူလျာမှာ အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။
ထိုစဉ်က လုံချန်း၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသူသည် ဝူလျာ၏ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်များကို သိမ်းဆည်းကာ လူသူကင်းမဲ့သော အရပ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီး အပြစ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သူ့တွင် အစွမ်းထက်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ရှိနေသေးသော်လည်း နိယာမများကိုမူ အသုံးပြုနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။
သူသည် သူ၏ အပေါင်းအပါရှိရာသို့ ဟင်းလင်းပြင် ကူးပြောင်းခြင်းကို တိုက်ရိုက် မလုပ်နိုင်တော့သဖြင့် ဤအင်ပါယာ၏ ဟင်းလင်းပြင် ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို အသုံးပြုရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရပ်စမ်း၊ ဝင်လို့မရဘူး"
"ဟူး... ငါက သာမန်လူသားတွေကို တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူးဆိုတော့ ဒါက တကယ် စိတ်ရှုပ်စရာပဲ။ ဟုတ်ပြီ... ငါ သူတို့ကို နာကျင်အောင် မလုပ်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကိုတော့ ပြလို့ ရတာပဲ" ဝူလျာသည် နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေးရင်း တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။
အမှန်စင်စစ် သူသည် ထိုသူများကို နာကျင်အောင် လုပ်ရန် မလိုပေ။ သူ လုပ်ရမည့်အရာမှာ သူတို့ကို ကြောက်လန့်သွားအောင် ခြောက်လှန့်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်စမ်း။ ငါဟာ အင်မော်တယ်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ အရှင်ဝူလျာပဲ။ သူ ထွက်မလာဘူးဆိုရင် ဒီလူသားကမ္ဘာကြီးကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်" ဝူလျာသည် သူ၏ လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ကာ ကြွေးကြော်လိုက်လေသည်။
သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ကြီးမားလှသော မီးတောက်လုံးကြီး တစ်လုံး ပေါ်လာပြီး တရိပ်ရိပ် ကြီးထွားလာတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုမီးတောက်လုံးကြီးမှာ နေမင်းကြီး တစ်စင်းနှင့် မခြား ဖြစ်လာလေ၏။ ၎င်းသည် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် ကြယ်တာရာ အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကိုပင် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
ထိုကြီးမားလှသော မီးတောက်နေမင်းကြီးကြောင့် အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ အပူရှိန်မှာ မြင့်တက်လာ၏။ လူတိုင်းသည် ထိုအပူဒဏ်မှ လွတ်ကင်းရန် အိမ်တွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေကြသော်လည်း ချွေးဒလဟော ထွက်နေခြင်းကိုမူ မတားဆီးနိုင်ကြချေ။
ဧကရာဇ်မင်းသည်လည်း အပူရှိန် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာရသနည်းဟု တွေးတောကာ နန်းတော်အပြင်သို့ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့လေသည်။
နန်းတော်အပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်လာစဉ် သူသည် ထိုမီးတောက်လုံးကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
'ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးလား။ ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေပါလား။ ဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ။ အင်မော်တယ်ဘုံက လူလား' ဧကရာဇ်သည် တွေးတောရင်း ထိုလူငယ်၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
"အရှင်က ဘယ်သူပါလဲဗျာ" သူက ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။
"ငါက အင်မော်တယ်ဘုံက လာတာ။ ဒီညစ်ပတ်လှတဲ့ ကမ္ဘာကို တစ်ခုခု စစ်ဆေးစရာ ရှိလို့ လာခဲ့တာပဲ။ မင်းတို့က ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အာဏာ ရှိတယ်" ထိုလူငယ်က မာန်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်၏။
အမှန်တကယ်တွင် သူသည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုနိုင်သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားဖြင့်သာ ထိုသူကို ခြောက်လှန့်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ။ အရှင် အလိုရှိရာကို အကုန် ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်" ဧကရာဇ်မင်းက ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ်ရင်း သဘောတူလိုက်လေသည်။
...
"သူတို့ကို ကူညီခိုင်းလိုက်စမ်း" လုံချန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လုဝမ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
လုံချန်းအား ဝန်းရံထားသော အမှောင်ထုသည် တရိပ်ရိပ် တိုးပွားလာကာ သူသည် အမှောင်လောကကို အုပ်စိုးသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကြီး တစ်ပါးအလား ဖြစ်လာလေ၏။
မည်သူမျှ သတိမထားမိသော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် အခြားသော အပြောင်းအလဲ တစ်ခုမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
လုံချန်း၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင် အတွင်းရှိ အမှောင် ပျိုးပင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ထို့ပြင် သူ ဖန်တီးထားသော သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲတွင်လည်း အခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။ သူ၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်မှ နိယာမပျိုးပင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမှောင်ထုများသည် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ မရည်ရွယ်ဘဲ သက်ရောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနေတော့သည်။
"ခေါ်လိုက်စမ်း"
လုဝမ်ထံမှ မည်သည့် အဖြေမျှ မရသဖြင့် လုံချန်းက ထပ်မံ အတင်းအကျပ် ပြောလိုက်ရာ လုဝမ်၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်တောက် ကျသွားလေတော့သည်။
လုဝမ်သည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသဖြင့် အော်ဟစ်ခြင်း မပြုသော်လည်း ကျန်ရှိနေသော သူ၏ ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် အနောက်သို့ အတင်း တွန်းကပ် ဆုတ်ခွာနေမိ၏။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအခြေအနေမှာလည်း ကြာရှည်မခံခဲ့ချေ၊ သူ၏ အခြား ခြေတစ်ဖက်မှာလည်း ထပ်မံ၍ ပြတ်တောက်သွားပြန်သည်။
သူ၏ အကူအညီမဲ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လက်ခြေမရှိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရရှာ၏။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ တရွေ့ရွေ့ နီးကပ်လာသော လုံချန်းကို ကြည့်ရန်အတွက် သူ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်ရန်သာ ရှိတော့သည်။
"မင်းက ငါနဲ့ နီးစပ်သူတစ်ယောက်ကို သတ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ကဲ... သတ်လိုက်လေ။ မဟုတ်ဘူး... ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ငါ ပေးမယ်။ အခုဆိုရင် သူက ငါနဲ့ မနီးစပ်တော့ဘူးဆိုတော့ မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်"
လုံချန်းသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ ကျိချင်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။
"ဟင်... မင်ယုရော ဘေးကင်းရဲ့လား..."
ကျိချင်းသည် အပြင်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လုံချန်းနှင့် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော အမှောင်ထုကြီးအား မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်သက်သွားတော့သည်။
"ကဲ... သတ်လိုက်စမ်း။ ငါ့ရဲ့ မိန်းမကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်စမ်းပါဦး။ လုပ်လေ... သတ်စမ်းပါ။ မင်း သတ်ရဲရင် သတ်ကြည့်စမ်း။ သူဟာ ငါ့ရဲ့ ဇနီးလည်း ဖြစ်တယ်။ လုပ်ကြည့်စမ်းပါဦး" လုံချန်းသည် သေခါနီး ဖြစ်နေသော လုဝမ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားရင်း ကျိချင်းရှိရာသို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ၁၀၂၄ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲ
"ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ... ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ပါဘူး။ မင်း အထင်လွဲနေတာပါ။ ငါ့ညီမလေးကို သတ်ဖို့ဆိုတာ တကယ် မကြံစည်ခဲ့ပါဘူး။ ငါက ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ရမှာလဲ။ သူက ငါ့မိသားစုပဲလေ၊ သူ့ကို သတ်ရမယ့် အကြောင်းပြချက်လည်း ငါ့မှာ မရှိပါဘူး။ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့နော်"
လုဝမ်သည် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူ၏ သိက္ခာကို မြေမှာခင်းကာ လုံချန်းအား တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေတော့သည်။ သူ၏ နှုတ်ထွက်စကားများမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရာအားလုံးမှာ နားလည်မှုလွဲခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း အဖန်တလဲလဲ ငြင်းဆိုနေ၏။
"မင်းညီမကို မင်းဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲ ဟုတ်လား။ အဲဒီအဖြေကို သိချင်လို့ပဲ မင်း အခုထိ အသက်ရှင်နေတာပေါ့။ ငါက မင်း ဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲဆိုတာကိုပဲ သိချင်တယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း... မင်းက အိမ်ရှေ့မင်းသားပဲ၊ သူ့ကြောင့် မင်းရဲ့ ထီးနန်းကို ဆုံးရှုံးရမယ့် အန္တရာယ်လည်း မရှိဘူး။ သူက မင်းကို ဘာမှ ခြိမ်းခြောက်နိုင်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်တာလဲ" လုံချန်းက စူးစူးဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။
'ဒီအရူး... ငါ့ကို အသက်ချန်ထားတာ အဖြေသိချင်လို့ပဲဆိုတော့ ငါက ဘာလို့ ပြောပြရမှာလဲ။ ပြောပြပြီးရင်လည်း သူက ငါ့ကို သတ်မှာပဲဥစ္စာ' လုဝမ်သည် လုံချန်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်ကူးထဲက အတွေးစများအား လုံချန်းတစ်ယောက် အကုန်ကြားနေရသည်ကိုမူ သူ မသိရှာချေ။
"မင်း မပြောပြရင်လည်း မင်း သေရမှာပဲ"
လုံချန်းသည် လုဝမ်၏ အတွေးကို သိနေသဖြင့် အေးစက်စွာ ပြန်ထူးလိုက်ရာ လုဝမ်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။
"မင်း အခု ပြောပြရင်တော့ မြန်မြန်သေရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း သေတာ ပိုကြာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အပိုင်းပိုင်းလေးတွေဖြစ်အောင် ငါ ဖြတ်ပစ်မယ်၊ အဲဒါကို မင်းမျက်စိနဲ့ မင်း ပြန်ကြည့်နေရအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်"
"ကဲ... ပြောမှာလား၊ မပြောဘူးလား" လုံချန်းသည် သူ၏ အချိန်ဓားကို မြှောက်ကာ လုဝမ်၏ ပခုံးထဲသို့ စိုက်ဝင်စေလိုက်ပြီး အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲလှီးလိုက်တော့သည်။
"ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ငါ သူ့ကို မသတ်ချင်ပါဘူးဆို။ ငါ့မှာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘူး။ ငါက ဘာလို့ သူ့ကို ဒုက္ခပေးရမှာလဲ" လုဝမ်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ လှီးဖြတ်ခံနေရသည်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှုကို မခံစားရသဖြင့် မျက်စိဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့၏။
"မပြောဘူးပေါ့... ဟုတ်လား။ ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ထပ်မေးမယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"သုံး... နှစ်... တစ်..."
ဂဏန်းသုံးလုံးကို အေးစက်စွာ ရေတွက်အပြီးတွင်လည်း လုဝမ်ထံမှ မည်သည့် အဖြေမျှ ထွက်ပေါ်မလာချေ။
"ကောင်းပြီလေ။ ငါ သိချင်နေပေမဲ့ အခုတော့ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ မင်းရဲ့ အဖြေကိုတော့ နောက်ဘက်ဘဝရောက်မှပဲ ပထမဆုံးတွေ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြောပြလိုက်တော့" လုံချန်းသည် သူ၏ ဓားကို တဝုန်းဝုန်း လွှဲယမ်းကာ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
"တော်ပါတော့"
လုဝမ်သည် တားဆီးရန် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းမှာ ကြားပုံမရချေ။ နောက်ဆုံးတွင် လုဝမ်၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ သနားစဖွယ် ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ကျန်ရစ်ကာ သေဆုံးသွားလေတော့သည်။
ထိုလူ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုံချန်းသည် အနောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။
သူသည် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသော ကျိချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"နင်က ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ။ သူ နင့်ကို တကယ် ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ ရှိနေသရွေ့တော့ အဲဒီလို အဖြစ်မခံပါဘူး" လုံချန်းက ကျိချင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါက သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ စိုးရိမ်နေတာက နင့်အတွက်" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ရယ် မသိသော်လည်း လုံချန်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်များက သူမကို တုန်လှုပ်စေသည်။
"ငါ့ကို ကြောက်တာလား... ဘာလို့လဲ" လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကျိချင်းသည် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ဤသူမှာ လုံချန်းပင် ဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို အားပေးလိုက်၏။ သူမသည် သတ္တိကို မွေးကာ လုံချန်းအနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ "နင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ မင်ယုရော နေကောင်းရဲ့လား။ သူ... သူ သေသွားပြီလား"
မင်ယု သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် လုံချန်းတစ်ယောက် ယခုကဲ့သို့ ဖောက်ပြန်သွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေမိသည်။ ထိုသို့သာ ဖြစ်ပါက လုံချန်း စိတ်အေးသွားအောင် သူမ ဘေးနားတွင် ရှိနေပေးရမည် ဖြစ်၏။
သူမသည် လုံချန်းကို တိုးကပ်ကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် လုံချန်း၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အမှောင်ထုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူမ အနားတွင် ကြာကြာ မနေနိုင်ချေ။ သူမ၏ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် သူမ တတ်နိုင်သမျှ အားတင်းကာ လုံချန်းကို ဆက်လက် ဖက်ထားလေသည်။
ဆယ်စက္ကန့်မျှ ကြာသောအခါတွင်မူ သူမ ဘေးသို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်ရတော့သည်။ ဤသူနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်နေပါက သူမ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်၏။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။ သူ၏ လေသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်ငြားလည်း ထိုအသံ၏ အနောက်ကွယ်မှ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ကျစ်ချင်းကို ကျောချမ်းသွားစေတော့သည်။
ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ အနောက်တွင် ရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေ၏။
'သူ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူက ဒီလောက်အထိတော့ အူကြောင်ကြောင် မနိုင်ပါဘူး။ မင်ယုကို နှစ်ခါတောင် ထားခဲ့တာတို့၊ ဒေါသ အလွယ်တကူ ထွက်တာတို့၊ ပြီးတော့ အမှောင်ထုထဲမှာ နစ်မွန်းသွားတာတို့... ဒါတွေအားလုံးက ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ဒါ သူ မဟုတ်သလိုပဲ။ ဘာလို့လဲ' သူမသည် လုံချန်းကို ကြည့်ရင်း တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
လုံချန်းသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။ ဤနေရာက လေထုကြောင့်လား သို့မဟုတ် တခြားတစ်ခုခုကြောင့်လား။
"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ သိပြီ" သူမသည် ရုတ်တရက် အဖြေကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား ရေရွတ်လိုက်၏။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံချန်း၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် သံချေးတက်နေသော ဓားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုဓားမှာ ယခင်ကထက် သံချေးများ အနည်းငယ် ကွာကျနေသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်၏။
'သူ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်ကတည်းက အဲဒီဓားက နတ်ဘုရားအဆင့်မို့လို့ ကျွမ်းကျင်အောင် နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံနေတာပဲ။ ဒါက ပုံမှန်ပဲလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီဓားက သူ့ကို လွှမ်းမိုးနေတာပဲ' သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
'ဒီဓားက နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာပဲ။ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တွေ အားလုံးက ကောင်းကင်ဘုံ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာဘုံက မူလစွမ်းအင်ကနေ ဆင်းသက်လာတာ။ အဲဒီကမ္ဘာတွေမှာ ချီစွမ်းအင်မရှိဘူး။ မူလစွမ်းအင်ပဲ ရှိတာ။ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒါကို သုံးနိုင်ပေမဲ့ ဒီလက်နက်တွေရဲ့ စွမ်းအားအစစ်က မူလ စွမ်းအင်နဲ့မှ ထွက်လာတာ' ရွှင်းသည် သူမ၏ နဖူးကို သူမ ပြန်ရိုက်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ အဘယ်ကြောင့် ထိုအရာကို စောစောကတည်းက သတိမထားမိသနည်း။
'အရင် ကမ္ဘာမှာက မူလစွမ်းအင် သိပ်မရှိဘူး။ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှာလည်း အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာက ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ပိုနီးစပ်တဲ့ အင်မော်တယ်ဘုံနဲ့ နီးကပ်နေတယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ မူလစွမ်းအင်က တခြားနေရာတွေထက် အများကြီး ပိုများတယ်။ အဲဒီ စွမ်းအင်တွေကြောင့် ဒီဓားက နိုးထလာတာပဲ'
'အဲဒါကြောင့် ဟိုတစ်ခါက ဒီဓားထဲကနေ အနက်ရောင် အလင်းတွေ ထွက်လာတာပေါ့။ ဧကရာဇ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း မူလစွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေလို့ ဒီဓားက ဝါးမြိုပစ်လိုက်နိုင်တာ။ အဲဒီစွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီဓားက ပိုပြီး နိုးထလာတယ်။ အဲဒါကြောင့် သံချေးတွေတောင် ကွာကျနေတာပေါ့'
'ဒါကြောင့် လုံချန်းရဲ့ အမှောင်ထုက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတာပဲ။ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တစ်ခု နိုးထလာတာက သူ့ကိုရော၊ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ နိယာမတွေကိုရော သက်ရောက်မှု ရှိနေတယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ အမှောင်နိယာမပေါ့။ ဒီဓားက အရင်က အမှောင်ထု ပိုင်ရှင်တွေကို မြင်ဖူးထားတာကိုး။ ဒီအရူးကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါ ငါ့အမှားပဲ... ဘုရားရေ... ငါ နောက်ကျသွားပြီလား မသိဘူး' ရွှင်းသည် သူမ၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် လုံချန်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်ကို နောင်တရစွာဖြင့် တွေးနေမိတော့သည်။